Opinions

Goddamn, motherfucker got blood all over my best clown suit

Zaterdagavond is meestal filmavond bij een kameraad en wat kun je het beste zien als je met een groep mensen bent? Juist, een horror film. Mijn broer is enorme fan van het tweeluik van Rob Zombie waarvan House of 1000 Corpses de eerste is en hij had dan beide films ook meegenomen. Aan het 2e deel zijn we niet meer geraakt maar de avond begon met de herziening van deze film en ik moet zeggen, het is er op vooruit gegaan.

Want ik had House of 1000 Corpses al wel eens gezien maar dat was lang geleden en toen kon ik het horror genre eigenlijk niet zo hard waarderen. Ondertussen is dat veranderd en blijkt dat Rob Zombie wel een degelijke film kan afleveren. Ik vond de Halloween remakes eigenlijk al vrij goed maar deze film is toch net iets beter. Op zich is er niet zo bijster veel verschil met enig ander film in dit genre. Een paar vrienden komen terecht bij een gestoorde familie en worden afgeslacht. Dat hebben we echt al wel eerder gezien maar het wordt allemaal lekker gestoord uitgewerkt waardoor House of 1000 Corpses zich kan meten met de klassiekers. Voornamelijk doordat de personages zo heerlijk zijn uitgewerkt. Types zoals Captain Spaulding (pluspunten trouwens voor de talloze Marx Brothers verwijzingen!) worden heerlijk geportretteerd en ook visueel ziet dit er eigenlijk allemaal goed uit. Er wordt een lugubere sfeer gecreëerd door gebruik te maken van allerlei filters. Sowieso valt of staat dit soort films voornamelijk met de hoeveelheid gestoordheid die er aanwezig is. Zombie onderscheidt hier zich niet in het bijzonder van andere regisseurs maar het sickness gehalte zit voor mij in ieder geval hoog genoeg en in combinatie met de personages en de visuele stijl wordt het verwachte effect wel bereikt.

Veel daarvan is natuurlijk te wijten aan de cast die geweldig speelt. Sid Haig ken ik voornamelijk uit The Big Bird Cage maar is hier echt wel 10x beter in. De twee personages zijn sowieso al niet te vergelijken maar toch krijg ik de indruk dat Haig hier beter tot zijn recht komt. Die heerlijk gestoorde kop, de rotte tanden, ... Heerlijke acteur. Wel vreemd om Karen Black hierin te zien verschijnen. Ik moest even nadenken vanwaar ik haar nu weer ken maar toen schoot het me ineens binnen dat ze de hoofdrol speelt in Hitchcocks laatste film, Family Plot. Daarin vond ik ze nu niet al te geweldig en ook hier is ze maar zozo. Geen slechte actrice hoor maar dan vind ik haar vervangster in The Devil's Rejects beter. Geweldig natuurlijk om Sheri Moon weer te zien verschijnen. Nu heb ik 4 films van Zombie gezien en in elke film doet ze erin mee maar eerlijk gezegd, het kan me niets schelen doordat het zo'n heerlijk wijf is. Een tikkeltje trashy maar toch iets onweerstaanbaar en hierin zo gestoord als een achterdeur. Geweldige actrice is dat. Vreemd dat ze voor de rest alleen nog maar in één andere film en in CSI: Miami heeft gespeeld. Bill Moseley is trouwens ook wel de moeite als hilbilly Otis, wel vreemd dat hij er zo verschillend uitziet in deze en Devil's Rejects. Tjah, wat een baard allemaal niet kan doen.

Zombie zijn regiedebuut en hij levert meteen een goede film af. Het plot verloopt lekker maar het zijn vooral de vertolkingen en de visuele stijl die dit wat naar een hoger niveau brengt. In mijn herinnering is het vervolg beter dus ik ben benieuwd hoe dat gaat uitdraaien. House of 1000 Corpses is in ieder geval een uitstekende film.

4*

Dracula, the Wolf Man, Frankenstein en een gestoorde dokter samen onder één dak

Mijn broer heeft lange tijd geleden eens de Universal Monsters boxset van Dracula gekocht met daarin Dracula, de Spaanse versie genaamd Drácula, Son of Dracula, Daughter of Dracula en deze House of Dracula. De vervolgen waren van wisselend niveau (al heb ik de Spaanse versie nog niet gezien) maar deze House of Dracula leek me wel eens erg interessant te zijn.

Al komen de verwachtingen helemaal niet uit doordat het 4e deel van de Dracula reeks en het 7e deel uit de Frankenstein reeks gewoonweg een compleet gebrek aan spanning heeft. Wat vreemd is want met één van bovengenoemde monsters kun je een erg degelijke film maken en hier heb je er praktisch een heel leger van. Toch is House of Dracula een vrij saaie film die dan ook nog eens enorm abrupt eindigt. Nochtans heeft de film op zich nog wel wat potentie maar het komt er gewoonweg nooit uit. Het verhaal wringt zich in allerlei bochten en slaagt erin om met een speelduur van een dik uur toch nog redelijk hard aan te slepen. Vreemd ook dat de film zich zo weinig concentreert op dialoog want je lijkt de helft van de tijd naar een stille film te kijken waar de enige vorm van interactie de muziek is.

Gelukkig is er nog altijd wel een degelijke cast. Ik ben altijd meer fan geweest van de Invisible Man als het om Universal Monsters gaat maar the Wolf Man kon ook altijd op mijn sympathie rekenen. Lon Chaney Jr. neemt de rol van Talbot wederom op zich (met deze film sloot hij zijn carrière als Wolf Man die hij 4 jaar daarvoor was gestart dan ook weer af) en doet dat goed. Wanneer je Dracula zegt denk je ook meteen aan Bela Lugosi maar die heeft zijn rol nadien nog maar één keer terug opgenomen voor Abbott & Costello Meet Frankenstein (soortgelijke film als deze maar veel, veel beter) waardoor we hier John Carradine voorgeschoteld krijgen. Niet echt een geslaagde keuze als je het mij vraagt doordat je automatisch vergelijkt met Lugosi, al was Lon Chaney Jr. in Son of Dracula nog wel geslaagd geloof ik, maar in ieder geval komt Carradine er maar redelijk zwak uit. Dan ben ik meer te vinden voor Glenn Strange die de fakkel van Boris Karloff heeft overgenomen betreffende het Frankenstein monster. Hij moet nogal hebben afgezien tijdens het filmen (en waarvoor eigenlijk want hij zit niet zoveel in de film) maar is in ieder geval een waardige opvolger.

Nah, het is dat Lon Chaney Jr. en Glenn Strange de meubelen nog kunnen redden want anders had deze House of Dracula helemaal niets voorgesteld. Het verhaal is niet bijster interessant en zelfs met een speelduur van een uur lijkt de film voorbij te kruipen. Jammer want het concept op zich is boeiend maar de uitwerking is het verre van.

2*

Karloff en het moorddadige speelgoed

Is je interesse daarmee gewekt? Goed, want dat was bij mij ook het geval. Ik moet echter wel toegeven dat ik op zich niet al te veel verwachtingen had van deze Dance of Death aangezien de vorige films van het duo Jack Hill en Juan Ibáñez (Torture Zone en Alien Terror) allebei op een ronkende score van 1* konden rekenen. Het was echter de laatste film in een collectie Boris Karloff films die ik van mijn broer had geleend en ik ben nu eenmaal een completist.

Blijkbaar mis ik nog wel een deel uit de collectie (Isle of the Dead is door dezelfde regisseurs gemaakt en de VHS tapes spreken ook over een reeks van 4 films) maar ik ben er nog niet uit of ik daar nu blij of triestig van moet worden. Als completist is het jammer natuurlijk en Karloff is een acteur die ik wel volledig wil krijgen, maar het niveau van de films onder regie van Hill en Ibáñez is wel droevig slecht. De gebruikelijke ergernissen duiken weer op (nachtscènes die overduidelijk in het midden van de dag zijn geschoten en scènes die zich binnenshuis afspelen zijn dan weer vreselijk slecht belicht) en hoewel het plot op zich nog wel een leuk uitgangspunt heeft waarbij een excentrieke oude man al zijn resterende familieleden uitnodigt om zijn testament voor te lezen, is de uitwerking gewoon erbarmelijk te noemen. De helft van de tijd heb je eigenlijk geen idee waar je naar zit te kijken (ik ben nog altijd niet mee wat het dat nu was met die fascinatie voor ogen en dan dat moordende speelgoed..) en is het een beetje aftellen naar het einde.

Dit zou naar het schijnt wel gebaseerd zijn op een werk van Edgar Allan Poe, maar ik heb er absoluut geen idee van welk verhaal. Ik heb (vroeger) wel wat van de man gelezen, maar Wikipedia zegt dat het verhaal ook House of Evil zou heten. Bij mijn weten bestaat er zo'n verhaal niet in het oeuvre van Poe.. Gelukkig is er dan nog altijd wel Karloff om de boel recht te trekken. De beste man stierf reeds in 1969 (een aantal van de films zijn pas jaren later uitgebracht, zo schijnt deze Dance of Death pas in 1978 een release te hebben gekregen) en het mag dan ook duidelijk zijn dat dit echt op het einde van zijn carrière is. Een indrukwekkende carrière, dat kun je niet ontkennen, en ik moet toegeven dat hij dit eigenlijk nog altijd wel leuk doet. Deze keer geen vreemde wetenschapper, maar gewoon een vreemde man tout court.

Als je de ene regisseur de scènes in Mexico laat filmen en de andere regisseur laat je de scènes in de USA filmen, dan weet je gewoon dat je van goede huize moet zijn om dat geloofwaardig in elkaar te laten vloeien. Hill en Ibáñez zijn dat niet, maar dat was me al duidelijk voor ik aan deze film begon. Voer voor de liefhebber van Karloff, maar dan ook enkel maar degene die echt alles willen zien waar hij aan heeft meegewerkt.

1*

Talk on the phone. Finish your homework. Watch TV. DIE!

Ik leerde The House of the Devil eigenlijk kennen via een fragment in (ik denk Meneer Bungel's) Moviemeter Contest Het fragment sprak me toen wel aan en na wat gezoek had ik de film gevonden. Ik zette hem toen op mijn to-see lijstje maar zoals zo vaak vergat ik weer dat ik de film had. Tot ik gisteravond met mijn broer zin had in een ouderwetse horrorfilm waardoor deze film op de proppen kwam. Ik wist eigenlijk totaal niet meer waarover de film ging, mijn broer had er nog nooit van gehoord, maar toch wouden we de gok wagen.

En wat voor een vreemde gok is het eigenlijk geworden. the House of the Devil doet er alles aan om er jaren '80 uit te zien. Er wordt gebruik gemaakt van 16mm film, dat ontzettend populair was in de jaren '80 en ook het inzoomen op de personages doet erg hard denken aan films uit die periode. Daar komt dan ook nog eens bij dat de film zich in 1983 afspeelt (althans toch via Imdb) maar eerlijk is eerlijk, de sfeer zit dan ook wel ontzettend goed. De film ademt echt zoals zijn vele genregenoten van 30 jaar geleden en het weinige gebruik van CGI is uitstekend. Het is maar weer eens het zoveelste bewijs dat je niet perse miljoenen dollars tegen een film moet aansmijten om hem spannend te maken. The House of the Devil verdient trouwens ook echt wel een hogere score dan de 2.65 die hij nu heeft.

Waarom? Omdat het één van de meest beklemmende films is die ik in tijden heb gezien. Toegegeven, ik ben niet zo thuis in het genre maar ik heb er volgens mij al wel genoeg gezien om het onderscheid te kunnen maken. Eigenlijk gebeurt er in heel de film niet zo bijster veel. Het wordt zelfs bijna ontzettend saai maar tegelijkertijd zit er nog altijd wel een zekere onderhuidse spanning doorheen heel de film die je een klammig gevoel geeft. De opbouw is lang maar juist hiermee wordt het allemaal nogal intens en het is dan ook jammer dat de finale niet het succes heeft waarop ik had gehoopt. Zoals gezegd is heel de opbouw uitstekend gebracht en is de moord op Megan hard maar heerlijk in beeld gebracht. Ik verwachte dan ook een einde in deze trend maar heel het duivelsgetinte einde had niet het gewenste effect op me. Waar de personages gedurende een hele film uitstekend zijn gebracht, zijn ze op het einde redelijk lachwekkend in hun zwarte capes en de simpele manier waarop ze doodgaan. Wel weet Ti West er op zich wel een clichéloos einde van te maken, althans toch in een bepaalde manier. Ik vond het geweldig dat Samantha gewoonweg wordt neergeschoten door de zoon wanneer ze hem wilt aanvallen met een mes. Simpel maar o zo doeltreffend. Ik blijf het dan ook jammer vinden dat ik het oculte gedeelte niet helemaal trok, gelukkig was dit niet het geval bij het echte einde waar Samantha zwanger blijkt te zijn.

Jocelin Donahue is erg goed in de rol van Samantha. Eindelijk eens geen stomme doos van een hoofdrolspeelster die continu de verkeerde keuzes maakt of gewoonweg achterlijk is maar gewoon een jonge vrouw die wat geld wou verdienen. Een goede keuze van West om een onbekende actrice de hoofdrol te geven want het pakt ontzettend goed uit. Donahue is geloofwaardig in alles wat ze doet en het doet deugd om dit in een horror te zien. Haar vriendin, Greta Gerwig, is ook wel een redelijk leuke actrice. Eindelijk eens twee geloofwaardige hoofdpersonages, al zou ik nooit in de buurt van zo'n kerkhof parkeren om een sigaret te roken, De bad-guys zijn op zich ook wel leuk. Vanaf het eerste moment waar Tom Noonan belt, voel je dat er iets ontzettend fout is met de gast en wanneer we hem dan uiteindelijk te zien krijgen, dan bekruipt dat gevoel je nog meer. Mary Woronov heeft ook zoiets soortgelijks angstaanjagend over zich. Was ik trouwens de enige die bij de zoon aan Iwein Segers moest denken? Waarschijnlijk wel.

Ik weet nog altijd niet goed wat ik hier van moet denken. De spanningsopbouw is zonder meer geslaagd. De jaren '80 sfeer past ook perfect in de film en ook de acteurs zijn uitstekend gecast. Het blijft alleen jammer dat het einde ietwat geforceerd aanvoelt en niet echt in de lijn van de film past. Ach, een dikke voldoende is sowieso op zijn plaats.

3.5*

The House of Tomorrow is de eerste van een reeks … of Tomorrow cartoons die Tex Avery in de loop der jaren heeft gemaakt. Vooral bedoeld als gimmick op de hedendaagse reclamefilmpjes en dat zorgt voor een erg fijne short. De running gag met de schoonmoeder loopt misschien net iets te lang door, maar daar staat dan wel de toffe cameo van Joi Lansing tegenover. De pin-up uit de jaren '40 (die het ook als actrice probeerde, haar bekendste rol is ongetwijfeld te zien in de openingsscène van Touch of Evil) mag zich hier van haar beste kant laten zien. Oorspronkelijk speelde het toekomstbeeld zich af in 1975 maar dat werd later veranderd naar 2050.

4*

It's sort of a shock to see your head detached that way

De 1953 versie van House of Wax stond al langer op mijn to-see lijstje maar het leek me moeilijk om de wrange nasmaak van de 2005 versie weg te spoelen. Voornamelijk wegens de miskleun van een Paris Hilton die daar komt opdraven en daarom besloot ik om een tijd te wachten met deze versie. Vandaag dan toch eindelijk eens voor gaan zitten. Het is dan ook heerlijk om met deze warme temperaturen in een frisse living met een groot stuk watermeloen te gaan zitten terwijl je je laat onderdompelen in een old-school horrorfilmpje.

De films die vandaag de dag de 3D laag opgeplakt krijgen, kan ik vaak niet waarderen. De film op zich wel maar het effect op zich niet. Ik krijg er hoofdpijn van en ik weiger om extra te gaan betalen voor iets waar ik amper effect van zie. Ik wist op voorhand dan ook niet dat House of Wax een film ging zijn met 3D-effecten maar hier is het in ieder geval wel een amusante toevoeging. De effecten op zich zijn niet altijd even geslaagd maar ik begin een zekere voorliefde te krijgen voor deze oude 3D-effecten. Het moet wel niet makkelijk zijn geweest voor regisseur André De Toth die blind is aan één oog en zodoende het effect niet kon waarnemen om deze gimmick te regisseren. Ik heb het origineel (Mystery of the Wax Museum van Michael Curtiz) nooit gezien dus geen idee of die versies veel van elkaar verschillen maar dit is qua sfeer toch wel erg degelijk. De teloorgang van het atelier aan het begin van de film is heerlijk maar het wordt pas echt interessant wanneer Jarrod terug op de proppen komt. De achtervolging van Sue is dan ook één van de hoogtepunten in de film. Wat daarna volgt is een erg vermakelijke film die blijft boeien.

Al is veel daarvan te wijten aan de immer geweldige Vincent Price. Ik heb bijlange na nog niet zoveel van hem gezien als ik zou willen maar dit is toch weer een kolfje naar zijn hand. De manier waarop hij de getormenteerde Jarrod neerzet is dan ook een degelijk stukje acteerwerk. Ook leuk om Charles Bronson (indertijd nog gecrediteerd onder Charles Buchinsky) te zien verschijnen. Tijdens het kijken had ik de indruk dat de doofstomme Igor wel vrij veel weghad van Bronson maar ik had niet het idee dat hij het effectief was doordat de acteur me iets te oud leek. Soit, niet echt een enorm uitdagende rol maar Bronson oogt vrij dreigend en past perfect in de sfeer van de film. Natuurlijk moet er ook een ravissante schoonheid aan te pas komen die wordt achtervolgd door de moordenaar en die rol is weggelegd voor Phyllis Kirk als Sue. Geen legendarische rol natuurlijk maar Kirk is geloofwaardig en de confrontaties met Price hebben een lichte vorm van knetteringen in de lucht.

Sowieso een film die in de loop der jaren een zekere status heeft gekregen. Het was de eerste 3D film van Warner Bros' en tegelijkertijd ook de eerste 3D film in kleur die geproduceerd werd door een grote studio. Naast dit alles zijn Price en Bronson op dreef maar is het vooral het sfeerbeeld dat de grote kracht achter de film is. Ben wel benieuwd geraakt naar het origineel, al zweeft Curtiz altijd tussen de 3 à 4 sterren dus dat wordt even afwachten.

4*

The epic journey of four generations of Americans who carved a country with their bare hands

How the West Was Won was een film die al geruime tijd op mijn verlanglijst stond. De film werd meerdere keren per week op TCM uitgezonden maar elke keer wanneer ik me ervoor had klaargezet of de decoder had geprogrammeerd bleek dat ze een andere film uitzonden. Kwaad zond ik een mail naar TCM en opeens was het de eerstvolgende keer wel de juiste film maar omdat hij toch een serieus tijdje duurt heb ik er pas vandaag tijd voor kunnen maken.

Op zich ben ik best wel fan van dit soort familie epossen. Gone With the Wind blijft een geniale film in zijn gehele verhaallijn dus de verwachtingen stonden voor How the West Was Won best hoog gespannen. Jammer genoeg komt het niet allemaal uit want de film voelt gewoon te fragmentarisch aan. Het lijkt precies alsof Ford, Hathaway en Marshall onderling ruzie hebben gekregen en stukken verhaallijn uit de andere zijn verhaallijn hebben geknipt. Jammer want de Amerikaanse geschiedenis leent zich nochtans wel voor uitstekende cinema. Iets waar ik me ook aan stoorde was dat TCM de film uitzond in een wel heel klein formaat. Geen idee of dit in de originele film ook zo is (ik vermoed van wel) maar ik had dus echt meer zwarte balken op mijn scherm dan de film zelf. Een hoge ergernisfactor want ik had in de eerste twee verhaallijnen serieuze moeite met de acteurs te onderscheiden en het is niet dat dat daarna beterde maar straks meer daarover. Ik haalde daarjuist al aan dat de film te episodisch aanvoelt door de vele rare sprongen dat het verhaal maakt maar ook de keuze van verschillende generaties aan elkaar te linken komt ook niet helemaal uit de verf. Jammer want hier had meer ingezeten maar nu lijkt het alsof ik 5 films van misschien een half uur achtereen heb gezien want veel verwijzingen zijn er niet te ontdekken, uitgezonderd van situaties zoals het is de zoon/dochter van.

Ik zei daarjuist al dat ik serieuze moeite had om de acteurs te herkennen. Geen idee waarom, zou het dan toch de schuld van het kleine beeld zijn, maar de enige die ik echt deftig vanaf de eerste momenten herkende was good old James Stewart en Gregory Peck. How the West Was Won loopt er serieus mee te koop dat ze zo'n gigantische sterrencast heeft maar nog nooit was iets minder waar. Oké, het is een goede lokker maar dit is gewoon pure afzetterij. Neem nu een John Wayne. Ik zie hem altijd graag spelen maar hier komt hij misschien maar een volledige 5 minuten in beeld. Het erge is dan ook dat ik hem in die paar minuten zelfs niet heb herkend maar dat ik nadien op Imdb ben gaan opzoeken welke rol hij vertolkte. Hetzelfde geldt voor Lee J. Cobb. Ik ben hem in het afgelopen jaar verschillende keren tegen gekomen in de films die ze op TCM spelen maar ik ben er nu nog altijd niet uit of ik hem effectief heb gezien. Ik weet niet of het aan mij ligt maar als je als maker sterren zoals Wayne of Cobb niet voldoende kunt gebruiken om een indruk achter te laten dan scheelt er volgens mij toch iets. De acteurs spelen dan ook niet de pannen van het dak. Stewart heeft een irritant accent, iets wat ik precies toch nooit in andere films ben tegen gekomen, maar heeft ook maar weer vrij weinig screentime. De enige die nog iet of wat de moeite waard is, is Peck maar die verdwijnt ook al weer even snel zoals hij gekomen is. De enige twee die eigenlijk echt iets te beteken hebben in de film zijn dan ook Henry Fonda en Eli Wallach. Vooral die laatste zet een uitstekende rol neer in het slot van de film. Wel wil ik nog even de muziek vermelden, als het enige dat echt deftig paste in de film.

Lang naar uitgekeken maar uiteindelijk is het een dikke teleurstelling geworden. Ik heb dit soort verhaallijnen altijd al wel graag gezien en met zo'n cast kon dit niet anders zijn dan fantastisch maar de drie regisseurs maken er toch een serieus onsamenhangend soepje van. Ontzettend spijtig want dit leende zich toch echt wel voor een meer dan degelijke film.

2*

Men aren't attentive to girls who wear glasses

Ik was gisteren blijkbaar in mijn Marilyn periode. Na eerst Ladies of the Chorus te hebben gezien wou ik nog wel wat meer van het blonde sexsymbool te zien dus toen ik langs de Monroe collectie liep viel mijn oog op deze. Het was één van de eerste Monroe's die ik ooit had gekocht waardoor het al lang, lang geleden was dat ik de film nog had gezien. Gisteravond nog maar eens opgezet en ik heb er geen spijt van.

De film opent nogal vreemd met de Big Band die een aantal minuten spelen zonder enig teken van credits, acteurs of iets dergelijks maar dan begint de film effectief. Het plan van de 3 vrouwen is geniaal in al zijn eenvoud. Men huurt een kast van een huis en probeert daardoor mannen te strikken. De 3 krijgen een heleboel verschillende types over de vloer, de één al meer geslaagd dan de andere, maar het zorgt in ieder geval wel voor een aantal vermakelijke situaties. Natuurlijk komt het allemaal soms wat oubollig over en kan voor velen het personage van Monroe de druppel zijn, mij kon het in ieder geval bekoren van het begin tot het einde. Nergens verrassend maar dat hoeft ook niet, ik kan dit soort films wel waarderen. Het blijft natuurlijk leuk om te zien hoe elke vamp zich langzaamaan weet te verzoenen met een vent die geen geld heeft. Grable scoort met een ranger, een boswachter en niet een Texaan zoals haar personage dacht en Monroe vindt iemand die al even blind is als zijzelf. Voor de rest kent de film ook een aantal leuke verwijzingen naar andere films. Zo zegt Bacall op een bepaald moment dat ze altijd al iets voor oudere mensen heeft gehad en verwijst ze naar de man uit The African Country. Die man is niemand minder dan Humphrey Bogart, Baccals toenmalige man... How to Marry a Millionaire is trouwens ook de eerste film die in, het toen nog redelijk experimentele, cinemascope werd geschoten maar kent jammer genoeg deze status niet omdat The Robe, de tweede film die met cinemascope is geschoten, als eerste werd uitgebracht. Jammer want dit had sowieso de film meer bekendheid gegeven want anno 2010 is het alleen nog maar in de winkels te vinden dankzij Monroe.

Er zit maar 5 jaar verschil tussen deze verschil en Ladies of the Chrous maar toch is het al duidelijk hoe een groei Monroe als actrice heeft doorgemaakt. In Ladies heeft ze meer een serieuzere rol, met hier en daar een leuk fragment, maar in deze film is haar komische timing uitmuntend. Het komt allemaal nogal slapstickachtig over, een genre waar ik niet echt fan van ben, maar Monroe weet het heerlijk te brengen. De bril die altijd verdwijnt wanneer er mannen aan te pas komen, het tegen deuren lopen, ... Gedateerd maar nog altijd wel erg leuk. Ook zag ze er hier weer bloedmooi uit, zelfs met een lelijke bril. Betty Grable voelt dan ook een beetje aan als een goedkope kopie doordat ze eenzelfde kapsel heeft. Gelukkig voelt dit enkel zo aan in het begin en weet ze zich later toch genoeg te manifesteren in de film. Ze kent een paar heerlijke scènes maar weet zich vooral uitstekend te redden in het stuk waar ze alleen in de bergen zit zonder haar vriendinnen. Want de chemie tussen de drie is wel erg goed. Ze hadden er allemaal erg zin in precies en het straalt dan ook van het scherm af. Bacall was wel de somberste van de drie. Een uitstekende actrice maar, hoewel ze maar 2 jaar ouder was dan Monroe en zelfs 8 jaar jonger dan Grable ziet ze er vaak toch wat te oud voor de rol. Geen idee waar het aan ligt maar het kon soms erg hard wisselen. De vele veroveringen van de dames zijn amusant maar nergens zit er een echte uitschieter tussen qua vermakelijkheid, al was Monroe's love intrest wel een leuk personage.

Marilyn kan nooit iets verkeerd doen precies bij mij. Elke film is praktisch gewaardeerd op een dikke voldoende maar toch kent ze hier op de site een nogal een negatief beeld. Geheel onterecht want Monroe bewijst dat ze meer is dan een blonde bimbo. Soms een tikkeltje gedateerd maar als je je daarover kunt zetten dan staat je een leuke avond te wachten.

4*

Een tijd geleden was ik The Holy Grail nog eens aan het herkijken en kwam bij het bekijken van de tweede disc met extra's opeens deze kortfilm tegen. Een gortdroog instructiefilmpje waarin de Minister of Food (Michael Palin) uitlegt wat de stappen zijn om met een kokosnoot het geluid van galopperende paarden kunt maken, mensen die The Holy Grail hebben gezien weten wel waar ik het over heb. Een leuk idee op zich, maar ik betwijfel of dit in de hoogdagen van de groep de uiteindelijke cut van de film wel had gehaald. Het lijkt er ook op dat dit zonder enige inmenging van de rest van de Pythons is gemaakt, maar gelukkig is Palin wel één van mijn favorieten.

3*

On my planet, we never say die - we say kill!

Aha, Howard the Duck. Het moet denk ik één van de meest van de pot gerukte creaties uit het Marvel universum zijn. Het verbaasde me dan ook dat de grote bonzen bij Marvel indertijd deze eend kozen voor een nieuwe poging om de wereld van het grote scherm te veroveren. Het was namelijk van 1944 met de release van de Captain America serial geleden dat Marvel nog eens in de cinema was te zien. Het was echter geen succes en we zouden moeten wachten op het MCU om Marvel in volle glorie te zien schitteren.

Howard the Duck werd bij zijn initiële release dan ook neergesabeld en met de grond gelijk gemaakt dus ik verwachtte hier niet bijzonder veel van toen ik hem gisteren in de DVD speler stak. Wist ik echter veel dat dit eigenlijk een heerlijk originele film ging zijn met een overduidelijk eigen smoelwerk. Je kunt het hersenspinsel van Steve Gerber dan ook niet tot één genre herleiden en het is juist dat wat van deze film zo'n leuke trip maakt. De cynische uitspraken van de eend zorgen voor de nodige humor, met Dark Overlord heb je een vrij goede bad-guy en met Beverly Switzler (en haar Cherry Bomb) heb je gewoon een erg fijn hoofdpersonage. Hier en daar verliest de film zich wat teveel in zijn eigen karikatuur, de gekke wetenschapper hebben we al eerder en beter gezien, maar over het algemeen heb ik me hier echt wel rot mee geamuseerd. Veel toffe what the fuck momentjes (de scène waar Beverly besluit om Howard voor de lol te gaan verleiden...) en het is eigenlijk jammer dat we tot een recente Marvel verfilming hebben moeten wachten om Howard nog eens terug te zien.

Lea Thompson, zucht. Was ik er sinds Back to the Future nog geen fan van, dan was ik nu wel helemaal verkocht. Van de interactie met Howard, wat toch niet zo gemakkelijk moet zijn geweest, tot haar muzikale intermezzo's... Erg blij dat zij de rol heeft kunnen veroveren en niet Sarah Jessica Parker of Kim Basinger die nog in de running zijn geweest. Aangenaam verrast ook dat de film visueel nog mooi overeind blijft staan. Howard zelf blijft er na al die jaren nog goed uitzien en enkel dat kleine stopmotion gedeelte aan het einde vloekt wat met de rest. Normaal gezien wel fan van, maar dit paste niet zo goed bij elkaar. Tim Robbins is na een tijd wat te nadrukkelijk aanwezig als de crazy scientist, maar bon. Het is maar een klein hekelpunt.

Ach, dit zal wel weer het soort film zijn dat enkel ik lijk leuk te vinden. Mijn voorliefde voor Street Fighter lijkt ook niemand te begrijpen.. Soit, ik krijg in ieder geval erg veel zin om eens aan de Howard the Duck reeks te gaan beginnen en dat lijkt me toch het ultieme doel bij dit soort films. Call him Howard THE DUCK (ooh)! Het speelt al de ganse dag door mijn hoofd.

4*

Een Jackie Chan kloon en een bedelaarsbende

Die Kung Fu Classics Vol xx reeks is wat van zijn kwaliteit aan het verliezen naar mijn gevoel. Ik mis weliswaar nog een aantal delen, maar ik ben al een tijdje bezig om de reeks in volgorde te zien en ik amuseer me niet meer zoals vroeger. Niet dat dat iets uitmaakt trouwens, dat in volgorde zien, aangezien de films gewoon genummerd zijn en voor de rest geen enige verbintenis met elkaar hebben. De vorige uit de reeks (Trinity Goes East) was werkelijk verschrikkelijk slecht dus het was hopen dat Secret of Shaolin van een hoger niveau ging zijn.

Het is nog steeds geen Shaolin VS Lama bijvoorbeeld, maar dit is in ieder geval wel weer een stapje in de goede richting. Een veel te lang aanslepende openingssequentie weliswaar (Wu Han Wei blijft maar tussen de planten rondspringen) maar al snel volgt er een vreemd plotje waar een kerel zonder armen en benen te pas en te onpas komt opdraven en elke vechter die hij tegenkomt pleegt zelfmoord. De mysterieuze man verdwijnt echter al even snel zoals hij in de film is terecht gekomen en komt pas helemaal op het einde terug even opduiken. Het is dan ook in de laatste pakweg 5 minuten dat de film ineens beslist om een aantal plotlijnen aan elkaar te knopen, maar tegen dan ben je je interesse ook al wel weer kwijt. Verder veel van de gekende scènes in dit soort films. Wu Han Wei heeft een grootvader die hem geregeld traint in kung fu en we zien de kleinzoon en grootvader dan ook regelmatig een potje sparren. Ondertussen werkt de jonge Wei ook nog als een afwasser in een restaurant, waar hij uiteraard geterroriseerd wordt door een gefrustreerde ober, en komt alles goed in een kleine 90 minuten.

Het interessante aan Secret of Shaolin is de aanwezigheid van Li Yi-Min. Een acteur die het een aantal keer heeft proberen te maken en best wel wat hoofdrollen heeft gekregen (onder andere in Crazy Guy with Super Kung Fu en Seven Commandments of Kung Fu, beide ook te vinden in de Kung Fu Classics Vol xx reeks) maar nooit echt is doorgebroken. Zijn grootste pluspunt lijkt zijn gelijkenis met Jackie Chan te zijn, op dezelfde manier zoals er ook zoveel Bruce Lee klonen zijn, maar Yi-Min kan best nog wel een vermakelijke vechtscène op poten zetten. Verder nog een paar leuke knokpartijen met onder andere Yu Chung-Chiu (Lu Ping) en Sun Jung-Chi (Shao Shui) maar het is toch vooral Chan Wai-Lau die, als de bedelaar die Yi-Min tegen wil en dank blijft achtervolgen, de boel nog wat opfleurt. Verder is vooral de dub van een abominabel niveau (de gefrustreerde ober lijkt te zijn gedubt door Eric Idle van Monty Python) en laat de beeldkwaliteit ook wat te wensen over.

Toch blijft dit wel ergens zijn charme behouden. Normaal gezien kijk ik geen dubs (meer, heb dat vroeger wel gedaan) maar deze reeks is daar de uitzondering op. Grotendeels omdat dat juist nog een extra aspect is dat het draaglijk maakt om deze reeks te zien. Ik betwijfel wel of ik er nog nieuwe ga bijkopen, eerst maar eens al degene zien die hier nog stof liggen te verzamelen.

2.5*

Niet voor de Ultra Force II: The Super Cops editie gaan!

Regisseur Corey Yuen was me een aantal jaar geleden enkel bekend van zijn poging om de bekende beat-em-up DOA: Dead or Alive te verfilmen, iets waar hij trouwens vrij goed in slaagde, maar de laatste tijd was ik hem al meer tegen gekomen als regisseur van een aantal Jackie Chan films. Nu niet meteen de beste films uit het oeuvre van Chan maar het leek me wel een interessant regisseur te zijn dus de interesse naar The Super Cops was wel gewekt.

Al heb ik een slechte editie in huis gehaald doordat ik een gedubte versie te pakken heb gekregen. Nu vind ik dit bij het soort standaard kung fu films waar er enkel en alleen geconcentreerd wordt op wat knokken en het verhaal bijzaak is nog niet zo erg maar hier stoorde het. Ik was dan eerlijk gezegd ook van het gedacht dat The Super Cops een Engelstalige film ging zijn vanwege de aanwezigheid van Cynthia Rothrock maar blijkbaar dus niet. De dubbing is niet van een hoog niveau en dat is zonde want het doet afbreuk aan de film. Het grootste mankement is echter dat er een hoop in geknipt is. Mijn versie klokt af op ongeveer een 80 minuten en de scène van Sammo Hung en Richard Ng ontbreekt. Toevallig ontdekt omdat Onderhond de acteur aanhaalde en ik me moeilijk kon voorstellen dat ik deze gemist had, de scène is trouwens op Youtube te vinden. Ik heb daarjuist nog eens gecheckt en dat stuk ontbreekt wel degelijk. Waarschijnlijk is alle flauwe maar typische Hongkong humor eruit geknipt want ik vond dat het in deze film erg goed meeviel, itt tot Onderhond en stephan73.

Qua verhaal is The Super Cops niet zo'n enorm interessante film. Het heeft een nogal standaard uitgangspunt rond een microfilm maar Yuen maakt de film uitermate interessant door twee aspecten. Het eerste aspect is het einde waar de good guys eens niet winnen waarop Milan (de versie die ik heb gezien heeft echt compleet andere namen dan op Imdb staan aangegeven en zou onder andere ook uit 1987 stammen in plaats van 1985) het pistool van een agent steelt en Tin neerschiet. Onverwachts maar het werkt perfect. Het tweede aspect is de actie. De film houdt er een enorm hoog tempo op na waardoor de 80 minuten vrij snel voorbij vliegen. Het gevecht in de luchthaven zet de toon al vrij goed maar het is vooral de laatste confrontatie in het huis van Tin dat echt tot de verbeelding spreekt.

Tijdens het kijken had ik continu de indruk dat ik naar Michelle Yeoh zat te kijken. Een paar keer gecontroleerd met mijn hoes maar daar stond op dat de rol van Michelle Young was weggelegd voor Michelle Kwan. Blijkbaar is dit echter een alias dat de actrice gebruikte in haar oudere films dus ik zat wel degelijk juist. In ieder geval altijd een verademing om Yeoh te zien spelen. Mensen denken vaak alleen maar aan mannen wanneer het om dit soort actiefilms gaat maar de Chinese actiester bewijst al jarenlang dat vrouwen ook hun mannetje kunnen staan. In combinatie met Cynthia Rothrock krijg je zelfs een duo dat je als misdadiger niet wilt tegenkomen. Tof ook om Hark Tsui eens te zien acteren, ik dacht dat die alleen maar produceerde en regisseerde, maar het gaat hem goed af.

Jammer van de verknipte versie maar ja, daar is nu niet meer veel aan te doen. Hopelijk kan ik hem eens in een goede versie vinden en kan er nog wel een half puntje bij. Yuen levert een vermakelijke film af die de doorbraak betekende voor Michelle Yeoh en Cynthia Rothrock. En terecht als ik dat mag toevoegen.

3*

Moet zowat de slechtste rol van Norris zijn

Ik ben een tijd geleden naar aanleiding van de Expendables reeks eens aan een inhaalslag begonnen betreffende actie films. Chuck Norris heeft me altijd wel geïnteresseerd doordat ik vroeger wel wat van Walker, Texas Ranger heb gezien maar met zijn filmcarrière ben ik niet zo enorm bekend dus leek hij me een goede start om eens wat films van te verzamelen. Ik was dan ook erg benieuwd naar deze Slaughter in San Francisco doordat het toch door Wei Lo, op de credits gecrediteerd als William Lowe, is geregisseerd die ook de eerste stappen van Bruce Lee en Jackie Chan ondersteunde in de filmwereld.

Maar dat Lo eigenlijk niet zo'n goed regisseur is, was me al bij een hoop films van Jackie Chan opgevallen. De regisseur had nogal de gewoonte om zich eigenlijk bitter weinig met de regie te bemoeien en onder andere in slaap te vallen waardoor andere mensen de films afmaakten maar dat alles op de naam van Lo kwam te staan. Volgens mij is Slaughter in San Francisco jammer genoeg dan ook een authentieke Lo film want het is abominabel te noemen. Oorspronkelijk was dit bedoeld als derde samenwerking tussen Bruce Lee en Lo maar Lee was de regisseur al beu geraakt en verliet de set om Way of the Dragon te gaan filmen. Daar moet Lo notie hebben genomen van Chuck Norris en hij besloot om hem twee jaar later te vragen voor een rol in deze film. Slechte keuze van Norris als je het mij vraagt want er schort werkelijk vanalles aan de film. Om maar te beginnen met de actie die vreselijk is. Beeld je de slechte Kung Fu film in die je je kunt voorstellen en doe dat maal 2. Geen enkele slag raakt het slachtoffer en alles klinkt ook hetzelfde. Precies alsof ze één geluidje hadden voor vechten en dat keer op keer gebruiken.

Ik betwijfel dan ook niet dat de originele Chinese versie (als die bestaat?) op dit gebied toch wat beter moet zijn geweest. Zeker omdat alles hier gedubt wordt! Zelfs freakin' Chuck Norris wordt gedubt met de meest belachelijke stem. Waarom is mij een raadsel want het lijkt me dat Norris wel zijn eigen Engelse stem kon gebruiken/dubben.. Het acteerwerk is dan ook nog eens enorm houterig en het enige dat de film nog een heel klein beetje red is de eindconfrontatie tussen Norris en Wong. Sowieso wel een heerlijk slecht personage dat Norris hier speelt. Gezegend met evenveel haar op zijn lichaam als een beer is Norris een misdaadbaas die voor de rest niets meer doet dan aan sigaren lurken en een poging tot verkrachtingen ondernemen. Weet wel dat hij op zich niet al te veel in de film voorkomt doordat de aandacht op Don Wong wordt gelegd. Die doet het op zich nog niet zo erg slecht maar ja, er zijn genoeg andere punten waar de film enorm hard op faalt.

Bah, op zich kan ik een cheesy filmpje van tijd tot tijd wel waarderen maar dit is zo slecht dat het zelfs niet meer leuk is. Belachelijke dubbing, saai plot en actie die er niet uit ziet. Ben nog een beetje aan het twijfelen om hier echt geen 0,5* aan te geven maar de climax met Chuck Norris weerhoudt me er een beetje van. Mocht het iemand anders zijn geweest had het niet waar geweest.

1*

They took him for a fall guy... but he threw them for a hoop

Tezamen staan de Coen broers toch wel meestal garant voor een leuke film maar Joel Coen apart weet toch ook altijd wel zijn publiek te vermaken (O Brother, Where Art Thou? en The Ladykillers zijn hier een mooi voorbeeld van) Ik was dus eerlijk gezegd wel zeer benieuwd hoe hij het er vanaf ging brengen met een typische screwball komedie. Uiteindelijk overheerst er toch wel een lichte teleurstelling.

Het begin is eigenlijk gewoon al irritant doordat het allemaal met zo'n mierzoet kerstsfeersausje moet worden overgoten en een verteller die even zoet is. Gelukkig komt die verteller niet veel aan bod en verdwijnt die sfeer wanneer Norville Barnes op de proppen komt met een sterke introductie. Wat daarna volgt is een leuke en drukke komedie met een verscheidenheid aan bizarre personages zoals we gewend zijn, het is alleen jammer dat die niet altijd even goed uit de verf komen zoals bell-boy Buzz die gewoonweg ronduit vervelend was. Maar de grootste teleurstelling zit hem in het einde. Het klokstoppen, het oeroude gevecht tussen goed en kwaad, de engel die tevoorschijn komt...Ik vond het gewoon allemaal niet passen bij de rest van de film. Het idee van Barnes en waar het uiteindelijk voor stond was wel geniaal.

De personages zijn gelukkig wel weer lekker absurd maar jammer genoeg heeft het hoofdpersonage Norville Barnes wel wat potentie maar wordt het slecht gespeeld door Tim Robbins. The Shawshank Redemption moet ik nodig eens herzien maar terwijl hij in Jacob's Ladder wel sterk was, was hij hier saai. Jennifer Jason Leigh, die me trouwens zeer hard aan His Girl Friday deed denken, komt dan ook beter over maar Paul Newman blijft toch de koning. Wel leuk om een aantal geweldige acteurs zoals Bruce Campbell of Steve Buscemi in de bijrollen te zien verschijnen.

Over het algemeen heb ik me niet verveeld door de, meestal, leuke personages en het idee van Barnes maar ik had toch meer verwacht.

3*

I would recognize the sound of a movie projector anywhere

Ondertussen is Sinterklaas alweer naar Spanje en dan is het altijd een goede gelegenheid om eens de wat meer sprookjesachtige films uit de kast te halen. Ik was al langer benieuwd naar deze Hugo, maar besloot om hem te houden voor de kerstdagen. Aangezien iedereen ondertussen toch zijn kerstboom en versieringen heeft gehangen, kon het ook geen kwaad om dit wat vroeger in de maand december te starten. Niet echt meteen een idee waar ik aan begon, ik wist enkel dat het van Martin Scorsese was, en dus redelijk blind aan gestart.

Bij deze nog eens een lans breken om dat meer te doen, want soms komt dat een film toch echt wel ten goede. Ik vond het al een leuke twist dat de robot de iconische scène uit Le Voyage dans la Lune tekende maar het wordt pas helemaal leuk als blijkt dat Papa Georges niemand minder is dan Georges Méliès. Scorsese geraakt dan precies echt onder stoom en levert één lange ode aan cinema (en zijn paradepaardje: het ervoor zorgen dat cinema op een kwaliteitsvolle manier wordt geconserveerd voor komende generaties) af die tot een mooi einde komt. Daar ben ik op zich wel blij om, want voor geruime tijd leek het erop dat ook deze Scorsese me niet ten volle ging kunnen bekoren. Zeker heel de aanloop met Hugo die door al die radartjes kruipt en dat wel/niet teruggeven van het notitieboekje had ik na een tijd wel gehad maar ook de aanwezigheid van de combinatie van Inspector Clouseau/Crabtree was echt niet aan mij besteed.

Er is dus wel wat aan te merken op deze Hugo maar langs de andere kant spat het spelplezier er zo hard van af.. Ik vind het alleen jammer dat een film die zich zo uitdrukkelijk in Parijs afspeelt dan toch een Engelse cast moet hebben, want dan krijg je dus van die mislukte toestanden als Sacha Baron Cohen in de rol van de Station Inspector. Langs de andere kant krijg je met Ben Kingsley wel een perfecte Papa George en is het ook wel fijn om onverwachts Christopher Lee nog te zien verschijnen. Asa Butterfield moet wat groeien in zijn rol maar Chloë Grace Moretz daarentegen charmeert vanaf de eerste seconde. Verder is Hugo een film die vooral geroemd wordt om zijn visuele pracht maar in dat opzicht vond ik het nog wat gedateerd aanvoelen. Misschien doordat ik het niet in 3D heb gezien maar die effecten hebben de tand des tijds toch niet echt doorstaan.

Scorsese nummer 18 ondertussen voor mij en sowieso één van zijn betere. Een aantal hekelpunten worden gecamoufleerd door een enorme voorliefde voor cinema en als medeliefhebber scoort de regisseur daar wel erg veel punten. Ik vind dit soort kleine (en soms niet zo kleine) details en verwijzingen altijd leuk om te spotten en ik twijfel er niet aan dat ik er nog een aantal heb gemist. Of de film met een herziening ook nog zo overeind zou staan? Ik weet het niet goed, ik vrees dat de aanloop dan toch echt te taai gaat zijn maar voor nu:

Kleine 4*

Pennywise and pound foolish

Op 19 maart 2013 was het 5 jaar geleden dat Hugo Claus via euthanasie uit het leven stapte. De dag zelf (en de week ervoor) stond dan ook volkomen in het teken van de Vlaamse schrijver en via interviews leerde ik één van de meest toonaangevende schrijvers uit Vlaanderen beter kennen. Een interessant man was hij, dat werd me vrij snel duidelijk, en ik was dan ook benieuwd naar zijn levensverhaal. Op zo'n momenten komt een documentaire zoals deze als geroepen vermits ik tegenwoordig toch geen tijd vind om meer als 10 pagina's in een boek te lezen.

Al is Dichter, Minnaar, Rebel wel vrij kort. Het wordt in de documentaire duidelijk dat Claus een duivel-doet-al was. Hij schreef gedichten, romans, scripts voor films, scripts voor theater en had dan ondertussen ook nog eens de tijd om regelmatig op televisie te verschijnen. Tussen al dat regisseerde hij ook nog eens 5 langspeelfilms en schilderde regelmatig dus dan is 55 minuten om heel zijn levensverhaal te vertellen wel erg kort. Toch slaagt Marianne Soetewey er in om een geheel te maken dat nergens gehaast aanvoelt en alle aspecten uit het leven van Claus bespreekt. Zijn euthanasie wordt het minst van al besproken maar dat kan misschien wel de bedoeling zijn geweest omdat het iets is waar sowieso al erg veel rond is gedocumenteerd. Toch een beetje jammer want juist Claus werd getroffen door Alzheimer, een ziekte die zijn hele bestaansreden onderuit haalde.

Een documentaire valt of staat bij mij met de mensen die ze interviewen. En dat zit hier gelukkig wel goed want we krijgen een hoop interessant volk te zien. We krijgen Hugo Claus zelfs te zien/horen via archiefbeelden en de voice-over wordt verzorgt door Lucas Van den Eynde. Ook een hoop talking heads maar gelukkig gaat het hier allemaal om mensen die effectief iets met het leven van Claus te maken hebben. Goede vriend en acteur Jan Decleir, zijn weduwe Veerle Claus - De Wit maar ook de overlaatst overleden schilder Roger Raveel krijgen allemaal even hun time to shine. Ook zijn zonen komen aan bod en nog zoveel meer.

Een beetje zonde van de korte speelduur want hier had meer in kunnen zitten. Op zich worden alle aspecten uit het leven van Claus wel benoemd maar het blijft allemaal een tikkeltje op de oppervlakte. Gelukkig is daar een uitmuntende set van geïnterviewden waardoor deze documentaire zeker en vast gezien mag worden. Hopelijk eens een langere versie? Het zou mooi zijn.

3,5*

Louis de Funès en de film waar hij simpelweg niet in meespeelt

Ik begin langzamerhand toch echt wel door mijn voorraad Louis de Funès films te geraken. Huis-Clos is onderdeel van de laatste boxset die ik van de Franse komiek heb liggen (voor de geïnteresseerden, deze bevat: Nous Irons à Deauville (1962) en de documentaire Louis de Funès Intime) en ik zocht gisteren iets om mijn aandacht wat te verzetten en dan ben ik met een komische film altijd wel tevreden. Al snel bleek echter dat ik me met Huis-Clos wat mispakt gaan hebben aangezien dit duidelijk geen komedie is.

Het is namelijk een verfilming van het gelijknamige toneelstuk van Jean-Paul Sartre en gaat over drie mensen die in een kamer terecht komen en elkaar niet kennen. Al snel blijkt dat ze in de hel terecht zijn gekomen (beetje jammer dat Jacqueline Audry dit al meteen weggeeft in de openingstekst, had voor mij niet gehoeven) en wordt het uitzoeken wie wat op zijn kerfstok heeft. Leuk uitgangspunt in ieder geval en volgens mij niet zo'n simpel om aan te pakken. Audry doet dit echter op een uitstekende wijze en maakt voldoende gebruik van flashbacks (via een soort van cinema in de kamer!) waardoor dit toch nog net iets meer dynamiek krijgt dan de gebruikelijke toneelverfilming. Een uitgangspunt als dit staat of valt met de inhoud van de personages en dat zit in ieder geval wel snor. Inès, Garcin en Estelle zijn boeiend genoeg op zichzelf, maar eenmaal ze elkander beginnen aan te vallen is het hek helemaal van dam. Het geeft in ieder geval een boeiende en dreigende sfeer aan het geheel.

Huis-Clos is dus te vinden in een Louis de Funès boxset, maar de Franse komiek doet hier niet in mee. Althans, ik heb hem toch niet kunnen ontdekken. Het kan dat hij gewoon eventjes met zijn typische smoel in een bijrolletje te zien is, maar ik ben eerder geneigd te denken dat zijn scène gewoonweg niet in de film zit. Hij staat in ieder geval niet op de credits en het lijkt me eerder een Marilyn Monroe geval te zijn zoals met The Shocking Miss Pilgrim. Soit, Arletty (die de lesbische Inès speelt) is ietwat de minste van de drie omdat ze nogal theatraal is, maar Frank Villard en Gaby Sylvia zijn wel heerlijk als Garcin en Estelle. Leuke bijrol nog voor Yves Deniaud als een soort van hotelbediende.

Vreemd dat dit zo onbekend is op MovieMeter. In ieder geval een film die vandaag de dag simpel te vinden is (mijn boxset heb ik gewoon gekocht in de MediaMarkt) en die me erg aangenaam verrast heeft. Ik kreeg weliswaar niet waar ik in eerste instantie op rekende, maar dit mag er zeker en vast zijn.

4*

Twice the carnage. Double the smash

Ik was al een tijdje op zoek naar wat ontbrekende Marvel Animated Features. Indertijd in de Boekenvoordeel geloof ik eens een resem gekocht, maar sindsdien vond je ze enkel nog terug in een boxset waar ik a) al een aantal films van had en b) een aantal delen (specifiek de Spider-Man DVDs die deel uitmaken van de Spider-Man serie uit 1994) niet wou hebben. Daarstraks kwam ik deze echter samen met Planet Hulk tegen en meteen meegenomen.

Ik had de plotomschrijving niet gelezen dus ik verwachtte eigenlijk een team-up van Thor & Wolverine die het tegen de Hulk opnemen. Dat is dus niet het geval en de film opent met Hulk VS Thor waarin Asgard wordt bedreigd door de shenanigans van Loki. Een leuke opener in ieder geval met veel bekende gezichten die hun opwachting maken (onder andere Lady Sif en de Enchantress Amora) en is uiteindelijk gewoon een lekkere knokpartij tussen de Hulk en de God of Thunder. De Marvel Animated Features staan niet gekend om hun fantastische tekenstijl en ook hier kan het er mee door. Je wordt er niet warm of koud van en het is zonde dat er wordt gekozen om geen enkel bloedspatje te laten zien. Dat haalt toch meteen het effect weg van bijvoorbeeld de scène waar Lady Sif het opneemt tegen de Hulk.

Hulk VS Wolverine staat dus compleet los van de voorgaande strijd tegen Thor en vond ik eigenlijk ook wel wat minder. Opeens kan het nu wel dat de ledematen (en het bijhorende bloed) in het rond vliegen, maar het pakte me minder. Wat vreemd is aangezien de inspiratie duidelijk wordt gehaald bij Incredible Hulk #180 waar Wolverine zijn debuut maakte. Gelukkig maakt de aanwezigheid van onder andere Deadpool en Omega Red nog wel wat goed alsook een aantal leuke knipogen (X-23!) voor de liefhebbers. Ik had eigenlijk ook wel een wat betere verhouding verwacht tussen de twee delen. Hulk VS Thor duurt zo'n 45 minuten terwijl deze het moet doen met 10 minuten minder en daardoor was dit sneller gedaan dan verwacht. De strijd lijkt ook helemaal nog niet gedaan te zijn dus dat is wel jammer.

Voor de liefhebbers, deze ligt voor nog geen 3 euro in de MediaMarkt en je kunt er meteen ook de Ultimate Avengers, Next Avengers, Planet Hulk, Dr. Strange en Iron Man bij aanschaffen. Vermakelijk filmpje in ieder geval, maar het Thor gedeelte is wel een stukje beter dan hetgeen met Wolverine.

Kleine 3,5*

Because now... I know definitely you are the middle piece!

Gisteren was het een filmavondje bij een kameraad en na Drag Me to Hell voor de derde keer te hebben gezien, werd er geopteerd om deze Human Centipede te zien. Niemand van de groep kende de film maar ik had er hier via MovieMeter al van gehoord en een goede kameraad had er al een aantal sappige en smakelijke verhalen over verteld. Langs de ene kant had ik niet zo bijster veel zin in de film, ik kreeg het vermoeden dat het wel eens serieus walgelijk kon worden, maar wie ben ik om de film geen kans te geven.

Tom Six is ziek, er zijn gewoon geen andere woorden voor. Het basisidee van de film is walgelijk en wanneer je er verder over nadenkt, besef je pas wat voor zieke geest hij werkelijk is. Oorspronkelijk ontstaan als een mopje van Six over wat de straf zou moeten zijn voor pedofielen en dergelijke (waar het een perfecte straf voor zou zijn) maar als gewoon een vermakelijk filmpje is The Human Centipede toch een brug te ver. Misschien ligt het aan mij, ik ben niet zo hard thuis in dit soort horror, maar ik ben dit soort wansmakelijke praktijken nog niet vaak tegen gekomen. Toch heeft de film een zekere aantrekkingskracht. Je blijft gefascineerd kijken en de film verveelt dan ook nergens. Six weet een aantal wansmakelijke maar tegelijkertijd memorabele scènes te introduceren. De film zelf is helemaal niet goor, meer zelfs, het blijft allemaal nog serieus binnen de perken doordat alles nogal netjes wordt afgedekt (zo zie je bijvoorbeeld nooit de connectie tussen de anus en de mond van de degene die er tussen zit) maar het idee zelf is wansmakelijk genoeg. Wel hilarisch dat het wederom de Duitsers zijn die de boeman zijn. Nu zijn er zoveel gestoorde dokters geweest in de loop der geschiedenis maar Josef is natuurlijk een halve Nazi. Stereotiepen zijn nooit ver weg maar het stoort de film niet. Naast het basisidee is de film helemaal niet zo hard te onderscheiden van soortgenoten in het genre en de clichés vliegen je om de oren (ik ga dus echt nooit wandelen in een bos als in panne sta en het midden in de nacht is. Neen, ik slaap wel gewoon in mijn auto en wacht tot het licht is...) maar het wordt allemaal op zich nog wel leuk uitgewerkt. Heel de setting van de mad scientist wordt ook nog eens vlotjes weergegeven in de steriele villa met bijhorend laboratorium in de kelder. Cliché maar het werkt wel.

Qua cast is dit wel redelijk waardeloos met uitzondering van één persoon, Dieter Laser. Hij heeft een geweldige rotkop en is dan ook uitstekend gecast als de crazy German. Zijn sadisme kent geen grenzen en Six maakt dankzij Laser een waar icoon van het personage. Sowieso dat dit over een aantal jaar een heus cultfiguur gaat zijn. Ik verschiet er wel van dat de film al uit 2009 stamt. Is de marketingmolen pas recentelijk op gang gekomen of bestaat dit filmpje echt al 2 jaar? Soit, Laser is uitstekend gecast maar de rest van de cast is toch wel een serieus pak minder. Ashley C. Williams en Ashlynn Yennie zijn redelijk waardeloos en kunnen werkelijk geen greintje acteren. Ach, daar wordt gelukkig naar de helft van de film toe een mouw aan gepast. Neen, dan was Akihiro Kitamura vermakelijker als Katsuro. Het continue gebrul in het Japans, de rebellie ten opzichte van zijn 'maker' en de geweldige harakiri scène maken erg veel goed. Die vettige Duitser aan het begin van de film was hilarisch.

Veel valt hier eigenlijk niet over te vertellen. Het idee is wansmakelijk maar tegelijkertijd fascinerend en het is moeilijk om de film zomaar af te zetten. Het einde is misschien ietwat afgeraffeld maar personages zoals de dokter zelf maken veel goed. Ben benieuwd naar het vervolg.

3*

Miracles do happen and True Love can come true

Nog niet zo heel lang geleden het eerste deel nog eens gekeken toen die op tv kwam dus was het een logisch gevolg om deel II ook een kans te geven toen die op tv kwam. Het eerste deel bevatte een lekkere mix van humor en duistere personages dus ik verwachtte eigenlijk iets van hetzelfde niveau maar jammer genoeg komt dat langs geen kanten uit.

Het gaat dan ook al meteen fout met de tekenstijl. Ik ben altijd al fan geweest van de ouderwetse stijl van Disney, ik ben er tenslotte ook mee opgegroeid, en het eerste deel gaf op een bijzonder mooie en treffende manier het Parijs van de 15e eeuw weer. Geen idee wat Disney bezielde maar dit is gewoon te triestig voor woorden. Het is allemaal bijlange na niet meer zo gedetailleerd als zijn voorganger maar het ziet er ook allemaal een pak lelijker uit. Jammer want daar scoorde het eerste deel het overgrote deel van zijn punten mee. Ook qua liedjes is dit vervolg niet de moeite waard. Waar de Disney nummers normaal gezien heerlijk catchy zijn is het hier maar allemaal wat met de natte vinger gedaan. Alleen het openingsnummer 'Le jour d'amour' haalde nog het vroegere niveau want de nummers waar Quasimodo ineens in zingen uitbarst zijn van een bedroevend niveau.

Disney hielt zich in het origineel nogal redelijk aan het oorspronkelijke verhaal van de Klokkenluider, voor zover ik me dat kon herinneren, maar dan zitten ze met een direct to video vervolg natuurlijk wel in de problemen. Er wordt gekozen om een geheel nieuw verhaal te maken maar echt boeien doet het nergens. Heel de circus act kon me gestolen worden en leek soms meer op een goedkoop aftreksel van de eerste film. Wat wel een voordeel is, is dat de film helemaal niet lang duurt.

De Klokkenluider van de Notre Dame heeft een bonte verzameling aan kleurrijke personages. De zigeuners, de waterspuwers, Quasimodo zelf maar vooral Frollo. Het eerste deel bevatte een sterke mix met duistere nummers gezongen door een al even duister personage. Jammer genoeg wordt dit hier compleet verneukt. Er is zelfs geen sprake van een duister personage want Sarousch is te triestig voor woorden. Weg perfecte balans. Maar daar stopte het nog niet bij. Neen, omdat ze niet meer voort konden met het originele verhaal werd er besloten om een vriendinnetje voor Quasimodo te creëren. Persoonlijk vond ik het een veel te vrolijk typetje dat dan ook nergens in de film paste. Het wordt dan allemaal nog wat erger wanneer de sterke oude personages (o.a. Esmeralda) een pak minder screen time krijgen voor slappe aftreksels zoals Madeleine en het veel te irritante zoontje van Esmeralda en Phoebus, Zephyr.

Een aanfluiting naar het eerste deel. De animatie is lelijk, de personages komen niet uit de verf maar vooral de nummers zijn van een laag niveau. Gelukkig duurt de film niet al te lang waardoor dit nogal snel te vergeten is.

2*

Why was I not made of stone, like thee?

Het is misschien vreemd om te verkondigen wanneer deze The Hunchback of Notre Dame reeds de 4e verfilming (5e als je de Disney sequel meerekent) van het boek van Victor Hugo is die ik zie, maar eigenlijk ben ik niet zo'n enorme fan van het verhaal. De verfilmingen zijn vaak wel degelijk te noemen (al heb ik aan Notre-Dame de Paris uit 1956, die ik 2.5* gaf, bijzonder weinig herinneringen) maar ik zie de legendarische status van het verhaal niet. Eergisteren was het echter de "verjaardag" van de brand in de Notre Dame die in 2019 uitbrak en het leek me dan wel gepast om eens één van die legendarische verfilmingen op te zetten.

Een film die vandaag de dag nog altijd niet volledig te bewonderen is trouwens. Ik heb zelf 2 versies in bezit: de Silent Cinema Collection DVD van 117 minuten en de Elstree Hill Entertainment DVD van maar 60 (!) minuten. Dat komt allebei nog niet in de buurt van de 133 minuten die de film zogezegd zou moeten duren, maar naar het schijnt is er nog altijd zo'n kwartier aan beeldmateriaal verloren gegaan en dan kom je er wel natuurlijk. Merkwaardig eigenlijk hoe de film het slachtoffer van zijn eigen succes is geworden (de film was zo populair dat het originele negatief al na ettelijke jaren versleten was door het vele kopiëren) en zelfs de Silent Cinema Collection DVD (die een teruggevonden print uit 1926 als bronmateriaal gebruikt) is verre van gevrijwaard van foutjes. Wel een fijne editie trouwens met een - weliswaar onvolledige - kortfilm van Lon Chaney genaamd Alas and Alack uit 1915 als extra (waar hij ook een gebochelde speelt!) en ook een kort filmpje waar je Lon Chaney met iemand een bezoekje aan de set ziet brengen. In dat opzicht is het dan ook des te verbluffender wat voor transformatie Chaney ondergaat voor zijn rol als klokkenluider. Wie echter een volwaardige Quasimodo film verwacht komt echter wel bedrogen uit.

Want eigenlijk kent de film niet echt een hoofdpersonage, het is gewoon een mengelmoes van personages die allemaal wel iets met elkander hebben te maken en simpelweg ongeveer evenveel screentime krijgen. Chaney steekt er in dat opzicht met kop en schouders bovenuit en het is dan ook een beetje een tegenvaller dat Wallace Worsley zich teveel laat leiden door randverhalen. Ik heb nog altijd het verhaal van Hugo niet gelezen maar ik heb wel het gevoel dat dit de meest complete verfilming is, er zaten alleszins elementen in die ik me niet uit andere verfilmingen kon herinneren. Het probleem is echter dat het a) vaak neerkomt in gewoon het tonen van grote lappen tekst en b) dat het tempo en het ritme wat onderuit gehaald wordt. Worsley wil heel veel tonen en daardoor komt niet iedereen tot zijn recht. Zeker Patsy Ruth Miller is een beetje onderbelicht maar Brandon Hurst komt nog wel goed over als Jehan Frollo, de grote slechterik in het geheel.

En visueel is dit natuurlijk ook wel overdonderend. Je zou bijna denken dat Chaney aan de echte Notre Dame de nodige acrobatische toeren uitvoert maar neen, het was allemaal decor. Ook de massascènes zijn de moeite waard maar als ik dan toch een favoriete verfilming moet noemen, dan zou ik toch voor de 1939 versie gaan. Ik heb de Disney versie weliswaar hoger beoordeeld, maar ik vermoed dat dat vooral een stukje nostalgie zal zijn. Al denk ik wel dat die binnenkort ook nog eens zal passeren. Ik heb de sequel niet meer gezien sinds ik nog een erg kleine Metalfist was.

Kleine 3.5*

I'm about as shapeless as the man in the moon!

Er zijn zo van die films die ongewild hun plaatsje in de geschiedenis hebben veroverd. The Hunchback of Notre Dame heeft "de eer gekregen" om als enige film gescreend te worden op het allereerste festival van Cannes (de overige screenings werden geannuleerd toen Hitler Polen binnenviel en in 1946 werd de nummering terug opnieuw gestart) maar in de loop der jaren werd de film van William Dieterle ook wel vaker benoemd als de beste verfilming van het welbekende verhaal van Victor Hugo. Ik had al eerder de Disney variant gezien en ook de versie uit 1956 met Gina Lollobrigida. Benieuwd wat dit ging geven.

Sowieso wel interessant om te zien hoe deze versie zijn invloed heeft gehad op bijvoorbeeld de Disney versie. Het is alweer een aantal jaar geleden dat ik die zag, maar de Frollo van Disney lijkt me bijna een exacte kopie van de Frollo te zijn die Cedric Hardwicke er van maakt. Soit, in ieder geval een erg interessante zit met eigenlijk maar één nadeel: het duurt te lang. Ik heb het originele verhaal van Victor Hugo nooit gelezen en heb dus absoluut geen idee in hoeverre dit een waarheidsgetrouwe verfilming is, maar het had dus allemaal wat compacter gemogen. Het is echter maar een klein minpunt in een voor de rest degelijke film. Regisseur Dieterle levert hier ook het bewijs waarom ik zo'n fan ben van zwartwit films. Wat hij hier en daar laat zien met schaduw en licht.. Zo'n scène met Gringoire bij de bedelaars, het is knap gemaakt. Sowieso wel een film die qua stijl de moeite waard is. De bestorming van de Notre Dame, Quasimodo die haar met al zijn krachten verdedigt, ...

De film steunt dan ook vooral op Charles Laughton die de rol van de bultenaar op zich neemt. Vandaag de dag zou zoiets allemaal via computer effecten worden gedaan, maar in 1939 was het echt nog een kwestie van make-up. Voor de acteurs is het natuurlijk heel wat zwaarder dan vandaag de dag, maar het resultaat ziet er toch wat indrukwekkender uit. Dat lodderoog, die bulten en dan natuurlijk zo'n klassebak als Laughton om de rol echt tot leven te brengen. The Hunchback of Notre Dame is meteen ook het Amerikaanse debuut van Maureen O'Hara. Altijd een interessante actrice en bovendien één die van haar vroegste rollen al echt iets kon maken. Verder nog een aantal goede bijrollen van onder andere Thomas Mitchell (Clopin), Cedric Hardwicke (Frollo) en Edmond O'Brien (Gringoire) die het geheel afmaken.

Ik twijfel nog tussen een dikke 3.5* of een kleine 4* maar het zal het eerste worden. Laughton is indrukwekkend, O'Hara is betoverend, de sets zijn fenomenaal maar toch begon naar het einde toe mijn aandacht te verslappen. Misschien net iets minder maatschappijkritiek om dit wat compacter te houden en ik had geen twijfels meer gehad.

Dikke 3.5*

En Frollo gaf het kind een gruwelijke naam, een naam die"Halfgevormde" betekende

Ik was daarstraks aan het zappen en kwam toevallig bij deze Klokkenluider van de Notre Dame uit. Ik had de film vroeger al wel een aantal keren gezien maar het was geen van mijn favoriete Disneys. Uit jeugdsentiment toch nog blijven zien en uiteindelijk snap ik niet waarom ik de film zo slecht vond.

Gelukkig is de film nog in de ouderwetse tekenstijl. Iedereen vind het Pixar zo fantastisch maar ik ben op dat gebied nog lekker old-school en ik ben er nog trots op ook. Ik kan me echt niet voorstellen dat je digitale tekeningen verkiest boven dit? De straten van Parijs, de personages, de Notre Dame zelf... Alles is tot in de puntjes uitgewerkt wat resulteert in gewoon al een dikke voldoende voor de tekenstijl zelf. Iets wat ook een dik pluspunt is, zijn de nummers. De zigeunernummers zijn lekker kleurrijk en catchy maar de beste in heel de film zijn toch zonder twijfel die van Frollo. Lekker bombastisch en episch. Ook dat het zich in de Notre Dame zelf afspeelt geeft net die extra sfeer aan de nummers.

Ik ken het originele verhaal van Victor Hugo niet en de andere verfilming die ik ooit heb gezien, Notre Dame de Paris is te lang geleden om te vergelijken met deze. Dat neemt niet weg dat ik het vermoeden heb dat ze niet compleet heel de boel hebben veranderd want daarvoor is Frollo nog te duister voor Disney. Hij staat nu in ieder geval wel ergens vanboven in mijn lijstje van favoriete Disney schurken want vooral naar het einde toe zijn de scènes met hem en Quasimodo werkelijk fantastisch. Jammer genoeg wordt dat soms wel teniet gedaan door de waterspuwers die vooral op het einde teveel in beeld komen. Hun humor kwam meer tot zijn recht wanneer ze op onverwachte momenten ineens iets zeiden.

Kleurrijke personages, goede nummers en een prachtige tekenstijl. Ik kan hier gewoon niet minder dan 4* voor geven plus een verplichting aan mezelf om die andere Disney klassiekers eens te herzien.

4*

Jackie Chan en de hovercraft

Ik moet zeggen dat ik niet stond te springen om deze Rumble in the Bronx. Het was niet de eerste keer dat Jackie Chan een Rumble in ... film maakte (er is nog een Hong Kong versie uit 1974) maar die was zo verschrikkelijk slecht dat ik vreesde dat dit op eenzelfde film ging uitdraaien. Gelukkig bleek al snel dat ik vrij verkeerd zat en was het weer vanouds genieten.

Al had ik in het eerste deel nogal mijn twijfels. Het plotje rond de nonkel van Chan en zijn verloofde interesseerde me totaal niet en blonk vooral uit in waanzinnig slechte humor maar eenmaal de Aziatische superster zijn ding mag doen, wordt het een erg vermakelijke film. Wat vooral opvalt is dat de film af en toe nogal redelijk hard uit de hoek komt. Zo is de scène waar Keung wordt aangevallen in het steegje door de bende aan de hand van het spelletje baseballen met flessen vrij indrukwekkend maar ook de scène waar een bendelid even in de versnipperaar wordt gestoken is sterk, al had het iets explicieter gemogen want nu wordt er juist op het bloederige moment gecut naar een nieuwe scène. Wat rest is een film die qua verhaal niet echt hoogstaand is maar nog altijd wel vrij vermakelijk is, ik kreeg er zelfs even een Warriors gevoel bij.

Rumble in the Bronx is bedoeld als Hong Kong flick en werd zodoende geproduceerd door Golden Harvest. Er werd blijkbaar nog eens een poging gedaan om de film ook in het Westerse gedeelte van de wereld kwijt te geraken (net zoals Battle Creek Brawl en The Protector) dus mengden New Line Cinema en Maple Ridge Films zich in de productie. Het resultaat is een film waarvan ik eigenlijk niet al te zeker ben wat nu eigenlijk de originele taal hoort te zijn. Er wordt zelfs af en toe gewisseld tussen Engels en Kantonees. Soit, Chan neemt beide talen op zich en dat zorgt toch weer voor een paar hilarische momenten. Dat accent van hem blijft echt legendarisch. Wat ook legendarisch blijft is zijn stuntwerk natuurlijk en daar is hier weer genoeg van te zien. Tof om Anita Mui nog eens te zien verschijnen, in een weliswaar seuterige rol maar bon. Zij is trouwens niet de enige bekende die hier terug in opduikt want Bill Tung mag zich wederom eens de nonkel van Jackie Chan noemen net zoals in de Police Story films. Meestal hebben de vrouwen een iets onderbelichte rol in de films van Jackie Chan (tenzij je Maggie Cheung ofzo heet) maar Françoise Yip weet een erg sterke indruk achter te laten.

Erg aangenaam verrast in ieder geval. Rumble in the Bronx is in geen enkel opzicht te vergelijken met Rumble in Hong Kong en dat is erg goed. Jackie Chan is zoals gewoonlijk sterk bezig en de vele stunts spreken weer tot de verbeelding. De aantrekkelijke Françoise Yip is ook mooi meegenomen maar ook het nachtelijke sfeerbeeld van de Bronx is erg geslaagd.

Dikke 3.5*

Saw maar dan in een put

Al zolang als ik me kan herinneren heeft mijn broer de neiging om goedkope horrorfilms te kopen. De prijs is nooit meer dan 5 euro en er heeft al heel wat rommel tussen gezeten. Soms gebeurt het echter dat er een kleine parel tussen al het bloed zit waardoor je je toch altijd afvraagt wat je te zien zult krijgen. De opzet van Hunger is misschien wat cliché maar zorgde in ieder geval wel voor wat verwachtingen.

Verwachtingen die op zich nog vrij goed uitkomen, al blijft Hunger wel een zoveelste film in dit subgenre. De kracht zit hem dan ook dat de film zich niet concentreert op het kannibalisme zelf maar eerder op het psychologische aspect ervan. Je hebt dan ook het gevoel dat je effectief naar een soort van experiment bent aan het kijken waar de mens zijn dierlijke zelf terug ontdekt. De toevoeging van de flashbacks van de killer vond ik trouwens wel geslaagd. Je bent toch wel benieuwd of de testpersonen dezelfde handelingen gingen doen als de killer. Plus de paar 'pestmomentjes' zoals een muur metselen en daarachter een lijk stoppen in de hoop dat de testpersonen de muur zullen openbreken vond ik wel leuk. Interessant concept dus maar jammer genoeg maakt Steven Hentges een film die bol staat van de schoonheidsfoutjes. Zo blijven de mannen dag in dag uit dezelfde five o'clock shadow hebben en blijft hun haar verbazingwekkend glinsterend en totaal niet vettig. Het zou natuurlijk kunnen dat ze zich hebben liggen wassen in de watervoorraad (aangezien Luke daar ook al zijn bebloede neus afspoelde) maar ik heb er eerlijk gezegd mijn twijfels over.

En dan heb ik het nog niet over de put/grot zelf gehad! Jongens toch, ziet me dat er fake uit! Zeker in het begin is het gewoon lachwekkend om te zien hoe dat ding van papier-maché praktisch uiteen scheurt wanneer er iemand tegen leunt. Gelukkig is er nog wel een redelijke cast bijeen geraapt. Ik dacht eigenlijk eerst dat ik naar Giovanni Ribisi was aan het kijken toen ik Joe Egender de rol van Luke zag spelen. Ze lijken erg hard op elkaar en het viel me op dat Egender zijn rol eigenlijk vrij goed invult. Zeker wanneer ze kannibaal zijn geworden is hij goed op dreef. Schitterend ook om freakin' Johnny Cage uit Mortal Kombat terug te zien in de vorm van Linden Ashby als Grant. Zonde dat hij eigenlijk zo snel het loodje legt. Wanneer een film zich in één locatie afspeelt, dan moet de cast al goed zijn om de boel wat interessant te houden. Een zwakke schakel is al genoeg om de boel te verpesten maar gelukkig gebeurt dat bij Hunger niet. Toegegeven, Bjorn Johnson is als killer maar zozo doordat er niets angstaanjagend of iets dergelijks van hem afstraalt maar toch is het op dit gebied wel allemaal vrij goed in elkaar gestoken.

Redelijk filmpje waar best wel meer in had kunnen zitten. De cast is goed en ook heel de opzet is geslaagd te noemen maar het zijn talloze kleine foutjes die je op den duur beginnen te irriteren. Baardgroei die even lang blijft, haar dat niet vettig wordt, een decor dat bijna uit elkaar valt wanneer je ertegen leunt, ... Zonde eigenlijk want anders had de film een hogere score gekregen.

Nipte 3*

May the odds be ever in your favor

The Hunger Games was zo'n franchise die ik al geruime tijd eens wou zien, maar waar het nooit van leek te komen. De achterliggende reden was voor een stuk dat ik eerst eens de boeken wou lezen waarop de film zich baseerde en een paar dagen geleden was ik dan eindelijk klaar met het derde deel. De boeken an sich zijn best nog vermakelijke lectuur, maar het geweldige eraan ontging me eerlijk gezegd. Dan maar hopen dat de films het beter doen.

En op zich had ik daar eigenlijk best wel vertrouwen in omdat je hier visueel best wel wat leuke dingetjes mee kunt doen. Het probleem zit hem echter in het feit dat regisseur Gary Jones er geen enkele keer in slaagt om iets extra bij te brengen aan het boek. Waar de andere tributes nogal kleurloos en inwisselbaar zijn, is dat bij de film zeker het geval. Bovendien concentreert een groot stuk van het verhaal zich op Katniss die op haar eentje de Hunger Games moet zien te overleven en waar het boek dan nog een groot stuk van haar interne monoloog kan brengen, lukt het Ross nergens om hetzelfde te doen. Resultaat is dat je helemaal geen binding krijgt met Katniss en dat je je gedurende 2 uur en een beetje zit af te vragen wat er eigenlijk met dat meisje scheelt. Het star crossed lovers thema komt nooit tot zijn recht en bovendien worden de spaarzame actiemomenten nog eens onderuit gehaald door een belachelijke shaky cam. Ross beweerde later wel dat dat een artistieke keuze was om de chaos tentoon te stellen.

Klinkt mooi, het ziet er alleen niet uit. Is er dan echt werkelijk niets goed aan deze Hunger Games? Dat nu ook weer niet. Het plot, dat enorm schatplichtig aan Battle Royale blijft, is en blijft zijn charme hebben en qua cast zitten hier een aantal erg goede keuzes. Zo is Stanley Tucci een uitstekende Caesar Flickerman en lijkt Woody Harrelson geboren te zijn voor de rol van Haymitch. De meeste aandacht gaat echter naar Jennifer Lawrence en die doet het behoorlijk goed. Beetje koeltjes en afstandelijk, maar dat past wel bij het personage. Liam Hemsworth daarentegen is compleet het tegenovergestelde bij wat ik van Gale verwacht en gelukkig is er nog Josh Hutcherson als Peeta om de boel wat recht te trekken. Verder nog een paar leuke bijrollen van onder andere Toby Jones en Donald Sutherland om het allemaal draaglijk te houden

Visueel ook niet altijd even denderend trouwens, zeker de mutts op het einde zien er wel erg lelijk uit. Ik verwacht dat de vervolgen een wat hoger budget hebben gekregen en dat dat daar niet zo'n issue zal zijn. Soit, vermakelijk om eens gezien te hebben maar of dit nu echt zo'n geweldige reeks is? Ik betwijfel het. Deel 2 heb ik ook nog liggen, ik denk dat ik deel 3 en 4 maar eens ga huren..

Kleine 3*

Katniss... remember who the real enemy is

Ik had een tijd geleden op een bibliotheekuitverkoop de eerste twee delen van de Hunger Games saga op de kop getikt. Een franchise waar ik al langer naar benieuwd was en de boeken waar dit op gebaseerd is, bevielen me op zich wel. Geen echt hoogstaande lectuur, vond vooral deel 2 de moeite waard, en had wel zin in de films. Wat bleek echter? Hetgeen Gary Ross op het scherm toverde was een film die vooral verzandde in slecht geschoten actie en kleurloze/inwisselbare Games. Hopelijk ging de sequel beter zijn.

En zoals het boek Catching Fire een verbetering was op zijn voorganger, is dat voor de filmvariant hetzelfde. Ben in ieder geval nu al blij dat regisseur Francis Lawrence voor de overige delen terugkeert, moet sowieso wat stabiliteit in de reeks opleveren. Het verschil tussen de beide delen is in ieder geval groot te noemen en dat is vooral te merken in de balans tussen actie en verhaal. Hoewel het op zich nog lang duurt vooraleer de Games effectief beginnen, slaagt Francis Lawrence er wel in om de gehele film boeiend te houden. De andere tributes krijgen een eigen smoel (Finnick en Johanna zijn exact zoals ik ze me voorstelde) waardoor je meer binding krijgt met de personages en de keuze om bepaalde subplots weg te laten zorgt voor een goed tempo. Zelfs de anti-climax uit het boek komt hier een stuk beter tot zijn recht, of misschien ligt dat eerder aan het feit dat ik wist waaraan ik me moest verwachten.

Jeniffer Lawrence heeft ook een serieuze vooruitgang gemaakt in haar rol van Katniss. Het afstandelijke blijft weliswaar (ligt op zich ook in de lijn met het personage) maar er zit meer diepgang in haar rol. Kan misschien ook wel liggen aan het feit dat het een personage is dat haar introductie al heeft gehad in het vorige deel, maar ook Jena Malone (Johanna) en Sam Claflin (Finnick) zijn goede toevoegingen. Verder blijft dit toch ook een reeks met een uitstekende cast. Zo blijft Josh Hutcherson een uitstekende Peeta en is het terugkeren van onder andere Woody Harrelson (Haymitch), Donald Sutherland (Snow), Lenny Kravitz (Cinna) en Stanley Tucci (Caesar Flickerman) een goede zaak. Blijft bijzonder jammer dat er indertijd voor Liam Hemsworth voor de rol van Gale gekozen is. Je kunt hem in deze stage van de reeks ook moeilijk vervangen, maar het is zo'n miscast als Gale... Visueel ook een vooruitgang trouwens. Minder lelijke CGI dan zijn voorganger en ook heel wat overzichtelijker qua actie.

Ik denk dat het duidelijk is dat ik dit een serieuze sprong vooruit vind. Vraag me af of het effectief nodig was om het volgende deel op te splitsen in twee films, maar dat zullen we dan wel weer zien. Hoop dat ze niet teveel problemen hebben gehad met de dood van Philip Seymour Hoffman in ieder geval. Had het dus op zich niet verwacht, maar ik kijk eigenlijk uit naar het volgende deel. Dat is alvast een beter gevoel dan toen ik de voorganger keek.

4*

Nothing human loves forever

Ik had eigenlijk geen idee meer waarom ik The Hunger had opgenomen buiten dat het met Catherine Deneuve was, wat op zich al een reden genoeg is. Vaag meende ik me te herinneren dat er vampiers aan te pas komen maar ik begon dus bijna blanco aan de film.

Misschien had het niet zo slecht geweest als ik wat meer achtergrondinformatie had opgezocht want na de eerste minuten bleek al dat dit niet echt mijn soort films is. De openingsscène is tenenkrommend slecht en wordt ondersteund door al even slechte muziek. The Hunger deed me dan ook te hard denken aan de Argento films en voor mij is dat geen compliment. Toen ik op de openingscredits de naam van Tony Scott zag passeren kon ik me moeilijk voorstellen dat dit van dezelfde regisseur kon zijn als van het geweldige Man on Fire en True Romance, het is dan ook overbodig om te zeggen dat het goed is dat Scott nadien naar films met redelijk weinig inhoud is overgeschakeld (Domino, Deja Vu, ...) want met dit absurde vampierenverhaal kan niemand iets. De film hangt aaneen van de 'erotische' lesbische liefdesscènes en de effecten zijn vaak te slecht voor woorden. Het enige wat echt goed uit de verf komt is de langzame veroudering van John. Eigenlijk behoort het gedeelte betreffende John nog tot het interessantste deel van de film want eens die dood is zakt de film dieper en dieper weg in zijn eigen nonsens om uiteindelijk aan een climax te komen die dramatisch hoort te zijn maar waar ik me steendood bij verveelde.

Ik zei het daarjuist al, Catherine Deneuve was de enige reden om de film te zien en het breekt dan ook mijn hart haar hierin te zien. Ze ziet er weer even mooi uit als altijd maar ze kan de film simpelweg niet redden, hoewel ze wel haar best doet. Iemand die nog zijn best doet is Bowie. Van zijn muziek ken ik niet al te veel maar als acteur kan ik hem best wel appreciëren. Hier behoort hij met Deneuve tot het beste wat de film heeft te bieden. Dan de grootste ergernis aan de film, Susan Sarandon. Geen idee wat iedereen aan haar vindt maar ik vind het zo'n irritant mens. Als ik haar in een film zie weet ze die elke keer wel serieus te verkloten en zelfs hier slaagt ze daar wonderwel in. Als Scott nu eender welke andere actrice had gecast voor haar rol en zodoende iemand anders in de lesbische scènes met Deneuve had gehad dan had de film volgens mij zijn erotiek gehalte toch gehaald. Nu kreeg ik bij wijlen spontane braakneigingen... Iets waarvoor de film nog wel de moeite is, buiten dat het het regiedebuut van Scott is en de rollen van Deneuve en Bowie, is het piepkleine rolletje van een zeer jonge Willem Dafoe. Hij is te zien als één van de twee gasten die beginnen te zagen wanneer Sarandon aan het einde van de film aan het bellen is in een telefooncel.

Zonde maar dan echt zonde dat Catherine Deneuve hier haar goede naam mee te grabbel gooit. Het debuut van Scott heeft eens meer inhoud dan zijn latere films maar daar stopt het dan ook. Misschien leuk voor de fans van Bowie maar dat ben ik ook al niet dus schiet er niet veel interessants over. Tenzij je natuurlijk graag een naakte Susan Sarandon wilt zien maar daar pas ik voor.

1.5*

Rush, maar dan met echte beelden

In 2013 werd ik weggeblazen door een toen nog relatief onbekende film genaamd Rush. Indertijd de nieuwste creatie van Ron Howard en hij bracht het verhaal van 2 legendarische formule 1 racers geweldig in beeld. Vreemd genoeg was Howard dat jaar niet de enige die bezig was met een film over Hunt en Lauda, want Matthew Whiteman maakte deze documentaire rond het onderwerp.

Die werd echter een stuk minder populair (wat ook te wijten is aan het feit dat deze geen bioscoop release kreeg), maar had een paar dagen geleden een release op Canvas. Ik blijf wat met een gemengd gevoel zitten. Hunt vs Lauda is een interessante documentaire over een interessant onderwerp. Het probleem zit hem er echter in dat eenmaal je Rush hebt gezien, je eigenlijk heel de documentaire hebt gezien. Ik had gehoopt dat Whiteman iets dieper in ging gaan op het verleden van beide racers bijvoorbeeld, maar hij houdt het puur op dat ene seizoen. Ik blijf het dan ook ergens vreemd vinden dat er juist in 2013 (weliswaar 20 jaar na de dood van Hunt) er zowel een film met acteurs als een documentaire wordt uitgebracht die nagenoeg hetzelfde vertellen.

Met als enige verschil weliswaar dat de focus hier iets meer ligt op de twee team managers. In Rush kon alles met betrekking tot James Hunt in beeld gebracht worden omdat het toch met een acteur werd gedaan en hier is dat wat lastiger natuurlijk. Niki Lauda komt weliswaar ook wel eens een paar keer aan bod, maar het zijn toch vooral Daniel Audetto (Ferrari) en Alastair Caldwell (McLaren) die uitleg geven. Interessante kerels die elkanders bloed konden drinken in die tijd, iets wat je nog altijd een beetje voelt wanneer het over bijvoorbeeld de breedte van de McLaren auto gaat, en het resulteert in een vermakelijke documentaire.

Dat is dan ook het sleutelwoord aan deze Hunt vs Lauda: vermakelijk. Een documentaire uit de tijd dat heel het formule 1 nog een cheating death principe had (het publiek staat toch ook echt wel gevaarlijk dicht soms) en een seizoen dat alle elementen bevat van een soap. Interessant wel om te zien ook wat voor een goed werk Howard en de zijnen hebben geleverd met Rush.

3.5*

Only the most ridiculous parts of the story are true

Alhoewel films met Richard Gere, die nu niet echt tot mijn favoriete acteurs behoort, me meestal wat tegenvallen had ik gisterenavond toch maar besloten om deze eens op te zetten vooral doordat het met Terrence Howard was die me aangenaam verraste in Iron Man.

Het verhaal is redelijk boeiend en is ook een leuke satire op Amerika en hun maatregelen tegenover oorlogsmisdadigers. Al had de romance tussen Gere en die vrouw van mij niet gemoeten maar dat valt nu eenmaal niet te ontwijken in films als deze.

Richard Gere was voor een keer eens niet de irritante zeepsmoel die hij meestal is maar zorgde hier, samen met de twee andere journalisten, voor een leuk sfeertje die samen een aantal hilarische scènes ondergaan. Ook het einde waar je ziet wat er waar en niet waar was in de film was grappig.

Tegen de verwachtingen in is The Hunting Party een dikke meevaller.

3.5*