Opinions

Ook vrijdag op t.v. gezien. En wat was me dat een lange zit! De spanning in de film wordt goed opgebouwd en de sfeer is prima getroffen. Maar in de laatste drie kwartier ontspoort de film volledig en wordt er van alles bijgesleept. Het laatste kwartier had wat mij betreft helemaal weggelaten kunnen worden. Het verhaal wordt onnodig uitgesponnen, waardoor alle spanning wegvloeit. 142 minuten is gewoon veel te lang voor dit toch wel magere verhaal. 3* voor het eerste uur.

Matig filmpje dat nauwelijks kan boeien. Het hele concept van een 'panic room' vind ik al volstrekt belachelijk, laat staan een huis vol camera's en een stel stuntelige, schizofrene inbrekers (soms aardig, soms gemeen). Jodie Foster is verschrikkelijk aan het over-acteren in dit verhaal vol onwaarschijnlijkheden. Snel vergeten, deze rommel. 2**

Klein visueel pareltje, dat hier schandalig wordt ondergewaardeerd.

Paperhouse is alles behalve een horrorfilm, geen idee waarom het daaronder geclassificeerd wordt. Het is veel meer een psychologisch coming-of-age drama, met fantasy elementen. Qua opzet doet het wat denken aan Where the Wild Things Are, al hebben de films verder niets met elkaar van doen. Hoofdpersoon Anna is een meisje van elf dat koorts krijgt en via haar tekeningen verstrikt raakt in een droomwereld. Hier ontmoet ze Marc, een jongen van haar leeftijd die ook in het echt blijkt te bestaan. Ze ontdekt dat ze haar droomwereld kan manipuleren door nieuwe onderwerpen te tekenen. Via haar huisarts hoort ze echter dat Marc ernstig ziek is en ze probeert hem te helpen met haar tekeningen.

De droomwereld is één van de meest lugubere die ik ooit heb gezien. Hoewel er slechts een paar spannende scènes zijn, ademt de hele sfeer iets onheilspellendst. Wonderlijk gedaan door Bernard Rose. De visuals doen verder in niets denken aan de bekende '80ties fantasy werken, zoals bijvoorbeeld Labyrinth of The Neverending Story. Sterker nog, ze zijn stukken beter. De soundtrack is ook onconventioneel voor die tijd. Waar je typische synthesizer en popdeuntjes verwacht, leunt de film sterk op een klassieke score. Met name het prachtige requiem van Gabriel Fauré komt regelmatig terug. Het geeft de film iets tijdsloos mee. Eigenlijk jammer dat we zo weinig van de fantasiewereld zien, al zou een overdaad misschien afbreuk doen aan de magie.

Paperhouse is daarom zeker geen kinderfilm, zoals wendy hierboven suggereert. De thema's die de film behandelt - vervreemding, eenzaamheid en verlangen - zijn bepaald geen typerende onderwerpen voor een kinderfilm. Ook de romance tussen Marc en Anna zou ik nou niet willen omschrijven als kinderachtig. Bijzonder sterk acteerwerk overigens van beide, want ik had geen moment het idee dat ik naar een puberale kalverliefde zat te kijken. Helaas was er voor beide acteurs geen grote carrière weggelegd. Van Charlotte Burke is nooit meer wat vernomen. Des te wranger was het lot van Elliott Spiers, de acteur die de sombere Marc speelt. Ook in het echte leven bleek hij geen opgewekte jongen en pleegde reeds op zijn twintigste zelfmoord.

Paperhouse is een wat neerslachtige, trieste film maar bovenal heel erg mooi. De score hier is echt belachelijk. 4****

In de herziening.

De eerste keer heb ik blijkbaar zitten slapen, want ik vond de soundtrack weliswaar briljant, maar de rest kon me niet zo bekoren. Deze keer de film op een fatsoenlijk scherm met bijpassend geluidssysteem gezien en dat bleek een wereld van verschil.

Fulci weet een geweldige sfeer te scheppen en niet slechts door de sterke muziek van Fabio Frizzi. De gore is rijkelijk en overtuigend, de effecten soms ijzingwekkend en het camerawerk bij vlagen perfect. Natuurlijk is het plot een rommeltje en is het acteerwerk vaak erbarmelijk slecht. Maar wie gaat er nu een giallo kijken om die laatste redenen?

Kortom: een ultieme giallo horror. Op Argento's films en Fulci's eigen The Beyond na, ken ik haast geen betere. Verhoging van 3,5* naar 4,5*.

Sympathiek filmpje.

Hoewel ik steeds minder heb met dat high school wereldje en de bijbehorende tiener probleempjes, was The Perks of Being a Wallflower toch een positieve verrassing. Om de één of andere reden dacht ik dat het zich op een Britse school zou afspelen (waarschijnlijk vanwege Emma Watson), dus toen ik al snel jocks en cheerleaders voorbij zag komen hield ik even mijn hart vast, maar het viel mee. Deze film vermijdt de ergste clichés en weet een eigen draai te geven aan dit subgenre.

Positief vond ik vooral de 80-ties setting. Dat maakt het zeker voor oudere kijkers een stuk herkenbaarder en leuker, aangezien veel van de soundtrack een feest van herkenning is. Het camerawerk is aan dit tijdsbeeld aangepast: geen gelikte montage of supersnelle shots, maar rustige takes. God zij dank, wat een verademing! Wat dus niet wil zeggen dat het slecht is. Wel anders dan veel hedendaagse films over "jongeren". Bovendien kijkt dit in mijn ogen een stuk prettiger weg. Hoogtepunt uiteraard de tunnelscene met Bowie op de achtergrond.

Daarnaast is er de sterke cast. Logan Lerman vind ik in eerste instantie iets te knap voor de rol van zielige outcast, maar als gaandeweg het plot duidelijk wordt, is de reden van zijn situatie beter te begrijpen. Emma Watson is echter de echte ster. In niets doet zij nog denken aan het Harry Potter meisje, uitgezonderd haar accent. Eigenlijk is ze al te oud voor dit soort puberdrama, dus ik hoop haar snel terug te zien in meer volwassen rollen. Ezra Miller's stereotype homo rol is waarschijnlijk het enige grote cliché waaraan de film zich schuldig maakt.

Tot slot het lieve verhaaltje. Het ontbreekt de film aan echte antagonisten, waardoor je niet zo'n nerd vs. popular kids plot krijgt. De high school functioneert voornamelijk als achtergronddecor, op een enkele scene na. Het draait volledig om de coming of age van de getraumatiseerde hoofdpersoon Charlie, daarin bijgestaan door zijn nieuwe vrienden. Nergens bijzonder triest of dramatisch; eerder vriendelijk en soms humoristisch. Tegen het einde toe een paar heftiger scenes, al mag dat geen naam hebben.

Wel opvallend trouwens hoe zijn trauma verklaart wordt: een vrouwelijke pedofiel! Wie had dat ooit van te voren kunnen bedenken. Zeker niet onrealistisch, maar voor Hollywood begrippen een grote stap vooruit. Ruim voldoende. 3,5*

Alweer mijn negende Argento, waarmee ik hem absoluut tot mijn favoriete regisseurs kan rekenen.

Phenomena doet in alle opzichten sterk aan met name Argento's Suspiria denken. Van de voice-over in het begin tot het hoofdpersonage, de setting of de cameravoering, het lijkt allemaal verdomd veel op elkaar. De reeks shots die werkelijk één op één terug te vinden zijn in eerder genoemd werk is eindeloos: de moord tijdens de introductie, de buitenscene in het bos, de van onderaf gefilmde professor, etc. Maar om dan te beweren dat Phenomena even goed is, gaat wat ver.

Het oogt namelijk allemaal nét ietsje slordiger en ongecontroleerd. De scenes zijn mooi, maar de kadering en de belichting zijn niet altijd even perfect. De soundtrack is gewaagd en moet je van houden. Ik herkende alleen Iron Maiden, maar blijkbaar bevat het nog een aantal andere bekende metal namen. De Goblins zijn ook weer van de partij, maar ik geef toch de voorkeur aan hun jaren '70 werk. Die typische ongepolijste 80ties synthesizer deuntjes zijn erg aanwezig en gecombineerd met al het metal geweld werkt dat eerder sfeerverlagend.

Tot slot het script. Dat het rammelt aan alle kanten weet je van te voren. Stijl gaat boven inhoud. Als je een whodunit wil zien, kan je dus beter een Miss Marple gaan kijken, want dan ben je hier echt niet op je plaats. Plot holes, open eindjes en andere toevalligheden; het stikt ervan. Toch weet Argento dat goed te verbloemen door een aantal ingenieuze plot elementen: een chimpansee en aasvliegen. Naast Jennifer Connelly waren zij de beste acteurs. Hoewel het er niet minder bizar door werd, leidde het mijn aandacht voldoende af van de zwakkere aspecten.

Echt wegdromen zat er voor mij dus niet in, daarvoor waren er iets teveel (kleine) minpuntjes, maar Phenomena is zeker een bovengemiddelde horror die ook de gemiddelde kijker zal aanspreken. 4****

Seriemoordenaars; raakt het publiek er dan nooit op uitgekeken? Je zou zo onderhand denken dat er achter elke boom en op elke straathoek in Amerika een seriemoordenaar staat. Ook dit filmpje is weer zwaar over de top, met veel te veel lijken en bloed. Helaas moet tegenwoordig bijna elke (Hollywood) horrorfilm deze ingrediënten bevatten, wil het een succes worden. Typisch ook dat juist deze aflevering uit de Masters of Horror serie wél hoog scoort. Jammer, maar van mij mag het allemaal wat subtieler. 2,5* voor de sfeer, niet voor het duffe voorspelbare verhaal.

Tweede Almodóvar, tweede snoozefest.

Net als La Mala Educación is La Piel Que Habito gedurfd, gestileerd, creatief en complex. Maar het kon me wederom niet echt in z'n greep krijgen. Daarvoor blijven de personages te kil en afstandelijk. Bovendien ligt het tempo behoorlijk laag; er had makkelijk een kwartier afgekund. Halverwege de film had ik moeite om wakker te blijven.

Uiteindelijk waardeer ik de film om de mooie setting en het ingenieuze plot, daarmee haalt het net voldoende. Jammer dat het niet wat meer kon vermaken. 3***

Het is dat ik de berichten hier niet van te voren gelezen had, anders had ik Pin waarschijnlijk links laten liggen. Want ik wilde een horror zien en dat is deze film absoluut niet.

De introductie doet nog even anders vermoeden, maar al snel krijgt de kijker een sfeerschets van een well to do Noord-Amerikaans gezin voorgeschoteld. Vader en moeder zijn beide overdreven beschermende ouders, waardoor de zoon en dochter des huizes nauwelijks sociale contacten hebben. Dan skipt de film een aantal jaar verder en blijkt dat de zoon hierdoor niet bepaald tot een gezonde jongeman is opgegroeid. Vanaf hier ontvouwt zich een vrij standaard thriller plot over een gevaarlijk paranoïde schizofreen persoon met ongezonde gevolgen voor de omgeving. Verwacht verder geen Child's Play; de pop Pin speelt slechts een passieve rol.

Sandor Stern doet dit allemaal niet onaardig. Het tikkeltje creepy landhuis draagt bij aan een sterke sfeer, waarbij het rustige camerawerk in het begin mooi aansluit. Vooral de rolstoel scene met Pin springt eruit. De cast zet de personages goed neer, waardoor de kijker een duidelijk beeld krijgt van hun karakters. Spannend wil het verder niet worden, maar dat is vrij in het begin van de film al duidelijk. Helaas heeft Pin het net niet in zich om tot iets bijzonders uit te groeien, voornamelijk omdat de film lijdt onder een soort low budget tv-film look. Het oogt allemaal erg flets, de soundtrack is totaal onopvallend en het camerawerk te eentonig. Alles blijft in hetzelfde lome tempo doorgaan; dat werkte in eerste instantie prima, maar op die manier bouwt de film niet naar een climax toe. De ontknoping valt daarom wat tegen.

Redelijke psychologische thriller kortom, die verder geen bijzondere indruk heeft achtergelaten. 3***

Teleurstellend flauw.

Van een stonerkomedie met Seth Rogen en James Franco mag je humor verwachten, maar dat blijft hier totaal uit. De eerste is vooral neurotisch en irritant, de tweede lijkt helemaal verdwaalt in zijn rol als lowlife drugsdealer. Als je vervolgens bijna twee uur naar deze twee mag blijven kijken, wordt het een lange, pijnlijke zit.

Het verhaal is gewoonweg te lang en te eentonig voor een stonerfilm om te blijven boeien. Zeker als de grappendichtheid al zo laag ligt. Veel te veel scenes bestaan uit hysterisch geschreeuw, geren en gestoei en een belachelijk lange shootout van een half uur. Wat dat laatste te zoeken heeft een film als dit is mij een raadsel.

Nee, Pineapple Express is een mislukte kruising tussen misdaadkomedie en stonerfilm, met slechts een paar korte militaire lach momentjes: "ha". Twee biertjes bleken niet genoeg om dit leuk te maken. 2**

Lijkt gelukkig weinig op pretentieuze crap à la La Vie Nouvelle.

Vermoedelijk dat de liefhebbers van deze film zich helemaal kunnen vereenzelvigen met het type loser emo-kid dat een man moet voorstellen. Dat zo'n gozer überhaupt zo'n knappe vriendin heeft gehad, maakt het script erg onwaarschijnlijk. Aan de andere kant: als ie z'n kop een keer had geschoren en niet de hele tijd als een oud wijf had lopen janken, was z'n vrouwtje misschien niet bij 'm weggegaan. Om over die rare afwezige ouders maar te zwijgen.

Verder is de film als drugsnachtmerrie wel geslaagd. Deed me ergens ook denken aan een Requiem for a Dream, beetje hetzelfde vervreemdende effect. Voor dat experimentele gedoe was ik gewaarschuwd deze keer, al zal het nooit mijn ding worden. Krijg maar hoofdpijn van die goedkope stroboscoop effecten. Toch was al dat experimentele gedoe hier enigszins functioneel om het angst effect te versterken. Verhaaltje was overigens makkelijk te volgen, al zal het de fans van Pop Skull daar toch niet om gaan.

Dankzij het horroraspect een kleine voldoende. 3***

Loodzware Russische cinema, die niet voor iedereen is weggelegd. In een afschuwelijke dystopische samenleving, die lijkt te bestaan uit een eindeloze vuilnisbelt, gaat een man op zoek naar God.

De mensheid is verdeeld in 'normalen' en 'gedegenereerden', waarbij de laatste in kampen buiten de normale samenleving geplaatst zijn. Over de oorzaak hiervan - een ecologische ramp - komen we weinig te weten. Ook de hoofdpersoon blijft in mysterie gehuld. De normale mensen zijn van hun geloof gevallen en vullen hun dagen met triviale bezigheden. De gedegenereerden daarentegen hebben een primitief Orthodox-Christelijk geloof behouden en wachten op verlossing.

De eerste helft van de film schetst een beeld van de samenleving, terwijl de hoofdpersoon steeds sterker gaat twijfelen aan zijn eigen verstand en loyaliteit. Uiteindelijk wordt hij door de gedegenereerden als de messias van hun religie binnengehaald en realiseert hij zich dat hij bij hun groep hoort. De tweede helft van de film houdt zich vervolgens bezig met zijn zoektocht naar verlossing en bestaat vooral uit geprevelde Bijbelteksten en geweeklaag aan het adres van de Heer.

Uiteindelijk kan ik hier allemaal weinig mee. Zoals -fal terecht opmerkte zijn de parallellen met Tarkovsky overduidelijk, al ligt het thematisch misschien nog dichter bij Bergman. Maar waar Lopushansky alle deuren dicht doet, laat Bergman altijd ruimte voor een sprankje hoop in zijn zoektocht naar 'de waarheid'. Ook de surrealistische stijl van Lopushansky maakt dit werk een stuk moeilijker verteerbaar. Ik heb me geen moment in deze hoofdpersoon kunnen inleven; geef mij maar gewoon mensen van vlees en bloed.

Als impressie van een dystopische nachtmerrie prima, als filosofisch vraagstuk matig. 2,5*

Verrassende top 250 notering.

Normaal gesproken begrijp ik wel waarom een film een hoge score krijgt. Sommige mensen, zoals ik, prefereren een goed verhaal, terwijl andere meer voor de audiovisuele aspecten gaan. Le Premier Jour du Reste de Ta Vie biedt echter geen van beiden: het is een niemendalletje dat alle open deuren intrapt, terwijl de humor ver achterblijft. De soundtrack is niet indrukwekkender dan van een gemiddelde soap. Come on, "Such a Perfect Day" als afsluiter? Krijg een beetje de indruk dat de film vooral goed scoort doordat deze uit Frankrijk komt en niet uit Hollywood. Het is verder geen vreselijke film, maar echt niet beter dan een doorsnee drama/komedie van overzees.

2,5*

Vreselijk. Lang geleden dat ik zo'n nutteloze, totaal onboeiende prul heb gezien.

Vroeger had je zo'n kookprogramma, Two Fat Ladies. Twee dikke vrouwen die, terwijl ze aan het koken waren, de meest oninteressante vrouwen onderwerpjes bespraken. Primer is de mannelijke variant hierop: Two Boring Nerds. Twee saaie nerds die, terwijl ze aan het knutselen zijn, de meest oninteressante nerd onderwerpjes bespreken.

Is er één argument om deze film wél te gaan kijken? Ik vind van niet. Tijdreizen? Tientallen films die dit onderwerp beter, pakkender en mooier in beeld hebben gebracht. Puzzelen? Los de Sudoku in het plaatselijke suffertje op. Geeft veel meer voldoening.

Tot slot lees ik hier regelmatig het argument: "Ja, maar het is voor zo weinig geld gemaakt". Ja, dus? Zoals mijn vader vroeger al zei: "Goedkoop is duurkoop". Met kwalitatief slechte waar komt men altijd bedrogen uit. Zo ook met Primer.

Verdiende 0,5*.

Lang geleden al eens gezien, in de tijd dat deze film nog regelmatig op t.v. kwam.

Kon me nog flarden herinneren en vond het ook nu weer best vermakelijk. Iets wat me toendertijd niet opviel, maar dit moet wel de kortste rol van Albert Brooks zijn. Terwijl hij nog prominent wordt aangekondigd. Kleine teleurstelling wat dat betreft.

Verder een beetje kabbelend filmpje, dat niet inzakt, want daarvoor moet iets eerst tot grote hoogte stijgen. Dat gebeurt echter geen moment. De film is ruwweg op te delen in een legertraining gedeelte, waar Goldie alle cliché legerdingen moet ondergaan (plee poetsen met tandenborstel, eindeloos marcheren, hindernisbaan etc.) en waarbij ze zich als een vis op het droge voelt met haar hoge hakken, prinsessengedrag en make-up. Best komisch, al is het ook erg flauw.

Het tweede gedeelte van de film is iets serieuzer. Goldie promoveert en begint een succesvolle carière als vrijvochten vrouw. Desondanks blijft ze vallen voor onbetrouwbare mannen en ze wordt verliefd op zo'n typische gladde Fransman. De film krijgt een nogal feministische ondertoon, waarbij het einde eigenlijk best verademend is. Eens een keer geen hemmes krijgt hares. Anno nu wat moraliserend misschien, maar indertijd waarschijnlijk ook vernieuwend.

Al met al geen heel hoogstaand, doch wel leuk jaren '80 vehikel.

Ondanks alle negatieve reacties hier vond ik dit juist één van de betere afleveringen uit de serie. Inderdaad is het verhaal vrij simplistisch, maar het heeft me prima kunnen vermaken. Eindelijk eens een keer wat gore, want dat had ik tot nu toe nog niet gezien in seizoen 2.

Zeker niet het beste werk van Carpenter, daar sluit ik me bij aan, maar het ademt tenminste de sfeer van horror. En dat mis ik nog wel eens in de Masters of Horror serie. Het monstertje is een leuke verwijzing naar The Thing, waar ik wel om kon lachen.

3,5*

Sfeervolle slasher.

Toevallig van de week The Burning gezien, ook met Tom Savini als make-up artist. Maar hier komt zijn werk toch beter tot z'n recht. Veel 80ties slashers lijden onder een aantal vervelende kwalen zoals een matige verhaalopbouw, te voorspelbare kills, slechte cinematografie, een flauwe komische ondertoon en een moordenaar die plotseling bovenmenselijk blijkt. The Prowler heeft hier gelukkig geen last van.

Aan het begin van de film wordt even kort uit de doeken gedaan wat de beweegredenen van de moordenaar zijn, die overigens prachtig is gekostumeerd. Dan volgen al snel de eerste moorden. Goed camerawerk hier; geen lompe killer view en bonkende hartslag vooraf, maar vlugge bewegingen en een bajonet of hooivork die uit het niets verschijnt. Ook geen jengelende muziek als 'ondersteuning'. Creëert heel wat meer spanning dan de voorspelbare bloed fonteinen uit de bekendere slashers.

Uiteindelijk vallen er weinig slachtoffers, maar er zitten wél een aantal hele goede momenten tussen. Met name de donkere (buiten) scenes springen er voor mij uit. Die leken ook werkelijk donker en niet afgeplakt met een donker filter voor de camera. Het einde van de moordenaar tot slot is ook fenomenaal in beeld gebracht met zijn ontploffende hoofd.

Misschien wel de beste 80ties slasher. 3,5*

Punch-Drunk Love is een vrij luchtig niemendalletje, dat het vooral van de originele cameravoering en de mooie shots moet hebben. En niet te vergeten een aparte soundtrack (stevig tromgeroffel). Wat het eerste betreft liegt de filmposter zeker niet.

Barry Egan is het neurotische jongste broertje met zeven oudere zussen. Zijn hele leven lang is hij betutteld en is daardoor moeilijk in staat om voor zichzelf op te komen. Hoewel hij een eigen zaak leidt, is zijn sociale leven non-existent en zit hij vooral thuis.Totdat hij de liefde van z'n leven ontmoet... Adam Sandler speelt deze rol met verve (sullige gezichten trekken is immers zijn handelsmerk) en irriteert eens een keertje niet. Zijn tegenspeelster is na een mislukt huwelijk ook vereenzaamt en is, gezien ze niet meer de jongste is, hard op zoek naar een nieuwe man. Ook Emily Watson speelt de rol van deze toch licht wanhopige vrouw fantastisch. Uiteraard vinden deze twee verwante geesten elkaar.

Tot zover het vrij standaard romcom gedeelte. Want wat de film schwung meegeeft zijn niet zozeer de neurotische buien van Sandler, maar meer het aparte sub-plot met Philip Seymour Hoffman in (wederom) een schunnige rol. Zonder al te veel te willen verklappen zorgt deze persoon voor een dreigend element in film en is tevens de belangrijkste drijfveer dat Barry uit z'n cocon kruipt en overgaat tot actie. Met een paar opmerkelijke confrontaties tot gevolg. Voordat Barry zijn bruid kan krijgen, zal hij eerst moeten afrekenen met zijn demonen (in dit geval letterlijk een stel criminelen). En passant verslaat hij ook zijn persoonlijke demonen. Een leuk gevonden parallel van Anderson die misschien niet origineel is, maar je toch weinig tegenkomt in een standaard romantische komedie.

En dat is denk ook de belangrijkste reden dat het 'gewone' romcom Net5 publiek zich wat ongemakkelijk zal voelen bij deze film. Het maakt het verhaal net wat cynischer en somberder, ondanks de vrolijke kleuren en het speelse camerawerk. Simplistisch gezegd lijkt de film meer op The Karate Kid, dan op bv. Bridget Jones Diary. Zeker, de romance staat centraal, maar niet de romantiek. Een subtiel, maar essentieel verschil. 3,5*

Sfeervolle poppenhorror.

Naar huidige maatstaven stellen de effecten natuurlijk niet al te veel voor, maar toch moet de film het nog steeds vooral daarvan hebben. Leuke moordende popjes, die nietsontziend een aantal helderzienden uit de weg ruimen. Daarnaast is de locatie goed gekozen: een statig oud hotel, ergens aan zee. Het rustige camerawerk schept de juiste atmosfeer, die gelukkig niet wordt verpest door zo'n typische synthesizer '80-ties soundtrack.

Helaas wil de film niet spannend worden, daarvoor worden de poppen al veel te vroeg geïntroduceerd (en komen direct volledig in beeld). Het geeft de film eerder een komisch dan een thriller effect mee. Verder werken de handelingen en gedragingen van sommige personages ook vooral op de lachspieren. De groteske finale geeft de film echter wel een waardig einde.

Goed was het allemaal niet, maar voor de horrorfans is dit zeker een aanrader. 3***

Goed concept, matige uitwerking.

Het "purge" idee ben ik nog nooit eerder tegengekomen in films, maar er wordt verder weinig mee gedaan. Al snel verzandt de film in een voorspelbare home invasion thriller, met alle bekende clichés. Vooral het verwijfde joch haalt het bloed onder je nagels vandaan qua domme beslissingen. Het leek wel zo'n blonde chick uit een '80-ties slasher; misschien dat ze hem daarom lang haar hadden gegeven.

Ook het verdere script zit vol onwaarschijnlijke keuzes en plot holes. Hoe kun je nu zo met je buren verder leven, nadat ze je wilden vermoorden puur uit jaloezie? De cast is verder weinig overtuigend, op de psychopathische Wakefield na. De film ziet er best gelikt uit en aan de soundtrack zal het ook niet liggen. Maar dit verhaal mist gewoon een ziel.

Jammer; hier had meer ingezeten. 2,5*

In het 'feel-good' genre een absolute topper. Het verhaal is ontroerend en nog waargebeurd ook. Man zakt door ongelukkige samenloop van omstandigheden af in de goot en komt er op eigen kracht weer uit. Er zijn natuurlijk genoeg (waargebeurde) films over dit onderwerp gemaakt, maar meestal overstijgt het nauwelijks het niveau van een RTL4 woensdagavond film. Dus een mooie speelfilm over dit onderwerp met goede acteurs is zeker geen overbodige luxe. Het laat maar weer eens zien dat alles bereikbaar is, mits je er maar hard voor wilt werken. En dat zet mensen, inclusief me mezelf, aan het denken. Deze film zou verplichte kost moeten zijn voor de vele uitkeringstrekkers die liever lui dan moe zijn! The Pursuit of Happyness verdient een dikke 4*.