Opinions

De enige film van Lopushansky die ik met Engelse ondertiteling in handen wist te krijgen. En een absolute aanrader! Het verhaal heeft een beetje weg van Silent Hill, maar in Ugly Swans zijn de special effects ondergeschikt aan de sfeer. Verwacht dus geen actie of gore, maar een sfeer van mysterie en uitgebreide dialogen. Verder verwijst de film duidelijk naar de actualiteit, maar de boodschap wordt nooit moraliserend. De decors, het verhaal en de sfeer is dus erg goed; alleen het acteren is soms wat minder. Niettemin heb ik sinds lange tijd weer eens een film gezien die van mij het predikaat 'bovengemiddeld' meekrijgt. 4****

Gamer is één van de weinige films waarbij ik het tegenwoordig populaire Parkinson-camerawerk kan waarderen. En niet geheel toevallig van dezelfde regisseurs als Crank, die ik overigens nog iets beter vond. Bij veel films is de schuddende camera allesbehalve functioneel en wil de regisseur slechts een dramatisch effect overbrengen op de kijker. Films als Man on Fire of Crash, om maar even een paar voorbeelden te noemen. Zo'n stompzinnig foefje is leuk voor emotionele zombies, maar ik heb dat niet nodig.

Bij films als Crank en Gamer is hiervan gelukkig geen sprake. Beide films ademen van begin tot einde maar één ding: actie. De schuddende camera is dan een uiterst functioneel middel om dit aan de kijker over te brengen. De dialogen zijn kort en spaarzaam en het drama is beperkt. Bovendien blijft de camera op de momenten dat het moet wél stil hangen, al is dat misschien 10% van de film. Blijft er bovendien nog een alleraardigst verhaaltje over. De vergelijking met The Running Man is snel gemaakt en is zeker niet onterecht. Eigenlijk is Gamer gewoon de 21ste eeuwse update van die wat gedateerde film (wat betreft de vreselijk campy 80ties sfeer dan).

Wat ik wel mis in Gamer is een stukje humor. De film neemt zichzelf iets te serieus. Het luchtige, wat je bv. ook bij Crank aantrof, ontbreekt volkomen. Verder is Gerard Butler (wie?) een vrij matige acteur; zelfs voor zo'n actiefilm zonder grote dialogen. Geef mij dan maar de klassieke actie helden als Schwarzenegger en Stallone. Daarom vermoed ik niet dat Gamer ooit enige cultstatus zal bereiken, maar voor nu is het een best aardig tussendoortje. 3,5*

Redelijke '80-ties kinderhorror.

The Gate blinkt in geen enkel opzicht uit boven de middelmaat, maar kent een aantal leuke monstertjes en stop motion effecten. Het groepje kinderen speelt niet bijzonder, al zijn ze ook niet irritant. Hoewel het tempo laag ligt, gaat de film niet vervelen en is het bij vlagen nog best spannend.

Aanrader voor jaren '80 fetisjisten. 2,5*

In de jaren '80 was de giallo-horror al op z'n retour, maar deze film uit 1990 kan wel haast beschouwd worden als het sterfbed van het genre. Over de film zelf is hier al genoeg gezegd; een echte afrader. 2**

Zo dit was dan het policor filmpje van 2017. Mooi, hebben we dat weer gehad.

Hier volgt een simpel recept voor succes in de filmwereld anno 2017: Men neme een middelmatig, onorigineel horrorscript (The Stepford Wives, iemand?), huurt een zwarte regisseur + cast en stopt er "iets" met racisme in. Resultaat: i.p.v. een direct-to-stream release in de vergeethoek van Netflix, krijg je lof alom en mogelijk zelfs een Oscar! Het kan verkeren.

Maar even serieus: hoeveel van dit soort horrorfilms van beginnende filmmakers worden er jaarlijks wel niet released en krijgen nog niet eens half van alle lof en aandacht die Get Out heeft gekregen? En sommige zijn echt beter, maar blijven (onterecht) volledig onder de radar van het grote publiek. Ook hier op MovieMeter: plotseling zie je hier allerlei mensen stemmen die niet of zelden horrorfilms kijken. "Maar deze moeten ze gezien hebben hoor, want dit gaat over racisme of zoiets."

Afgezien van het "thema" - wat me verder weinig kon interesseren - heb je hier best een aardige horrorfilm. Vooral de opbouw is sterk: de aanrijding met het hert (komt in meer horrorfilms voor overigens) als dreigend voorteken, het vreemde gedrag van de familie/bedienden van zijn vriendin, zijn bizarre eerste nacht. Daarna gaat het langzaam bergafwaarts met de film als het plot steeds meer uit de doeken wordt gedaan. Dat bevat namelijk serieuze gaten. Het einde is ronduit beroerd: veel te simpel slacht hij iedereen af en leeft nog lang en gelukkig. Een dapperder regisseur had hier gewoon voor een slechte afloop gekozen.

Dan het zo alom geprezen acteerwerk. Ook hier niets boven de middelmaat, maar bij een horrorfilm ben je dan al snel tevreden. Bijna niemand kijkt dit genre om het acteerwerk. Daniel Kaluuya is degelijk, maar vooral Allison Williams is goed: griezelig hoe zij haar transformatie neerzet van sociaal meisje, naar psychopathische bitch. Zoals eerder opgemerkt: het einde voelt zo afgeraffeld, hier had zoveel meer mee gedaan kunnen worden. Nu krijgt de baddie veel te weinig screentime.

Ergens heeft Jordan Peele zeker talent; net als vele andere beginnende filmmakers. Alleen wil ik wel eens zien of hij het ook kan zonder de hulp van de policor bandwagon. 3***

Teveel tienercynisme.

Zwartgalligheid op z'n tijd is best leuk, maar hier levert Terry Zwigoff een overkill. Thora Birch speelt een wel heel negatief personage dat voor haar tijd (ze is een jaar of 18) oud is geworden. Alles is lame of stupid en de hele wereld lijkt voor haar uit idiots en dorks te bestaan. En zelfs al vind ze iemand leuk en al is ze ergens in geïnteresseerd, beklijven doet het geen moment. Binnen no time loopt ze weer te chagrijnen.

Gelukkig is de film verder niet slecht. De sfeer is aangenaam met al die ragtime en bluesmuziek. De opbouw verloopt rustig en je leert de belangrijkste personages goed kunnen, met name het personage van Steve Buscemi. Zoals wel vaker zet hij een ijzersterk treurig karakter neer. De toen nog relatief onbekende Scarlett Johansson loopt verder vooral mooi te wezen en voegt weinig aan de film toe. Zoals we van haar gewend zijn.

Verder mag het verhaaltje er best wezen, al gaat het uiteindelijk nergens naartoe en valt de ontknoping ronduit tegen. De moraal van het verhaal is natuurlijk dat het echte leven wat minder glamorous is dan een tienerfantasie, al mag het best wat komischer gebracht worden. Zwigoff's Bad Santa was erg luchtig en humoristisch, maar hier viel weinig te lachen. Enkele scenes, zoals in de art class deden me glimlachen, daar bleef het bij.

Had ik de film 10 jaar geleden gezien, dan had deze waarschijnlijk hoger gescoord. Voor dit tienergedoe en met name het onsympathieke personage Enid, voel ik me nu echter wat te oud. Ik denk dat sommige hoogstemmers uit het verleden de film nodig eens moeten herzien. 2,5*

Mooie giallo.

Erg sterk vormgegeven film met soms schitterende beelden en een leuke score van Ennio Morricone. Ook met de hoeveelheid gore & sleaze zit het wel goed. Dit alles compenseert gelukkig ruimschoots het (zelfs voor een giallo) bijzonder belabberde verhaal. Veel personages worden nauwelijks geïntroduceerd en functioneren louter als slachtvee. Enkel de hoofdpersoon springt er bovenuit, al is het verband tussen hem en de moordenaar er met de haren bijgesleept. Prima geacteerd overigens door Franco Nero.

De film moet het dus vooral van het audiovisuele hebben. Veel mooie sets (met name de futuristische jaren '70 bungalow), sterke belichting (de tunnel scène!) en een overall spannende sfeer. Ondanks de verhaaltechnische tekortkomingen ben ik hier mild: 3,5*.

Indringende martelfilm.

Ga deze film niet kijken als een aflevering van Crime Watch: The Sylvia Likens murder case of als een diepgaande karakterstudie van Gertrude Baniszewski. Waar de film wel over gaat? De martelingen en vernederingen van een tienermeisje gezien door de ogen van haar tiener buurjongen en zijn worstelingen met deze gebeurtenissen. Meer niet. De film is gedeeltelijk, ik herhaal gedeeltelijk gebaseerd op een waargebeurd verhaal. De martelingen zijn behoorlijk heftig en sadistisch, al gebeurt het echte geweld off screen. Niettemin is het zeker niet over the top, aangezien het in werkelijkheid ook zo is gegaan.

Geen fijne film dus, maar het weet wel indruk te maken. En daar was het de makers ook om te doen. 3,5*

Al durf ik niet te zeggen welk verhaal ouder is, The Giver is toch vooral een film die we eerder - en beter - hebben gezien. Pleasantville (1998) en City of Ember (2008) kwamen al direct in me op en misschien zijn er nog wel meer titels.

De effecten zijn uiteraard meer van deze tijd, maar verder heb ik geen hoogstaande dingen gezien. Bridges en Streep spelen typetjes (verrassend dat ze twee A-list acteurs voor zoiets wisten te strikken) en hoofdrolspeler Thwaites riep vooral irritatie op, met z'n happy face en grote puppy ogen. Verder bewandelt de film de bekende paden, waar vooral opviel dat The Giver nog eens extra moralistisch is in vergelijking met andere young adult verhalen. Vooral die gemonteerde overbekende beelden van de huidige mensheid - met o.a. Mandela, Tankman etc. - gaven me SJW maagzuur.

Toch houd ik wel van dit soort toekomst settings, dus een vijfje kan er net vanaf. 2,5*

Angry white male

Het misschien wel beste voorbeeld van een film die dit stereotype centraal zet is Falling Down. Nota bene een film die alweer 20 jaar oud is, wat genoeg zegt over de zeldzaamheid van deze anti-held. Veel hoofdpersonen uit wraakfilms voldoen weliswaar gedeeltelijk aan de criteria van dit stereotype (denk aan Paul Kersey uit de Death Wish reeks of recenter Harry Brown), maar daar is de hoofdpersoon getroffen door ernstig leed en gaat dus terecht achter de daders aan. Bovendien zijn wraakfilms niet puur voorbehouden aan blanken, zie bv. de Koreaanse cinema.

In God Bless America is niet één aanwijsbare oorzaak te vinden voor de geweldsexplosie van het hoofdpersonage en is het meer een algemene woede op de maatschappij. Het is prijzenswaardig dat regisseur Bobcat Goldthwait een poging doet deze weinig geportretteerde figuur weer eens in de schijnwerpers te zetten, maar hij kan helaas niet tippen aan Joel Schumachers Falling Down.

De opbouw is nochtans bijzonder sterk: hoofdpersoon Frank is boos op alles. Zijn werkgever, zijn buren, zijn ex-vrouw; iedereen moet het ontgelden. Hij ergert zich echter ook steeds meer aan onbeleefdheden op straat of de grofheid op tv. Langzaamaan nemen de fantasieën om iedereen die hem niet zint maar af te knallen, de overhand. Dit levert overigens al direct een aantal fantastische scenes op, waaronder een jankbaby die de kogel krijgt. Uiteindelijk voegt Frank echt de daad bij het woord en de kan de film beginnen.

Hier worden helaas twee grote fouten door de makers gemaakt. Ten eerste de overbodige toevoeging van sidekick Roxy en ten tweede - en misschien nog wel erger - gaat Goldthwait op de politiek/moralistische tour. Roxy is een nogal irritant personage dat plottechnisch niets toevoegt, maar vooral uitblinkt in nietszeggende monologen over o.a. Alice Cooper. Ik vermoed dat het een commerciële afweging was om een jong, aantrekkelijk meisje aan de cast toe te voegen. Een andere reden kan ik werkelijk niet bedenken. Erg jammer dat Frank haar nergens een flinke beurt of een pak slaag geeft, dat had ze verdiend.

Maar het tweede punt stoorde mij het meest: Goldthwait steekt zijn politieke voorkeuren bepaald niet onder stoelen of banken. Obama is een held en iedereen die dat niet vind is een boosaardige rechtse, christelijke Tea Party braller. Waar hoofdpersoon Frank in de eerste helft van de film vooral zijn ergernissen uit het dagelijks leven bestrijdt, neem als voorbeeld de briljante bioscoop scene, wordt hij in de tweede helft getransformeerd tot een soort linkse activist. Bijzonder spijtig allemaal. Sowieso ook raar dat hij op de eind scene na ook alleen maar blanken afknalt; maar in Amerika anno nu zal dat wel weer te gevoelig liggen.

Die eind scene maakt nog een beetje goed, aangezien dat verder niet politiek geladen was, maar het blijft teleurstellend dat zo'n geweldig sterke opbouw zo verpest wordt. Had Frank lekker in zijn eigen woonomgeving zijn ding laten doen, met of zonder Roxy, maar in ieder geval zonder politiek geneuzel. 3,5*

Misdaadfilms... Het zal nooit echt mijn genre worden.

The Godfather is natuurlijk de moeder aller misdaadfilms en moet je als filmliefhebber een keer gezien hebben. Na er jaren te hebben tegenaan gehikt is het er nu dan eens van gekomen. Een onvoldoende is zeker het niet, maar ik heb me toch aan teveel zaken geërgerd, om echt meegezogen te worden in de film.

Je wordt als kijker gebombardeerd met een eindeloze stroom personages, waarvan de meeste niet meer zijn dan (stereo)typen. Ondanks de lange speelduur had ik amper het gevoel ze echt te leren kennen. De meeste dialoog ging over misdaad zaken en vond ik vaak niet te volgen. Werd gek van al die rare accentjes en heb menigmaal op Wikipedia moeten kijken wie nu wie was. Dit is nu echt zo'n film waar je het boek als naslagwerk nodig hebt.

Het acteerwerk is verder niet onaardig maar er is voor mij één gedeelte dat eruit sprong: Michaels tijd in Italië en zijn kortstondige huwelijk met Apollonia. Dat was het enige moment dat ik echt werd geraakt. De rest van de film was vooral een aaneengeregen stroom van de bekende misdaad clichés: stoere taal, schreeuwerige Italiaanse toestanden, schietpartijen en broeierige blikken. Dan mag The Godfather de eerste zijn, beter wordt het er niet door.

Het verhaaltje is verder best onderhoudend en mede door een enkele mooie scene, kom ik op 3,5*.

Terecht dat ik deze trilogie lang heb laten liggen; deel 2 begint al vervelend te worden.

Opnieuw is het verhaal lastig te volgen, mede door de slechte belichting in veel binnenopnames. Weet werkelijk niet wie nu wie is als de acteurs de hele tijd in het donker staan. Al die accentjes klinken hetzelfde: onverstaanbaar gemompel. Daarnaast is deze film eigenlijk opgebouwd uit twee films: een prequel én een sequel op het origineel. Ook dat maakt het alleen maar warrig, want het zijn niet eens flashbacks waar het om gaat. Om onduidelijke redenen cut de film elke keer naar het verleden, zonder dat het iets toevoegt aan het verhaal in het heden. Hier had Coppola gewoon twee films van kunnen maken.

Dat verhaal is verder ook niet meer zo bijzonder. Veel is een herhalingsoefening van het eerste deel. Intriges, verraad, en incidentele schietpartijen; deel 2 gaat verder waarmee deel 1 eindigde. Het flashback verhaal is interessanter. Nu krijg je meer van Italië en het dorpje Corleone te zien, de roots van de familie en de strijd van Vito die opklimt van arme immigrant naar maffiabaas. Dit deel is over het algemeen wat vlotter en bestaat minder uit pratende mannen in donkere kamers. Het laat goed zien wat een verderfelijk systeem de maffia eigenlijk is. In Zuid-Italië tot op de dag vandaag, zie films als Gomorra.

Ondanks het leuke flashback deel, kan ik hier geen voldoende voor geven, daarvoor is de rest van de film te lang, te oninteressant en te lelijk. 2,5*

Typische jaren '70 paranoia.

The Godsend is echt een product uit z'n tijd. Denk inderdaad aan The Omen, maar ook The Brood en zelfs Invasion of the Body Snatchers vertonen raakvlakken. Het koekkoek's thema zit echter het dichts bij Village of the Damned. Het platina blonde haar lijkt zelfs direct uit die film te komen.

Helaas gaat het hier om een low budget Cannon productie en dat is wel te zien. Alle actie vindt buiten beeld plaats, waardoor de film volledig leunt op het acteerwerk. En dat is nou net het zwakke punt, hoewel het mysterieuze blonde meisje best eng is. Maar de ouders - en zeker de moeder - zijn niet geweldig.

Kortom: thematisch erg sterk en een aanrader voor liefhebbers van dit soort 70ties werk. Anders laten liggen. 2,5*

Heerlijk filmpje.

Goliath oogt bijzonder low-budget, maar is met veel liefde gemaakt. Het verhaaltje is simpel maar doeltreffend: man verliest zijn baan en huwelijk en raakt tot overmaat van ramp ook zijn kat kwijt. In de eerste 50 minuten wordt voornamelijk door beeldtaal geschetst hoe zijn leventje in elkaar stort. Soms slaat Zellner hierin wat door; bijv. tijdens de echtscheidingsprocedure, waar letterlijk elk velletje dat getekend moet worden in beeld wordt gebracht. Veel lange rustige scenes dus die, hoewel niet bijzonder mooi, wel erg effectief zijn.

Het laatste half uur werkt vervolgens naar de climax toe en komt er wat meer leven in de brouwerij. Weg zijn de lange shots en zowaar komt er een stevige, maar passende soundtrack tevoorschijn. Die climax mag er overigens best wezen en is redelijk verrassend. Geen topfilm, daarvoor oogt het net wat té amateuristisch, maar wél een film die je met een prettig gevoel laat zitten. 3,5*

Aardige autoklassieker.

Heb zelf niets met auto's, maar de originele Gone in 60 Seconds mag er best wezen. Eigenlijk is alles erbarmelijk slecht aan deze film, behalve de auto's en de ellenlange achtervolging, pakweg de laatste veertig minuten. Sowieso is de film een absolute aanrader voor de liefhebber van klassieke sportwagens, maar ook als je geen enkel merk kunt herkennen zoals ik, is de car chase puur genieten. Spannend, mooi gefilmd en hier en daar best lollig.

Een voldoende kan ik het echter niet geven, daarvoor verwacht ik toch iets meer van een film. 2,5*

Voltreffer!

Na het irritante The Royal Tenenbaums en Andersons hipster interpretatie van Fantastic Mr. Fox is mijn derde Wes Anderson wel raak. Eindelijk laat Anderson het verhaal een keer niet voor wat het is en geeft hij zijn rariteitenkabinet aan karakters en wijsneuzige humor een bestaansreden mee. Het lijkt me daarom ook geen toeval dat The Grand Budapest Hotel hier hoge ogen gooit en niet slechts bij zijn fans.

Eigenlijk voelt de film aan als een klucht. Kolderieke humor, slapstick en doldwaze situaties voeren de boventoon. Daaronder zit echter wel degelijk subtielere humor verstopt in de vorm van de vreemde personages en de diverse (historische) verwijzingen. Doordat het verhaal van deze Anderson een duidelijk richting opgaat, lopen de personages niet doelloos rond en creëert hij spanning en actie. Een ongekend hoog tempo voor zijn doen.

Dat verhaal is verder ook bijzonder aangenaam om te volgen en is bij vlagen zelfs wat sprookjesachtig, zonder dat het te surrealistisch wordt. Zoals al eerder opgemerkt zit de film vol vreemde figuren, die door de sterrencast voortreffelijk worden neergezet. Het enige jammere is dat velen wel erg weinig screen time krijgen, zoals Bill Murray.

Groots en meeslepend is de film verder niet, noch lag ik dubbel van het lachen, maar The Grand Budapest Hotel verdient zeker een ruim voldoende. 3,5*

80'ties nostalgie.

Voor een goede film moet je hier absoluut niet zijn. Grandma's House is inderdaad geen horror; eerder een slecht uitgevoerde tv-film thriller/drama. In het begin lijkt het even de kant op te gaan van een ouderwetse buddy horror, maar de kijker komt al snel bedrogen uit.

Wat volgt is een eentonige achtervolging door een sinaasappelboomgaard en wat minimale gore. De locatie werkt wel, echter door de matige regie wordt er nauwelijks spanning gecreëerd. De plottwist aan het einde kan zo in de top 10 van meest vergezochte twist.

Alleen als je een echte 80ties buff bent zou ik deze film opzetten. 2**

Sentimentele draak met wervelende actie.

Zelden dat ik met zo'n tweeledig gevoel de bioscoop uit stap. Aan de ene kant is dit een geweldige film als je puur naar de 3D/CGI effecten kijkt. Aan de andere kant is het verhaal niveautje stuiversroman en zit het de actie behoorlijk in de weg. Ik kan me daarom volledig aansluiten bij NYSe en ga ik niet al zijn terechte kritiek herhalen. Ik wil slechts toevoegen dat het de eerste keer is dat ik realistische computereffecten zie, waar er in het verleden altijd een soort 'waas' overheen zat. Alles was messcherp en ik heb in een reflex zelfs een aantal keer mijn ogen dicht gedaan. Dat is me bij Avatar of recenter de Hobbits geen moment gebeurd. Nu maar hopen dat deze geweldige effecten snel goedkoper worden zodat de meer talentvolle regisseurs met slechts de helft van het budget hier écht iets boeiends mee kunnen maken.

3*** voor de visuals

Herzien; de vier dikke **** blijven staan.

Het zal zo'n 20 jaar geleden zijn dat ik The Green Man voor het eerst gedeeltelijk bij Veronica zag. Dat gebeurde toen stiekem, want de sex, het alcoholmisbruik en het late tijdstip an sich waren niet echt geschikt voor een kereltje van een jaar of 10. Maar ik was gelijk gegrepen door de droge humor, het occultisme en het decadente sfeertje. Toen mijn ouders er echter achter kwamen ging de tv dus op zwart en kon het lange wachten beginnen.

Hoewel de serie in die tijd nog enkele keren is uitgezonden, is The Green Man daarna in de vergetelheid geraakt. Totdat de serie een jaar of vijf geleden op DVD uitkwam en ik eindelijk de afloop kon zien. Enfin, je begrijpt mijn frustratie. Het beste van dit alles is: de serie bleek in werkelijkheid net zo goed als in mijn herinnering.

The Green Man ademt in alles Engeland uit: de humor, de sfeer, de aankleding; alles klopt. Geen verrassing gezien dat het basismateriaal bestaat uit de roman van Amis. Niettemin moet je het als regisseur nog wel kunnen overbrengen en dat is hier prima gelukt. Van de bovengenoemde punten is de humor het belangrijkst; een echte horror is The Green Man niet. De horror is voornamelijk een verhaaltechnisch aspect en niet een doel op zich. Natuurlijk draagt het bij aan de sfeer, maar die bestaat uit veel meer dan een paar - niet eens zulke enge - spoken.

De humor voert dus de boventoon en dan bedoel ik de typische onderkoelde Engelse humor; niet de hysterische humor van John Cleese of The Young Ones. Belangrijkste aspect in deze is de hoofdpersoon, meesterlijk neergezet door Albert Finney. Zijn constante jacht op aantrekkelijke vrouwen, z'n drankmisbruik en zijn reactie op het bovennatuurlijke en de absurde dialogen die hieruit volgen zijn werkelijk hilarisch. Ook de andere acteurs, met name zijn twee love intrests, spelen hun rol goed. Uiteraard mag ook de priester die niet in het hiernamaals geloofd niet onvermeld blijven. Hoogtepunten zijn de dialoog met God, de mislukte orgie en het exorcisme.

Het tweede en derde aspect, sfeer en aankleding zijn hier onlosmakelijk met elkaar verbonden. Een oud schitterend landhuis in een prachtig Engels landschap dient als hoofdsetting. Geen bordkartonnen wandjes hier, maar kwalitatief hoogstaand vakwerk. Op het budget lijkt niet beknibbeld. De sfeer wordt hierdoor al voor de helft gedragen. Voor de andere helft maken de decadente én bovennatuurlijke gebeurtenissen de sfeer. Het decadente behoeft denk ik geen toelichting; typisch Engelse upper class taferelen. Met de eerder genoemde orgie als hoogtepunt.

Het bovennatuurlijke aspect is een ander verhaal. Zoals reeds aangeven is het geen echte horrorserie; het speelt een (weliswaar belangrijke) bijrol. De openingsscène doet nog anders vermoeden, maar daarna komt er weinig spanning meer in voor. Het bovennatuurlijke werkt vooral als een katalysator voor het verhaal en verder als sfeerelement. De geesten, de begraafplaats, het sombere bos; de actie die zich hier afspeelt is beperkt. Hier is de serie ook technisch wat verouderd. Veel goedkope rookeffecten en een overduidelijk neppe vleermuis aanval als dieptepunt. Ga hierom de serie dan ook niet kijken. De horror zit meer in de suggestie, dan in de gebeurtenissen.

Een klassieker zal The Green Man nooit worden, daarvoor is het verhaal van Amis gewoon niet memorabel genoeg. Toch kan ik iedereen die van Engelse humor houdt en niet vies is van wat occulte mumbo jumbo, de serie aanraden. Het is een prettige 'kleine film', met een leuk verhaal, een fijne sfeer en een luchtig passend einde. 4****

Hoewel het van na mijn tijd is heb ik Van Loon wel eens gelezen (jonger broertje ), maar zijn boeken zijn duidelijk beter. Dit was allemaal erg slap en nauwelijks griezelig. De boeken zijn veel surrealistischer en akeliger. Daar loopt het zeker niet altijd met iedereen goed af. Jammer dat de film zo'n Walt Disney tintje heeft gekregen; blijkbaar toch concessies gedaan aan een jonger publiek. Niettemin nog redelijk vermakelijk. 3***

Zeldzaam debiel werkje, met hier en daar best leuke vondsten.

Had geen idee wat ik kon verwachten van een obscuur ding als dit; slechts op enkele Spaanstalige sites is wat informatie te vinden en dan nog vrij summier. En google translate daar pas ik voor. De internationale titel "Going Nuts" verraad iets meer, aangezien het hier inderdaad letterlijk om nootjes draait. Gekke nootjes, pinda's om precies te zijn. I.p.v. klei poppetjes of muppets, hebben de makers gebruik gemaakt van beschilderde pinda's en andere nootjes.

Een gebrek aan originaliteit kan je de makers in ieder geval niet verwijten. Ondanks dat een pinda vele malen lastiger tot leven komt dan bv. een klei poppetje, weet men hier toch aardig in te slagen. Afhankelijk van de scene worden de gezichtsuitdrukkingen van de pinda's aangepast, waardoor de emoties goed overkomen. De voice acting valt bovendien weinig op aan te merken.

De film moet het echter vooral hebben van de humor en de sfeer. De psychiatrische instelling is mooi gemaakt; knap ook hoe met de belichting is gewerkt. De meeste achtergronden zijn van een soort geverfd papier mache gemaakt met hier en daar wat andere materialen. IJzersterke soundtrack maakt het sfeerplaatje compleet. Qua humor is het wat wisselvalliger, maar grappen als: "voorzichtig met m'n M&M's", "Ik ben een walnoot" (een psychisch gestoorde pinda) en andere noot-gerelateerde jokes zijn niet onaardig. Het verhaaltje is pet, maar dat geven de makers ook grif toe door "deus ex machina" letterlijk in beeld te plempen.

Het gekozen stijlmiddel is vreemd, maar origineel en valt aan te wennen. Echter met iets scherpere humor en een beter verhaal had het een hoge score kunnen worden. Nu ontstijgt het met moeite de middelmaat. Niettemin valt Going Nuts best te genieten en is het weer eens wat anders binnen de platgetreden paden van het horrorgenre. 3***

Na het licht teleurstellende tweede deel van The Avengers, werd mij deze film aangeraden. Dit is toch net wat leuker.

Sowieso werkt hier de humor; iets wat in die Avenger totaal niet lukte. Verder weet regisseur James Gunn zijn film wél goed op te bouwen. Zonder onnodig filosofisch gezeur of slappe romantiek. De Guardians zijn grappige personages - weer eens wat anders dan die almachtige standaard superhelden. Mooie CGI figuren ook, zoals die boom en de wasbeer.

Visueel kan ik het niet helemaal vergelijken, aangezien ik deze niet in de bios heb gezien, maar deze film is in ieder geval geen videoclip van losse actiescenes zonder enige context. De ruimte leent zich natuurlijk wat beter voor epische scenes en daar wordt ook goed gebruik van gemaakt. Soundtrack viel wel op, met al die '80-ties nummers, maar ik vond het i.t.t. sommige users niet geforceerd of storend. Sterker nog: ben zelf gek op die muziek!

Memorabel was het verder niet, maar zeker vermakelijk. 3,5*

Chinese ratjetoe.

Op zich positief dat het horrorgenre weer vers bloed krijgt uit - dit keer - China, maar dan hoeft het nog niet direct kwaliteit te zijn. Carpooling Shock is duidelijk het werk van een regisseur die allerlei trucjes heeft geleerd op de filmacademie en ze ook allemaal tegelijk wil toepassen. Dat geldt overigens ook voor de scriptschrijver (is het dezelfde?), die ook een allegaartje van diverse genres maakt. Het levert een bij vlagen aardige film op, maar als geheel is een wat flauwe bedoening. Als deze film model staat voor de Chinese horror, dan is het genre daar nog (lang) niet volwassen. Waarbij bv. de Fransen (shock horror) en de Spanjaarden (gothic horror) de laatste jaren een duidelijk eigen stijl ontwikkelden, ontbreekt dat hier volledig.

Een groepje jonge carpoolers trekt het platteland in; laat de Chinese hillbillies maar komen denk je dan. Regisseur Li Zhang gaat vervolgens enkele personages uitdiepen d.m.v. allerlei flashbacks en montage foefjes. Overtuigen doet het niet, maar als kijker weet je dat er blijkbaar toch meer aan de hand is. Dan strandt het groepje bij een afgelegen, griezelig huis en lijkt het de kant op te gaan van een geesten film. Het tempo gaat omlaag, het camerawerk en de soundtrack passen zich aan. Spannend wil het echter niet worden, mede door matig acteerwerk en te makkelijke scares. Als al snel blijkt dat er helemaal geen sprake is van een geest, zakt alles als een pudding in elkaar. Op gore worden we al ook al niet getrakteerd en de film eindigt zelfs als onvervalst drama. Met passende emotionele score.

Leuke poging, maar dit kan zich nog niet meten met de gevestigde namen. 2,5*