Opinions

Erg geconstrueerd, weinig memorabel.

Iemand hier noemt deze film pretentieus. Nou, dat is ie in elk geval niet. Wel bijzonder vergezocht en niet al te geloofwaardig, maar van 'diepgaande' of 'vernieuwende' cinema kun je hier niet spreken. La Habitación de Fermat is eigenlijk gewoon een run of the mill thrillertje, op z'n Spaans.

Zoals bij de meeste Spaanse films is vooral het sfeerelement het belangrijkste. Mysterieus donker en soms dreigend. De gehandschoende hand met het poppenhuis was een overduidelijke verwijzing naar Agatha Christies And then there where none. En misschien ook wel naar de giallo's uit de jaren '70. De toon was in ieder geval snel gezet.

Helaas kan de film het hierna niet zo waarmaken. Eens de wiskundigen zich eenmaal in de kamer bevinden ebt de sfeer langzaam weg. De flashbacks naar hun achtergronden werken verstorend, evenals de kibbelende dialogen en raadseltjes. Wel positief zijn de helikopterviews die je af en toe te zien krijgt, want verder is het nogal statisch.

Ook de ontknoping is te flauw om deze film meer smaak te geven. Krappe voldoende. 3***

Herzien en cijfer verdubbeld: 3***.

De themathiek is het sterkste punt van de film, waarbij de fragmentarisch geschoten zwart/wit beelden goed aansluiten. Een topper zal het voor mij echter nooit worden, vanwege de vervelende of juist onrealistische stereotypen. Een Joodse wannebe-gangster te midden van Arabieren? Boze blanke 'racistische' skin-heads die de veroorzakers zijn van de ellende in de banlieus? Zoalsgezegd het thema en de artistieke invulling zijn goed, maar een aantal personages passen beter in een Lord of the Rings deel.

Geen zin om oude discussies op te starten, maar wat een kinderachtig soort cirkelredenatie lees ik hier in vele reviews: "Halloween III is een slechte film, want er zit geen Michael Myers in." Alsof de serie niet zonder die domme, bovennatuurlijke moordenaar kan. Wat mij betreft was het een verademing. Ik heb weinig met Hollywood slashers en vond Halloween al niet bijzonder. Zodoende had ik geen enkele reden om verder te gaan met deze serie, zeker na het (gedeeltelijk) zien van Halloween II, dat nog erger bleek dan deel 1. Totdat ik bij de Nostalgia Crtitic zag dat deel 3 compleet losstaat van de rest en zelfs geen slasher is.

Toegegeven, het gaat hier niet om een meesterwerk. Maar Halloween III verraste mij als een leuke, typische jaren '80 horror, met een dikke handtekening van Carpenter eronder. Lekker gestoord verhaaltje (Ook opvallend dat de haters hier zo over vallen. Nee dan Michael Myers, die is realistisch zeg... ), een unheimisch sfeertje en een prachtige muzikale Carpenter score. Het deed me sterk denken aan zijn apocalyps trilogie (The Thing, Prince of Darkness en In the Mouth of Madness). Dezelfde paranoia vindt je hier terug. Tommy Lee Wallace is helaas een wat minder goede regisseur, al scoort hij een voldoende. Later zou hij nog wel de geweldige "It" mini serie regisseren.

Samenvattend kan ik concluderen dat Halloween III geen wereldfilm is, maar toch zeker een aanrader voor de liefhebber van jaren '80 horror. Zonder cliché seriemoordenaars en screamqueens welteverstaan. 3,5*

Tijd om te stoppen.

In de eerste films draaide het naast de komedie vooral om het mysterie. Wat was er gebeurt in de afgelopen nacht, toen ze allen gedrogeerd waren? Gaandeweg kwam je dit als kijker te weten. In dit derde deel draait het voornamelijk om een flauw misdaadplot, met Mr. Chow in de hoofdrol. Mr. Chow en het hele misdaadplot voegen helaas niets aan de formule toe.

Doordat vrij direct al duidelijk is hoe de vork in de steel zit, boet dit deel flink aan spanning in. De grappen vallen in herhaling en deden me nauwelijks meer dan glimlachen. Alleen de openingsscène met de giraf is briljant. Het is logisch dat de makers op zoek waren naar iets om de formule nieuw leven in te blazen, maar een misdaadactiekomedie past niet bij deze acteurs.

Nog net voldoende. 3***

M. Night Shyamalan zet zijn neerwaartse spiraal gewoon voort.

Want The Happening is opnieuw een barslechte film en past inmiddels in een traditie. Nog even en Shyamalan wordt een erkend b-regisseur en z'n films straight-to-DVD.

De film begint aardig, maar de zodra de hoofdrolspelers in beeld komen is het over. Jammerlijk acteerwerk en verschrikkelijke cliche dialogen doen de rest. Wat een afschuwelijk slechte actrice is die Zooey Deschanel!

Daarna kabbelt de film rustig naar het einde toe en op een schaars moment bij het huis van de oude dame, gebeurt er eigenlijk weinig spannends. Maar het meest tenenkrommend is uiteraard de moralistische boodschap op het einde, waarmee er even een goedkope verklaring wordt aangedragen. Al Gore in het kwadraat!

1,5* voor deze prul.

Seks en de Stad.

Marisa Tomei speelt een op Carrie Bradshaw geïnspireerd personage van rond de 30 die over haar mislukkingen in de liefde verteld. Dit keer niet in een column over Mr. Big, maar tijdens een sessie met haar therapeut over Mr. Deed. Deze Sam Deed is haar nieuwste verovering, maar net als bij zijn voorgangers lijkt er een steekje los. Sam beweert namelijk een tijdreiziger uit de toekomst te zijn...

Vergeet de term sciencefiction daarom; dit is een onvervalste vrouwenfilm die thuishoort op Net5. Driekwart van de film is een variant op een gemiddelde Sex and the City episode, vol girl talk, gezeik op mannen, recepties en romantische dinertjes. Pas in het laatste kwartier worden we verrast met een leuke twist als blijkt dat het stikt van tijdreizigers uit de toekomst, inclusief Sam en de therapeut. En doordat liefde alles overwint is Sam in staat Ruby voor haar noodlot te behoeden. Liefhebbers van hier genoemde serie zullen ongetwijfeld wegsmelten bij een verhaal als dit, maar mij boeit het niet zo.

Qua komedie biedt de film iets meer, d.w.z. net zoveel als een gemiddelde romcom. Je moet ervan houden. De dialogen waren redelijk, maar de echte scherpte ontbrak. Verder zat er wat situatie humor in, aangezien Sam als mogelijke tijdreiziger blijkbaar niet weet hoe hij zich in onze tijd moet gedragen. Het leverde in ieder geval een aantal tenenkrommende momenten op.

Uiteindelijk beoordeel ik de film met een kleine voldoende. Het acteerwerk is naar behoren, hier en daar heb ik best kunnen lachen en het camerawerk is erg prettig. Anderson gebruikt een frisse en vrolijke stijl, kleurrijk en vlot. Hij weet van New York een zonnige Zuid-Europese stad te maken. Het was in ieder geval genoeg om mijn aandacht erbij te houden, maar een directe aanrader is Happy Accidents niet. 3***

Zo fout dat ie goed is?

Deze staat in het redelijk gezaghebbende pastmagazine bovenaan een lijst van 100 "so bad, it's good" films. In de top 10 staan bv. ook (voor mij) bekende titels als The Room en Troll 2. Blijkbaar is er een complete niche markt ontstaan de laatste jaren van cinefielen die verzot zijn op dit specifieke "filmgenre".

Aangezien ik zelf niet tot de liefhebbers behoor, kan ik onmogelijk hoge punten aan zulke films geven. Dat gezegd hebbende is Hard Ticket to Hawaii zeker vermakelijk - tot op zekere hoogte welteverstaan. Met name om de idiote dialogen en het stompzinnige plot heb ik een paar keer moeten lachen. Ook de eindeloze stroom Play Mates doen niet snel vervelen. Maar verder is het een typisch slechte film: het tempo is slaapverwekkend en de verwikkelingen zijn oninteressant.

Wie van dit soort ongein houd raad ik deze film zeker aan. Ikzelf houd het op 2**.

Geweldige komedie! Zo ontzettend flauw, maar daardoor ook erg leuk. Je moet de film natuurlijk niet nuchter ergens in je eentje gaan kijken; dan is er niks aan . Maar van mij krijgt ie een dikverdiende 3,5*.

Mooie, waardige afsluiting van de Potter-reeks.

Tot nog toe had Yates me nog niet echt kunnen overtuigen met zijn Potter interpretaties, echter nu levert hij een prima staaltje werk af. Goede balans tussen actie en verhaal, geen ellenlange romantische huil momenten en een fijne dosis spanning. Even was ik bang voor zo'n mierzoet Lord of the Rings-achtig einde (die vreselijke "gay" scene tussen Frodo, Bilbo en de rest), maar dat blijft gelukkig achterwege.

Ook voor diegenen die de boeken niet gelezen hebben is het allemaal goed te volgen, al helpt het natuurlijk wel als je het Potter universum een beetje kent. Mijn grote favoriet blijft Emma Watson als Hermelien; wat is dat toch een leuke verschijning. Radcliffe vond ik als jochie beter, maar stoorde me verder ook niet echt. Als acteur vind ik Grint nog steeds het sterkst, kijk uit naar zijn volgende projecten. Voor de rest is het vooral een vermakelijk actie spektakel; veel acteren komt er verder niet in voor. Ik heb overigens de 3D versie gezien. Was voor mij de eerste 3D ervaring en ik vond het eerlijk gezegd weinig toevoegen, op een enkele scene na.

Samen met The Prisoner of Azkaban het beste deel. 4****

Samen met De Helaasheid der Dingen één van de betere Belgische films van de laatste jaren.

Beide putten een beetje uit dezelfde tragikomische humor, waar de Belgen blijkbaar goed in zijn. Dit keer geen treurige marginalen, maar een groepje treurige gehandicapten die voor het eerst zelfstandig op vakantie gaan. Het hoofddoel: seks. In Nederland zou zo'n thema al snel platvloers en grof worden (Flodder-niveau) maar de Belgen weten zoiets op subtiele uit te werken tot een bij vlagen ontroerende doch meestal ook humoristische film.

De introductie van de karakters is erg sterk, met de bijna blinde Jozef, de volledig gehandicapte Philip en de terminaal zieke Lars. Eén van de weinige keren dat gehandicapten als volledige personages komen opdraven in een film en niet als typetjes. Uiteraard de films buiten beschouwing latend waar de handicap of ziekte centraal staat, want hier dus duidelijk niet het geval is. De drie jongens willen net als gezonde mensen gewoon een keer lekker samen op vakantie, zonder ouderlijk toezicht. Wel moet er een begeleider mee, een ijzersterke rol van Isabelle de Hertogh.

Zonder slag of stoot gaat het allemaal niet, maar uiteindelijk gaan de drie dan toch op weg. Op dit moment vond ik de film langzaam minder worden. Het verhaal gaat steeds meer een voorspelbare drama kant op en daar zijn de acteurs noch de hele opzet geschikt voor. Als je een serieuze film wilt maken, benader het onderwerp dan vanaf minuut 1 op die manier. Geoffrey Enthoven begint echter luchtig en wil vervolgens teveel. De roadtrip kent genoeg aardige momenten om de aandacht vast te houden, echter beklijven wil het niet. Het einde met de dood van Lars kwam wat potsierlijk en goedkoop over.

Ruim voldoende, dat zeker, maar hier had nog meer ingezeten. 3,5*

Een herhalingsoefening.

Gezin betrekt mysterieus huis dat om onverklaarbare redenen lang heeft leeg gestaan en guess what, het blijkt bevolkt door boze geesten. The Messengers, The Amityville Horror en Darkness tappen allemaal min of meer uit hetzelfde vaatje. En dan vergeet ik vast nog een aantal films van de afgelopen tijd. The Haunting in Connecticut hoort helaas bij de minderen in dit rijtje.

Grootste probleem zijn de wel heel opzichtige scares. Zowat om de 5 minuten komt er een schrik moment, meestal vooraf gegaan door een paar luide knallen. Eventjes leuk, maar na een kwartier weet je precies wat er komen gaat en is de spanning weg. De geesten helpen ook niet echt mee hier. Een half verbrande huid en wat oude lappen kunnen echt niet meer anno 2010. Maar het zal wel bespaard hebben op het budget.

Het inconsistente verhaal krijgt verder ook weer veel teveel aandacht, vooral die priester. Eerst denkt de priester dat het huis 'clean' is, maar o wacht, hij heeft een foutje gemaakt. Hij heeft de goede geest verwart met de boze geest, iedereen is in gevaar. Snel bellen dan... Maar wat nu, niemand neemt de telefoon op! Dan maar de clue uiteenzetten op de voicemail. Zo pruttelt de film naar het einde toe. Dit is sinds Poltergeist al niet origineel meer. En ondertussen worden we ook nog eens doodgegooid met een flinke portie drama.

Als liefhebber van het genre zal ik het op een 2,5* houden, want eigenlijk is dit gewoon zeer matig.

Degelijke tv-thriller.

Dit is er weer typisch zo eentje die vroeger op de late avond op RTL4 kwam. Hoewel ik er toen geen genoeg van kon krijgen, begin ik toch steeds meer in te zien dat het uit pure armoede was, want geen alternatief voorhanden (video hadden we niet thuis). Op een enkele uitzondering na is het namelijk elke keer vrij matig. Ook The Haunting of Sarah Hardy is een B-script, geregisseerd door een B-regisseur met B-acteurs.

Een vermogende vrouw met een traumatische jeugd keert terug in haar ouderlijk huis en denkt al gauw dat ze wordt gespookt door haar overleden moeder. Na een zware zenuwinzinking raakt ze haar ongeboren kind kwijt, maar komt ze ook tot ontdekking dat haar problemen misschien minder bovennatuurlijk zijn dan ze in eerste instantie dacht. Vanaf hier volgt de film een standaard thriller plot, al is het einde compleet belachelijk.

De locatie is goed gekozen: opnieuw een somber huis aan een winterse rotskust, eenzaam en verlaten. De muzikale score is vooral in het begin nog best griezelig. Als eenmaal duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit, gaat het allemaal vrij snel bergafwaarts en blijft er weinig van de sfeer over. De acteurs zijn te matig om in hun eentje het verhaal te dragen en dan verlang je naar het einde van de film.

Geen rampzalige film verder, maar verre van goed. 2,5*

Degelijke spookhuis tv-film.

Wie van het gothic horror genre houdt komt hier wel aan z'n trekken. Een mooi victoriaans huis op een sombere klif aan de zee, donkere gangen, een verborgen zolderkamer, griezelige geluiden; qua sfeer en locatie zit het goed. Het verhaaltje ontwikkelt zich verder volgens het bekende patroon: vrouw heeft een aantal bovennatuurlijke ervaringen, de man is sceptisch, terwijl de dreiging ondertussen steeds reëler wordt. De ontknoping is nog enigszins verrassend, met een mannelijke boze geest. Geen hoogvlieger in het genre verder, maar best leuk voor de liefhebber. Score hier is overdreven laag.

3***

Miyazaki op de automatische piloot.

Net als bij Spirited Away en Castle in the Sky creëert Miyazaki een vreemde fantasiewereld, zonder enige logica, ook in de context van die wereld. Vliegende oorlogsschepen, levende vogelverschrikkers, niet zo heel erg slechte heksen en tovenaars met borderline. Het ziet er mooi uit, maar het slaat allemaal als een tang op een varken. Het plot is matig en de karakters zijn vlak.

De film moet het dus volledig van de visuele aspecten hebben en dat staat me tegen. Liever heb ik films als My Neighbor Totoro of Princess Mononoke, waar de realiteit de fantasiewereld raakt, maar waar de laatste uiteindelijk mysterieus blijft. Dan is er meer ruimte voor karakterontwikkeling en verhaal. Op hol geslagen fantasie is mooi, maar levert geen complete film.

Voldoende, meer niet. 3***

Moderne Japanse films, uitgezonderd j-horror, liggen me vaak niet. Te koud, te afstandelijk, te vreemd. Oudere Japanse films hebben gek genoeg meer raakvlakken met westerse cinema. Zo ook Hausu, dat vol zit met Japanse weirdness, maar toch vooral aan Amerikaanse pulp uit die tijd doet denken. En dat bevalt me een stuk beter.

Het plot is typisch trash: niets bijzonders. Ôbayashi gebruikt echter de vreemdste camerastandpunten, effecten, montage en aankleding om zijn film op te leuken, wat wonderwel lukt. Vanaf de surrealistische bordkartonnen achtergronden in het begin, tot de duivelse kat aan het eind bleef het fascinerend. De soundtrack valt wat in herhaling, maar is niettemin aangenaam.

Helaas vergeet Ôbayashi 1 ding: een film moet ook vermaken. Dit lukt maar half. De kijker wordt zo gebombardeerd met allerlei idiote effecten dat een overkill op de loer ligt. Daardoor boet de film te snel in aan spanning en wordt het een kermisattractie. De humor is typisch Japans puberaal en moet je van houden.

Gestoord? Ja. Geniaal? Nee. 3***

Slap, maar niet onaardig. Naar verluidt gebaseerd op een verhaal van Stephen King, al kon ik de hand van de meester er niet direct in ontdekken. Hearts in Atlantis is een simpel een coming of age verhaaltje, met een supernatural randje. Achteraf kan ik concluderen dat het verhaal een beetje een kruising is tussen The Green Mile en Stand by Me.

Nu heb ik de boeken niet gelezen, dus ik weet niet welk van de drie het beste is, maar als film kan het zich bij lange na niet meten met die andere twee King-verfilmingen. Hearts in Atlantis kabbelt zich rustig voort, zonder ook maar een moment intens of spannend te worden. Daarnaast is ook het coming of age gedeelte zwak uitgewerkt en weinig interessant. Dit hebben we al vaker én beter gezien is hierbij de gedachte.

Het is lastig er een vinger op te leggen waar het precies fout ging. Aan het acteerwerk van Hopkins ligt het niet, dat is net als van de kind acteurs prima. Maar het sfeertje in de film is veel te lief, als in een doorsnee Disney film. Zelfs tijdens de climax heb je niet het idee dat Hopkins echt bedreigd wordt. Dit had veel donkerder gemoeten.

Daarnaast rammelt het script gewoon op teveel plaatsen: Hopkins is nog niet binnen en hij begint als een soort quote-machine allerlei dichters aan te halen. Vreselijk cliché en overbodig. Dan het opgekropte homo-joch, dat de townsbullie moet voorstellen. Komt totaal niet over; had hier een voorbeeld genomen aan de bullies in Stand by Me.
Verder zien we van de geheime organisatie veel te weinig om enige dreiging te voelen. Er rijden een paar mannen in een auto voorbij; eng hoor! En tot slot natuurlijk het verhaal-in-een-verhaal principe, met de oudere hoofdpersoon die terugblikt op zijn jeugd. Had van mij zo weggestreept kunnen worden. Rekt de film ook nog eens onnodig lang.

Als geheel nog net voldoende, mede dankzij het acteerwerk, maar na er een nacht over geslapen te hebben waardeer ik dit toch af naar 3***.

Jeugdsentiment... Voor de 40-tig plussers hier welteverstaan.

Als je deze film tijdens je tienerjaren in de bios hebt gezien, zal het best allemaal melancholieke gevoelens oproepen. Maar als je zoals ik tot de dertigers behoort, of nog jonger bent, kan ik me moeilijk voorstellen dat je dit bijzonder vindt.

Het verhaaltje is namelijk mierzoet, zo erg dat je tandglazuur gaat barsten. Zonder het plot prijs te geven weet je van te voren dat hier alles goedkomt. De manier waarop echter is zo simplistisch (het verhaal), zo makkelijk (de vormgeving), dat het ergernis opwekt. In dit soort films ben ik altijd benieuwd hoe de makers het hiernamaals zien. Nou in dit geval, zet je schrap, als een rokerige '80-ties bar. Vol bikers, punkers en yuppen. Niet creatief, niet grappig, gewoon stupide.

Kan hier echt niet meer dan 2,5* aan kwijt.

Heavy Metal wilde ik al jaren zien vanwege een South Park episode die deze film parodieert.

Zoals alle SP episodes lekker over de top en absurd, dus ik had goede hoop dat deze film van hetzelfde laken een pak zou zijn. Dat is helaas niet zo. Eigenlijk is het opnieuw een tekenfilm die dankzij een klein beetje bloot als "voor volwassen" is gelabeld, maar verder gewoon net zo kinderachtig is als pak 'm beet G.I. Joe of The Ninja Turtles uit diezelfde tijd.

Een aantal verhalen zijn best aardig, zoals de taxichauffeur en de nerd die in een spierbundel wordt veranderd, maar dat is het dan ook wel. Na ongeveer een uur begon ik behoorlijk te gapen. De animaties zijn verouderd, al zien ze er bij vlagen erg mooi uit. Lekker duister sfeertje soms, dat zelfs wat deed denken aan Angel's Egg. Heel in de verte dan.

2.5* voor de af en toe geniaal geflipte animatie en de ijzersterke soundtrack.

Gedateerde komedie.

Tussen de vergeten jaren '80 horrorfilms door, pik ik ook af en toe een komedie mee. Maar waar de horrorfilms vaak een cultstatus bereiken en nog best genietbaar zijn, geldt dat voor die vergeten komedies veel minder. Angst blijkt toch meer een basisemotie dan humor en is dus tijdlozer. Ook Help Wanted: Kids is interessanter als tijdbeeld van de jaren '80, dan als komedie waar je vandaag de dag nog dubbel om ligt.

Het hele concept is van de film is eigenlijk achterhaald. Welke werkgever kan/mag tegenwoordig in godsnaam eisen dat je een hetero stel met kinderen moet zijn? En de vrouw voor de kinderen moet zorgen? We leven in een tijd waarin veel vrouwen niet eens peinzen over kinderen, terwijl aan de andere kant homo's kunnen trouwen en kinderen kunnen adopteren. Goed, de jaren '80 waren anders en met een beetje moeite kun je je in de situatie verplaatsen, maar het blijft vandaag de dag vreemd.

Uiteraard hebben de kinderen én de fake ouders moeite om aan elkaar te wennen en dat levert best een paar komische momenten op. De rest van de film is echter teveel Disney: mierzoet. De antagonisten worden simpel verslagen; eind goed al goed. Verder is het ook niet bijzonder. De regie lijkt wel op die van een sitcom uit die tijd, met die vreemde freeze frames tussendoor. De acteurs en met name die kinderen zijn niet uit te staan. Leukste waren nog een paar songs van Talking Heads en Mister Mister.

2,5*

Zeer matige film van Clint Eastwood. Ik moet eerlijk bekennen dat ik pas achteraf zag dat hij deze film geregisseerd had, wat mijn oordeel misschien nog sterker maakt. Ik had dus geen last van enige vooringenomenheid wat betreft de regisseur.

Hereafter is opgebouwd als mozaïek film - een stijlmiddel dat we laatste jaren tot vervelens toe krijgen voorgeschoteld - waarbij dit keer drie verhaallijnen bij elkaar komen. Daarnaast is de film een supernatural drama, al is het fantasy gehalte minimaal. Eigenlijk gaat het al vanaf het begin mis. Tijdens de openingsscène verschijnt een duidelijk uit de computer getoverde tsunami, waarmee gelijk helder wordt dat op het audiovisuele vlak weinig valt te verwachten. Niets aan de hand, we hebben de drie verhalen nog zou je denken.

Helaas gaat de film ook op dit vlak behoorlijk de mist in. Het eerste verhaal over de Française wordt geen moment interessant. Vrouw krijgt bijna dood-ervaring en ziet wat schimmen: ronduit saai. Het tweede verhaal met Matt Damon is bij vlagen iets boeiender, maar zit zo vol ongeloofwaardige plotwendingen en slecht uitgewerkte personages dat het ook nooit van de grond komt. Het derde verhaal over het Engelse joch is werkelijk één groot voorspelbaar cliché, waarbij ik soms niet meer wist of ik nu moest huilen of moest lachen. Uiteindelijk worden de drie verhalen aan elkaar gebreid, maar de wijze waarop is vergezocht en onbevredigend.

Weet niet wat Clint met deze film wilde bereiken. De film oogt geen moment fris, het verhaal is niet boeiend en ook zijn voorstelling van gene zijde is totaal niet interessant. Wat rare blurred vision beelden is alles wat de kijker te zien krijgt. Enige duiding ontbreekt. Kan alleen maar concluderen dat Eastwood oud begint te worden en zelf naar het hiernamaals verlangt.

Als liefhebber van bovennatuurlijke films: 2** En anders vooral niet kijken.

Kinderhorror in de trend van Gremlins of The 'Burbs..

Het is lang geleden sinds Dante zo'n aardige film heeft afgeleverd. Eigenlijk niet meer sinds Gremlins 2 en die is alweer uit 1990. Daarna is er vooral veel pulp gekomen, plus Dante's sterk politiek geladen afleveringen uit The Masters of Horror-series. The Hole bewijst dat pretentieloze, komische horror hem het beste ligt.

Want hoewel The Hole niet de status heeft van het eerder genoemde Gremlins, brengt het toch veel vermaak. De jonge acteurs spelen enthousiast, het verhaaltje is aardig en zelfs de effecten tijdens de strijd tussen vader en zoon zijn best goed. Jammer dat we daar dan niet meer van zien, want voor de rest is het visueel geen spetterende schouwspel.

Niettemin heb ik goed genoten en ik ben blij dat Dante weer terug is bij z'n oude leest. 3***

Links Hollywood kan het nog steeds niet verkroppen dat de republiekeinen terecht tot twee keer toe de verkiezingen wonnen en grijpt ook nu weer de kans aan een politieke boodschap uit te dragen. Dat linkse filmmakers, zoals Gore en Moore, via documentaires hun rotzooi de ether inslingeren is tot daar aan toe; dat de Masters of Horror serie hiervoor misbruikt moet worden is van een bedenkelijk niveau. De kerk, Bush, de republiekeinen, Fox News; het wordt in sneltreinvaart even belachelijk gemaakt met een goedkope demagogische boodschap.

Maar Dante laat het daar niet bij: zelfs Vietnam, Korea en de 2de Wereld Oorlog worden erbij gesleept! Te walgelijk voor woorden en om kotsmisselijk van te worden. Alsof die soldaten allemaal voor niks zijn gestorven. Links laat zijn ware gezicht weer eens zien: laf, immoreel en door en door rot. Ik kan alleen maar medelijden hebben met de naïeve schaapjes die hier een hoog cijfer aan willen uitdelen. Droom maar lekker verder en denk vooral dat je fascisten, communisten en (moslim)extremisten met lieve woordjes kan verslaan. Dan ook niet klagen als je plotseling in een dictatuur wakker wordt en niemand je komt helpen. Die soldaten waren immers allemaal voor niets gestorven!

Als Dante écht had gedurfd had hij de slachtoffers van terrorisme laten herrijzen en aan hun beulen laten vragen waarom ze moesten sterven. Maar ja, dat is natuurlijk niet politiek correct, want stel je voor dat je een paar moslim fundamentalisten beledigt.

Dante creëert met dit werkje een Amerikaanse dolkstootlegende: niet de terroristen, maar de republiekeinen zijn verantwoordelijk voor de dood van hun soldaten. Goebbels zou trots zijn geweest! Afgezien van de boodschap hoort politiek gewoon niet thuis in een Masters of Horror serie en ik kan dan ook maar één cijfer uitdelen: 0,5*.

Redelijk tussendoortje.

Wie van de 80-ties houdt, kan zich hier prima mee vermaken. Als kind uit die tijd val ik ook in de juiste doelgroep. Veel typische foute retro dingen passeren de revue: kapsels, kleding, muziek, 80-ties taal (mega, super, nitro) etc.

Helaas doen de makers verder weinig met de leuke setting. De plotverwikkelingen zijn wat flauw, de humor wil maar niet scherp worden en de meeste acteurs zijn te matig om echt grappig te zijn. Voor een keertje best leuk om te zien, maar niet voor herhaling vatbaar. Krappe 3***.

Tweede Takahata, tweede keer gevalletje net niet voor mij.

Aan de animatie zal het niet liggen; die is zelfs voor een Ghibli bovengemiddeld goed. Ook over de overdosis sentiment hoor je mij niet klagen. De prima soundtrack sloot hier naadloos bij aan. Maar waar ik wel mee zit is het gebrek aan realisme in deze film en dan met name van het karakter Seita. Wat een vreemd arrogant ventje is dat! Past totaal niet in een oorlogssituatie, waar de hoofdpersonen doorgaans alles op alles moeten zetten om te overleven. Nee, qua verhaal deugt er weinig aan deze film; werkelijk een opeenvolging van onwaarschijnlijkheden.

"Slechts" een ruim voldoende dus, waar ik hoopte op meer. 3,5*

Matig.

Op zich heb ik niks tegen het hele found footage gebeuren, maar het blijft vaak een excuus voor derderangs filmmakers om hun matige product aan de man te brengen. The Houses October Built valt helaas in deze categorie.

Een groepje Amerikanen gaat op zoek naar spookhuizen in "The Deep South" om hier een documentaire over te maken. In allerlei hillbilly stadjes komen ze steeds extremere vormen van Halloween vieringen tegen. Dan komen ze in contact met "The Blue Skeleton" crew, die de ultieme Halloween ervaring belooft. Al snel beginnen de grenzen tussen toneel en werkelijkheid te vervagen...

Net als indertijd met snuff films (jaren '70) of de angst voor satanische sektes (jaren '80), proberen de filmmakers hier in te haken op een soort urban myth: Dat er inderdaad extreme spookhuizen zouden bestaan waar mensen een kopje kleiner worden gemaakt. Probleem is alleen: niemand gelooft dit anno 2018. Door globalisering en moderne media werken dit soort trucjes gewoon niet meer.

Gevolg is dat ik vooral zat te kijken naar een stel slecht gekostumeerde clowns die net deden alsof. Niet eng, spannend of boeiend, maar vaak vooral dom. Net als een gemiddeld spookhuis op de kermis hooguit leuk is voor kleine kinderen. Pas tegen het einde - met "The Blue Skeleton" crew - wordt het iets serieuzer, maar veel te zien krijgen we ook niet.

De acteurs waren overigens best redelijk en wisten niet te irriteren door overdreven gevloek of geschreeuw, iets wat je in dit genre helaas vaak tegenkomt. Maar dat aspect alleen in combinatie met het niet onaardige thema zijn niet genoeg voor een voldoende. 2**

Matige vertoning.

Een stoner film staat niet bekend om zijn kwaliteit, maar dit zakte toch redelijk door de ondergrens. En ware het niet dat ik minstens vijf bier en een paar glazen wijn op had, want anders was mijn beoordeling nog aanzienlijk lager geweest. Het begint nog best aardig met twee nozems die naar Harvard kunnen gaan dankzij intelligentie verhogende wiet. Daar gaan ze de boel eens flink op stelten zetten denk je dan. Valt dat even vies tegen.

De film is zo incoherent, de montage zo slordig. Uit het niets verschijnen allerlei personages, introductie is totaal afwezig en even makkelijk verdwijnen ze weer. Er viel op een gegeven moment zelfs voor een stoner film geen touw meer aan vast te knopen. De grappendichtheid is verder bijzonder laag en bestaat vooral uit de gebruikelijke Afro-Amerikaanse "humor". Veel domme grapjes over rasverschillen tussen blanken, Aziaten en negers. Vreselijk flauw en gedateerd. Geef mij maar Harold & Kumar; die kunnen tenminste op een leuke en frisse manier grappen over dit soort kwesties maken.

Behoorlijk overschatte film. 2**

Hilarisch uitgangspunt, uitvoering matig. Als shock horror is The Human Centipede zeker geslaagd, maar als film is het een redelijk saaie bedoening. De aanloop is lang en als het verhaal eenmaal los gaat krijg je eigenlijk maar weinig gore te zien. Toch is het een tijd geleden dat ik vol walging naar een film zat te kijken en alleen daarom al verdiend de film een voldoende (de dokter is overigens best grappig, vooral het apporteren ). 3***

Choqueren om het choqueren.

Waar ik in deel 1 nog vaak kon lachen over die malle dokter en zijn vreselijke over acteren, kon dat hier veel minder. De hoofdpersoon zegt de hele film geen woord. Verder is de verrassing van het concept natuurlijk weg. Het wordt gecompenseerd met nog meer gore. De duizendpoot bestaat nu i.p.v. slechts drie uit wel tien mensen. Reden voor Six om de hoeveelheid ranzigheid flink op te voeren, al durfde hij een kleurenfilm niet aan.

Het is overigens lang wachten voordat je de duizendpoot te zien krijgt. Pakweg het eerste uur is opbouw. Je ziet hoe de walgelijke hoofdpersoon leeft bij zijn moeder, waar hij werkt en hoe hij zijn slachtoffers verzamelt. Fris is het allemaal niet, maar pas in het laatste half uur gaan de remmen echt los, als hij de duizendpoot gaat bouwen. Wat volgt zijn een aantal misselijkmakende scenes die echter impact missen, ja soms zelfs eentonig zijn.

Uiteindelijk ben ik ook niet bijzonder gecharmeerd van dit project. Deel 2 is een afstandelijke registratie van martelingen, die ik na een dag al vergeten ben. 2,5*

Briljant boek, matige film.

Toen het boek een paar jaar terug uitkwam, was het gelijk een wereldwijde bestseller. Zelf houd ik me zelden tot nooit bezig met die bestseller toplijstjes, maar toen het boek tijdens een kerstdiner ter sprake kwam en ik de Engelse vertaling direct kon lenen, heb ik dat gedaan. En niet zonder spijt: The Hundred-Year-Old Man is briljant, absurd, scherp, geestig en steekt de draak met diverse historische figuren en gebeurtenissen. Jammer genoeg komt dat in de film slechts gedeeltelijk terug.

Grootste fout van de regisseur: hij houdt halverwege het boek op en breidt er een afgeraffeld, nieuw verzonnen, einde aan. Normaal geeft dat niet zo, aangezien zowat elke boekverfilming het originele verhaal moet inkorten. Hier zijn de gevolgen echter vrij desastreus: het verhaal berust op het eerste gezicht puur op allerlei toevalligheden, die ogenschijnlijk weinig met elkaar van doen hebben. In het boek worden al deze verhaallijnen, plotdraadjes en karakters op geniale wijze door de schrijver aan elkaar gelinkt en tot één coherent geheel gevormd wat leidt tot een logische en bevredigende ontknoping. In de film gebeurt dat echter niet, waardoor je met een knagend gevoel blijft zitten. Halverwege wordt het verhaal afgekapt, terwijl dit nu juist eens een keer een film is die wél de 2-uurs grens had mogen (moeten!) overschrijden. Gemiste kans.

Wat overblijft is de slapstick en de situatie humor, opgeleukt met wat persiflages van historische figuren. Voor diegenen die het boek niet gelezen hebben kan dat genoeg zijn voor een voldoende, maar een grote komedie zoals Forrest Gump zal het daardoor niet worden. Het grote plan achter het verhaal is weg en The Hundred-Year-Old Man verwordt tot een aardig, maar nauwelijks memorabel tussendoortje. 3***

Opmerkelijk dat dit tweede deel beter scoort dan het eerste.

Waar ik als niet-lezer van de reeks in het eerste deel nog kon genieten van de platte actie en de bij vlagen aardige vormgeving, blijft daar in dit tweede deel nog minder van over. Wat wel blijft: oeverloos gelul, tenenkrommend acteerwerk en een lachwekkend slecht concept.

Het eerste uur gebeurt er helemaal niets. Katniss moet op tournee door Panem, presenteert zich overal aan het volk en dat herhaalt zich een uur lang. Frustrerend als je weet dat je dan nog bijna anderhalf uur te gaan hebt. Ondertussen is de president nog steeds boos en bedenkt hij Snowde plannetjes (haha) om haar weer de arena in te krijgen.

Wat volgt is een 1 op 1 kopie van de eerste film: weer worden er kandidaten geselecteerd voor de games, weer krijg je een grote presentatie van de deelnemers en weer volgt een langdurige training. Nog een half uur later kan de actie dan eindelijk beginnen. Helaas volgt ook de actie precies het patroon van de eerste film (al is er nu meer samenwerking tussen de deelnemers), maar opzienbarend is het nergens. Tenzij je schrikt van bliksem, gifgas en oversized apen. De gevechten ogen ronduit suf.

Over dat belachelijke concept wil ik het trouwens nog wel even hebben: hoe kan het dat een technologisch geavanceerde samenleving niet bij machte is zijn eigen bevolking te voeden en gebruik moet maken van slavenarbeid om in zijn behoeften te voorzien? En hoe zou het dan in godsnaam de bevolking tevreden stellen als je vervolgens "Hunger Games" gaat organiseren?

Nee, na twee delen Hunger Games ben ik wel klaar met deze serie. Dit is echt geen haar beter dan de Twilight-reeks. Hedendaagse young adult fiction lijkt synoniem met goedkope moraaltjes in voor pubers hapklare brokjes, gegoten in een smakeloos concept. Opvallend is dat dit soort series ook steeds door vrouwen worden geschreven. Toeval? Als je het mij vraagt niet. 2**