Opinions

Van de vijf delen die ik tot nu toe gezien heb verreweg de slechtse. Het is ten eerste geen horror, het heeft een matig verhaal en is ten derde visueel niet om aan te zien, omdat de stroboscoop weer te pas en te onpas gebruikt wordt. Overmaat schaadt en draagt zeker niet bij aan de sfeer. 1,5*

De eerste Bollywood film die ik gezien heb. Het verhaal van de jongeren die stranden in het bos is niet zo bijzonder en lijkt erg op een 'standaard' Hollywood script. De verhalen die ze aan elkaar vertellen zijn echter best aardig en doen een beetje denken aan Outer Limits of de Twilight Zone. Liefhebbers van die series zullen deze film absoluut kunnen waarderen. Daarbij komt dat de Indiase setting een extra exotisch tintje meegeeft aan het geheel, waardoor het allemaal net even wat spannender wordt. Het taaltje wat ze spreken is verder erg vermakelijk (Hindi met een heleboel Engelse woorden en zinnen, en die laatste worden niet ondertiteld!). In India was de film geen succes, las ik op internet, ik vind het verhaal, de sfeer en het taaltje toch zeker 3,5* waard.

Prima serie; volgt het boek uitstekend. Veel beter dan de film uit de jaren '60 die het boek totaal niet volgt. Waar de film ontaardt in een goedkoop horror verhaaltje, geeft deze serie wel de beklemmende sfeer weer van de totale ondergang van de samenleving en de daarmee gepaard gaande eenzaamheid van de overlevenden. Niet alleen een aanrader voor iedereen die het boek niet gelezen heeft, maar ook voor diegenen die het verhaal wel kennen. Laat de film dus links liggen en kijk deze serie. Daarom: 4*.

Wel een erg laag gemiddelde voor de verfilming van zo'n belangrijk werk als de Decamerone. Blijkbaar zijn de Middeleeuwen niet echt hot bij de meeste moviemeter users.

Ik vond het daarentegen juist een prachtig vormgegeven werk, met name qua kleur en sfeer, dat een goed beeld van de (late) Middeleeuwen schetst. Een aantal verhalen zijn zeer sterk en hilarisch, maar helaas is de overgang tussen de verhalen erg rommelig, waardoor het geheel minder goed overkomt.

Naar einde toe worden ook de verhalen zelf een beetje saai en krijg je genoeg van het vunzige sfeertje van ontrouw. Toch heb ik me prima vermaakt, omdat de film als geheel hoog op de originaliteitsladder scoort. Mijn tweede Pasolini is i.i.g. stukken beter dan Salo. 3,5*

Lelijk, schreeuwerig, herrie en puberaal. Dat is het eerste wat bij me opkomt bij het zien van dit door sommigen zo bewierookte werk.

De tekenstijl is gewoon afschuwelijk lelijk, hoekig, grof, schreeuwerig, ongenuanceerd en doet me denken aan de graffiti in een naar urine ruikend tunneltje. En daar loop ik meestal snel doorheen.

Dan het verhaal. Ook dat stelt maar weinig voor; een gemiddelde aflevering van de Powerpuff girls is al boeiender én beter geanimeerd. En daarnaast is de humor ook beter: want wat was dit me een puberaal stukje film. Scheetjes, poepgaatjes, drilboor piemels (die rechtstreeks uit Tetsuo komt) en ga zo maar verder. Kortom onderbroeken humor.

En tot slot de achtergrond herrie. Ook die lijkt rechtstreeks uit Tetsuo te komen. Ik vond het toen al lelijk en dat vind ik het nog steeds. Erg eentonig 'boem, boem, boem' deuntje, veel te weinig variatie.

Hilarisch bovendien dat sommige mensen Dragonball Z de grond inboren en dit de hemel in prijzen. Een gemiddelde aflevering van DBZ zal 2,5* waard zijn; dit is van hetzelfde niveau.

Na lang wikken en wegen heb ik Defending your Life een plekje in mijn top 10 gegeven. Aangezien die normaal net zo weinig veranderlijk is als het oude testament, zal ik proberen te verklaren waarom. Laat ik allereerst uitleggen wat deze film vooral niet is. Defending your Life is geen standaard romcom waar de lachband draait vanaf de eerste t/m de laatste minuut. Defending your Life is ook geen standaard fantasy die het moet hebben van de schitterende decors en bombastische muziek. Deze film moet het echter wél hebben van de subtiele humor met een licht allegorische inslag. Maar bovenal is Defending your Life een morality play. Verstokte atheïsten kunnen dus beter wegblijven.

Albert Brooks (Daniël) speelt een yup die na een auto ongeluk terecht komt in Judgement City, een soort vagevuur. Volgens de hier gehanteerde theorie gebruiken aardlingen slechts 5% van hun hersenen en is hun leven daardoor gefocust op één basis emotie: angst. Daniël krijgt 5 dagen de tijd om aan te tonen dat hij zijn angsten overwonnen heeft; anders moet hij opnieuw een leven leiden op aarde. Hij wordt in zijn 'proces' bijgestaan door zijn advocaat Bob Diamond (een geweldige rol van Rip Torn). Alles wordt echter gecompliceerder als hij Julia (Meryl Streep) ontmoet, een vrouw die een onwaarschijnlijk perfect leven heeft geleid. Is er een kans dat hij - ondanks zijn tekortkomingen - toch bij haar kan blijven?

Defending your Life speelt dus duidelijk in op Christelijke en Hindoeïstische motieven: veroordeling, boetedoening en reïncarnatie. Precies hetgeen mij persoonlijk buitengewoon aanspreekt, mocht er een hiernamaals zijn. Natuurlijk spelen er in beslissingsprocessen meer zaken een rol, maar het blijft een feit dat 'angst' hetgeen is dat veel mensen tegenhoudt om de dingen te doen die ze graag zouden willen doen. Uiteraard is het wat simplistisch om te stellen dat een leven zonder angst gelijk een goed leven is (of vice versa), maar we hebben het hier dan ook niet over een Bergman film. Heeft angst je je leven lang belemmerd in de zoektocht naar het ware geluk, dan ga je als boetedoening terug naar de aarde om het in een volgend leven opnieuw te proberen. Dit is dus het punt waar het Hindoeïsme om de hoek komt kijken, al bevat de Bijbel volgens sommigen ook aanwijzingen dat reïncarnatie wel degelijk een deel was van het vroege Christendom. Maar van welk geloof het ook komt, ik heb zelden het thema reïncarnatie op een leukere manier uitgelegd zien worden dan in deze film.

Buiten deze sterk aanwezige moraal is Defending your Life ook vooral erg komisch. Brooks lijkt qua humor wat op Bill Murray: een tikje onderkoeld, subtiel en droog, al is Murray wat venijniger in zijn dialogen. De film zit verder vol grappige allegorische verwijzingen naar het werkelijke leven. Judgement City is eigenlijk één groot all-inclusive resort, met golfbanen, winkelcentra en all-you-can-eat restaurants (waar je geen grammetje door aankomt!). Een duidelijk sneer naar de consumptiemaatschappij. Maar de humor zit 'm ook in de details: een weerkanaal dat altijd mooi weer voorspelt, het eenvoudige hotel van Daniël tegenover het luxueuze hotel van Julia, het Past Lives Pavilion enzovoort. Ik heb de film nu al zo'n 5 keer bekeken en elke keer vallen me nog nieuwe dingen op.

Hoe het tussen Daniël en Julia uiteindelijk afloopt mag geen verrassing heten. Defending your Life is voor mij een ultieme feelgood film, die bol staat van de humor en een aansprekende moraal bevat, maar nooit belerend wordt. 5*****

Beetje flauwe klucht van Jeunet, vol slechte grappen en irritante personages. Karig verhaal. Positief was het intrigerende sfeertje, zoals City of Lost Children dat ook had. Diezelfde sfeer zorgt opnieuw voor 3***.

Gemengde gevoelens.

Een Alexander Payne film stond traditioneel gezien voor komedie, maar terwijl het wel bij de plotomschrijving staat, kun je dat hier op je buik schrijven. The Descendants is gewoon een onvervalst drama over het verwerken van verlies, de impact op een gezin en de ernst van huwelijkse(on)trouw. Hier en daar opgefleurd met een luchtiger moment, al heeft dat meer te maken met de locatie (het zonovergoten Hawaï), dan met het script.

Om die niet waargemaakte belofte is het niet direct een slechte film, maar je blijft als kijker hopen op meer, wat dus niet komt. George Clooney als pater familias is niet overtuigend, hij is duidelijk niet op zijn gemak in die rol. Clooney en kinderen gaat niet samen, noch ontstaat er een echte band later in de film. Humoristisch waren de dialogen tussen hem en zijn kids ook niet; tenzij je krom ligt van grof taalgebruik. Zijn kids waren al even irritant: een tienjarig dikkerdje (wat walg ik toch van dikke kleine meisjes), een veel te knappe tienerdochter (die ook niet veel meer liet zien dan mooi zijn) en als klap op de vuurpijl het vriendje van dochterlief (een hondsbrutale surfdude annex stoner). Bijrollen waren al even matig gekozen, zoals de chagrijnige opa en demente oma. Kon er werkelijk niet om lachen.

Goed, van humor moet de film het dus niet hebben. Het drama gedeelte daarentegen is een stuk beter uitgewerkt. De pijn van het verlies en de ontrouw van de moeder en de tegenstrijdige gevoelens die dat voor de omgeving meebrengt, worden op overtuigende wijze gefilmd. De innerlijke strijd van met name Clooney komt geloofwaardig over, evenals zijn zoektocht naar de minnaar van zijn vrouw. Zijn motivatie om deze man te vinden valt te begrijpen en zijn waardig handelen na afloop van de speurtocht dwingt respect af. De ontknoping is ingetogen, maar erg mooi. Symbolisch ook sterk dat hij besluit het land niet te verkopen.

Daarnaast leunt de film sterk op de Hawaiiaanse sfeer. Aloha muziek, prachtige landschappen, rustieke bars en oogverblindende stranden. De film straalt een aangename rust uit, die nooit eentonig wordt. Jammer dat Payne wederom niet kon kiezen voor óf drama óf komedie. In dit geval had hij volledig voor het eerste moeten gaan. Een verhaal als dit behoeft geen geforceerde humor en luchtigheid schep je door de sfeer (muziek, locatie e.d.). Daar heb je geen domme kids voor nodig. 3***

Behoorlijk gedateerd.

Gezien de hoge score en de positieve recensies mag je een goede film verwachten, maar ik kwam toch wat bedrogen uit. Dit probleem had ik indertijd ook bij een andere klassieke Britse horror, The Night of the Demon. Ook hier weer eindeloos occult gelul en duffe personages. Enkel Christopher Lee zet een leuke rol neer, want die slechterik was vooral lachwekkend.

Begrijp verder werkelijk niet hoe men dit spannend kan vinden. De effecten zijn verouderd, het tempo ligt veel te laag en die satanische sekte is niet veel dreigender dan een kleuterklasje. Oudere psychologische horrorfilms die het vooral van suggestie moeten hebben (denk bv. aan The Innocents), gaan een stuk langer mee.

De ontknoping tot slot is bijzonder teleurstellend. Door middel van een letterlijke deus ex machina komt alles op z'n pootjes terecht. Als er al enige sprake van suspense was, werd die hiermee finaal de nek omgedraaid. Op basis van de aankleding en Lee's performance net 2,5*.

Vrij matige horrorfilm in het slasher-genre. Het gegeven van een gedegenereerde familie die iedereen zonder reden vermoord begint me een beetje de keel uit de hangen. Hebben we dat niet al gezien in The Texas Chainsaw Massacre en The Hills Have Eyes? Het verhaal is dus weinig origineel, maar ook de sfeer laat te wensen over. Het moorden in deze film begint eerder op de lachspieren te werken, dan dat het echt angst of spanning oproept. Totaal plaatje levert dus maar weinig punten op, en hoewel ik eerst op 3* zat, moet ik dat bijstellen naar 2,5*. En dan ben ik nog royaal.

Duidelijk minder dan de miniserie.

Als prequel story is de film erg informatief, maar als horror faalt The Diary of Ellen Rimbauer. Het oogt allemaal als een matig Amerikaans kostuumdrama over de echtelijke ruzies tussen Ellen en haar man, beide weinig sympathieke karakters. Het bovennatuurlijke element blijft hier onderbelicht.

Uiteraard verdwijnen er personen, maar de effecten blijven beperkt tot schaduwen en gefluister. Spannend wil het geen moment worden. De locatie lijkt dezelfde als in de serie en is perfect gekozen, al wordt er te weinig mee gedaan. De ontknoping is teleurstellend, zeker als je de serie al hebt gezien.

Mocht je de serie willen kijken, kijk dan eerst deze film. Anders gewoon overslaan. 2,5*

Goede film, al valt die wel zwaar op de maag. De hele film ademt een trieste en nare sfeer en je kan onmogelijk met een goed gevoel de zaal uitlopen.

John Malkovich schittert in zijn rol als onsympathieke, egocentrische professor en de toon is hiermee gelijk gezet. Pakweg de eerste drie kwartier wordt het lege bestaan van de professor getoond: zijn jacht op (te) jonge studentes, zijn prostituee bezoekjes en zijn eenzaamheid lijken synoniem te staan voor het verval van de Zuid-Afrikaanse samenleving. Zijn maatschappelijke ondergang is dan ook een kwestie van tijd.

Enige troost vindt hij in de muziek en de dichtkunst, maar als een van zijn escapades verkeerd loopt en hij zijn baan verliest, kan ook de kunst geen voldoening meer geven en besluit hij zijn dochter op het platteland te bezoeken. Spijt heeft de professor in dit stadium nog niet: hij omschrijft zichzelf als een roofdier dat, gedreven door instincten, geen onderscheid maakt tussen goed of kwaad.

Dat verandert als hij bij zijn dochter arriveert. Ook haar leven blijkt een puinhoop en gecombineert met de onveiligheid van het Zuid-Afrikaanse platteland, voelt de professor zich voor het eerst in lange tijd bezorgd om iemand. Als ze vervolgens beiden slachtoffer worden van een geweldadige overval, realiseert de professor zich voor het eerst wat de gevolgen zijn voor anderen van zijn eigen seksuele escapades en volgt een boetedoening.

De setting in Zuid-Afrika maakt de film: verval, corruptie en wetteloosheid in Zuid-Afrika zijn synoniem met de staat van de professor. Waar hij echter tot inkeer komt, geeft de film geen uitsluitsel hoe het nu verder moet met het land en het leven van de professor en zijn dochter. Hij is verandert van een jager in een prooi en is letterlijk overgeleverd aan de plaatselijke inwoners. John Malkovich zet deze transformatie overtuigend neer: van zelfverzekerde arrogante professor, naar een vernederde en berouwvolle, bijna gebroken man.

De rol van zijn dochter komt iets minder uit de verf en ze komt wel erg laconiek over nadat ze net door drie mannen is verkracht. Andere minpunten zijn het lage tempo, mede veroorzaakt door wat overbodige herhalingen van soortgelijke scenes. Grootste ergernis was een scene van een van toneelstuk dat de professor bijwoont. Schijnt ook niet zo in het boek voor te komen, heb ik me laten vertellen. Deze kleine minpuntjes en het feit dat de film wel erg op Malkovich leunt, voorkomen een topnotering. 3,5*

Aardige western, waarover te vertellen valt dat het één van de eerste in het spaghettiwestern genre was en in het bijzonder de eerste uit de Django reeks.

Na het iets betere Death Rides a Horse pas mijn tweede niet-Leone spaghettiwestern, beiden gezien dankzij het tip-spel op deze site. Veel zaken die me in de Leone westerns zo aanspreken, komen hier terug: de mysterieuze vreemdeling, de krachtige soundtrack, de mooie decors en een flinke portie geweld. Echter is het in Django allemaal net iets minder goed gedaan. Waarschijnlijk gedeeltelijk door budgettaire beperkingen, maar voor een groot deel ook door een mindere cast en regisseur.

Ondanks dat Django dus geen topper is, is het wel verplicht voer voor western liefhebbers, daarom heb ik me prima vermaakt. 3,5*

Slaapverwekkend.

Dolls is weer zo'n typisch Aziatisch arthouse product dat hier op de site mateloos verheerlijkt wordt. De film past zo in het rijtje Bin-Jip, In the Mood for Love of What Time is it There? om even een paar bekende namen te noemen. Maar dat het zo erg zou worden had ik van te voren niet verwacht.

De bekende kwalen komen weer om de hoek kijken: nauwelijks dialoog, vreemde personages en een gebrek aan verhaal c.q. een verhaal dat drijft op slechts één dun thema. Vaak is dat eenzaamheid of een gebrek aan communicatie. Nu zou dat volgens Wikipedia 'angst/afkeer voor de dood' zijn; ik heb het er eerlijk gezegd niet uit kunnen halen.

Het begon nog redelijk met het poppentheater en ik hoopte op een traditionele Japanse film à la Kurosawa. Helaas; zodra de hoofdpersoon wegloopt van z'n huwelijk, begint de Japanse gekkigheid. Want vijf minuten later is hij ineens blut en gaat hij zwerven met z'n maffe vrouwtje. Japanse logica blijkbaar. Erger wordt het als blijkt dat Dolls zo'n modieuze mozaïek film is en we geconfronteerd worden met een voorspelbaar (maar wel het meest toegankelijke) verhaal over een oude Yakuza en een verhaal over een gestoorde fan/popidool relatie. Op dat moment had ik het al behoorlijk gehad.

Maar de focus blijft op het eerste verhaal: rare kwast loopt met maf vrouwtje door het Japanse landschap. Daarmee verklap ik eigenlijk het hele plot, want meer gebeurt er niet. En ja, er zitten hier en daar mooie shots in, vooral van de plantengroei. Maar ik ben geen botanicus en als ik Japanse kers, Japanse esdoorn of een rozentuin wil zien ga ik wel naar de Utrechtse botanische tuin. Daar heb ik geen film van Kitano voor nodig. Des te lachwekkender zijn sommige reacties hier van mensen die menen er een heel verhaal in te zien, terwijl het niet meer dan een schakeling aaneengeregen beelden is. Niet geheel toevallig vaak dezelfde mensen die Bergman afzeiken, terwijl die juist veel meer met het thema 'angst/afkeer sterven' doet.

Dolls is een prima film voor corduroy dragende pijprokers met een ringbaard en vrouwen met okselhaar. Maar voor een gewone jongen zoals ik is dit helemaal niks. 1,5* voor de plantjes.

Pfff, wat een tegenvaller.

Een eindeloze herhaling van ruk scenes (letterlijk), disco scenes, sex, scenes, porno scenes en tussendoor wat open deuren dialoog met veel gescheld en geschmier. In elke (ranzige) Amerikaanse college film kun je dit terugvinden, maar dan kan ik er nog wel om lachen. Dit is gewoon slaapverwekkend eentonig.

De vorige met Joseph Gordon-Levitt, 50/50 was een aangename verrassing, dankzij een originele grappige invalshoek en gevoelig verhaal. Don Jon is echter zo plat als een dubbeltje qua inhoud en leunt volledig op het naakt in de film. Toegegeven, het is soms leuk in beeld gebracht, maar dat maakt nog geen goede film. Dat bepaald puberaal porno publiek op MovieMeter hier genoegen mee neemt verbaast me niets, al getuigd het van een ietwat platte smaak.

Mijn 2** zijn daarom volledig op Scarlett Johansson gebaseerd, voor elke tiet één.

Overschat, maar ik begrijp wel waarom dit aanslaat.

Ryan Gosling heeft een enorme coolheidsfactor, waarmee hij zowel bij de pubertjes met teveel hormonen, alsmede bij de kipjes op deze site aanslaat. Mooie, snelle auto's doen het altijd goed, net als brute gangsters en een overdosis stevig geweld. Plak daar nog een broodmager romantisch subplot tegenaan en driekwart van de kijkers is al in extase.

De soundtrack en het camerawerk geven vervolgens het laatste zetje om ook de intellectuele 'style over substance' kijker over de streep te krijgen. Gelikte elektronische pop (zo klonk in mijn oren tenminste; ik volg de hedendaagse muziek niet) en wat gedurfde camerastandpunten, waarbij na elke brute actie even op de stoere held wordt ingezoomd, maken het geheel af.

Een beetje filmliefhebber ziet natuurlijk dat het een alleraardigst tussendoortje is en meer niet. Ik zal de lijst met cliché's daarom niet gaan opnoemen, want dan raakt het internet overbelast. 3,5*

Ranzig en niet heel erg grappig.

Zowel Downey als Galifianakis acteren niet slecht, maar ik mis duidelijk chemie tussen de twee. Veel geschmier van Downey en onderbroekenlol van Galifianakis, echter nergens echt scherp en to the point. Sommige humor is ronduit belegen, zoals de wiet grappen en dat gedoe rond de as van Ethan´s vader. Ook de interacties met de mensen onderweg deden me nauwelijks meer dan glimlachen.

Met een iets beter script viel hier vast meer uit te halen; nu blijft het een beetje flauwe vertoning. 2,5*

Sterk debuut.

Aangezien ik Spielbergs werk de laatste jaren flink achteruit vind gaan, werd het eens tijd om aan zijn eerdere werk te beginnen. Duel mag dan niet gelijk zijn beste film zijn, het is wel een debuut dat al veel verraad over de kwaliteiten van de regisseur.

Het begint met wat typische Spielberg moraaltjes; iets wat zijn latere werk helaas zo is gaan overheersen. Hier wordt het nog redelijk subtiel gebracht: een radio interview met een huisman (vrij ongebruikelijk in die tijd), de nogal slappe hoofdpersoon David die niet opkwam voor zijn vrouw toen ze werd aangerand en bovendien als een lulletje rozenwater rijdt. Als vervolgens de mysterieuze trucker steeds nadrukkelijker David begint te treiteren maakt dat langzaam zijn oerinstincten los en gaat hij eindelijk als man de strijd aan. De feminisering van onze beschaving kan desastreus uitpakken wanneer je als man niet meer in staat bent voor jezelf of je familie op te komen, lijkt Spielberg hiermee te willen zeggen.

De steeds verder oplopende spanning en de race scenes op de weg maken dit tot een goede film. Het gesnotter en gejank (letterlijk!) van het personage David Mann zijn ergerlijk. Ik snap dat deze opbouw noodzakelijk was (David kan niet in één keer van loser in een macho veranderen), maar ik had toch liever de focus meer op het thriller/actie aspect gehad en minder op het sociale. Aan de andere kant is het allicht de reden waarom de bijna bovennatuurlijk vrachtwagenchauffeur juist hém uitkiest voor een duel en niet één van de talloze andere passanten. David moet een lesje leren in voor jezelf opkomen. Aan het einde zie je ook geen lijk liggen van de chauffeur, dus misschien was het wel een goddelijke interventie.

Anyway, de film is spannend, knap gemaakt en laat daarnaast ruimte voor interpretatie. 3,5*