Opinions

Sterk drama.

De hele tragiek rond het ontvoeren en heropvoeden van Aboriginal kinderen is sterk in beeld gebracht, mede door het goede acteerwerk van de drie meisjes. Daarnaast leent het desolate Australische landschap zich uiteraard perfect voor de mooiste wide angle shots. Veel verhaal is er verder niet; de film vertelt zichzelf vooral aan de hand van de indringende beelden.

Voor mij is het echter allemaal iets te karig én te makkelijk voor een top notering, zeker omdat je na afloop met vragen blijft zitten. Hoe zat het bijvoorbeeld met de blanke vaders? En als Aboriginal stammen halfbloed kinderen ook niet accepteren, dan is dat toch minstens zo verwerpelijk? Enig leeswerk verder laat bovendien zien dat de makers een aardig loopje met de werkelijkheid hebben genomen. Geeft toch me toch een nare nasmaak.

Puur als film goed, als historisch document matig. 3,5*

Surrealistische spielerei van Lynch, bedoeld voor diehard fans.

Lynch is nogal wisselvallig als regisseur. Dune en The Straight Story waren goed, Mulholland Dr. en Lost Highway een stuk minder. Maar met Rabbits zakt hij echt door een absolute ondergrens. Want eerlijk is eerlijk: dit ging helemaal nergens over.

Waar je bij eerdere surrealistische Lynch-onzin nog kon genieten van de technische aspecten of in ieder geval kon proberen een verhaal te volgen, kon hier helemaal niks. 50 minuten lang zie je 3 als konijnen verklede acteurs onsamenhangende teksten opdreunen. Alles is opgenomen vanuit één camerastandpunt, met constant dezelfde ambient soundtrack op de achtergrond. Slechts twee keer zie je een ander shot en verder wordt de kijker getrakteerd op een aantal "effecten". Maar een reusachtige brandende lucifer en een zwevend konijnenhoofd verdienen ook geen schoonheidsprijs voor creativiteit.

Geen verhaal, audiovisueel brak, op geen enkele manier interessant. Dan past maar één cijfer: 0,5*

Hmm, vond juist de opbouw erg sterk. Een prima sfeerschets van een groep moderne Indiase jongeren, waar consumptiedrang en nihilisme net als in het Westen het enige doel in het leven lijken. Wel aan de langzame kant, maar dat hoort nu eenmaal bij Bollywood. De muziek was helemaal niet storend of overdreven lang, hooguit een paar minuten per song. Bovendien waren de nummers goed ingepast in het verhaal. Menig Indiase film gezien waar de dansers elke keer uit het niets te voorschijn springen en elk nummer minstens tien minuten doorgaat.

In de tweede helft van de film wordt de toon een stuk serieuzer. Ook dit zie je vaker bij Indiase films, waar een dramatische gebeurtenis halverwege het breekpunt vormt van luchtig naar serieus. Wat mij minder kon overtuigen was de transformatie die de hoofdpersonen doormaken. Ik miste daar gewoon karakterontwikkeling. Niet dat het iets af doet aan de boodschap, die overigens nooit moralistisch wordt. Geen land is perfect, maar met nietsdoen wordt het nooit beter. India wordt geplaagd door corruptie, maar zo ondertussen kunnen we in Europa ook wel wat "Rang de Basanti" gebruiken, want het gaat hier van kwaad tot erger met het ongekozen, corrupte zooitje in Brussel.

Al met al een inspirerende film, die een Westerse remake verdient. 3,5*

Spielberg is terug bij z'n leest.

Na Indiana Jones 4, Kuifje en War Horse (resp. 2, 2 en 2,5*) in de bioscoop te hebben gezien, was ik echt even klaar met deze regisseur. Heb ook geen latere Spielberg films meer gezien, dus het kan best zijn dat ik iets heb gemist. Met Ready Player One creëert hij in ieder geval weer het gevoel van bv. E.T. of de oude Indiana Jones films: avontuur zonder opsmuk, met een leuk hoofdpersonage.

Vanaf de eerste minuut zit je in de film. Met randzaken wordt snel afgerekend (geen klef familiegedoe), maar direct vol het avontuur in. Hoewel het verhaal zich niet heel verrassend ontwikkelt, blijft de spanning er constant in. Mede dankzij de vele referenties is elke keer toch weer wat leuks te zien. Naar het einde toe gaat het een klein beetje slepen, maar de ontknoping is bevredigend.

Om van een film als Ready Player One te genieten moet je nog wel een beetje in touch zijn met je jeugd. Sommige mensen kunnen het daarom maar beter bij het zoveelste nihilistische arthouse drama houden, want deze film is duidelijk veel te vrolijk, kleurrijk en opgewekt voor ze. 4****

Nostalgisch '80-ties filmpje.

De film wordt vooral herinnerd om Val Kilmer in één van zijn eerste hoofdrollen, die hier niet onverdienstelijk speelt. Jammer dat hij tegenwoordig alleen nog maar bijrollen heeft. De jonge Gabriel Jarret, die aanvankelijk de hoofdrol heeft, verdwijnt gaandeweg de film steeds meer in de schaduw van Kilmer. Geen wonder dat niemand ooit meer iets van Jarret heeft gehoord.

Verder is het allemaal weinig bijzonder. De grappendichtheid ligt vrij laag voor een college komedie en daarnaast is de delivery van de meeste acteurs (uitgezonderd Kilmer) vrij beroerd. Duidelijk dat het hier niet om aanstormende komische talenten ging. Regisseur Martha Coolidge weet ook elke keer het tempo uit de film te halen door veel te lange muzikale intermezzo's met nietszeggende '80-ties deuntjes. Alleen de eindcredits met Everybody Wants to Rule the World liet me een sentimentele zucht ontsnappen.

Verhaaltje kun je verder overslaan: voor de jaren '80 liefhebber een aanrader, anders negeren. 2,5*

Erg jaren '70.

The Reincarnation of Peter Proud speelt in op een hippie thema dat in de seventies erg populair was: reïncarnatie. Echter net als tijdgenoot Audrey Rose, weet ook deze film over dit onderwerp niet tot grote hoogten te stijgen. Tegenwoordig komt het thema reïncarnatie dan ook slechts zelden terug in serieuze cinema en beperkt het zich tot komedie en horrorpulp.

Hoofdpersoon Peter Proud heeft terugkerende visioenen over een vorig leven en zijn gewelddadige dood in de jaren '40. Hij gaat op onderzoek uit en vindt na een tijdje zijn woonplaats en familie uit dat vorige leven. De eerste helft van de film dealt vooral over deze zoektocht, ziekenhuisonderzoeken en gesprekken met zijn psychiater. In mijn ogen het boeiendste gedeelte van de film. De visioenen zijn redelijk creepy en bestaan uit snel gemonteerde beelden met een eerie soundtrack eronder. Redelijk top notch voor die tijd.

De tweede helft van de film is vooral romantisch drama. Hij treedt in de voetsporen van zijn vorige leven en krijgt een relatie met zijn 'dochter'. Ondertussen wordt haar moeder (zijn vrouw uit het vorig leven) steeds achterdochtiger en begint wat te vermoeden. Het leidt allemaal tot een tragische ontknoping. Was het niet zo vreselijk gewoontjes geweest, dan had het nog leuk kunnen zijn. Maar de romance duurt minimaal een half uur en haalt enorm het tempo en de spanning uit de film. Wat mij betreft had de zoektocht langer mogen duren en de film 20 min. korter.

Bescheiden voldoende. 3***

Oerdegelijke, maar ook wat saaie Britse ghost story.

Remember Me grijpt terug op de lange traditie van typisch Britse gothic horror. Ze zijn dan ook zowat de uitvinders van het genre. Verwacht weinig gore, veel dialogen en een laag tempo. Voor de meeste diehard horrorliefhebbers biedt deze mini-serie dus weinig.

De serie moet het vooral hebben van het acteerwerk en het mysterieuze sfeertje dat langzaam wordt opgebouwd. Michael Palin (Monty Phyton) doet het niet onaardig als de eigenaardige bejaarde Tom Parfitt. Verder worden de rollen opgevuld door vrij onbekende Engelse tv-acteurs en actrices, maar die bieden wel de kwaliteit die van een BBC productie verwacht mag worden.

Het verhaaltje kabbelt verder rustig voort en de ontknoping is niet geheel verrassend. Helaas biedt de serie weinig extra's. Spannend wil het geen moment worden; noch word je echt meegezogen in het verhaal. Daarvoor zijn camerawerk en score toch echt te droogjes. Het fictieve Scarborough Fair deuntje kwam na bijna drie uur (haast letterlijk) m'n strot uit.

Alles opgeteld hou ik het op een vijfje. 2,5*

Eenvoudig detective verhaaltje verpakt in een mooi animatie-jasje.

Renaissance speelt zeker leentjebuur bij de originele Sin City stripverhalen van Frank Miller. De stijl heeft ook wel wat weg van Thé Tjong-Khing, een Chinees-Nederlandse striptekenaar die ik tot mijn favorieten kan rekenen. Al is zijn tekenstijl misschien meer organisch, de contrasten zijn van hetzelfde niveau.

Het verhaal is verder vrij ingetogen; de eerste 50 minuten gebeurt er weinig en kostte het me moeite om mijn aandacht erbij te houden. Het futuristische Parijs is aardig om te zien, maar een beetje filmliefhebber wil toch meer. Gelukkig gebeurt dat ook en vanaf het moment dat de puzzelstukjes in elkaar beginnen te vallen, wordt het een prettige achtbaanrit naar het einde.

Tot slot begrijp ik de vergelijking die velen hier trekken tussen de film Sin City en Renaissance niet zo goed. Sin City is overdonderend, grof en bij vlagen puberaal en is niet eens geanimeerd. Renaissance is ingetogener, subtieler en lang niet zo kinderachtig. Beide films hebben hun charmes maar hebben - op mijn beoordeling na - weinig gemeen. 3,5*

Bah wat een nare film. Ik heb hem twee keer gezien, maar hij blijft vervelend. Laat wel mooi zien hoe je kan afglijden, maar ik prefereer films die laten zien hoe je kan opklimmen. Het onderwerp spreekt mij gewoon totaal niet aan. Daarom blijf ik steken op 3*

Of het aan het warrige script lag, de onduidelijke personages of het onverstaanbare dialect weet ik niet, want we konden hier geen touw aan vastknopen. Waarschijnlijk een combinatie van alle drie.

De film begint nog best aardig met de introductie van Carlton in zijn jonge jaren als voetbal hooligan midden jaren '70. Met een ironische voice-over, vlugge montage en een goede soundtrack heeft het zelfs wat weg van een Ritchie film. Dat gaat een tijdje zo door, tot we in de tweede helft van de jaren '80 belanden. Carlton is nu via een uitsmijters baantje een carrière als crimineel begonnen en vanaf dat moment raakt de logica zoek.

Een eindeloze reeks personages, (mislukte) drugdeals, geweld- en seksscènes passeren de revue, waarbij totaal niet duidelijk is wie, wat en hoe. Na een tijdje is Carlton niet eens meer de hoofdpersoon en verdwijnt zijn leven naar de achtergrond. Het 'wat' (drugshandel of zo) en het 'hoe' (iets met Turkse maffia) leken nauwelijks relevant. Tegelijkertijd gaat het tempo omhoog, de voice-over wordt spaarzamer en editing ontaardt in een soort videoclip. Om het nog hipper te maken moet de regisseur gedacht hebben, maar werkt het volkomen averechts.

Uiteindelijk wel de film uitgekeken, al wisten we toen echt niet meer waar het over ging. Zeer matig. 2**

Lopende bandwerk.

Snel nog even meeliften op het hernieuwde succes van occulte films moeten de makers gedacht hebben. Ik gebruik de term niet graag, maar dit was saai en zielloos. De opbouw is best aardig en sfeervol, zoals van dit soort films verwacht mag worden. Wat daarna komt is vooral veel van alles wat sinds The Exorcist al niet origineel meer is. Hopkins karakter deelt zelfs een sneer uit naar die film: "verwacht geen erwten kots". Maar verder is dit juist in heel veel opzichten een matige kopie van die film.

Het exorcisme is totaal niet spannend hier. Schrikeffecten zijn er nauwelijks of komen totaal niet over. En wat is het met dat onweer de hele tijd? Om gek van te worden. Net als de continu aanzwengelende violen wanneer 'iets' staat te gebeuren. Verder veel religieus geleuter (uiteraard!), maar met een wel heel simplistische cirkelredenering deze keer. Geloof je in de duivel, dan geloof je ook in God en versla je de duivel. De bezetenen zijn best leuk geschminkt, al maakt ze dat nog niet direct eng. Enige verontrustende scene was het CGI paard met de rode, duivelse ogen; de beste acteur in deze film. Met de katten als goede tweede.

Redelijk sfeervolle opbouw en een paar leuke scenes. 2**

Niet mijn acteur, niet mijn soort humor.

Na twee Steve Martin films achter elkaar + de films die ik in het verleden van hem heb gezien, kan ik die conclusie wel trekken. Het lijkt me best een aardige vent, maar de hele tijd die slappe grijns en z'n zwijmelige manier van acteren roepen bij mij continu wrevel op.

Roxanne is een moderne adaptatie van Cyrano de Bergerac; het verhaal over een man met een wanstaltig grote neus waar iedereen wel bekend mee is. Ben er zelf nooit zo van onder de indruk geweest: ken tientallen films/verhalen over mensen met veel ergere handicaps die desondanks zich kunnen te redden of zelfs succesvol weten te worden. Maar enfin, het zal in de tweede helft van de 19de eeuw wel veel stof hebben doen opwaaien.

Van het verhaal was ik dus ook niet zo onder de indruk en dan blijft er eigenlijk weinig van de film over. Tenzij je van flauwe romantiek én Steve Martin houdt, is dit een echte afrader. 2**

Tegenvaller.

Dankzij het verrassend sterke American Psycho was ik op het spoor gekomen van de verhalen van Bret Easton Ellis. Niet dat ik tot op heden één van zijn boeken heb gelezen, maar mijn interesse naar de verfilmingen was in ieder geval gewekt.

The Rules of Attraction kan echter geen moment het vermaak bieden van American Psycho. Het nihilistische sfeertje mag er opnieuw wezen, maar het wordt nergens interessant ingevuld. Geen enkel personage in de film kon mij fascineren, zoals Patrick Bateman dat deed. College rich-kids die wat snuiven, blowen, drinken en neuken. Meer gebeurt er eigenlijk niet. Nergens scherpe dialogen, nergens viel een spanningsboog te bespeuren.

Daarnaast biedt het technische gedeelte ook weinig vermaak. Een paar splitscreens, rewinds en fast forwards en dat was het wel zo'n beetje. Plichtmatig klinken er wat 80ties popdeuntjes op de achtergrond om de kijker duidelijk te maken dat de film zich toch echt in de jaren '80 afspeelt. Maar verder mist de muziek functionaliteit. Enige leuke filmische aspect was het fast foward stukje "Eurotrip".

Kijk liever naar een aflevering Jersey Shore. 2,5*

Dawson: "Drop dead!'' -- Schwarzenegger: "I don't do requests"

Blijft een heerlijke campy, over the top jaren '80 film. Als je daar niet van houdt en mekkert over Schwarzeneggers acteerwerk, blijf dan verre van dit soort vermaak, want dat is dan echt niets voor jou. Na inmiddels mijn vijfde of zesde kijkbeurt is de film gestegen naar 4,5*.