Opinions

Amerikaanse sportfilms; je moet er van houden... Bij American Football krijg ik direct al last van allergie (zowat de domste neanderthaler sport die ik me kan bedenken), maar golf kan ik dan nog wel pruimen. Het scheelt dat ik het zelf een paar keer heb gespeeld.

De klassieker status die Caddyshack blijkbaar in Amerika heeft vind ik dan ook niet terecht, al is het wel begrijpelijk: met Chevy Chase, Rodney Dangerfield en Bill Murray heb je drie van de grootste Amerikaanse komieken uit de vorige eeuw in één film. Toch wel uniek, maar om alleen daarom nu hoge scores te gaan uitdelen gaat mij wat te ver.

Rodney Dangerfield heb ik nu een paar keer gezien en speelt eigenlijk altijd hetzelfde typetje: een luidruchtige Joodse nouveau riche. Even leuk, echter na een half uurtje heb je het wel gezien. Bill Murray vond ik hier, net als in zijn debuutfilm Meatballs een jaar eerder, vooral tegenvallen. Zo'n rol als kluns past hem niet. Die was toen duidelijk nog op zoek naar een eigen karakter. Chevy Chase als ongebonden playboy komt dan nog het beste tot z'n recht.

Het verhaaltje kabbelt verder lekker voort in het lome zomerse sfeertje van de film. Niet onaardig. 2,5*

Mosterd na de maaltijd.

De heroïne hausse is toch vooral iets van de jaren '80 en begin jaren '90 en is met titels als Christiane F. – Wir Kinder vom Bahnhof Zoo , Trainspotting en Requiem for a Dream toch ook al uitgebreid verfilmd. "Maar dat kunnen wij beter", moeten de Australiërs gedacht hebben en komen vervolgens met Candy op de proppen. Resultaat: een clichématig liefdesverhaal over een stelletje dat steeds verder afglijdt door hun drugsgebruik.

Toegegeven, het kijkt redelijk vlot weg en af en toe is zo'n wat minder vrolijke film ook wel eens verademing. Maar verder worden werkelijk alle gebaande paden op de weg naar zelfdestructie opnieuw bewandeld. En als ik hier dan termen tegenkom als "rauw" en "hard" dan denk ik dat het hoog tijd wordt om eens wat meer films te kijken. Dit is werkelijk waar een light versie van eerder genoemde titels.

Over het acteerwerk van Ledger en Cornish wordt door velen lovend gedaan, maar ook daar zie ik geen grootse prestaties. Het is voldoende, meer niet. Krijg sterk de indruk dat vooral hun aantrekkelijke uiterlijk van belang was hier. Het zal waarschijnlijk de reden zijn dat beide acteurs er ook na jaren drugsgebruik nog fris en fruitig uitzagen in de film. Zo'n uitgemergeld lijk is niet erg opwindend hè. Cornish is inmiddels afgegleden naar de b-films en Ledger bleek uiteindelijk zichzelf te spelen. De rest is geschiedenis.

Aanrader voor fanboys en girls van beide acteurs, anders meh. 3***

Mijn eerste Colombiaanse film.

Erg bekend ben ik niet met het land, behalve dan met de meestal negatieve verhalen in de media over de FARC, drugs en misdaad. In mijn periode in het buitenland heb ik echter ook wat Colombianen ontmoet, zodat ik al een iets genuanceerder beeld heb gekregen van het land. De hoofdstad Bogotá (en de streek erom heen) is zowel in welvaart én klimaat vergelijkbaar met Europa, doordat de stad op extreme hoogte ligt. Deze film bevestigt dit beeld van een moderne westerse stad, zonder de typische sloppenwijk taferelen die je in bv. Braziliaanse films vaak tegenkomt. Het nodigt in ieder geval uit tot een bezoek aan het land.

La Cara Oculta is nog niet direct een meesterwerk, maar doet zeker niet onder voor een gemiddelde thriller uit Europa of Hollywood. Andrés Baiz neemt de tijd voor een sfeervolle opbouw en in het begin denk je te maken te hebben met een onvervalste gothic horror. Plotseling echter verandert het vertelperspectief en blijkt het een echte thriller. Hier boet de film wat aan spanning in aangezien Baiz zijn verhaal als flashback vertelt (terwijl je als kijker al weet wat er gebeurd is). Dan volgt echter een nieuwe sadistische plottwist en komt het tot een onverwachte, maar bevredigende climax.

Het plot met de nazi bunker is weliswaar vergezocht, maar de uitwerking is creatief genoeg om La Cara Oculta tot een onderhoudend filmpje te maken. De beelden van Colombia leveren mooie plaatjes op, terwijl de soundtrack leunt op een aantal sterke klassieke werken. Een tikkeltje gemakzuchtig misschien, aangezien mannelijke hoofdpersoon dirigent is en daarnaast ook wat potsierlijk met Beethoven als finale. Niettemin heb ik me goed geamuseerd en is deze film zeker een aanrader voor wie weer eens iets anders wil.

Net geen vier sterren: 3,5*

Leuke sci-fi film.

Het plot is een fijne mix van bekende science fiction films, waarbij de film in de eerste helft vooral de thriller kant opgaat (Alien e.d.) en in de tweede helft meer filosofisch wil zijn (2001, Matrix, enz.). Dat er dus rijkelijk wordt gekopieerd stoorde mij geen moment, aangezien het over het algemeen goed wordt gedaan.

De CGI is voldoende, de futuristische decors zijn mooi en het acteerwerk kan er mee door. Ik heb overigens een Engelse dub gekeken; geen idee of het Duitse origineel beter is, echter heb ik er geen moment last van gehad. De ontknoping is goed, maar dan allang niet verrassend meer. Veelbelovend debuut in ieder geval van de Zwitserse regisseurs.

Ruim voldoende: 3,5*

Ondanks het woord "giallo" in de titel, is hier weinig giallo aan.

Veel Italiaanse horror thrillers hebben titels die beginnen met 'Het Huis met...' en dat was eigenlijk de enige reden waarom mijn oog op deze film viel, aangezien de regisseur of de acteurs me niets zeiden. De intrigerende poster hielp uiteraard ook een handje mee. Een DVD-versie bleek overigens niet te vinden, dus ik heb me moeten behelpen met een oude VHS-bootleg.

Waar ik rekende op een standaard giallo met een gehandschoende moordenaar en wulpse dames, bleek Het Huis met het Gele Tapijt vooral een psychologisch kammerspiel. Een vrouw wordt thuis geterroriseerd door de potentiële koper van haar gele tapijt. Wat volgt is een soort kat-en-muisspel tussen de twee, uitmondend in wat milde gore en een vreemde plottwist op het end. Op zich is hier niets mis mee, ware het niet dat Lizzani maar weinig pit in de film weet te brengen.

De beperking tot één locatie werkt belemmerend. Het appartement oogt inspiratieloos en clean en slechts het gele tapijt brengt wat kleur in de film. De acteurs zijn al even kleurloos, al zal dit gedeeltelijk gelegen hebben aan de matige Engelse dub. In ieder geval kon de man nauwelijks overtuigen als gestoorde moordenaar. Ook de vrouw moet het meer van haar uiterlijk hebben, dan van haar acteerwerk.

Op driekwart van de film volgt vervolgens de bizarre en vergezochte twist, die weliswaar mijn aandacht wist vast te houden, maar niet kon zorgen dat Het Huis met het Gele Tapijt bij mij als topper de boeken in gaat. Flets geel kortom. 2,5*

Typische horror anthologie.

Zoals meestal met dit soort werken zijn de verhalen van een nogal wisselend niveau. Het acteerwerk is vaak brak, ondanks de toch best aardige casts. Daarnaast zijn de effecten ook nooit om over naar huis te schrijven; zelfs niet voor de jaren '70/80, de hoogtijdagen van de horror anthologie.

Het eerste verhaal, over stoppen met roken, is conceptmatig niet slecht, maar mist simpelweg spanning. Voor een echt griezelige 'stoppen met roken' kliniek beveel ik de Indiase horror anthologie Darna Mana Hai aan. Op alle fronten veel beter. Verhaal 2 is verreweg het beste, hoewel het ook niet onder de noemer 'horror' mag vallen. Toch had ik het klamme zweet in m'n handen staan, aangezien het behoorlijk overtuigend overkwam. Niet geschikt voor mensen met hoogtevrees!

De afsluiting viel helaas weer tegen. Ik kan me voorstellen dat het voor diegenen die het in hun jeugd hebben gezien, behoorlijk eng moet zijn geweest. Maar zonder dat jeugdsentiment is het nogal kinderachtig en bij tijd en wijle zelfs lachwekkend. Het monstertje is een aanfluiting en de matige effecten beginnen na een tijdje te irriteren. Positief is de rol van de kat, die als een rode draad door alle drie de filmpjes loopt. Maar in het derde filmpje heeft het beest echt de hoofdrol.

Geen voldoende echter; daarvoor is één goed filmpje te mager. 2,5*

Met dank aan alexspyforever gezien.

Celia is een redelijk interessante profielschets van een nogal getroebleerd 9-jarig meisje. Wie hier een echte horror verwacht zit mis; dit is onvervalst drama. Celia heeft een niet eens zo ongelukkige jeugd, maar kan slecht omgaan met het verwerken van verlies. Nadat ze eerst haar oma, daarna haar vrienden en tenslotte haar konijn kwijtraakt, slaan de stoppen door.

Grootste manco van de film: erg overtuigend is haar afdaling in waanzin/wraakzucht niet. Dan prefereer ik bv. het soortgelijke (en waargebeurde) Heavenly Creatures, wat veel indringender laat zien waar losgeslagen kinderfantasieën toe kunnen leiden. Grootste pluspunt van Celia is echter de prettige, zonnige sfeer, door het rustige (niet experimentele) camerawerk. Hier en daar zijn er wat kleine (horror)effecten, maar het leidt verder niet af en staat in dienst van het verhaal.

Daarom een kleine voorkeur voor deze film. 3,5*

Goede, enge film: een horrormeesterwerk. Het was alweer een tijdje geleden dat ik een echt spannende horror had gezien. De horrorfilms van de laatste jaren (uitgezonderd The Ring dan) houden vooral een wedstrijdje wie de meeste doden op de meest bloedigste manier weet te krijgen. Verhaal en de sfeer zijn vaak van ondergeschikt belang. Bij deze film was dat anders. Met minimale effecten en een goede soundtrack wordt een spanning gecreëerd die vele malen hoger is dan de vele horror-broddelwerkjes van de laatste tijd. Absoluut een aanrader voor iedereen die moe is van de liters bloed en cliché moordenaars. 4*

De kat van de rabbijn.

Helaas zijn er blijkbaar nog veel mensen die animatiefilms automatisch linken aan kleine kinderen; zie sommige reacties hierboven. Daarom even wat zaken rechtzetten hier: Le Chat du Rabbin is gebaseerd op de gelijknamige Franse stripreeks van regisseur/schrijver Joann Sfar. De verhalen zijn komisch bedoeld en gericht op een (jong)volwassen publiek. Terugkerende thema's zijn o.a. geloof, God, (in)tolerantie, discriminatie, racisme en de liefde, waarbij niemand (lees: Fransen, Joden, moslims etc.) wordt gespaard. De film is gebaseerd op een aantal van deze stripboeken, waarvan ik zelf de eerste vijf delen heb gelezen. Het zijn dus absoluut geen avonturenverhaaltjes voor kleine kinderen à la Disney. Ga Le Chat du Rabbin dan ook niet kijken met je vijfjarige zoontje of dochtertje; je zal een teleurstelling krijgen.

Het verhaal speelt zich af in het Algiers van rond 1930, dat toen een Franse kolonie was. Tegen de achtergrond van deze exotische setting verkrijgt de kat van de rabbijn het vermogen om te spreken. Hij observeert en levert commentaar op het gedrag van de mensen om hem heen. Alle eerder genoemde thema's passeren de revue. Het verhaal zelf is absurdistisch: niemand schijnt het echt vreemd te vinden, zo'n pratende kat. Ook sommige andere dieren praten met hun eigenaar, zoals de ezel van de Soefi meester.

In het tweede deel van de film gaan een aantal personages op zoek naar een mythische Joodse stad, ergens in Afrika. Vanaf hier wordt het allemaal net iets minder. Het verhaal verliest aan focus en moet het hebben van wat spaarzame hoogtepunten, zoals de ontmoeting met Kuifje en Bobby, die worden neergezet als een stel domme boerenkinkels. Het einde voelt ietwat afgeraffeld; waarschijnlijk omdat de schrijvers hier meerdere van de stripverhalen in één wilden proppen.

Echter ondanks die verhaaltechnische tekortkomingen, weet de film wel perfect de sfeer en de humor te vangen van de stripreeks. De pratende kat is gewoon een geniaal personage, dat makkelijk de hele film draagt. De thema's zijn serieus, al wordt het nergens moralistisch of belerend. Nergens lig je echt krom van de lach, maar het geheel is heerlijk ironisch. Ruim voldoende. 3,5*

Slap sadisme.

Wie van deze thematiek houdt, komt vast wel aan z'n trekken, al zijn er genoeg voorbeelden van films te bedenken waar dit al eens eerder (en beter) is gedaan. Als psychologisch kat-en-muis spel valt de film dan ook behoorlijk tegen. Daarvoor is de karakter uitdieping veel te gering en zijn de dialogen te knullig. Beter lukt waarschijnlijk niet met deze vrij gebrekkige acteurs. Gelukkig is er later in de film nog wat gore en valt de finale niet tegen.

Cheap Thrills is typisch zo'n film die het wel probeert, maar er niet echt in slaagt. 2,5*

Excentrieke Russische avant garde.

Chemi Bebia wilde ik al een aantal jaar zien aangezien de film vol zit met allerlei - voor die tijd - vooruitstrevende filmtechnieken. Daarmee is de film ook een bewijs dat veel van deze foefjes al heel wat ouder zijn dan de meeste mensen denken (zeker op dit forum). Daarnaast is de film een interessante satire op het communisme.

De hoofdpersoon is een luie ambtenaar die zo incompetent is dat hij wordt ontslagen. Zijn vrouw is woedend, want ze ziet haar luxueuze levensstijltje in rook op gaan en wil van hem scheiden als hij niet snel een nieuwe baan vindt. De "grootmoeder" verwijst naar een invloedrijk persoon die je gunsten verleent. De ambtenaar weet na enige moeite een referentiebrief van zo'n persoon los te peuteren en gaat daarmee solliciteren. Een op Lenin lijkende figuur wijst hem echter af, terwijl op het scherm teksten worden geprojecteerd als "dood aan de bureaucraten" en dergelijke.

De film is dus een vroege kritiek op het communistische systeem, zij het zeer mild. Niettemin was dat voor de toenmalige machthebbers genoeg reden om de film voor liefst 50 jaar te verbieden. Natuurlijk hebben de makers van Chemi Bebia uiteindelijk gelijk gekregen, want het communisme werkte inderdaad bureaucratie, luiheid en incompetentie in de hand en is als een kaartenhuis in elkaar gestort.

Naast een sterke boodschap is de film ook een vroege vertegenwoordiger van "style over substance". Want het komische verhaal stelt verder niet veel voor, maar de manier waarop het wordt verteld des te meer. Stop motion, animatie in live-action, versnelde montage, distorted lens, bevroren beelden en poppenspel kom je als kijker allemaal tegen. Misschien zitten er nog meer bijzondere technieken in verwerkt, maar dit waren degenen die het meest in het oog sprongen. In ieder geval creëert het een surrealistische en anarchistische atmosfeer die uniek is voor zijn tijd en zelfs nu nog kan fascineren.

De volle vijf sterren zal ik de film niet geven; ten eerste is een film van deze leeftijd per definitie gedateerd en daar kan ik minder van genieten dan van een moderner werk. Dat is mijn persoonlijke mening. Wat echter iedereen zal storen zijn de nogal malle en soms slecht verstaanbare Amerikaanse voice-overs, terwijl je ook Russische stemmen hoort. De nieuw uitgevoerde muzikale begeleiding van het Beth Custer ensemble is overigens prima. Daarom begrijp ik niet waarom ze de stem geluidsband niet ook direct vervangen hebben. Of gewoon Engelse ondertitels hebben geplaatst. Neemt niet weg dat ik de film zeker aan iedereen zal aanraden die van experimentele cinema houdt.

Chemi Bebia verpakt een interessante boodschap in een zeer bijzonder jasje, middels een simpel, maar best grappig verhaaltje. Mocht de film ooit fatsoenlijk gerestaureerd worden, dan zitten vier of meer sterren er zeker in. Voor nu blijft het bij een ruim voldoende. 3,5*

P.S. De film zwerft thans op internet rond, wie is geïnteresseerd mag me PMmen.

Ik weet ook niet echt wat ik met deze film moet; ik kan me daarmee aansluiten bij de meeste reacties. Na hem net gezien te hebben was ik zeker onder de indruk, maar het slappe einde en de vervelende moraliserende boodschap die in de film verstopt zat heeft me doen twijfelen. Vooralsnog houdt ik het op 3,5* vanwege de beelden en de spanning. Maar dit gaat waarschijnlijk omlaag als ik hem nog een keer kijk.

Met Disney houd ik altijd mijn hart vast, aangezien ze al menig sprookje verkracht hebben. De schade die ze hier aanrichten blijft gelukkig beperkt.

Hoewel ik deze animatie stijl lelijk blijf vinden, biedt het wel meer mogelijkheden bij het uitbeelden van de vier geesten. Op Geest van de Tegenwoordige Kersttijd na, is men hierin dan ook redelijk geslaagd. Vooral de laatste geest komt goed eng uit de verf. Daarnaast vloeien de scenes mooi in elkaar over, wat weer positief uitpakte voor het tempo. De film kijkt echt weg als een rollercoaster.

Maar helaas slaan de makers hierin door. Vooral de belachelijk lange actie scene met de laatste geest hoort echt niet thuis in dit verhaal. Een Scrooge die krimpt!? Sloeg werkelijk als een tang op een varken. En ondanks dat Disney zich redelijk aan het verhaal houdt, raken de dialogen ondergesneeuwd door al dit actie geweld. De transformatie die Scrooge doormaakt van oude vrek tot filantroop kon mij daardoor geen moment overtuigen. Het acteerwerk van Jim Carrey hielp hier ook niet aan mee; de man heeft een veel te zacht en lief stemmetje om zo'n oude brombeer als Scrooge neer te zetten.

Al met al een aardige verfilming, maar het heeft weinig met het originele verhaal te maken. 3***

Meevaller. De beste Wong Kar-Wai tot nu toe.

De film is een stuk beter te volgen dan In the Mood for Love of 2046, waardoor het meteen ook een stuk toegankelijker wordt. Het eerste verhaal over agent 223 was verder niet zo denderend, maar het Hong-Kong sfeertje zit er goed in en het verveelt geen moment. Waar ik wel even moeite mee had was het abrupte einde en de overgang naar het verhaal van agent 663.

In dit tweede deel slaat Kar-Wai meteen een hele andere toon aan: de sfeer wordt luchtiger, het camerawerk speelser en, inderdaad, de dames een stuk aantrekkelijker. Wat een verschil met het eerste deel, waar ik af en toe het gevoel had naar een maffia-epos te kijken. Opnieuw heeft het verhaaltje weinig om het lijf, maar bij vlagen is het zelfs vermakelijk.

Muziek stoorde mij overigens niet. California Dreaming wordt teveel herhaald, maar het blijft gewoon een goed nummer. Hetzelfde truckje gebruikt Kar-Wai overigens ook in In the Mood for Love met Quizas, Quizas, Quizas. Verder nog een aantal keer de Chinese versie van een Cranberries nummer gehoord, wat dan wel weer aardig is.

Misschien smaakt dit toch naar meer en kan ik Wong Kar-Wai nog een kans geven. Verdiende 3***

edit: Zie net aan de reacties dat de meeste Asiamania gekkies dit niks vinden; zal wel verklaren waarom deze film mij net wél ligt.

Avant garde pur sang.

Zo heel af en toe verdiep ik me in de experimentele cinema; meestal modern (onlangs Rabbits gezien), want daar is gemakkelijker aan te komen. Soms weet ik echter een ouder werkje te vinden, waaronder dus Closed Vision. Een zeer divers genre, maar meestal hebben deze films één ding gemeen: ik vind er niks aan.

De film begint vooral met close ups van allerlei collages en stillevens, terwijl meerdere voice overs de onsamenhangende 'gedachtestroom' die hier bij hoort uitbeelden. Al snel volgen er bewegende beelden van spelende kinderen en een stel dinerende mensen van middelbare leeftijd. Opnieuw beelden meerdere voice overs de gedachtestroom uit, die langzaam meer samenhang krijgt. De beelden worden verder begeleid door een experimentele jazzy soundtrack.

Een verhaal valt er echter niet uit de destilleren. De beelden zitten vol symboliek, maar ook hier valt weinig aan te snappen. Ik kon er hoegenaamd niets mee. Hoogtepunten waren de wederkerende beelden van een aantrekkelijke jonge dame in bikini, dat levert een halfje op. De film zwerft op internet rond, dus wie geïnteresseerd is kan hier vrij makkelijk aankomen.

1* voor de mooie dame.

De laatste jaren zijn er veel van die megalomane projecten: in 2006 The Fountain en Southland Tales, in 2008 Synecdoche, New York, in 2009 Mr. Nobody, in 2011 The Three of Life en in dit geval, Cloud Atlas. Hoewel de films in detail van elkaar verschillen, hebben ze toch ook veel gemeen. Het zijn allemaal projecten van schrijvers/regisseurs met een behoorlijke staat van dienst. Ze proberen allen een ongrijpbaar thema uit te beelden, wat ik zwak vertaal als "de zin/doel van het leven". Motieven als levensloop/kringloop van het leven, keuzes en gevolgketens, verschillende tijdvlakken/ verleden-heden-toekomst komen regelmatig terug. En toch falen de meeste van dit soort projecten jammerlijk. Sommige verliezen zich in vage pretenties (The Three of Life, Synecdoche, New York), terwijl andere ronduit banaal worden (The Fountain, Southland Tales). Wat mij betreft valt Cloud Atlas in die tweede categorie.

Want wat zie je hier nu eigenlijk? Cloud Atlas bestaat uit 6 aparte kortfilms die door elkaar zijn gemonteerd. Sommige films zijn beter dan anderen en voor mij sprongen London, Neo Seoul en Big Isle er enigszins uit. Maar als er sprake van enige samenhang, heb ik dat niet kunnen ontdekken. Behalve dan op het allersimpelste niveau: man in tijdsperiode 2 vindt boek van man uit tijdsperiode 1, vrouw uit tijdperiode 3 hoort muziek gecomponeerd door man uit tijdsperiode 2, ad infinitum. Voor de rest? De filmpjes raken elkaar thematisch soms heel licht (iets met slavernij/gevangenschap = slecht oid), maar aan de echt grote filosofische levensvragen willen Tywker en de Wachowski's (bewust?) hun vingers niet branden. Kierkegaard wordt een keer genoemd en daar moet je het mee doen.

Wat overblijft zijn dus 6 losse verhalen die op zichzelf best aardig zijn, maar geen moment de diepte ingaan en de pretenties in de synopsis waarmaken. Hoe gekunsteld je de verhaaltjes ook aan elkaar probeert te plakken en hoeveel mooifilmerij je er als regisseur ook tegenaan gooit: een hol vat blijft een hol vat. Hoe hard het ook mag klinken. 2,5*

Ik zal het onmiddellijk toegeven: ik heb deze film alleen maar gekeken vanwege de nickname van Reinbo's vriendin.

Mijn tienerjaren liggen al ver achter me, dus aan een hedendaagse tienerfilm zal ik me niet snel wagen. Clueless daarentegen is uit de tijd dat ik zelf tiener was en schetst een prima sfeerbeeld van de jaren '90. Vooral de soundtrack deed me soms terugverlangen naar die tijd. Maar ook de belachelijk wijde kleding (die ik zelf ook droeg) en de afschuwelijke kleurencombo's (waar ik altijd een hekel aan had; het was een hels karwei om in de jaren '90 iets te vinden zonder schreeuwerige kleuren en opdruk) waren een feest van herkenning.

Verder is het natuurlijk de tijd dat rap populair werd en Anglo-Amerikaanse slang pas echt goed doordrong in Nederland. Veel termen zoals "dude" of "whatever" klinken inmiddels weer achterhaald, maar zo werkt dat nu eenmaal met jeugdtaal. In de jaren '80 was alles "turbo", "mega" of "super"; die eerste twee zijn ook allang passé. Dat imo domme gewauwel van bands als De Jeugd van Tegenwoordig is nu misschien "retecool", maar over een paar jaar lach je daarom. Dus onnozele pubers van nu, zonder enig historisch besef: blijf alsjeblieft weg bij deze film!

Helaas biedt de film buiten deze fantastische sfeerschets niet veel. Clueless is vooral een meidenfilm, die ondanks de rake culturele referenties, moeilijk bij een breder publiek zal aanslaan. Het verhaal kabbelt lekker voort en kon werkelijk geen moment interesseren. Verschillende meidenprobleempjes passeren de revue, maar nergens wordt het intens of vereist de film meer dan halve aandacht. Ook de wetenschap dat een aantal beginnende grote actrices in Clueless meespelen, kon de film niet naar een hoger niveau tillen. 2,5*

Leuke kennismaking met het werk van regisseur Pete Walker.

Blijkbaar was de man al ruim 20 jaar in de vergetelheid geraakt, totdat er in 2005 een DVD box van een vijftal van zijn films is uitgegeven. Overigens leeft Pete Walker nog gewoon; hij is een tijdgenoot van Tobe Hooper, Wes Craven en andere horroriconen. Maar op z'n 42ste had hij genoeg van de filmwereld en is projectontwikkelaar geworden. Wie weet hoe groot hij had kunnen worden.

Dan de film: erg Brits in de zin van excentrieke personages en verzorgde dialogen. Maar in bredere zin is The Comeback een typisch voorbeeld van '70ties eurotrash, met stevige giallo invloeden. Verder wordt de film als pre-slasher gezien, al kun je dat van heel veel horrorfilms uit de jaren '70 zeggen. Liefhebbers van eurotrash/giallo zullen deze film zeker waarderen.

Filmtechnisch vind ik het iets achterblijven op bv. Italiaanse tijdgenoten. Zeker de belichting kan beter, want alles staat nu wel erg vol in de schijnwerpers. Had iets mysterieuzer gemogen. Maar al met al een interessante ontdekking en ik moet zeker meer van Pete Walker gaan zien. 3,5*

Altijd tof, zo'n ontsnappingsfilm.

Jammer eigenlijk dat er tegenwoordig nog maar weinig uit dit genre verschijnen. Zowat alle grote titels stammen uit een grijs verleden. Denk aan Le Trou (1960), Papillon (1973) of Escape from Alcatraz (1979). Zelfs The Shawshank Redemption is alweer bijna 25 jaar oud! Zouden er dan nooit meer mensen uit de gevangenis ontsnappen?

Enfin, ontsnappingsfilms scoren dus altijd goed bij mij en dat is bij deze film niet anders. Robert Bresson benadert het subgenre wel op zijn eigen manier: alles wordt zeer afstandelijk weergegeven. Slechts van de hoofdpersoon komen we iets te weten. Hier dus geen sadistische bewakers, verraderlijke medegevangenen, vechtpartijen of intriges. De hoofdpersoon vertelt letterlijk zijn verhaal aan de toehoorder en we zien alles alleen door zijn ogen.

Eigenlijk doet Bresson hier al hetzelfde als in het latere Au Hasard Balthazar. Alleen is het daar niet een mens, maar een ezeltje degene die observeert. Die film kon ik zo'n 15 jaar terug niet doorkomen, dat was me toen te passief. Je moet dus wel even aan deze stijl wennen. Desondanks wordt er wel degelijk spanning gecreëerd. Juist doordat de Duitse vijand bijna buiten beeld blijft, wordt deze onwerkelijk. Ook conversaties met medegevangenen zijn beperkt tot het minimum, wat bijdraagt aan de vervreemding.

Over het acteerwerk valt verder weinig te melden. Slechts de hoofdpersoon speelt een rol van belang. De voice over kan op een gegeven moment wat irritant zijn, al is dat een klein puntje van kritiek. De muziek is nagenoeg afwezig en slechts op een handvol momenten zwelt het Requiem van Mozart aan. Een mooi stuk, maar logisch is de keuze niet. De film loopt immers goed af.

Aanrader; 4****.

Zeer fijne animatie.

Het komt niet vaak voor dat ik een leuke Amerikaanse animatie tegenkom. Het meeste spul vind ik echt te kinderachtig en alles uit de Pixar of Dreamworks stal begin ik niet eens meer aan. De flauwe humor, luidruchtige stereotype personages, doorzichtige culturele referenties en kleuteravontuurtjes ben ik ontgroeid. De 3D animatie is ronduit lelijk. Japan vormt een goed alternatief, maar buiten Ghibli kom ik weinig sprookjesachtige animatie tegen.

Coraline vervult een groot deel van de eisen die ik aan een goede animatie stel. De setting, de animatiestijl en de aankleding getuigen van een grote creativiteit én originaliteit. Een verademing om eindelijk eens wat anders te zien. Tweede punt wat eruit springt is de donkere sfeer. Uit een aantal reviews had ik al opgemaakt dat het hier niet om een typische kinderfilm draaide. En dat klopt voor honderd procent. Alles is veel duisterder, mysterieuzer en spannender dan een doorsnee kinderfilm. Op bepaalde momenten werd het zelfs sinister en dreigend. Wat dat betreft kan Coraline zich meten met illustere kinderfilms uit de jaren '80, zoals Labyrinth of The Neverending Story.

Derde en laatste belangrijke punt zijn het verhaal en de personages. Hoewel niet briljant, is het verhaal best avontuurlijk en spannend genoeg, zodat het ook voor volwassenen interessant blijft om te volgen. Onderbroekenhumor en pop culture referenties (het kan dus wel degelijk zonder!) blijven achterwege. Het verhaal mist helaas wel de diepgang om te kunnen ontroeren. Daarmee kom ik ook gelijk op de karakters: die zijn vrij vlak. Zelfs van de hoofdpersoon (stem van Dakota Fanning) kom je weinig meer te weten dan dat ze haar ouders niet aardig vind omdat ze te weinig aandacht krijgt. Eigenlijk is de pratende kat verreweg het leukste personage, niet alleen omdat ik een zwak voor katten heb. Dat beest zorgt eigenhandig voor een halve ster extra.

Coraline is een mooi, duister sprookje dat verrassend origineel uit de hoek komt. 4****

Vroeg rijp, vroeg rot.

The Curse is mede geproduceerd door niemand minder dan Fulci en het verhaal is gebaseerd op een Lovecraft. Ondanks deze namen worden de verwachtingen helaas niet waargemaakt. David Keith is duidelijk beter geschikt als acteur en ook Will Wheaton heb ik wel eens beter zien presteren. Die laatste zal al wel met z'n hoofd bij Star Trek - The Next Generation zijn geweest, dat rond die tijd van start ging. Over de rest van de cast zal ik niet eens beginnen. De film is verder rommelig, de effecten zijn matig en de soundtrack is veel te aanwezig. En ondanks al die slechte punten heeft het wel die typische charme van een jaren '80 horrorfilm, waardoor het nog best genietbaar is.

Kleine onvoldoende. 2,5*