Opinions

He's so far undercover he may never get back

Het is een vervelende dag ten huize Metalfist. Vandaag worden de resultaten van de herexamens bekend gemaakt via internet dus ik zit zowat aan mijn laptop gekluisterd. Om toch eens iets anders te gaan doen besloot ik om een film op te zetten maar ik had helemaal geen idee wat kiezen. Liefst iets lomps met veel actie waarbij je niet al te hard moet nadenken. Een tijd geleden drie films met Chuck Norris gekocht (deze, Delta Force 2 en Sidekicks) en dit leek me de ideale keuze.

Al had ik misschien beter voor Delta Force 2 gegaan want dit valt eerlijk gezegd wat tegen. Volgens mij heb ik alleen nog maar Way of the Dragon en Walker Texas Ranger gezien van Norris dus erg veel vergelijk heb ik niet maar hier is hij zijn naam van actieheld niet echt waard. Hij loopt rond met een Lionel Richie poedel op zijn kop en schiet ondertussen wat Iraniërs neer. Ik had in ieder geval gehoopt op meer tongue in the cheek humor zoals in bijvoorbeeld Showdown in Little Tokyo. Ook qua one-liners valt dit redelijk tegen en kun je met iemand zoals Norris gewoon veel meer doen. Hij wordt gelukkig nog wel bijgestaan door een redelijke cast met Michael Parks als Delany op kop. Wel een lekker sfeerbeeld trouwens. De donkere straten van Seatlle (vermoed ik?) geven een angstaanjagende indruk en is de perfecte locatie voor het begin van de film.

Jammer genoeg is het verhaal ook al niet al te bijster interessant waardoor ik me nogal snel begon te vervelen tijdens de film. Op zich is The Hitman een film met een oud vertrouwd concept (goede flik begint een jacht op allerlei bad-guys) maar de uitwerking is niet altijd even goed. Zeker niet wanneer er nog een poging wordt gedaan om nog wat extra moraal in je strot te rammen met de toevoeging van de hardwerkende (met 3 jobs) buurvrouw wiens zoon wordt gepest. Natuurlijk komt good old Chuck tussen beide, ik zou er niet van verschieten als hij er zelf om heeft gevraagd om dit in de film te steken want hij heeft ongeveer hetzelfde meegemaakt vroeger, maar heeft hij het kind ondertussen wel zijn huissleutel gegeven. Slim idee ook als je als dubbelagent/hitman verscheidene gangsters achter je aan kunt krijgen. Het wordt dan nog net wat erger wanneer die kleine die gigantische ontploffing overleeft en na een paar dagjes ziekenhuis er al helemaal als nieuw uitziet.

Neen, toch niet wat ik ervan verwacht had. Norris kraamt hier en daar wel een leuk stukje dialoog uit maar over het algemeen is de film te serieus van insteek en daarvoor is de film niet goed genoeg. De actie ziet er redelijk uit maar het is vooral het verhaal en de onlogische beslissingen die de film compleet nekken.

2*

What have I got in my pocket?

The Hobbit is waarschijnlijk één van de langst verwachte releases van 2012. Na jaren in de productiehel te hebben gezeten en onder andere van regisseur te hebben gewisseld (Del Toro kapte ermee toen het allemaal te lang begon te duren) was het dan eindelijk zover, The Hobbit kwam in de cinema. De echte première op 12-12-12 leek me een veel te drukke bedoening te zijn die alleen was weggelegd voor de die-hard fans maar gisteren zat ik toch ook vol verwachting in een bomvolle zaal. Ik had het niet verwacht maar de Tolkien fan in mij begon toch ook wat opgewonden te geraken toen de zaal donker werd.

De Hobbit en de Lord of the Rings trilogie zijn de enige boeken van Tolkien die ik heb gelezen (ooit eens aan de Silmarillon aan begonnen maar die is heb ik nooit kunnen uitlezen) maar ik verbaasde me erover hoe vers het verhaal eigenlijk nog in mijn geheugen zat want het was toch alweer een jaar of vijf geleden dat ik de boeken open had gehad. Ik heb dan ook expres geen herlezingen gedaan om niet teveel gaan vergelijken maar bon, genoeg daarover. Vanaf het moment dat de eerste beelden over het grote scherm rollen voelt het meteen aan als thuiskomen. De sfeer maar vooral de muziek raakt toch ergens een snaar diep vanbinnen en ik ben dan ook erg blij dat de film uiteindelijk terug bij Peter Jackson is terecht gekomen. Er was op voorhand al enorm veel te doen over het feit dat het kinderboek van Tolkien uitgerekt ging worden over 3 films maar op zich vind ik het wel een goede keuze om extra informatie uit de andere boeken er bij te halen. Jackson weet het echter niet altijd even coherent en geslaagd samen te voegen en dat is jammer. Zo voelt heel het Radagast segment (die oorspronkelijk in de Lord of the Rings trilogie moest tevoorschijn komen) wat geforceerd aan. Veel commentaar ook over de intrede van de dwergen maar die is mij allemaal maar wat overdreven. Precies zoals ik me het herinner uit het boek en helemaal niet zo geforceerd grappig als de meesten ons doen geloven. Daar komt dan nog eens bij dat het begin de heerlijk epische aanval op Erebor bevat dus ik was best wel aangenaam verrast.

The Hobbit zal ook de geschiedenisboeken ingaan als de eerste film die 48 fps gebruikt. Dubbel zo snel als een gewone film en naar het schijnt zou het een heuse afbraak doen betreffende het realisme van de film. Nu is dit soort films natuurlijk niet realistisch maar één van de commentaren was toch dat het leek alsof je vanwege het scherpe beeld naast de acteurs op de set stond. Voor een fantasy film als deze is dat natuurlijk nefast dus ik ging voor de gewone versie. Toch had ik de indruk dat The Hobbit een stuk meer vertrouwde op effecten dan zijn voorgangers. Nu is het ondertussen ook alweer een aantal jaar geleden dat ik de DVDs heb gezien maar naar mijn herinnering voelde die authentieker aan terwijl het hier veel meer CGI-achtig aanvoelt. Of het ligt gewoon aan de sterk verbeterde technologie van vandaag de dag, kan ook wel. Voor de rest is dit wel weer een geslaagde film in het fantasy genre en zijn de vele veldslagen (de personages gaan inderdaad van de regen in de drup zoals Thorin zelf al zegt) erg geslaagd te noemen.

Al vanaf de eerste minuten krijg je het gevoel van herkenning en Peter Jackson weet dat gevoel nog te versterken door een aantal oude bekenden terug te laten opdraven. Hoewel ze allemaal gewoonweg niet in het boek voorkomen is het wel erg leuk om Elijah Wood als Frodo, Ian Holm als de oude Bilbo en vele anderen terug te zien verschijnen. Er zijn me na al die jaren eigenlijk altijd 3 dwergen bijgebleven uit het boek en dat zijn de gebroeders Fili en Kili en hun magnifieke leider Thorin. Ik was dan ook benieuwd hoe die op het grote scherm gingen overkomen en ik kan het met één woord uitdrukken: geweldig! Zeker Richard Armitage is perfect gecast als Thorin (het moment dat hij op Azog afloopt tijdens de gevecht dat ze in de bomen terechtkomen!) maar eigenlijk ben ik over het algemeen tevreden met de casting. In het begin had ik het even moeilijk om Martin Freeman los te zien van zijn rol in Sherlock maar na een tijd geraakt hij perfect in sync met de welbekende hobbit. Ian McKellen blijft natuurlijk ook nog altijd de perfecte acteur om Gandalf te vertolken.

Ik heb het al meer gezegd maar het voelt echt als thuiskomen na al die jaren. Zeker wanneer je jaren geleden elke keer rond de kerstperiode in de cinema hebt gezeten voor de originele trilogie. Toch is The Hobbit niet foutloos en voelt het vooral nog aan als een introductie op het grote verhaal. Eén ding is zeker, ik kan al moeilijk wachten op de volgende twee films die hoogstwaarschijnlijk nog beter zullen zijn dan deze.

4*

So this is the Halfling who ate my food and stole keys from my guard

Het is weer december en sinds 2012 betekent dat maar één ding: het is weer tijd voor een jaarlijkse Tolkien trip in de cinema! Ik hou nog altijd goede herinneringen aan de cinemabezoeken aan de Lord of the Rings trilogie en hoewel ik The Hobbit cyclus iets minder hoog inschat, mag die er ook nog altijd wel zijn. Een beetje later dan gewoonlijk (meestal zie ik de film een paar dagen na de premiere om de eerste drukte te ontlopen) zat ik dit weekend toch weer klaar voor ondergedompeld te worden in de wereld van Hobbits, Elfen en Dwergen.

Het zal waarschijnlijk de laatste keer zijn (tenzij er nog een mirakel gebeurt en Christopher Tolkien toch nog de rechten van een verhaal van Tolkien vrijgeeft) en het is een waardige afsluiter te noemen. Jammer genoeg is het probleem waar ik een aantal jaren geleden voor vreesde, namelijk dat het opsplitsen in een trilogie geen goed idee was, werkelijkheid geworden. Jackson wou eerst gewoon 2 films maken en dat had beter geweest, want nu is de climax met Smaug echt wel verschrikkelijk slecht. Hij gaat verdomme in de eerste 10 minuten dood.. Wat volgt is de strijd tussen de verschillende legers en de aansluiting met de Lord of the Rings films. Na de initiële teleurstelling met Smaug blijkt gelukkig wel dat Jackson het materiaal nog steeds goed in zijn vingers heeft. Ik ben het niet eens met sommige veranderingen (de dood van Fili is wel pover uitgevoerd, in het boek is dat veel heroïscher), maar dit deel vormt een uitstekende brug tussen de speelsheid van de vorige delen (herinner je de introductie van de dwergen in het eerste deel) en de grootsheid van Lord of the Rings. Op den duur gaan we de reeks van 6 films als één geheel zien denk ik. Al ga je je wel afvragen waar Tauriel is gebleven, maar dat terzijde.

Het valt in dit deel wel op dat de focus maar op een paar dwergen is komen te liggen. De screen presence van Thorin, Fili en Kili is een stuk groter dan van hun soortgenoten en gelukkig weten Richard Armitage, Dean O'Gorman en Aidan Turner die verantwoordelijkheid te dragen. Zeker Armitage blijft een uitstekende Thorin. Net zoals Martin Freeman een uitstekende Bilbo blijft trouwens en zo kan ik eigenlijk wel een tijdje doorgaan, want qua cast is hier weinig op aan te merken. Veel bekende koppen die terugkeren (Ian Holm! Christopher Lee!) en enkel Stephen Fry blijf ik wat vreemd vinden in dit epos. Ik blijf er teveel zijn andere rollen inzien en dat is zonde. Ook Alfrid (Ryan Gage) is wat een misser met veeleer flauwe en misplaatste humor. Visueel ook nog altijd degelijk, al is de overdonderende ervaring ten tijde van de eerste trilogie in geen enkel deel teruggekomen, en ook de soundtrack blijft van een consequent niveau.

Het zit er dus weer eens op en ergens vind ik dat jammer. Vreemd eigenlijk, want in eerste instantie keek ik niet enorm uit naar de Hobbit franchise. Het was toen die dag in december in 2012 toen ik in de cinema zat en meteen weer die heerlijke tonen van de soundtrack hoorde dat het gevoel van thuiskomen me bekroop. Een gevoel dat me elke keer weer bekroop in de cinema.

4*

That, my lad, was a dragon

Het begint een kersttraditie te worden om ergens in december naar de cinema te gaan om ondergedompeld te worden in de heerlijke wereld van Tolkien. Dat was in ieder geval zo ten tijde van de Lord of the Rings reeks en het is een traditie die ik probeer vol te houden met de nieuwe trilogie. Niet direct op de dag van de première gaan, dat is me veel te druk, maar liever een paar dagen wachten om dan op het gemak de film te kijken. Al verbaasde me het toch hoeveel volk er was afgezakt voor de avonturen van Bilbo en zijn gezelschap.

Het bewijst maar weer hoe hard deze films eigenlijk leven onder het cinemavolk. De eerste Hobbit film werd niet altijd even lovend onthaald en er werd dan ook getwijfeld of Peter Jackson zijn touch was kwijtgeraakt. Ik vond de eerste film nog altijd wel de moeite maar ook ik kreeg het ietwat gevoel dat de LotR saga indrukwekkender was. Met The Desolation of Smaug bewijst Jackson niet het tegendeel maar ook dit mag weer op zijn minst een erg geslaagde zit genoemd worden. Het begint allemaal wat minder met een proloog die werkelijk geen enkel nut heeft met uitzondering van een cameo van de regisseur zelve maar eenmaal Bilbo en co weer goed en wel op stap zijn, schiet de film in een hoger tempo. Deze keer wordt er een stuk minder gefocust op de humor en worden we getrakteerd op een aantal heerlijke actiescènes. Het gevecht met de spinnen is fenomenaal alsook de indrukwekkende aftocht met de tonnen op de rivier. Hier en daar wel enig punt van kritiek (zo duurde de scène met Bombur die elke ork op zijn weg raakt wel te lang) maar over het algemeen erg sterk. Al blijft de vraag weliswaar wat ze nu in godsnaam nog in het derde deel gaan steken. De confrontatie met Smaug is de moeite waard maar ik had gedacht dat heel dat stuk in deel 3 ging zitten. Ach, over een jaartje zullen we het weten.

Ik stond eerst wat weigerachtig ten opzichte van het Tauriel personage. Tolkien refereert wel aan de boselfen maar Jackson en co maken hier een compleet nieuw personage dat dus nooit het licht heeft gezien in één van de verhalen uit het universum van de schrijver. Ik zou me zeker geen Tolkien guru willen noemen maar naar mijn gevoel wordt er hier echter wel een goede zaak gedaan. Tauriel ademt Tolkien uit en de performance van Evangeline Lilly is uitstekend. De chemie met Legolas is overduidelijk aanwezig en zelfs de romantische cliché relatie tussen Tauriel en Kili kon ik nog waarderen. De gebruikelijke cast blijft van eenzelfde niveau als in de eerste film en nieuwkomers Benedict Cumberbatch, Luke Evans en Mikael Persbrandt (respectievelijk Smaug, Bard en Beorn) doen het goed. Iets minder te spreken over Stephen Fry als de master of Laketown omdat die niet echt in het geheel lijkt te passen. Fry heeft altijd iets humoristisch over zich hangen en dat past niet bij dit personage.

Het blijft toch altijd een leuk wederzien met de wereld van Tolkien. Zo'n tweede deel in een trilogie vind ik meestal de minste van de drie, de introductie is al geweest en de climax is nog te veraf, maar The Desolation of Smaug is van hetzelfde niveau als de eerste film. Het begint toch weer te kriebelen om me eens verder te verdiepen in de wereld van Tolkien en dan is een boekverfilming altijd geslaagd te noemen.

4*

Delivering justice, one shell at a time...

Ik ga niet ontkennen dat ik erg blij was toen ik vernam dat ze van twee trailers uit de Grindhouse features van Tarantino en Rodriguez effectief films gingen maken. Het meest interessante leek me Rodriguez zijn Machete en de film was dan ook navenant. In de hoop dat Hobo with a Shotgun in diezelfde lijn ging voortgaan, werd deze film gisteravond na het teleurstellende Sunset Vampires opgezet. Maar het heeft niet mogen baten want ook Hobo with a Shotgun is een teleurstellende film geworden.

Misschien verwachtte ik te hard een soort van Machete want waar die film vaak enorm leuk uit de hoek komt met overdreven scènes en hilarische one-liners, wordt het hier allemaal erg rauw gebracht. En eerlijk gezegd, het was me allemaal iets te. Eisener weet gelukkig wel een heerlijk sfeerbeeld te creëren met de met graffiti volgespoten stad en weet hiermee nog een aantal goede punten mee te scoren maar in het algemeen vond ik het allemaal maar wat tegenvallen. Het idee van een stoere vigilante die het gespuis in de stad komt opruimen is nochtans wel een interessant gegeven maar persoonlijk kwam de futuristische auto van de broertjes maar vrij idioot over, en dan heb ik het nog niet over die metalen pakken naar het einde van de film toe gehad. Nu klinkt dit allemaal wel vrij negatief maar al een chance weet Eisener nog wel een aantal leuke ideeën te introduceren zoals de openingsscène met het riooldeksel. Maar toch, ik had meer van dit verwacht.

Rutger Hauer is wel heerlijk op dreef als de zwerver. Hauer is ondertussen een icoon in de filmwereld geworden, hoewel ik eigenlijk nog niet zo erg veel van hem heb gezien, maar afgaande van zijn prestatie hier is dat volkomen terecht. Hij mag zo de boeken in gaan met andere filmiconen zoals Snake Plissken of Freddy Kruger, om er maar eens twee te noemen. Ook Molly Dunsworth mag er zeker en vast zijn, zeker in de scènes met Hauer maar dat geldt eigenlijk voor iedereen in de film. Niemand acteert echt slecht (al zijn de broertjes wel op het randje) maar ze worden simpelweg naar een hoger niveau getild dankzij de aanwezigheid van Hauer.

Nogal korte recensie maar hier valt voor mij nu eenmaal niet meer over te vertellen. De film is qua kleurgebruik en sfeerschepping nog wel de moeite en ook de rol van Hauer is erg sterk maar voor de rest zullen alleen de liefhebbers van grof geweld hier echt hun hart kunnen aan ophalen. Ik ben ook totaal niet bekend met het genre waaraan de film een ode aan is maar dat hoeft voor mij ook niet. Geef mij dan toch maar Machete.

2*

Documentaire + museumtoer

Sinds een tijdje doet Kinepolis aan een soort van themareeks genaamd "Kunst in de Cinema". Dat zijn 10 artistieke voorstellingen waarbij telkens wordt gefocust op het leven en werk van een kunstenaar. Onder andere Rafaël Sanzio (de renaissance kunstenaar die vaak in dezelfde adem als Da Vinci en Michelangelo wordt genoemd) passeerde zo al de revue en voor de maand december werd er gekozen voor Hokusai: de man die Mount Fuji wereldberoemd maakte.

De opzet van deze documentaire is op zijn minst apart te noemen. Met een speelduur van nog geen 90 minuten is het sowieso al moeilijk om dieper in te gaan op een kunstenaar die uiteindelijk 88 jaar werd, maar Old Man Crazy to Paint is bovendien nog eens onderverdeeld in 2 aparte segmenten. Zo is er het eerste stuk van ongeveer 60 minuten waarbij het latere leven van de schilder uit de doeken wordt gedaan. Het stuk 'latere leven' in de vorige zin is het sleutelwoord aangezien je het 'Old Man' gedeelte uit de titel letterlijk mag nemen. De documentaire focust zich vooral op Hokusai vanaf dat hij een jaar of 60 was. Het tweede deel van de documentaire is een soort van rondleiding in het British Museum waar een tentoonstelling van Hokusai werd gebracht. Beetje jammer natuurlijk dat de documentaire ons pas in december bereikt wanneer de tentoonstelling reeds in augustus van dit jaar is opgedoekt..

Iedere filmliefhebber zal weten dat je met een camera best wel leuke visuele vondsten kan uithalen, maar dat is iets dat nog niet is doorgedrongen bij documentairemakers. Het resultaat zijn bijna altijd floating heads (lees: mensen die comfortabel in een zetel worden geïnterviewd en hun bewondering voor persoon X of Y afratelen) en dat is hier niet anders. Zo komen er een aantal andere kunstenaars aan bod (onder andere David Hockney) maar die gaan soms toch erg ver met hun adoratie (de link met Disney kunstenaars valt wel erg hard uit de lucht, al heeft Disneyland in Tokio blijkbaar wel een restaurant dat de naam Hokusai draagt) en worden er verbanden gelegd die vandaag de dag moeilijk te staven zijn. Hokusai stierf in 1849 en veel van zijn originele documenten zijn vergaan in een brand waardoor er erg veel giswerk aan te pas komt.

Leuk detail: de stem van Hokusai (er worden af en toe fragmenten uit zijn dagboeken voorgelezen) is niemand minder dan Andy Serkis. Geen idee waarom ze juist hem hebben gekozen maar dat terzijde. Interessant om gezien te hebben en de documentaire doet waarvoor ze gemaakt is: iemand interesse laten krijgen in de kunstenaar. Toch is dit geen diepgaande documentaire waarbij je echt het gevoel hebt dat je de kunstenaar in kwestie kent.

Nipte 3.5*

I was ready to leave when he put the key in the front door to come in!

Dinsdag is nu al een tijdje Abbott & Costello dag en vandaag is het niet anders. Ik maakte voor de eerste keer kennis met het olijke duo toen ik ziek was maar sindsdien ben ik verslaafd aan het geraken aan deze vergeten komische tandem. Ik heb ondertussen al 5 films gezien en alleen Buck Privates voelt als minder aan maar met Hold That Ghost zitten ze weer op hetzelfde goede niveau.

De Abbott & Costello hebben nooit echt een hoogstaand verhaal. Negen van de tien keer komen ze met twee ergens terecht en zetten ze daar de boel op stelten. Hier is dat ook weer het geval maar dat doet niets af aan de humoristische prestatie van het duo. Want humoristisch is het zeker doordat Costello nu compleet kan loskomen. In de andere films had ik altijd de indruk dat hij zich een beetje inhield met overdrijven omdat het niet in de film paste maar wanneer je hem alleen in een spookhuis zet dan vraag je natuurlijk om moeilijkheden. Die zijn er dan ook bij overvloeden en hoewel de film niet de kenmerkende sleutelscènes van een Abbott & Costello film hebben (Costello wordt niet in het zak gezet door Abbott) blijft het allemaal toch wel ontzettend leuk gebracht. Wat moet je anders zeggen van de fantastische dansscène tussen Costello en Davis op de geweldige tonen van de Blauwe Donau. Waar ik deze keer ook wel blij om ben is dat er niet zo heel veel gezongen nummers in de film zitten. De setting speelt natuurlijk ook een rol maar buiten het openingsnummer, het eindnummer en de Blauwe Donau wordt er bijna geen muziek gebruikt, met uitzondering van bombastische muziekjes om de spanning te verhogen. Van mij mag dit een trend worden in de volgende Abbott & Costello films.

Iets wat me opviel is dat de Abbott & Costello films vaak wel dezelfde acteurs hebben. Natuurlijk hebben we het titelduo, al een geluk, maar ook Shemp Howard van The Three Stooges en de Andrews Sisters komen bijna altijd tevoorschijn. Shemp mag altijd blijven, geweldige kop heeft die man, maar die Andrews Sisters mogen ze voor mijn part uit de films knippen. Ze brengen meestal niets bij aan de film, tenzij je muzikale intermezzo's de moeite waard vind, en wanneer ze effectief acteren (één van de zussen had een kleine bijrol in 'In the Navy') trekt het nog op niet veel. Ach, gelukkig hebben we nog altijd Abbott & Costello die er weer in slagen om me te doen lachen. Ik heb zelden zo'n effectief komisch duo gezien dat zo heerlijk op elkaar is afgespeeld. Net zoals in de eerste film, One Night in the Tropics, wordt er bij Hold That Ghost gekozen om niet heel de film aan Abbott & Costello te geven maar ook de andere acteurs wat screentime te geven. Soms lukt het, soms niet maar gelukkig is het hier de eerste optie. Evelyn Ankers is een mooie verschijning en vormt een mooie combinatie met de ietwat sullige Richard Carlson maar het is vooral Joan Davis die de show steelt van de bijrolletjes. Haar dans met Costello was al fantastisch maar de vele idiote anekdotes die ze had over haar tijd in de filmbussiness was gewoon ontzettend leuk.

Het is eigenlijk jammer dat ik het met gepindakaasde versies van de films moet doen maar in België vind je simpelweg geen Abbott & Costello in de winkels. Maar zelfs met brakke kwaliteit, ik denk dat ik een VHS rip had, blijft dit allemaal ontzettend vermakelijk en mocht ik ooit films vinden dan koop ik ze sowieso.

3.5*

De geschiedenis van de Vlaamse film, verteld volgens het concept van Henri Storck, met roddels en anekdotes!

Het minste dat je over Hollywood aan de Schelde kunt zeggen, is dat het een documentaire is met een hobbelig parcours. Regisseur Robbe De Hert begon al in de jaren '80 met het afnemen van interviews met regisseurs en vanwege een aantal omstandigheden (zijn slechte gezondheid, financiële problemen, ...) werd het afwerken van Hollywood aan de Schelde maar uitgesteld. Met onder andere de steun van een crowdfunding en anderen is het eindelijk zover!

De Antwerpse cineast gebruikte al wel een stuk van het meer dan 200 uur verzameld materiaal al eens eerder voor een documentaire (Janssen & Janssens Draaien een Film uit 1990) maar ging met de nieuwe financiële injectie ook eens kijken bij een nieuwere generatie aan regisseurs. Zo komen onder andere Felix Van Groeningen en Patrice Toye aan bod, maar laat ons eerlijk zijn: het is vooral een genot om een aantal ondertussen overleden grootheden aan het woord te zien met sappige anekdotes. Zo had Hugo Claus voor De Leeuw van Vlaanderen 15.000 figuranten in zijn hoofd en kreeg hij er uiteindelijk 3 en wat kreupele paarden. Claus overdrijft natuurlijk (en maakte met De Leeuw - in tegenstelling wat hij er zelf van vond - nog wel een toffe film trouwens) maar het zijn dit soort anekdotes en verhalen op de set die dit o zo interessant maakt. De Hert combineert veel interviews ook met fragmenten van de betreffende film en je krijgt meteen zin om een aantal van die titels te gaan opzoeken.

Zou er dan nu nergens een belletje gaan rinkelen bij maatschappijen om eens terug wat meer van het Vlaamse werk in roulatie te brengen? Vandaag de dag moet je het als liefhebber toch vooral doen met de Vlaamse Filmcollectie die de krant Het Laatste Nieuws jaren geleden heeft uitgebracht en die vind je enkel maar tweedehands. Wie verder wat bekend is met het werk van De Hert weet dat hij en de filmcommissie niet altijd even goede vrienden zijn geweest. Ergens terecht als je hoort dat zijn scenario voor Daens 12x is afgewezen en dat eenmaal Stijn Coninckx aan het roer kwam er opeens geen problemen meer waren, maar het is knap dat hij deze documentaire niet gebruikt als een afrekening. Iets wat hij wel doet in zijn 2 boeken Het Drinkend Hert Bij Zonsondergang en Het Drinkend Hert in het Nauw maar dat terzijde. De commissie komt natuurlijk niet unaniem positief in beeld, maar de kanttekeningen van onder andere Frank Van Passel (hoe er veel geld wordt gepompt in nieuw talent, maar dat de middelen verder niet meegroeien waardoor je op den duur met een groot aantal aan 'geroutineerde' regisseurs zit die hun 4e of 5e langspeelfilm niet gerealiseerd krijgen) zijn logisch en gestructureerd te noemen.

Toch verdient Hollywood aan de Schelde geen volledige lofzang. Het oude materiaal dat De Hert heeft afgenomen is bijzonder interessant, maar de nieuwe generatie komt er een tikkeltje bekaaid vanaf. Zo wordt er een stuk van Robin Pront's D'Ardennen getoond, maar komt de regisseur verder niet aan bod. Ook Tom Barman en zijn Any Way the Wind Blows wordt maar kort vermeld en het stukje rond Girl van Lukas Dhont en Beautiful Boy van Felix Van Groeningen voelt een beetje last minute aangeplakt. Interessant zijn trouwens ook nog de extra's op de DVD. Het zijn uitgebreidere versies van een aantal interviews uit de film (Jan Decleir, Hugo Claus, Frank Van Passel en Albert Bert) maar opgeteld kom je nog eens aan een klein uurtje aan extra materiaal. Zeker het stuk met Albert Bert en de oprichting van de grote cinemacomplexen zoals we die vandaag de dag de kennen is de moeite waard. Beetje jammer alleen dat daar verder weinig opsmuk aan is gedaan. Zo is Jan Decleir nagenoeg onverstaanbaar op de set van (ik vermoed Niet Schieten?) wegens veel randgeluiden en kun je de stem van de interviewster (Joke Sluydts die mee ingeschakeld is geweest om de documentaire tot een goed einde te brengen) moeilijk verstaan in het interview met Van Passel.

De geschiedenis van de Vlaamse film is lang en helemaal niet zo eenzijdig als iedereen doet uitschijnen. We hebben vroeger echt wel meer gedaan dan enkel en alleen die boerenfilms (waar blijkbaar Jef Geeraerts absoluut geen fan van was) en met deze documentaire - en ook met Forgotten Scares trouwens, want die benoemt een thema wat De Hert volledig laat liggen - is daar eindelijk eenvoudig aanschouwbaar bewijs van. De oorspronkelijke versie die De Hert voor ogen had duurde 4.5 uur trouwens, ik zou ze graag willen zien.

4*

Angels With Filthy Souls

Het was kerstavond en iedereen zat ten huize Metalfist volgepropt met lekker eten. Voldaan (en gelukkig) gingen we in de zetels in het salon zitten en begonnen we wat te zappen om te zien of het ergens iets deftig op televisie was. Toen stootten we op deze Home Alone en ik beklaagde me er over dat ze deze weeral eens met de kerstperiode gaven en dat ik niet begreep waarom. Mijn broer stelde voor om de film toch nog eens op te zetten omdat het al zo lang geleden was en hoe meer ik er over nadacht, hoe meer ik aan mezelf moest toegeven dat ik eigenlijk bitter weinig van de film herinnerde.

Meer zelfs, buiten een aantal scènes wist ik zelfs helemaal niet meer hoe de film nu weer juist verliep. Ik heb blijkbaar vroeger meer naar de vervolgen gekeken want ik dacht dat er drie gangsters waren en dergelijke. Soit, dat maakt op zich nu niet veel uit want hierdoor was het eigenlijke een aangename (her)kennismaking met de film. Home Alone is in elk opzicht een familiefilm en daarmee was ineens de vraag beantwoordt waarom ze film altijd rond de kerstperiode uitzenden. Simpelweg omdat het dan een uitstekende tijd is om de film te zien doordat de film een ongelooflijke kerstsfeer uitstraalt. Ik was altijd van mening dat heel de Home Alone reeks nogal slappe films waren met een idioot verhaal maar de eerste film bewijst het tegendeel. Het is natuurlijk een tikkeltje ongeloofwaardig hoe het verhaal verloopt met de inbrekers enzovoort maar het zorgt wel voor een aantal leuke scènes. Columbus deelt zijn film dan ook eigenlijk in 2 verschillende stukken. Het eerste deel van de film gaat vooral over Kevin die probeert te overleven wanneer hij alleen in huis zit en het tweede deel, veruit het leukste, gaat over de inbrekers en de strijd die Kevin met hen voert. Het was hier dat de film eigenlijk nogal verfrissend en origineel uit de hoek kwam. De persiflage op Angels With Dirty Faces is fantastisch, ook de manier waarop Kevin er gebruik van maakt is erg leuk, maar de film kent in het tweede deel genoeg leuke vondsten om de inbrekers het leven zuur te maken. Het viel me wel op in hoeverre de muziek eigenlijk op die van Harry Potter lijkt. Ik was de enige die thuis wist dat John Williams de muziek voor de eerste Harry Potters had gemaakt en dat Chris Columbus de eerste 2 films had geregisseerd maar het viel mijn broer en moeder ook op dat de muziek er wel erg hard op lijkt (eigenlijk vice versa want Harry Potter is na deze Home Alone gekomen)

Ik heb altijd een zekere hekel gehad aan Macaulay Culkin. Het is gewoon zijn gezicht denk ik dat me zo tegen steekt en het feit dat hij hierdoor een vreselijk irritant rotjoch lijkt. De verhalen die later over hem zijn geschreven deden ook geen goed aan zijn imago maar ik moet toegeven dat hij het hier vast en zeker helemaal niet slecht doet. Kinderen die in films kunnen bij mij meestal niet echt op veel sympathie rekenen, het acteren is soms echt tenenkrommend slecht, en hoewel Culkin hier vaak ook zondigt, is hij best wel leuk in zijn rol van Kevin. In mijn herinnering was hij veel prominenter maar vooral veel degoutanter aanwezig. De Home Alone reeks is vooral bekend geworden dankzij Culkin maar er had nog meer bekend volk kunnen meedoen in de vorm van moeder en vader McAllister want Catherine O'Hara moest voor de rol vechten tegen klassebakken zoals Sigourney Weaver, Diane Keaton, Jodie Foster, Glenn Close, Geena Davis, Jamie Lee Curtis, Carrie Fisher, Linda Hamilton, Helen Hunt, Laura Dern, Sharon Stone, Michelle Pfeiffer en Daryl Hannah. John Heard daarentegen heeft zijn rol kunnen halen van mensen van hetzelfde kaliber als bovenstaande want voor de rol van vader zijn Michael Douglas, Kevin Costner, Martin Sheen, Dan Aykroyd, John Travolta, Bill Murray, James Belushi, Chevy Chase, Harrison Ford, Tom Hanks, Sean Penn, Mel Gibson, Sylvester Stallone, Dennis Quaid en Jack Nicholson in de running geweest. Ik begrijp eerlijk gezegd dan ook niet waarom juist die twee zijn gekozen maar ze doen het wel vrij leuk. Toch gaat de meeste aandacht niet naar Kevin, de ouders of eender welk familielid. Neen, de meest hilarische personages uit heel de film zijn toch wel de twee dieven die worden vertolkt door Joe Pesci en Daniel Stern. Beiden vertolken hun rol uitstekend, ze moesten zich wel inhouden met vloeken en dat lukte niet altijd even goed maar met of zonder scheldtirades zijn het twee erg leuke rollen.

Ik startte aan de film met het idee waarom dit altijd met Kerst wordt uitgezonden maar ondertussen heb ik een antwoord op die vraag gekregen, gewoon omdat dit een uitstekende film is voor de kerstperiode. Culkin doet het goed, de rest van de cast is ook solide maar het zijn vooral Stern en Pesci die de show stelen. Erg leuk.

3.5*

It could happen anywhere!

Ik had gisteravond zin in een luchtig filmpje dat niet al te lang duurde. Ik had geen idee wat op te zetten tot mijn oog op mijn Marilyn Monroe collectie viel waar ik al snel de kortste film tussen uit zocht. Dat was dus Home Town Story en hoewel ik hem een jaar geleden al eens had gezien was er niet veel blijven hangen dus was dit een perfecte gelegenheid.

In tegenstelling tot vorige keer vond ik het verhaal niet het beste punt van heel de film. Pierson, die ook het script heeft geschreven, slaagt er niet in om een verfrissende film te maken. Home Town Story heeft dan ook niet veel om handen want eigenlijk gebeurt er niet veel meer dan een notoir wraakverhaal en een instorting van een oude mijn. Als je echt wilt weten hoe mager het verhaal is dan moet je gewoon maar het plot lezen want daar wordt bijna alles al uit de doeken gedaan, de onverwachte hulp is trouwens ook helemaal niet zo onverwacht. Ach, al bij al stoorde het niet en was het toch wel vermakelijk. Op de hoes staat trouwens dat de film normaal gezien in de vergetelheid was geraakt als het niet voor de rol van Marilyn Monroe was geweest en daar hebben ze gelijk in want ik betwijfel of ze het zelfs verkocht zouden krijgen zonder de grote afbeelding van Monroe op de cover, een reden waarom ik ook de film heb gekocht.

Het verhaal is dus ontzettend mager maar de reden waarom de film nog een voldoende krijgt is natuurlijk de rol van Marilyn Monroe. Ten tijde van Home Town Story had Marilyn bijlange nog geen ster status. Ze speelde al een bijrolletje in All About Eve, naast Bette Davis, en ook in The Fireball speelde ze al met Pat O' Brien, die vooral bekend is van zijn rol in Angels with Dirty Faces. De rolletjes legde haar geen windeieren want in Home Town Story heeft ze zelfs al een redelijk grote rol, groter dan ik me kon herinneren. Het geeft in ieder geval al goed weer dat zowel Hollywood als M.G.M. wisten wat ze in huis hadden, iets wat hier goed te zien is want op een bepaald moment laten ze Marilyn haar bekende loopje doen waardoor ze iedereen, terecht, naar haar laat zien terwijl ze passeert. Het blijft nog altijd één van de allermooiste, misschien zelfs de mooiste, actrices dat er ooit heeft bestaan. De rest van de cast is ook wel van een goed niveau. Jeffrey Lynn en Alan Hale Jr. vormen een leuk newspaper duo maar degene die het meeste stoort is toch wel Melinda Plowman die de rol van Blake's zusje, Katie, vertolkt. Nu heb ik het nooit echt hoog op gehad met kinderen in films, soms zitten er wel eens uitzonderingen tussen zoals in de originele Omen, maar Plowman is gewoonweg ronduit irritant. Het veel te hoge stemmetje, veel te luid praten en de overdreven blijheid zijn vervelend.

Als Marilyn fan is dit leuk om te zien en de korte speelduur zorgt ervoor dat de film nergens verveelt. Het plot is een verhaaltje van niets maar de cast is met een enkele uitzondering wel leuk. Niet slecht maar ook niet fantastisch. Ik doe een punt van mijn score af.

2.5*

What's Jewish?

Al van in het begin dat ik met mijn film 'obsessie' ben begonnen heb ik de neiging om de kassaticketjes van een film in het hoesje te steken. Altijd handig mocht er iets met de film mis zijn, maar tegelijkertijd ook confronterend. Van deze Homeboy zat het ticketje er ook nog mooi in, maar het bleek al wel meer dan 6 jaar geleden te zijn dat ik de film had aangeschaft.. Fingers crossed dan maar dat er niets met de DVD blijkt mis te zijn toen ik hem gisteren eindelijk eens opzette.

Geschreven door Sir Eddie Cook (wat eigenlijk een pseudoniem is van Mickey Rourke) vertelt Homeboy het verhaal van Johnny Walker, een aan lager wal geraakte bokser. De vergelijking met die andere bekende boksfilm, Rocky, is natuurlijk snel gemaakt maar toch is dit zo'n film die op zijn eigen poten kan staan. Het meest deed me dit eigenlijk nog denken aan The Wrestler die een jaar of 20 later gemaakt zou worden, opnieuw met Rourke in de hoofdrol. Soit, Homeboy heeft vooral als grootste probleem dat het halverwege allemaal wat begint te slepen. De romance met Ruby voelt wat geforceerd aan, de relatie met Wesley hangt sowieso al met haken en ogen aaneen en het is pas wanneer Walker opnieuw begint te trainen, dat de film terug wat in een versnelling schiet. De finale van de boksmatch tegen Cotton, waar Walker op het canvas zit en enkel maar glimlacht, is misschien wel het mooiste beeld uit de film.

Naast het script nam Rourke dus ook de hoofdrol op zich. Een ietwat vreemd personage, maar de invulling is wel goed. Hetgeen me echter tegenviel was de chemie met Christopher Walken. Dat blijft toch een acteur die altijd wel de moeite is om te zien, maar deze keer blijft het vuurwerk uit. Rourke gaf zijn toenmalige vrouw Debra Feuer ook een rol in de film, namelijk die van Ruby. Een verzoeningspoging? Aangezien de twee een jaar later na 8 jaar huwelijk zouden scheidden. Jammer genoeg overtuigt Feuer niet. Verder is vooral de muziek van Eric Clapton nog een meerwaarde. Een ingetogen soundtrack die regelmatig de goede snaar weet te raken en zeker het titelnummer blijft nog een tijd door je hoofd spoken.

Als Clapton fan is dit natuurlijk wel tof om eens gezien te hebben, maar voor het overige is dit niet echt direct een must-see. Interessant om Rourke's debuut als schrijver te zien en het blijft een acteur die een zekere kwaliteit blijft uitstralen, maar Homeboy had beter tot zijn recht gekomen als film van anderhalf uur.

3*

Na al eens eerder Droopy zijn broer (Drippy in de cartoon Droopy’s Double Trouble) en soortgenoten (Loopy en Snoopy in Three Little Pups) te hebben gezien, is het nu de beurt aan zijn vrouw en kind. Beiden blijven echter naamloos en het lijkt alsof enkel Drippy effectief als familie wordt beschouwd maar dit zijn effectief ook redelijk inwisselbare personages. Droopy krijgt het (uiteraard) aan de stok met Dishonest Dan en er ontstaat een heuse shoot-out. Wie al eens eerder een Tex Avery cartoon heeft gezien weet perfect wat te verwachten en op dat gebied stelt Homesteader Droopy dan ook niet teleur. Een aantal leuke visuele vondsten geven net dat beetje extra.

Kleine 3.5*

I remember when we were kids, you took this doll away from me and I never saw it again

Aaah William Castle.. Zo'n regisseur die heel veel op zijn naam heeft staan en waar ik bitter weinig van gezien heb. Ik heb ooit eens House on Haunted Hill gezien maar dat is a) al zo lang geleden (mijn stem dateert van 11 jaar geleden) en b) dat was volgens mij ook nog eens een ingekleurde versie dus dat zou ik vandaag de dag niet meer opzetten. Dan maar eens iets anders proberen en via MovieMeter aan deze Homicidal, The Tingler en Mr. Sardonicus geraakt en uiteindelijk voor de eerste gegaan vanwege de fameuze Fright Break.

Ik had verwacht dat dat een mopje op de DVD-hoes was maar nee, Castle houdt naar het einde toe effectief even een minuutje de spanning vast zodat de mensen die het niet meer aankonden naar buiten konden gaan en aan de kassa hun geld konden terugvragen. Daarvoor moesten ze wel in de zogenaamde Coward's Corner gaan staan aan de uitgang zodat iedereen kon zien dat ze teveel schrik hadden... Blijkbaar zou er niemand op het aanbod zijn ingegaan en dat is op zich niet zo verwonderlijk, want laat ons eerlijk zijn: zo spannend is Homicidal niet. Het is echter wel een meer dan vermakelijke Hitchcock ripoff (specifiek Psycho om redenen die maar al te duidelijk zijn, maar ook gewoon al die openingsscène met Castle die het publiek aanspreekt is gewoon vintage Hitchcock in Alfred Hitchcock Presents) die de gehele speelduur blijft boeien. Misschien naar het einde toe iets te uitleggerig maar ook daar had Psycho last van dus het is Castle nog wel vergeven.

Waarom dan toch nog die 4*? Wel dat is erg makkelijk: Joan Marshall. Je voelt dat er iets mis is met Warren maar je kunt er zo net niet je vinger op leggen. Is het die vreemde manier van praten en die tanden die niet van elkaar lijken te komen wanneer hij praat? Is het dat loopje? Is het nog iets anders? Neen, het is gewoon een dubbelrol van Marshall die zowel Warren alsook Emily speelt! Een indrukwekkende performance die de film gemakkelijk een halfje extra oplevert. Sowieso de beste rol in heel de film en de rest van de cast valt dan ook een beetje in het niets daartegen. Eugenie Leontovich is nog wel overtuigend als Helga en ook de interactie tussen Patricia Breslin (Miriam) en Glenn Corbett (Karl) is degelijk maar feit blijft wel dat de film vooral in het eerste (en allerlaatste) gedeelte echt weet te scoren.

The Tingler is met niemand minder dan Vincent Price, ook altijd wel de moeite in een horrorfilm. Ik ben benieuwd of Castle de lijn van Homicidal verder zet in ieder geval, het is te hopen van wel dus die zal binnenkort nog wel volgen. In ieder geval: een film die het waarschijnlijk van zijn ontknoping zal moeten hebben, maar als Psycho na x aantal kijkbeurten nog overeind blijft staan, dan zie ik hier ook geen graten in een herziening.

4*

Fernandel en de zangeres van het achtergrondkoortje

Honoré de Marseille was mijn eerste kennismaking met Fernandel en hoewel die op zich niet zo waanzinnig goed was (gaf er 3* aan), had ik gisteren toch weer zin in een film met de ogenschijnlijk altijd goedlachse komiek in de hoofdrol. Fransen en jazz is al vaker een mooie combinatie gebleken en Fernandel zou onderdeel zijn van een waar jazz orkest volgens de omschrijving. Reden genoeg om deze te kiezen uit de voorraad van ongeveer 4 films die ik nog van de komiek heb liggen.

Hoewel dit een jaar later is opgenomen dan Honoré de Marseille is er bij L'Homme à l'Imperméable gekozen om de film in het zwart-wit te draaien. Een goede keuze, want dit soort misdaadfilms verliest toch een beetje zijn charme in kleur. Soit, zeker het flatgebouw waar Eva woont ziet er lekker guur uit en Fernandel geraakt maar nooit echt uit de shit. Het ene lijk na het andere valt (soms letterlijk) uit de kast en ik vond vooral het kat-en muisspel in de trappenhal van het flatgebouw erg leuk. Dat in combinatie met de wel erg vreemde Raphaël met zijn hondje. Het plotje hangt weliswaar met haken en ogen aan elkaar (op den duur wordt het wel lastig om te weten wie wie nu weer heeft vermoord en wie met wie onder één hoedje speelt), maar storen doet het niet. Film had misschien net wat korter gemogen, zeker het tonen van het toneelstuk en Marguerite die in de zaal zit had voor mij niet gehoeven.

Tweede film dus die ik zie van Fernandel en de tweede keer dat hij overspel pleegt. Kan aan mij liggen, maar ik vind het vreemd dat hij dan toch zo'n aanhang heeft weten te verzamelen als je in het achterhoofd houdt dat dit toch ook alweer bijna 60 jaar geleden is uitgekomen. Ach, het is een rol die hem goed afgaat en vond hem hier leuker dan in Honoré de Marseille. Geen (vreselijk gedubt) gezang en de combinatie van de naïeve Albert werkt bijzonder goed met Bernard Blier (Raphaël) en Judith Magre (Eva). Leuke bijrol ook nog van Rob Murray als de met alles jonglerende Engelstalige hitman van O'Brien. Beetje jammer wel dat John McGiver, die de rol van O'Brien speelt, gedubt werd. Wel ergens te begrijpen aangezien McGiver eigenlijk meer toevallig in Parijs was beland voor het filmen van Billy Wilder's Love in the Afternoon, maar het kwam wat geforceerd over.

Vermakelijke nonsens in ieder geval. Dit soort misdaadkomedies liggen de Fransen wel, de film deed me zelfs wat denken aan Les Intrigantes dat een paar jaar hiervoor uitkwam. Julien Duvivier zal vooral bekend blijven van zijn Don Camillo films, maar dit doet hij toch ook wel leuk. Benieuwd naar de overige films die ik nog heb liggen van Fernandel. Al hoop ik wel dat ik niet elke keer naar een andere DVD-speler moet gaan voor het laatste kwartier.. Beide DVDs uit de Fernandel collectie haperden namelijk allebei naar het einde toe op mijn Playstation.

3.5*

Louis de Funès en Hendrikje Schimmelpenning

De laatste tijd merk ik op dat wanneer ik niet goed weet wat zien, ik meestal automatisch naar mijn Louis de Funès films trek. Altijd wel leuk om te zien en de films duren nooit zo enorm lang waardoor ze vlot tijdverdrijf zijn. Ondertussen ben ik alweer aan mijn 14e film van de Franse komiek die ik deze zomer zie maar jammer genoeg is L'Homme Orchestre een serieuze tegenvaller.

De boxset opende nochtans uitstekend met Oscar (iets wat voor mij nu al tot het beste werk van de Funès hoort) maar die lijn wordt met deze film niet verder gezet. Het concept heeft nochtans wat potentie (Some Like it Hot bewijst dat je wel degelijk een grappige film in deze setting kunt maken) maar heel het verhaal wordt onderuit gehaald door nutteloze dansscènes. De film voelt dan ook nergens als een geheel aan doordat er altijd een onderbreking inzit door elke keer hetzelfde vervelende nummer te laten spelen. Eenmaal aangekomen in het hotel krijgen we een lichte heropleving met de twee baby's maar dan is het eigenlijk al te laat en is de film al niet meer te redden. De humor was overduidelijk ook niet aan mij besteed (wat er grappig moet zijn aan die Engelsman die tot 3x toe een vogel nadoet om de Funès te kalmeren is mij een raadsel) maar ook de dansscènes zijn spuuglelijk vormgegeven. Typische jaren '70 kitsch waar je na een halfuur koppijn van krijgt omdat het zo flashy is. Choreografie was ook niet al te denderend op zich, al was de dansscène waarin Philippe voor het eerst zijn liefde aan Françoise toont wel geslaagd.

Louis de Funès is hier ook pijnlijk niet grappig. Waar de roepende Fransman was gebleven die om de 5 minuten in een kolere schiet weet ik niet maar dit was het in ieder geval toch niet. Nochtans een rol die op papier perfect bij hem zou passen maar de uitwerking was niet geslaagd te noemen. Ook zoonlief Olivier de Funès die hier de rol van Philippe op zich neemt is volgens mij alleen maar in de film terecht gekomen omdat de papa er de hoofdrol in heeft. Heeft ook alleen maar in films meegespeeld waar Louis in meedeed (meestal zelfs maar een kleine bijrol) en dat is terecht want een grotere rol zoals hier en in Hibernatus getuigen dat hij een serieuze klasse lager is dan zijn vader. En juist wanneer je denkt dat de film dieper en dieper afzakt komt daar ineens Paul Préboist op de proppen. Schitterend in Hibernatus, Oscar en Le Grand Restaurant en ook hier weer het perfecte klankbord voor de Funès. Heeft de film toch nog zeker een half puntje opgeleverd. Noëlle Adam is de danseres die het meeste screentime krijgt maar op zich een redelijk slechte keuze. Al is het maar vanwege haar ouderdom want hierdoor is ze een stuk ouder dan haar tegenspeelsters (met de Siciliaanse vrouw scheelt ze praktisch 20 jaar) en komt ze niet echt geloofwaardig over.

Neen, dit was het toch niet. Behoort samen met het derde deel van Fantômas tot het slechtste uit het rijke oeuvre van de kwade Fransman. Zijn zoon mag hij thuislaten, Préboist daarentegen kan niet genoeg meedoen. Het is uiteindelijk het musicalgedeelte dat de film compleet de das omdoet. Als ik een Franse musical wil zien, dan kijk ik wel naar Les Demoiselles de Rochefort.

2*

Hondo is coming on pretty soon. You know, it's a story about the Wild West. You remember the Wild West, don't you?

Hondo was een titel die spontaan een glimlach op mijn gezicht deed verschijnen. Waarom? Hoewel ik nog nooit de film had gezien, is de film me altijd bijgebleven via Al Bundy, het hoofdpersonage in Married With Children, want volgens hem was Hondo was één van de beste films die de Duke ooit had gemaakt. Ikzelf ben niet meteen een die-hard MwC fan maar mijn broer is dat wel en toen ik gisteren voorstelde om deze film op te zetten was hij meteen verkocht.

En ik moet het zeggen, Al Bundy heeft gelijk want Hondo behoort voor mij inderdaad tot het beste werk van John Wayne. Om de een of andere bizarre reden opende de film met een korte introductie door Leonard Maltin (vrij vreemd want ik had in het menu wel degelijk de optie speel film zonder introductie aangeduid) en die had het erover dat dit een Western is die 10 jaar daarvoor nooit gemaakt zou kunnen worden doordat alles een stuk minder zwart-wit was dan andere soortgenoten. Ik heb nu niet enorm veel Westerns gezien (users zoals Brix, Barfly of Dogie_Hogan zijn hier veel meer in thuis) maar ik kan me hier vast en zeker in vinden. Hoewel het personage Hondo zelf geen echte foute karaktertrekken heeft (met uitzondering van wat beckvechten en drinken), worden de Indianen hier een stuk positiever voorgesteld dan ik gewend ben uit bijvoorbeeld Wayne's Lone Star periode. Vittorio (blijf het wel een enorm slechte naam vinden voor een Indiaan, moet altijd aan de Italiaanse regisseur Vittorio de Sica denken) bijvoorbeeld is niet het beest waarvoor ze hem een aantal jaar hiervoor zouden laten doorgaan en zelfs zijn hele stijl van leven wordt nog goed gevonden door Hondo zelf aan het einde van de film. Sowieso al de keuze om Hondo deels Indiaans te maken was redelijk nieuw. Voor de rest heeft het verhaal genoeg om handen om de korte speelduur te blijven boeien doordat er geen enkele inzakking in de film zit en er wordt afgesloten met een bevredigende climax. Naar het schijnt heeft de legendarische maar compleet overgewaardeerde John Ford de strijd tussen de Indianen en het Amerikaanse leger gefilmd doordat John Farrow andere contractuele verplichtingen had maar hij is er nooit voor gecrediteerd geweest.

Ik ga niet om de pot liggen draaien, ik ben een enorme John Wayne fan. De one-liners die hij met zijn heerlijk gekraakte stem uitspuwt, het welbekende loopje, die karakterkop, ... Ik blijf het heerlijk vinden om naar te kijken en Wayne doet hier dan ook weer zijn oude vertrouwde kunstje. Vind ik dat erg? Helemaal niet want zoals gezegd kan ik dit erg waarderen. Hondo is dan ook een personage dat Wayne perfect afgaat. Het verhaal van Louis L'Amour interesseerde Wayne sowieso al maar toen hij zijn goede vriend James Edward Grant eraan kreeg om het screenplay te schrijven, wist hij dat dit wel goed zat. En hij wist dat goed want Grant weet inderdaad de beste John Wayne personages te benaderen. Wayne maakte ook de keuze om Geraldine Page voor het eerst een kans te gunnen in een film en hoewel ze het vrij degelijk doet, had ik liever iemand knapper gezien als Angie Lowe. Vraag me af wat Katherine Hepburn hier mee gedaan zou hebben als ze de rol had aangepakt. Ze deed dat niet want haar linkse ideeën strookten compleet met de rechtse ideeën van Wayne, Ward Bond en regisseur John Farrow maar ze zou dit later goedmaken door in Rooster Cogburn mee met Wayne te spelen maar dat terzijde. Valt trouwens ook op dat het 3D effect zo'n dikke 50 jaar geleden even ver stond als de meeste films die je tegenwoordig voorgeschoteld krijgt, Hondo had zelfs meer diepgang dan een aantal zogenaamde 3D films die ik tegenwoordig heb gezien..

Typische John Wayne film en terecht één van zijn beste genoemd. Wayne is weer erg goed op dreef maar ook het vlotte verhaal en de sterke actiescènes zorgen ervoor dat dit gewoon een uitstekende film is. De korte speelduur is mooi meegenomen en zorgt ervoor dat de film nergens inzakt. Moet ik maar eens achter Shane gaan want volgens mij wou Al Bundy die ook nog eens op televisie zien.

4*

Her dream. Her terms

Ik zie wel eens graag een dansfilm van tijd tot tijd. Het kan eender wat voor dans zijn en ook de ouderdom maakt niet uit. Van Honey had ik al wel gehoord maar nog nooit gezien tot ze hem een tijd geleden op televisie gaven. Opgenomen en daarjuist dan maar eens gekeken.

Jammer genoeg is Honey een teleurstelling geworden. Dansfilms hebben sowieso al niet het meest hoogstaande verhaal maar dat het zo oppervlakkig en cliché ging zijn dat had ik nooit verwacht. Al vanaf de eerste scène kun je perfect voorspellen hoe de film verder zal verlopen. Nergens maar ook nergens zit een iets verrassende scène in maar het zijn vooral de ontelbare clichés die de film de das omdoen want echt alles zit er in. Een slechte buurt, een meisje dat in de kinderen gelooft, één van die kinderen geraakt de bak in, meisje wordt ontdekt en krijgt geld, verliest werk omdat ze niet op de avances van haar baas ingaat, ... Verschrikkelijk. Normaal gezien ben ik niet zo kritisch op clichés, het is tegenwoordig moeilijk om nog origineel uit de hoek te komen, maar dit sloeg werkelijk alles. Een beetje originaliteit had echt geen kwaad berokkend. Een film als dit haalt bij mij zijn punten dus niet van het verhaal maar eerder van het dansen zelf maar zelfs daar gaat Honey de mist in. Bij films als Dirty Dancing of Step-Up 2 kan de muziekstijl me nog altijd wel bekoren maar dit was gewoon tergend slecht. Anderhalf uur heb ik naar de meest saaie hip-hop zitten luisteren. Ben sowieso al geen fan van dit soort muziek maar gecombineerd met de belachelijke moves van de al even belachelijke personages was dit gewoon rampzalig. We krijgen een hele boel wannabe hip-hoppers, laten we allemaal in veel te grote basketbal t-shirts rondlopen en cool wezen, maar de choreografie is zo ontzettend slecht dat echt niets uit de verf komt.

Qua cast is Honey al even lachwekkend als al de rest. Alba, geweldig in Sin City, heeft hier het charisma van een dweil om het met de woorden van Nigel Farage maar te zeggen. Nu is het normaal gezien geen lelijk typetje maar kilo's bruine crème of uren zonnebank zorgen ervoor dat ze er bijna even bruin zit als de valse hip-hoppers waardoor ze er dus even sexy uitziet alsof ze zo'n gigantisch basketbal t-shirt zou aanhebben. Honey was haar echte doorbraak bij het grote publiek maar een mens zou zich beginnen afvragen waarom. Ironisch genoeg is Alba nog het beste wat de film heeft te bieden. Lil' Romeo is hatelijk slecht maar dan echt hatelijk. Ik zou Farage nog eens willen citeren maar naast het charisma is het gewoon een wreed irritant joch. Wanneer hij op de meest hilarische manier wordt opgepakt, ik snap niet waarom iemand hem niet eerder heeft opgepakt want als je kijkt hoe hij de drugs verkoopt dan lijkt het me wel duidelijk dat er iets met dat joch scheelt, verwachte ik dat we hem niet meer in de film gingen zien maar neen, natuurlijk moet hij in de grote mensen gevangenis terecht komen (hij is maar 12 maar het is Amerika, daar kan dat blijkbaar) en wanneer hij vrijkomt begint hij wat cliché te lullen over in elke ervaring iets positief te vinden... Walgelijk! Ik zou nog verder kunnen gaan over de rest van de cast maar laat ik me er maar simpel van af maken door te zeggen dat echt niemand deftig kon acteren en dat meen ik, al was die kleine Raymond nog vrij vertederend.

Slechte dansfilm, ik begrijp dan ook niet hoe de film in godsnaam aan de rating van 3.18 is gekomen. Ach, het zal wel aan het koppie van Jessica Alba liggen zeker (Into the Blue lijdt onder hetzelfde effect). In ieder geval is de muziek slecht, de danspasjes chaotisch en de cast lijkt voor de eerste keer voor een camera te staan.

1*

Teveel plot, te weinig actie

Zo langzaamaan kom ik aan het einde van de Kung Fu Classics Collection en eerlijk gezegd, ik ben er niet rouwig om. Je merkt dat er in het begin van de collectie iemand effectief wat van de meer leuke films in dit genre heeft uitgebracht, maar het niveau zakt zienderogen met bijvoorbeeld een Trinity Goes East als dieptepunt. Ik begin altijd compleet blind aan dit soort films, in de eerste plaats ook doordat het plot op de DVDs vaak langs geen kanten klopt, maar had hier wel interesse in toen ik zag dat Kuan-Chun Chi de hoofdrol op zich ging nemen.

Niet meteen de meest bekendste acteur in het genre, maar vond het wel een fijne acteur in Shaolin Temple van de Shaw Brothers en ook in Big Rascal en Ways of Kung Fu die allebei in de Classics Collection te vinden zijn. Het grote probleem aan Shaolin Red Master is echter het plot. Dit soort films moet het niet hebben van de verhaallijn maar van de gevechten en daarop moet je hier veel te lang wachten. Vooral ook omdat alle verschillende plotlijnen eigenlijk niets extra brengen aan de film. Het is gewoon één groot kluwen van personages die telkens hetzelfde stramien volgen. Iemand wordt aangevallen, Su komt ertussen, persoon X sterft toch terwijl Su hem in zijn handen houdt. Ondertussen worden er nog verschillende vechtstijlen geïntroduceerd (het begin van de film met Tibetaans boeddhisme en de spin-off Lamaism - met dan ook nog eens een rode en een gele aftakking - is werkelijk slaapverwekkend) waardoor de film dubbel zo lang lijkt te duren. Het is nu ook niet dat het je als kijker echt boeit wat er met de ouders van Su is gebeurd en waarom iedereen een doosje oude ginseng zoekt..

Gelukkig wordt het nog wel ietwat de moeite wanneer Kuan-Chun zijn vuisten kan laten spreken. Blijft een acteur met een degelijke fysiek en hij laat hier best wel wat goede dingen zien. De trainingsscène met de houten mannen is goed gechoreografeerd en krijgt nog een verlengstuk in een degelijke finale. Toch nog de moeite om de film uit te zien, maar volgens mij snap je evenveel van de film als ik mocht je gewoon doorspoelen naar dat stuk. Ondertussen passeren er nog de standaard personages die je zo vaak tegenkomt in dit soort films (de dikkere sidekick, hier geflankeerd door zijn even corpulente vrouw en een kind waarvan ik nog steeds niet weet of het moest doorgaan voor hun zoon of niet) en dan blijkt vooral dat Red Shaolin Master werkelijk niets nieuws brengt in het genre. Ik zie dit soort films graag, maar dit is echt te belabberd voor woorden.

Het zegt meteen ook al genoeg dat ik de film in een keer of 4 heb moeten zien omdat ik telkens in slaap viel. Het is dan telkens terugspoelen naar een stukje dat ik me nog herinner, maar uiteindelijk boeit dat weinig omdat dit qua plot toch onnavolgbaar is. Gelukkig is Kuan-Chun er nog om de meubelen te redden, maar echt succesvol kun je hem niet noemen. Op naar de volgende, maar regisseur Ting Mei Sung
ga ik links laten liggen.

1.5*

Zomerse Fernandel

Ik heb altijd de neiging om te kiezen voor een luchtige Franse komedie wanneer het zo'n mooi weer zoals de afgelopen dagen is. Geen idee waarom juist, maar er is iets aan die stijl van films dat me altijd kan bekoren wanneer het te warm is om iets anders te doen. Ben voornamelijk een Louis de Funès liefhebber, maar het werk van Bourvil kan me ook wel bekoren en ik wou wel eens zien wat ik ging vinden van die andere legendarische Franse komiek.

In het begin niet veel. De film opent met een ogenschijnlijk vreselijk gedubt muzikaal intermezzo door Fernandel zelf en de toon werd meteen gezet. Ik wou luchtig, maar dit was misschien wel net iets te. Gelukkig begon de acteur met de brede glimlach me niet lang daarna te charmeren en was ik op zich wel geïnteresseerd geraakt in het rare wereldje waar Honoré in vertoeft. Raar in de zin dat hij ervan overtuigd is dat hij afstamt van de oprichter van Marseille (die bovendien het petanque spel heeft uitgevonden) en dat hij er niet voor terugdeinst om een slippertje te maken, al wordt dat nooit echt uitdrukkelijk getoond. Leukste scène is ongetwijfeld het café gesprek tussen Honoré en de etnoloog, maar na een aantal fratsen begint de film wel wat te slepen. Het boottochtje is nog leuk, alsook de tussenkomst van Saturnin, maar de kerstscène en die missverkiezing had voor mij niet gehoeven. Het legde ook wat teveel de nadruk op het sketchgehalte en dat vond ik hier eigenlijk niet zo goed werken.

Ik heb ooit eens een boxset gekocht van Fernandel met daarin 5 films en ik ben nu al benieuwd wat voor een niveau hij in zijn overige films gaat halen. Louis de Funès zal moeilijk te overtreffen zijn, maar vind Fernandel nu al wel leuker dan Bourvil. Die mood swings, die royale glimlach, die pretoogjes, ... Erg tof allemaal. Alleen dat gezang had niet gehoeven, al vond ik alleen het eerste nummer echt tegenvallen. Het viel me wel op dat Honoré de Marseille een film is die compleet in teken staat van Fernandel. Maurice Régamey slaagt er niet in om een stempel te drukken op de film en ook de rest van de cast staat overduidelijk in de schaduw van de hoofdact.

Ik had op zich wel zin in iets luchtigs/zomers en Honoré de Marseille voldoet wel aan dat criterium. Dat neemt echter niet weg dat het globaal gezien niet altijd een even goede film is vanwege de onevenwichtigheid (de kerst scène is nog redelijk leuk, maar past echt niet in de film) en een paar muzikale intermezzo's die het tempo onderuit halen.

3*

Toch een leuk genre, die Tsjechische New Wave

"Niet alles is even goed te noemen, maar ik kan dit meer waarderen dan de Franse Nouvelle Vague. Weer een regisseur waar ik wel meer van wil zien." Dat waren mijn woorden bij The Loves of a Blonde. Een film van Milos Forman die meteen mijn kennismaking met de Tsjechische New Wave was en hoewel ik het een fijne film vond, duurde het wel even vooraleer ik kans zag om de opvolger er van te zien. Zoals gewoonlijk bood Cinema Zuid weer eens de oplossing door dit gisteren op het grote scherm uit te zenden.

Moet wel zeggen dat ik even schrik had voor de kwaliteit aangezien het hier nog om een Nederlandse print ging uit de jaren '60 à '70 ging, maar die blijkt erg goed bewaard te zijn. Soit, het mede-publiek vond dit blijkbaar werkelijk hilarisch (nog nooit een zaal geweten die zo plat ging met een komedie) en ik moet zeggen dat ik me ook wel goed heb geamuseerd. The Firemen's Ball is dan ook een eenvoudige komedie geworden waar we een stel brandweermannen volgen op de avond van hun jaarlijkse bal. Uiteraard lopen er allerlei zaken in het honderd en hoewel je zou verwachten dat sommige stukken beter werken dan andere, slagen Forman en de zijnen er in om dit over de gehele lijn op een goed niveau te houden. Wel goed dat de regisseur lijkt te beseffen dat hij dit niet nodeloos moet gaan rekken, maar houdt hij het kort en bondig met nog een leuke chaotische climax.

Wel verbaasd dat dit indertijd gecensureerd is geweest wegens kritiek op het communisme, vooral omdat ik het niet meteen zie hoe dit juist zo'n aanklacht is tegen dat begrip. Italiaans producer Carlo Ponti zag dat blijkbaar wel en besloot om zijn financiële steun terug weg te nemen waardoor Forman opeens tegenover een gevangenisstraf van 10 jaar kwam te staan. Het was echter onder andere legende François Truffaut die samen met een aantal anderen de som die Ponti had geïnvesteerd terug betaalde waardoor de film toch uitgebracht kon worden. Bon, verder een film die vooral gemaakt is zonder echte acteurs en dat werkt wonderwel. De brandweermannen hebben allemaal heerlijke karakterkoppen en ze zijn bovendien heerlijk op elkander ingespeeld. De scène met de ladder is o zo voorspelbaar, maar erg fijn.

Zou graag zijn eerste twee Tsjechische films eens te pakken zien te krijgen. Kan tot nu toe die oude Forman films wel waarderen, al vind ik zijn Engelstalig werk nog net iets beter. Een simpel doch leuk plot en een cast die er ogenschijnlijk veel plezier in heeft, meer heb je soms gewoon niet nodig. Voorspelbaarheid troef weliswaar, maar storen doet dat niet.

3.5*

Whatever it is, I'm against it

Sinds een paar dagen ben ik weer bezig om een groot deel van het oeuvre van The Marx Brothers te herzien en waar kun je beter beginnen dan bij het begin? Ik begon dus aan de 5 films met Zeppo waarvan Horse Feathers de 4e in rij is en het lijkt misschien voorspelbaar te worden maar ook dit is weer een geniaal stukje Marx geschiedenis. ik had de film natuurlijk al eens gezien, had hier zelfs een recensie geschreven maar daar ben ik nu niet meer zo content mee, maar gisteren bleek nog maar eens hoe geweldig de 4 broers eigenlijk blijven.

Het begint natuurlijk al met de geniale speech van Groucho waarin hij zijn gebruikelijke spervuur aan geweldige one-liners nog eens kan boven halen maar dankzij de korte speelduur verliest de film nergens het tempo. Horse Feathers kent een sneltreinvaart en gaandeweg passeren we een paar fantastische scènes zoals die in de speakeasy (swordfish blijft echt geweldig, ook de manier waarop Harpo de speakeasy binnen geraakt is zo heerlijk droog) maar heel het plot waarin Zeppo de zoon van Groucho speelt, hoewel ze eigenlijk maar 11 jaar schelen in leeftijd, is erg leuk. De film kent heel veel hoogtepunten en stuk voor stuk geslaagde scènes. Jammer dat ze nooit de scène hebben gebruikt waarin alle broers zitten te pokeren terwijl de universiteit voor hun ogen afbrandt, nu dat had een geweldige afsluiter geweest. Al kent Horse Feathers zelfs zonder deze scène nog altijd een geweldige afloop dankzij Ben-Hur Harpo. Leuke gimmick ook met het nummer Everyone Says I Love You. Heerlijk hoe elke broer er zijn eigen versie van maakt (Zeppo een normale versie, Groucho een schunnige en sarcastische versie, Chico in zijn heerlijk Italiaans accent en Harpo die het nummer fluit en op zijn harp speelt). Korte film van de broers maar wel een die zeker en vast indruk nalaat. Wel jammer dat de film hier en daar de tand des tijds niet heeft doorstaan doordat er in totaal een tweetal minuten van de film zijn verloren gegaan wegens censuur en simpelweg door schade, niet vergeten natuurlijk dat het hier over een film gaat van bijna 80 jaar geleden. Het is vooral in een voor de rest uitmuntende scène waar Groucho, Chico en Harpo eens lekker losgaan met een blok ijs in de aanwezigheid van Thelma Todd.

Indruk laten de vier eigenlijk altijd wel na, daar is Horse Feathers zeker geen uitzondering in. Groucho begint toch langzamerhand mijn favoriet te worden doordat hij gewoon zo'n geniale uitspraken heeft. Films van de Marx Brothers zie ik sowieso al met Engelse ondertiteling maar vroeger deed ik dat niet en toen viel me eigenlijk de moeizame vertaling op. Bij Horse Feathers was het nog net een gradatie erger dan bij de andere films doordat de ondertiteling precies niet kon volgen met het tempo waarin Groucho zijn dialogen/monologen uitspuwde. Maar het is niet dat Groucho mijn favoriet is aan het worden, dat de andere broers verwaarloosbaar zijn. Verre van want zelfs Zeppo begin ik meer en meer te kunnen waarderen. In de vorige film, Monkey Business, was zijn rol nog iets beter maar ook hier kent hij af en toe wel een vermakelijke scène. Al moet hij het natuurlijk nog altijd wel afleggen tegen Chico en Harpo die hier weer erg goed op dreef zijn. Al vond ik deze keer het stukje harp dat Harpo speelde wel wat minder. Het pianospel van Chico daarentegen was weer lekker energiek. Deze keer weer geen Margaret Dumont maar wel weer Thelma Todd die er ook al in Monkey Business bij was. Een actrice die een jammerlijke dood is gestorven, al had ze vroeger kunnen sterven want op het moment waarop ze in het water valt, werd het duidelijk dat ze niet kon zwemmen al had Groucho dat niet door en moest ze uit het water worden gehaald door de crew. Soit, Todd was een aangename actrice die in de 10 jaar dat ze films maakte ontzettend veel heeft gedaan (Imdb heeft het over 119 films in van 1926 - 1936) maar ze deed het ook nog eens ontzettend leuk. De bootscène met Groucho blijft ondanks de bijna slechte afloop hilarisch.

Wederom een geweldige film van de vier broers. Ik twijfel nog tussen een 4* of 4.5* maar ik ga vanavond Duck Soup nog eens herkijken, voor mij de Marx Brothers klassieker bij uitstek, dus het kan wel zijn dat er nog een half sterretje bij komt. Voor nu in ieder geval een dikke, dikke voldoende.

4*

I didn't want this. I tried to avoid a fight!

De samenwerkingen tussen Ford en Wayne leveren altijd wel iets interessants op. Het hoeft niet perse een degelijke film te zijn (They Were Expendable bijvoorbeeld is niet schitterend) maar er is altijd wel een zekere aantrekkelijkheid in te vinden. The Horse Soldiers is één van de weinige samenwerkingen tussen de mannen met dezelfde voornaam die ik nog niet had gezien en het was hoog tijd om daar eens verandering in te brengen. De DVD ligt al geruime tijd te wachten en hem gisteren maar eens opgezet.

Had alleen toch wel net iets beter verwacht. Wayne en Ford hebben een aantal uitmuntende films op hun naam, maar hier hebben ze er allebei weinig zin in precies. Niet zo verwonderlijk als je bekijkt dat Ford de film zijn drive was verloren na een ongeval op set (veteraan stuntman Fred Kennedy, die al in meerdere Ford films was te zien, stierf ten gevolge van een mislukte stunt) en dat Wayne met zijn gedachten al bij de productie van The Alamo was en dit meer als een manier zag om wat extra geld in die film te kunnen steken. Niet hun beste werk dus en toch is dit op zich nog altijd wel een aangename twee uur. Dit soort civil war taferelen heeft me altijd wel kunnen boeien en Ford slaagt erin om beide partijen toch wat menselijk af te beelden. Interessantste scène is degene waar het Zuiden besluit om een kadettenschool de strijd in te sturen, al is het jammer dat dat wat met een sisser afloopt. Uiteindelijk moet Wayne aan het einde in de armen vallen van de vrouw in het geheel en dat gebeurt hier weer zo krampachtig, wat wel vaker het geval is in films van Wayne, dat het lachwekkend wordt.

Wayne was dus aan het dagdromen over zijn nieuw project maar zelfs een standaard Wayne is nog altijd een uitstekende Wayne. Beste scène is misschien wel zijn (korte) relaas tegen Hannah wat er met zijn vrouw is gebeurd. In de film botst het geregeld tussen Wayne en zijn tegenspeler, William Holden. Blijkbaar konden beide heren in het echt ook niet goed met elkaar overweg (ze hebben allebei kort na de film verkondigt dat ze nooit meer met de andere zouden samenwerken) en dat geeft de nodige vonken. De twee kemphanen worden bijgestaan door Constance Towers die met haar Zuiders accent wat kleur bij de Yankees moet brengen, maar echt goed lukt dat niet. Towers schmiert en tiert zonder overtuiging. Verder de gebruikelijke bijrollen van bijvoorbeeld een Hank Worden, altijd leuk om te spotten.

Mjah, Ford blijft op zich wel een degelijke regisseur en ook Wayne kan eigenlijk weinig verkeerd doen bij mij, maar zelfs ik heb door dat beide mannen er niet echt volledig bij waren. Horse Soldiers is en blijft op zich nog wel een vermakelijke zit, maar is wel één van de zwakste samenwerkingen tussen beide iconen.

3*

You know, they should come with a warning. Earrings may come with *penis!*

Ik heb altijd een enorm zwak gehad voor The Hot Chick. Jammer genoeg de enige DVD die nooit is teruggekeerd na een uitleenbeurt (Evi, als je dit leest: je moest je schamen!) en ik had de film sindsdien niet meer gezien. Die sindsdien zou wel eens gemakkelijk een dikke 14 jaar geleden kunnen zijn (mijn stem op MovieMeter dateert van augustus 2006) en toch kon ik me nog altijd perfect een aantal scènes voor de geest halen. Dat "Boys are cheats and liars, they're such a big disgrace" rijmpje kon ik nog nagenoeg volledig opzeggen) en ik was wel benieuwd of dit het soort film is dat je enkel in je tienerjaren grappig vind.

Ik weet niet hoe het met de rest zit maar ik heb me er toch weer erg kostelijk mee geamuseerd. Een plotje dat met haken en ogen aan elkaar hangt maar die wisselwerking tussen Schneider en Faris is uitstekend. Niet alle jokes komen even goed binnen, Ling Ling en haar Koreaanse moeder is misschien net iets te gemakkelijk scoren en ook die tweeling (hadden die vroeger niet één of andere sitcom waar ze gescheiden waren bij de geboorte en in hun tienerjaren terug bijeen kwamen? Ik vond het een verschrikkelijk programma en toch bleef ik tegen beter weten in kijken..) is irritant maar wat maakt het uit als je Adam Sandler in een volstrekt belachelijke bijrol hebt die zich vooral lijkt te interesseren in plaatsen waar je je weed kunt verstoppen. Tel daar dan ook nog eens wat toffe bijrollen bij met onder andere die vader van Jessica (de scènes met Taquito zijn geweldig) en je hebt gewoon een erg fijne komedie. Op narratief vlak niet al te veel verrassingen, je weet dat het uiteindelijk allemaal wel goed zal aflopen voor Jessica, maar toch fijn dat Jessica an sich geen al te vervelend wicht is.

Al is het toch vooral de invulling van Rob Schneider als tienermeisje die de grote kracht is van de film. Van heel die Happy Madison bende is Schneider niet meteen één van mijn favorieten voor een echt grote rol (ik zie hem veel liever in bijrolletjes zoals in The Waterboy) maar hier doet hij het perfect. Die scène waar hij een gratis ijsje probeert te krijgen bijvoorbeeld maar vooral die dynamiek met Anna Faris is zijn geld waard. Ik werd meteen terug gekatapulteerd naar de tijd dat ik een enorm zwak had voor Faris en daar is deze film toch grotendeels verantwoordelijk voor. Erg fijne komische timing en jammer dat ze de laatste jaren wat meer uit the picture is verdwenen. Wat me indertijd niet was opgevallen, was dat The Hot Chick het acteerdebuut van Rachel McAdams is. Een actrice die me vooral in The Time Traveler's Wife positief is opgevallen en met haar kleine rol hier toch ook wel het beste van weet te maken. Girlpower all the way (+ Schneider) dus, want qua mannelijke rollen is het maar droef. Matthew Lawrence heeft welgeteld één geslaagd moment als Billy (Father Mulcahy?) en Eric Christian Olsen is als Jake ronduit irritant.

Ja, totaal niet verwacht maar die 4* blijven absoluut staan. Het blijft één van de meest geslaagde highschool komedies die ik ken en dat is vooral te wijten aan een aantal leuke running jokes en toch ook aan de combinatie van Schneider en Faris. Alleen jammer dat er niet meer werk is gestoken in die outtakes tijdens de credits, op zich een leuk idee maar niet met 10x Schneider die dezelfde scène verprutst.

4*

I like a lot of coverage

Er zijn zo van die films die perfect zijn voor een zondagnamiddag. Alles is gesloten, je bent de dag ervoor uit geweest en je doet eigenlijk niet meer dan wat in de zetel hangen. Dan moet je natuurlijk niet één of andere zware/moeilijke film kiezen en dan kom je snel uit bij het soort niemendalletje dat Hot Pursuit is. Een komedie die vooral steunt op het 'tegenpolen worden vrienden' genre en ook niet meer inhoud dan dat heeft.

Moet dit soort films dan ook meer bevatten? Eigenlijk niet. Hot Pursuit is weliswaar zo voorspelbaar als wat, slaagt hier en daar de bal mis qua jokes (het grappig zijn van Cooper's taaltje was na de eerste paar zinnen alweer verdwenen) en toch ligt het tempo redelijk hoog waardoor dit vrij snel voorbij vliegt. Wat daarbij helpt is dat regisseur Anne Fletcher begrijpt dat dit een thema is dat niet te lang moet worden doorgetrokken en dat de film na een klein anderhalf uur, inclusief leuke eindcredits, alweer afgelopen is. Verder volgt de film nog het gebruikelijke pad dat je bij dit soort kunt verwachten en voelt Fletcher zich verplicht om nog een aantal clichés er bij te sleuren. Zo wordt er een romance aangesneden die nooit echt uit zijn startblokken komt en de twist waarbij Danielle eigenlijk het plan heeft om Cortez te vermoorden, zie je al van erg ver aankomen. Al moet ik toegeven dat het feit dat Cooper uiteindelijk Cortez nog neerschiet wel een leuke verrassing was.

Klinkt ietwat negatief als ik het zo eens nalees, maar het is echter het samenspel tussen Reese Witherspoon en Sofia Vergara dat dit leuk maakt. Vergara is als actrice enorm beperkt, zelfs in uiteenlopende rollen zoals deze of Machete Kills of Modern Family is ze altijd hetzelfde, maar er knettert iets tussen haar en Witherspoon dat ervoor zorgt dat dit een amusante buddy film wordt. Witherspoon heeft al eerder bewezen dat ze zich staande kan houden in komedies en Hot Pursuit is daar geen uitzondering op. De film steunt vooral op hen twee waardoor de bijrollen wat povertjes ogen. Zo'n Jim Gaffigan is wel eens leuk om te zien, maar moet het hier dan ook met een beperkte rol doen.

Waarschijnlijk is die 3.5* wat overdreven en ik betwijfel of de film zich overeind gaat kunnen houden bij een herziening, maar punt is dat ik me hier danig mee heb geamuseerd. De gimmick tussen Vergara en Witherspoon was er op het einde wel al wat af dus ik mag hopen dat er hier geen vervolg meer van komt, al lijkt de film me sowieso niet echt zo'n succes te zijn geweest.

3.5*

What do you do with an elephant with 3 balls? Walk him and pitch to the rhino

Ik had met oudjaar met een kameraad afgesproken om een gezellig filmavondje te houden. Eerst goed eten en dan tot in een stuk van de nacht lachen met een paar humoristische klassiekers, het nieuwe jaar kon niet beter beginnen. Ik en mijn kameraad hadden allebei een aantal films uit gekozen en zijn keuze was deze Hot Shots. Ik kende de film wel van titel maar ik had hem nog nooit gezien.

Blijkbaar is het een Top Gun parodie en dat was vervelend omdat ik nog nooit Top Gun heb gezien. Om de een of andere reden trekt de film me niet maar gelukkig kende ik wel een aantal scènes die ik ooit eens op televisie had gezien bij het zappen. Qua humor zal ik het dus naar alle waarschijnlijkheid niet allemaal ten volle hebben begrepen maar gelukkig kent de film nog wel genoeg 'gewone' grappen. Hot Shots moet het dan ook vooral hebben van de droge humor die gelukkig het meeste van de tijd wel werkt doordat de personages vaak erg leuk zijn. Zo is Tooper Harley de bizarste knul van de hoop maar dankzij de uitmuntende vertolking van Sheen krijgt het personage een hele hoop flair mee die de film goed doet. Oké, niet elke grap komt geslaagd aan en soms kent de film wel wat dode momenten maar over het algemeen is er wel genoeg te beleven, vooral als je de film meerdere keren ziet want volgens mij heb ik toch een heleboel acties op de achtergrond gemist. Misschien volgende keer ook maar eens Top Gun zien. Waar ik me wel aan stoorde was de toevoeging van Benson, de admiraal. Op zich kent hij een aantal leuke situaties maar dit was nu echt een rol die perfect was geweest voor Leslie Nielsen. Ik bleef Bridges er altijd mee vergelijken en hierdoor werkte het merendeel van de moppen niet bij mij doordat hij ze soms wel erg slecht bracht.

Het is jammer eigenlijk want ik leerde Loyd, vader van Jeff en Beau Bridges natuurlijk, kennen dankzij zijn fantastische rol van Commander Cain in de originele Battlestar Galactica reeks. Toen hoopte ik hem dat ik hem meer zou tegenkomen, was dan ook erg blij toen ik hem op de credits zag verschijnen, maar het blijkt dat een komische rol toch niet echt iets voor hem is en dat is best wel jammer. Neen, dan is Charlie Sheen hier meer voor geslaagd. Wat zeg ik, hij is er zelfs perfect voor. Ik heb Sheen altijd al kunnen waarderen dankzij zijn rol in Two and a Half Men maar ook hier is hij weer zo'n geweldige droogkloot. Perfecte rol voor hem maar Hot Shots kent nog een paar andere geweldige acteurs. Wanneer je aan Two and a Half Men denkt, denk je automatisch aan Charlie Sheen maar ook aan Jon Cryer. Ik had de naam niet herkend maar de kop natuurlijk wel. Het is erg leuk om te zien dat de twee ook samen in deze film spelen want het zit er weer heerlijk op. Een geweldig duo in ieder geval. De pret kon dan ook niet op toen bleek dat er nog een derde acteur uit Two and a Half Man meespeelde, eigenlijk moeten de namen andersom want Ryan Stiles komt voor Jon Cryer in de film maar soit, je begrijpt wel wat ik bedoel. Stiles heeft maar een erg klein rolletje maar is toch wel weer leuk. Ook fijn om de mooie Kristy Swanson nog in een grote bijrol te zien verschijnen, inclusief een paar erg amusante quotes.

Het is uiteindelijk wat een twijfelgeval geworden. De film kent een aantal erg fijne scènes maar toch zijn er hier en daar een aantal missers. De klassieker status is in mijn ogen een tikkeltje overdreven maar vanwege Sheen, Cryer en anderen krijgt de film toch nog een goede score. Misschien me toch maar eens aan Top Gun wagen.

3*

Kick some past

Het is alweer een paar dagen geleden dat ik The Hot Tub Time Machine had gezien, ik geloof dat ik hem vrijdag had gekeken maar vanwege allerlei projecten die nog af moesten en examendrukte was het er nog niet van gekomen om hier een bericht bij te typen. Niet dat ik daar eigenlijk bijzonder veel zin in had want The Hot Tub Time Machine is een enorme teleurstelling geworden. Waarom? Omdat ik sowieso een enorm zwak heb voor tijdreizen en al helemaal wanneer het in dit soort komedies wordt gegoten. Jammer genoeg is het concept er wel maar slaat de uitwerking serieus de bal mis.

Op zich, zoals ik daarjuist al zei, een geweldig concept. Ik ben echt een enorme sucker voor tijdreizen en consequenties en heel de wereld daarrond maar buiten een paar leuke verwijzingen, geraakt Steve Pink niet echt aan een degelijk niveau. Wel moet ik eerlijk toegeven dat ik het einde wel erg te pruimen vind. Deze keer geen butterfly effect of iets dergelijks maar gewoon Lou die zijn kennis van de toekomst gebruikt om serieus wat geld te verdienen. Jammer genoeg zit in dat einde dan ook het merendeel van de leuke grappen in de film (Lougle Maps en Motley Lou o.a.). Over het algemeen werd het me allemaal wat te flauw voorgesteld en dat is vooral te wijten aan de vaak pijnlijke situaties die de film bijna de das omdoen. Sommige personages zijn ronduit irritant, Blaine en Chaz halen echt het bloed onder de nagels, en ook lijkt er nooit een einde te komen aan de scheldtirades van Lou. Op zich wel leuk voor een aantal keer maar het wordt allemaal teveel doorgetrokken waardoor het uiteindelijk zijn kracht, met een kleine opflikkering bij de one-liners wanneer Lou met Adam zijn zuster is aan het vossen. Lou is dan ook degene die me het meest heeft doen glimlachen maar dat is dan ook puur doordat de andere er vaak voor spek en bonen bij staan. Langs de andere kant zit de jaren '80 sfeer er wel goed in. Ik ben zelf een jaren '90 kind dus ik heb de jaren van beenwarmers en matjes in de nek nooit meegemaakt maar ik had er wel graag bij willen zijn.

Rob Corddry kende ik eigenlijk alleen van zijn rol in What Happens in Vegas waar hij nagenoeg dezelfde rol speelt maar waar ik hem wel kon waarderen. In combinatie met Bell, Kutcher en Diaz was hij perfect maar om echt de hoofdrol op zich te nemen, dat is precies toch nog wat te hoog gegrepen. Ik zei daarjuist al dat hij degene was die me het meest heeft doen glimlachen maar ook heb ik me te vaak geschaamd voor sommige van zijn acties. Wat Cusack hier in godsnaam loopt te zoeken, ik zou het echt niet weten. Hoewel, ik kan 2 redenen bedenken. De eerste is de Hunter S. Thompson verwijzing (Cusack was een goede vriend van Thompson en ging hem zelfs vertolken in Fear and Loathing in Las Vegas tot Depp op de proppen kwam. Vandaar ook de "I thought I was him" quote) en de tweede reden is de geweldige maar, voor Cusack, pijnlijke break-up. Heerlijk wanneer hij voor de 2e keer met iets in zijn oog wordt gestoken. Hetzelfde geldt spijtig genoeg ook voor Craig Robinson die me ook maar in 2 scènes echt weet te overtuigen. Natuurlijk het telefoontje naar zijn toen 9-jarige vriendin en de concert scène, al is dat qua structuur natuurlijk wel wat een rip-off van Back to the Future. Ach, het is niet helemaal hetzelfde en het zorgde wel voor een dikke glimlach op mijn gezicht. Chevy Chase paste hier trouwens helemaal niet. Nu begrijp ik sowieso al niet waarom mensen zo hoog met hem oplopen, al moet ik wel toegeven dat ik niet zo bijzonder veel van hem heb gezien, maar dit was gewoon stom.

Een paar leuke stukken maar over het algemeen een pijnlijke zit. Ik blijf de indruk hebben dat er hier zoveel meer mee had kunnen gedaan worden maar gelukkig zorgen het einde en een paar losse scènes voor een nipte voldoende. Corddry moet teveel de film op zich dragen en dat lukt hem niet echt maar met een stel degelijke bijrollen, zal hij er ooit wel geraken. Laat Cusack alleen van het komische genre wegblijven want dat is toch niet echt voor hem gemaakt.

2.5*

Married life is like dandruff, it falls heavily upon your shoulders

Geen idee waarom, maar opeens verdween Harold Lloyd uit mijn belangstelling. Ik was met veel goesting aan de dvd-box begonnen en wat ik daar van zag, vond ik erg sterk. Zeker zijn silent werk is gewoon erg sterk maar toch was het alweer van halverwege juli 2019 geleden dat ik me überhaupt nog aan iets met de bebrilde komiek in de hoofdrol had gewaagd. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen en dan maar aan de volgende film uit de box begonnen en dat was logischerwijs deze Hot Water. Een uurtje Lloyd nonsens? Ik zou er elke dag voor tekenen.

Al is dit wel de eerste keer dat ik het gevoel heb dat dit eigenlijk gewoon 3 losse ideeën zijn die aan elkander zijn geplakt. De eerste 40 minuten zijn dan ook veruit het leukste. De worsteling van Harold met zijn boodschappen en zijn pogingen om een trein te nemen zijn erg fijn en de film krijgt zowaar zijn hoogtepunt met het ritje met de auto. Veel leuke ideeën daar en de uitwerking is zo heerlijk typisch Lloyd maar daarna zakt de film toch een tikkeltje in. Hoewel het idee van de schoonfamilie nog wel voor een aantal leuke momentjes zorgt, is de manier waarop Harold blijft denken dat hij zijn schoonmoeder heeft vermoord wel erg vergezocht. Nog altijd wel wat fijne momentjes, gewoon ook omdat de uitstraling van Lloyd gemakkelijk op de lachspieren werkt, maar ten opzichte van de voorgaande minuten is het effectief van een mindere kwaliteit. Gelukkig is dit een film die absoluut niet te lang duurt en voor je het goed en wel beseft is het ook alweer gedaan.

En dan blijf je toch met het gevoel achter dat het toch schandalig is hoe Lloyd vandaag de dag vergeten lijkt te zijn. Voor mij is hij 10x beter dan de groten der aarde uit zijn tijd (Laurel & Hardy en Chaplin) en hoewel hij eigenlijk praktisch altijd hetzelfde lijkt te doen, is het iets dat hem heel goed afgaat. Is dat de reden waarom hij in de vergetelheid is geraakt of is er een andere reden? Ik heb er geen idee van, maar ik ben in ieder geval blij dat ik die boxset heb aangeschaft. Ook qua bijrollen is dit eigenlijk nog wel een fijne bende. Josephine Crowell is een geweldige schoonmoeder (die mimiek!) en Lloyd regular Charles Stevenson kan ook weinig verkeerd doen ten huize Metalfist. Verder ook een hoofdrol voor de dialogen. Waar die in een silent film vaak van het 'we plakken een lap tekst op een bord' niveau zijn, zit er bij Lloyd vaak nog een leuke dimensie in. Zowel visueel als tekstueel en dat is hier niet anders.

Geen idee dus waarom er tussen Why Worry en deze Hot Water zoveel ruimte zit. Ik vermoed dat The Freshman wel wat sneller zal volgen in ieder geval. Lloyd blijft één van de leukste komieken uit zijn tijd en hij weet per film dichter en dichter bij de status van Buster Keaton te komen. Alleen jammer van het slotstuk, dat vloekt toch qua kwaliteit net iets te hard met de eerste 2 aktes.

3.5*

De tweede short waarin George & Junior hun opwachting maken (de vorige was Henpecked Hoboes uit 1946) en deze is net iets beter dan zijn voorganger. Beetje jammer dat Frank Graham, die de stem van George op zich nam, vervangen is door Dick Nelson maar deze short steunt gelukkig minder op continu dezelfde gimmick. George en Junior worden deze keer hondenvangers en krijgen het aan de stok met een klein zwerfhondje. Net als Screwy Squirrel zou de George & Junior reeks uiteindelijk na een paar episodes stoppen. Afgaande op het niveau van de eerste twee is dat enigszins terecht, maar ben wel benieuwd wat de rest nog brengt.

3*

I'm pure evil, 100 percent

Ik heb deze film eigenlijk alleen maar gehuurd omdat de coole Michael Madsen er in mee speelde. Meespelen is veel gezegd.

House bevat zoals de meeste horrors alleen maar clichés. Koppel rijdt door een bos, koppel heeft problemen, koppel komt in de problemen en ontmoet een ander koppel. Ondertussen passeren er nog een paar creepy personages en een bizar huis kan natuurlijk ook niet ontbreken. Ook komen er een aantal verwijzingen naar de Shining in. Het typen van de tekst "Steph murdered Melissa" of toch iets in die aard en Jack Nicholson die "All work and no play makes Jack a dull boy" typt of het Nam Nit gedeelte in House en het Redrum gedeelte in de Shining

Acteerprestaties zijn wel in orde alhoewel ik me wat irriteerde aan die pretty boy Randy. Madsen was dan wel weer dik in orde vooral wanneer duidelijk wordt dat hij het kwaad wordt.

Al met al is House een film die is leuk is om te kijken maar dan ook maar voor één keer.

2*

The House Bunny

Ik wist niet goed wat ik van de film moest verwachten maar Anna Faris is me eigenlijk nog nooit echt tegengevallen en dat deed ze nu ook weer niet.

Zoals eerder gezegd speelt Faris haar rol als bimbo weer met glans. Ze draagt de film echt wel. Het verhaal viel mee, wel redelijk cliché, maar pretendeert zich ook niet meer te zijn. Door de grappige situaties en de acteerprestaties, ook van de rest van acteurs, stijgt de film boven het gemiddelde en is het toch wel zeker een van zijn betere in het genre.

3.5*

Is de film eigenlijk al in België te vinden?