Opinions

Ik zei het bij The Hick Chick al, maar films rond kippen kunnen me dus nooit echt bekoren. Hoewel de twee hoofdpersonen (die wederom een verwijzing zijn naar John Steinbeck's Of Mice and Men zijn, net zoals Lonesome Lenny in Of Fox and Hounds) in Henpecked Hoboes geen kip-achtigen zijn, gaan ze wel op zoek naar een kip om op te eten. De gebruikelijke problemen ontstaan doordat de kleine Junior het brein is en de grote George op zijn minst lomp is te noemen. De typische Avery gekheid ontbreekt en het is teveel een gimmick van één van de twee die zich in een pak hijst of George die een stamp onder zijn gat krijgt van Junior.

2.5*

I haven't been this choked up since I got a hunk of moussaka caught in my throat

Ik ben nooit zo'n enorme fan geweest van Disney zijn kijk op de Hercules saga. Hoewel de film is uitgekomen in een leeftijd waarop ik toch erg vatbaar was voor de Disney klassiekers, pakte dit me nooit. Pas jaren later toen ik wat fragmenten terug opnieuw zag viel me op hoeveel pop culture verwijzingen de film eigenlijk bevat. Omdat ik toch bezig was met alle Disney films te verzamelen kon deze natuurlijk niet ontbreken. Daarstraks maar eens opgezet.

En ik moet zeggen, de klik is er voor een groot deel gekomen maar dit blijft toch nog altijd inferieur aan ander werk van Disney. Vooral op gebied van animatie is dit bij vlagen redelijk teleurstellend te noemen maar vooral erg lelijk. Noem me van de oude stempel maar ik vind de films met ouderwetse animatie nog altijd een stuk mooier dan degene die hun animatie voornamelijk van CGI moeten hebben. Het dieptepunt in de film is dan ook het gevecht met de Hydra. De opkomst zou indrukwekkend moeten zijn maar het werkt gewoonweg niet. Ook de climax met de vier titanen lijkt ook nooit echt tot zijn recht te komen en dat is toch erg jammer. Zeker als je bekijkt dat het meestal toch wel het paradepaardje is van Disney. Voor de rest is het wel een leuke film vanwege de vele referenties naar andere films. Marilyn Monroe in de sterren tijdens het Zero to Hero nummer maar ook de I Love Lucy verwijzing kon er bij mij wel in.

Het was niet de eerste keer en het zou zeker ook niet de laatste keer zijn dat Disney een bekend verhaal pakte en het naar zijn eigen normen aanpaste. Het gebeurde met onder andere The Sword in the Stone en dus ook bij deze Hercules. Nu ben ik zelf niet echt enorm goed thuis in de Griekse mythologie maar de basiskennis omtrent de held heb ik wel. Disney kiest ervoor om zijn held maar ongeveer de helft van de fameuze Twaalf Werken te laten vervullen maar qua vaart kan het in ieder geval wel tellen. Ook de schijnbaar verplichte love story kon ik in ieder geval smaken maar dat komt sowieso vanwege de wel erg sterke cast die hier bijeen geraapt is. Bij de oudste Disney films maakt het me op zich niet echt uit of het nu een originele of Nederlandse versie maar vanaf dat ze Vlaamse versies zijn beginnen maken, let ik er op dat ik de originele versies te pakken krijg. Tate Donovan mag de rol van halfgod op zich nemen en doet dat uitstekend maar het zijn vooral de bijrollen die erg leuk zijn. Danny DeVito die de sater Phil speelt maar vooral James Woods als Hades is erg sterk. Dat personage is dan ook één van de beste villains die er in de Disney wereld bestaan en dat is echt voornamelijk dankzij de geweldige stem van Woods. Alleen jammer trouwens van de toevoeging van het gospelkoor. Op zich kan ik het idee wel waarderen om dit niet als een droge mythe te gaan vertellen maar zelden zo'n ongepaste nummers tegen gekomen in het werk van Disney. Het is eigenlijk alleen het nummer van Meg dat me echt kon pakken.

Vele verwijzingen naar andere mythen (Oedipus onder andere), onze cultuur en andere Disney films zorgen ervoor dat dit voor de oudere kijker een aangename zit is maar uiteindelijk schiet er niet enorm veel over. Toegegeven, de stemmencast is uitstekend en het verhaal verloopt vlot maar de klassieke status die anderen ten beurt zijn gevallen geldt in ieder geval niet voor Hercules.

Kleine 3.5*

I can drool a little

Ik ben nog altijd met mijn examens bezig waardoor ik deze dinsdag geen tijd had om mijn wekelijkse Abbott & Costello te zien, althans niet op dinsdag. Ik had de film al wel een aantal dagen liggen waardoor ik er nu eindelijk toch aan kon beginnen. Ik moet zeggen, er is niets zo ontspannend als dit duo.

Het verhaal achter Here Come the Co-eds is wederom volgens hetzelfde stramien als elke andere voorgaande Abbott & Costello film. Normaal gezien zou ik me hieraan kunnen storen maar onder het motto 'Never change a winning team' mag dit van mij gerust noch een aantal films duren, zolang het dezelfde vermakelijkheidsfactor blijft behouden natuurlijk. Waarschijnlijk is dat ook de reden waarom de films hier soms zo slecht worden beoordeeld omdat Abbott & Costello vaak dezelfde fratsen uithalen. Neem nu een scène als die met Jonah and the Whale. Die komt natuurlijk ook, bijna letterlijk hetzelfde, voor in hun debuutfilm 'One Night in the Tropics' maar storen doet dat niet. Waarom niet? Omdat Abbott & Costello in de eerste plaats een groep radiokomieken waren die hun vaste routine hadden die nogal vaak terugkwam (Who's on First is nog zo'n sketch die redelijk veel voorkomt al ben ik die nog niet in een andere film dan bij diezelfde One Night in the Tropics tegen gekomen). Soit, voor mij stoort dit helemaal niet en voor de rest is de film wel weer erg vermakelijk. Het plot is er weer één van dertien in een dozijn maar toch weet het te amuseren. De basketbalmatch en de achtervolgingsscène die daarop volgt is natuurlijk volgens de uitstekende Abbott & Costello normen. Hulde trouwens voor Yarbrough die met zijn 2e film met het duo wederom een uitstekende dosering van humor, verhaal en muzikaal intermezzo weet te brengen. Jammer dat hij na 3 films in totaal stopt met het duo te regisseren...

Abbott & Costello zijn weer lekker op dreef in deze film. Je moet het maar kunnen om zo elke keer je weer zo op te laden om dan compleet los te gaan in hilarische scènes. De typische affronten zitten er weer in en Costello kan zich helemaal laten gaan. Het blijft toch een gouden duo hoor. Abbott was trouwens ook een goede basketbalspeler in zijn jeugd waardoor hij veel van de basketbalmatch zelf speelt. Het valt me op dat de films langzaamaan betere acteurs weten te trekken. Natuurlijk hebben we in het begin altijd al de geweldige Shemp Howard gehad maar deze keer krijgen we er Lon Chaney bij. Ik kende hem alleen maar van de Universal Monster collecties waar hij de rol van The Wolfman en Dracula (Alucard) vertolkt. In ieder geval zit hij bij deze Abbott & Costello ook op zijn plaats want hij is een perfect klankbord voor het duo, de worstelwedstrijd is fantastisch. Naast een goed klankbord dat altijd maar beter wordt, wordt het vrouwelijk schoon er ook niet lelijker op. Vooral Martha O'Driscoll is een streling voor het oog, jammer dat Costello's love intrest Peggy Ryan is en niet O'Driscoll. Ach, je kunt niet alles hebben. Ik begin eindelijk eens wat een patroon te zien in de muzikale intermezzo's bij alle Abbott & Costello films. Langs de ene kant heb je de saaie, gedwongen nummers die vaak niet in de films passen maar langs de andere kant heb je ook amusante intermezzo's die vrij spectaculair kunnen uitdraaien en tegelijkertijd ook ontzettend opzwepend zijn. Here Come the Co-eds heeft van alles een beetje. Er zitten weer geforceerde nummers tussen maar het tapdansen tijdens de pauze van de basketbalmatch was erg spectaculair, al vind ik dat altijd wel als er wordt getapdanst. De meeslepende factor bij de nummers moet toch de solo zijn van Evelyn and her Magic Violin. Heerlijk opzwepend!

Weeral een meer dan uitstekende Abbott & Costello film. De humor is goed, de situaties waar het duo in beland zijn hilarisch en het verhaal is goed te doen. Reken daarbij nog eens de uitstekende rol van Chaney bij en ik heb weer een 4* film bij. Begint precies een gewoonte te worden bij Abbott & Costello.

4*

Thais boksen VS Chinese kungfu

Langzaamaan begin ik bij het einde te komen van de Kung Fu Classics Vol xx collectie. Ik heb weliswaar niet alle delen in bezit, maar dat is op zich niet erg. De kwaliteit wisselt namelijk toch net iets te vaak om daar veel geld voor te gaan neerleggen en hoe verder je in de reeks komt, hoe slechter de films lijken te worden. Er zijn echter altijd uitzonderingen die de regel bevestigen en daar komt Destroyer aan te pas. Een titel die enkel en alleen op deze DVD wordt gebruikt (het titelscherm geeft de alternatieve titel Wang Yu, the Destroyer!!! aan) en die eigenlijk een vermakelijke zit is.

Misschien juist doordat dit net genoeg verschilt van andere films in het genre. Het is nu ook niet dat Destroyer zo'n atypische kungfu film is, maar je krijgt deze keer eens geen jonge knul voorgeschoteld die een pak rammel krijgt, dan begint te trainen en uiteindelijk de slechterik verslaat. In Destroyer is er namelijk al iemand die de kracht lijkt te hebben om de vloer aan te vegen met de bad-guys maar die heeft toch wel net aan zijn vader op diens sterfbed beloofd om nooit meer te vechten zeker.. Ai ai ai, wat moeten onze twee hoofdpersonen nu doen? Je weet al snel welke richting de film gaat uitgaan en toegegeven, het komt allemaal nogal traag op gang, maar toch heeft dit wel een zekere charme. Vooral omdat het laatste pakweg halfuur bijna alleen maar vechten is. Toffe gevechten ook (Tiger Wong houdt zich nagenoeg gedurende heel de film gedeisd, met hier en daar eens een kleine uitspatting, maar op het einde maakt hij meer slachtoffers dan de gemiddelde Freddy Krueger) en dat maakt het wel waard om dit nog uit te zitten.

Alleen toch zonde van die Engelse dub. Jimmy Wang Yu is zo'n acteur die je wel eens regelmatig in deze collectie tegenkomt (onder andere One Armed Swordsman against Nine Killers en Iron Monkey Strikes Back) maar die ook wel wat Shaw Brothers werk en Jackie Chan films achter de kiezen heeft. Hij wordt hier alleen echt vreselijk slecht gedubt en dat doet veel afbreuk aan zijn personage. Nog eens een lans breken voor altijd de originele audio te kiezen en zowaar: de Wu Tang Collection heeft een Chinese audio versie met Nederlandse ondertiteling online staan! Ik had dat alleen beter zelf op voorhand gecheckt vooraleer ik aan de film begon.. Verder is de aanwezigheid van een aantal Thaise boksers nog wat vreemd te noemen - vooral hun klederdracht dan - maar ze staan wel garant voor een aantal toffe vechtscènes.

Vermakelijke filmpje, zoveel is zeker. Als ik hem in de originele versie had gezien, dan had er misschien nog wel een halfje extra in gezeten. Al schijnt het ook wel dat bovenstaande versie van de Wu Tang Collection een verknipte versie is waar de meer gruwelijke scènes uit gehaald zijn. Dat geldt dan ook voor de Destroyer DVD trouwens, want die duurt qua speelduur even lang. Of die Youtuber lult uit zijn nek, kan ook natuurlijk.

3*

Pompierspromotie

Er zijn zo van die films waar je simpelweg het bestaan niet van afweet. Ik ben me de laatste jaren wat meer aan het interesseren in de Vlaamse film en dan is de zender Eclips TV wel een fijne zender. Ze zenden veel oude Vlaamse films uit waar amper nog aan te komen is (veel Edith Kiel werk bijvoorbeeld) maar af en toe zitten er ook volstrekt onbekende films tussen waar amper informatie over is te vinden. Deze Hete Vuren is er daar zo eentje van. Het enige wat je er vandaag de dag nog van lijkt terug te vinden is het feit dat hoofdrolspeler Georges Verhaeghe heeft meegedaan aan The Voice Senior.

Ik heb nog nooit een aflevering van The Voice of één van zijn afgeleiden gezien maar het schijnt dat hij niet ver is geraakt. In ieder geval is Hete Vuren een ietwat vreemd filmpje. Het is sowieso geen langspeelfilm, want hij klokt af op nog geen uur maar dit lijkt ook eerder een veredelde promofilm te zijn om vrijwilligers te ronselen voor de lokale brandweer. Het lijkt in ieder geval dan ook gedraaid te zijn door de plaatselijke videoclub en hoewel ik het absoluut niet erg vind om eens naar het betere amateurwerk - elke regisseur moet ergens beginnen natuurlijk - te zien, is het hier amper om aan te kijken. Die openingsscène waar Meester Gerard nog lesgeeft wordt ondersteund door muziek die werkelijk voor geen meter in de film past en alles wat volgt is zowaar nog slechter. Halverwege loopt de audio zelfs compleet niet meer synchroon en vraag je je af of het aan de uitzending ligt of aan technische onkunde. Het draait in ieder geval allemaal rond Gerard die op pensioen is en vastbesloten is om toch nog bij de brandweer te geraken.

Waarom? Geen idee. Hij heeft blijkbaar zo'n fascinatie voor brandweerwagens dat het hem een goed idee lijkt maar aangezien het nogal fysieke proeven zijn, besluit hij om met twee vrienden de nodige trainingen te ondergaan. Gerard heeft echter watervrees + hoogtevrees dus dan krijg je scènes waarin ze naar een zwembad gaan om daar wat van de glijbaan te glijden.. Ondertussen is één van zijn twee vrienden een jongedame waar Gerard wel een oogje op heeft. De dialogen zijn verschrikkelijk en de acteerprestaties zijn zowaar nog slechter. Het is amper terug te vinden wie wie is in de film maar het duo Georges Verhaeghe (Gerard) en Marleen Devos (de vrouw van Gerard) spant wel de kroon. Dan acteert de pruik op het hoofd van Devos nog beter.. En dan hadden we ook dat gezaag over die fermette niet gehad.

Neen, dit was het echt niet. Blijkbaar heeft regisseursduo Yvonne Dhondt en Dan Key nog twee andere films gemaakt maar zijn ze er begin jaren '2000 definitief mee opgehouden, als je IMDB toch moet geloven. Blij dat Eclips ervoor zorgt dat je dit soort zaken nog op één of andere manier kunt zien, maar ik skip alleszins elke andere film die iets te maken heeft met deze.

0.5*

Never meet your heroes

Ik denk dat ik wel voor de meesten onder ons spreek, maar de naam Jonny Polosnky zei me niets. Ook op Musicmeter is zijn debuut maar ergens anno 2019 toegevoegd (ik vermoed vooral vanwege de ruchtbaarheid die aan deze documentaire werd gegeven) maar ik ben altijd wel te vinden voor een onontdekt pareltje. Tel daar dan nog eens bij dat ik het interview dat Stijn Meuris afnam op Radio Willy wel de moeite vond (waar in de documentaire trouwens ook een flard van zit) en dat Otto-Jan Ham eigenlijk weinig verkeerd kan doen en je zit met iets dat me absoluut interesseert. Zoals wel vaker verloor ik dit wat uit het oog maar gelukkig laat Canvas dit geruime tijd op het vrtnu platform online staan.

Ik weet nog altijd niet goed hoe je Hi My Name Is Jonny Polonsky nu exact zou moeten omschrijven. Het is in ieder geval knap hoe Otto-Jan Ham en Sjoerd Tanghe het flikken om werkelijk elke emotie te laten bovendrijven tijdens het kijken. Het gevoel van opwinding wanneer Ham op het idee komt om de tour te organiseren, de zenuwachtigheid wanneer hij en Polonsky elkaar ontmoeten, de euforie van een goede show en de irritatie wanneer het meer en meer de dieperik ingaat. Polonsky geeft in het begin de indruk een vreemde vogel te zijn en dat gevoel is er nog altijd wanneer de eindcredits over het scherm rollen. Toch ook een pluim voor de bende waarmee Ham zich mee laat omringen. Die gesprekjes met zijn vrouw zijn goud waard maar het zijn vooral de profetische woorden van Isolde Lasoen die - wanneer Ham zijn plannen voor het eerst uit de doeken doet - vooral hoopt dat het een toffe gast is aangezien Ham en Polonsky toch 2 weken met elkaar opgescheept zitten die genoeg zeggen. Het siert haar (en dat geldt ook absoluut voor Frank Vander Linden) dat ze Otto-Jan niet in de steek laten. Het respect voor Polonsky zakte meer en meer naarmate het laatste concert eraan kwam maar het respect voor Lasoen en Vander Linden (en ik die dacht dat dat al op zijn maximum zat..) stijgt enorm. Het is ook schrijnend om te zien hoe Ham er nagenoeg fysiek onderdoor lijkt te gaan naarmate de twee weken vorderen. De man was echt aan het einde van zijn Latijn.

En dat maakt dit dan ook nog een interessante documentaire. De ruwe kantjes worden niet uit de weg gegaan en je leeft echt mee met Ham en co. Het is dan ook vooral een erg ontwapende documentaire geworden. Ik steek er tenslotte vooral ook nog van op dat ik in het vervolg toch ga proberen om toch op zijn minst te doen alsof het me interesseert terwijl ik zo'n plaatselijk concert niet goed vind. Ik had echt een gevoel van plaatsvervangende schaamte bij sommige van de shows..

4*

Louis de Funès en de bevroren grootvader

Het is eigenlijk bizar hoe enorm weinig ik van de films van de Funès ken. De Gendarme reeks is natuurlijk het bekendste maar voor de rest kende ik maar weinig titels. Nu is daar de afgelopen tijd wel wat verandering in aan het komen maar het zijn toch praktisch allemaal onbekende films voor mij. Ik lees dan ook geen plotomschrijving op voorhand maar steek de schijfjes gewoon in de DVD speler zoals in de boxset zitten en na Le Grand Restaurant kwam dus Hibernatus.

En dat is een film waar meer in had kunnen zitten, zoveel is duidelijk geworden na de korte speelduur. Het basisidee is nochtans wel erg leuk gevonden en laat veel ruimte open voor een goede komedie maar het komt er nooit echt ten volle uit. Dan is een film als Goodbye Lenin, die geïnspireerd lijkt te zijn door Hibernatus, een interessantere film maar dat terzijde. Dit concentreert zich meer op een komisch gebied en daarvoor bevat de film maar te weinig grappen. Vreemd eigenlijk want met een speelduur van maar 80 minuten zou je verwachten dat er wel meer grappendichtheid was maar er zijn maar één à twee scènes die op een lach konden rekenen. Het hele concept dat de grootvader na 65 jaar in het ijs terug geheel levend is, is natuurlijk vergezocht (er wordt ook nergens uitgelegd hoe ze dat wetenschappelijk eigenlijk hebben klaargespeeld) maar het is vooral jammer dat het uiteindelijke einde nogal afgeraffeld wordt.

Het is eigenlijk vooral nog vanwege Louis de Funès dat dit nog op een kleine 3* kan rekenen want het is wederom hij alleen die hier de show steelt. De energie die hij in elke rol steekt is hier ook weer overduidelijk en zorgt voor een paar leuke scènes. Ik kan in ieder geval blijven kijken naar de bijna ontploffende Fransman. Het is trouwens niet de enige van de familie de Funès die een bijdrage geeft aan Hibernatus want ook Louis zijn zoon, Olivier, speelt hier in mee. Hij neemt de rol van Didier, toevallig ook de zoon van het personage van zijn vader, maar het klasseverschil is toch vrij groot. Dat hij blijkbaar ook meespeelt in het 2e deel van Fantômas en Le Grand Restaurant maar me daar totaal niet is opgevallen zegt ook genoeg natuurlijk. Het is trouwens niet de enige familieband in de film want Annick Alane, die de moeder van Evelyne is, is dan ook weer de moeder van Bernard Alane, die de grootvader speelt. Je kunt dus wel degelijk van een familiefilm spreken.

Vermakelijk om eens een keer gezien te hebben maar persoonlijk zijn er betere films van de Funès te vinden. Zonder de Fransman had de film hoogstwaarschijnlijk op een veel lagere score gekomen maar bon, dat is niet het geval. De bijrollen zijn nog wel vrij leuk maar het was toch een goede keuze van Olivier de Funès om twee films later de handschoenen aan de haak te hangen

3*

Ik weet niet goed waar het aan ligt, maar films rond kippen kunnen me nooit echt bekoren. Ik vreesde dan ook voor het ergste toen Lem (een soort van hilbilly haan met een vrij irritante manier van spreken, vreemd genoeg wordt die gecrediteerd als Clem) op de proppen kwam en het was pas met de aankomst van Charles, die zijn intrede doet in een limousine waar in het groot The Villain op staat, dat de short wat beter wordt. Een leuke twist met Daisy die eigenlijk wordt gebruikt om kleren te gaan wassen maakt het allemaal nog wat draaglijk, maar het mag duidelijk zijn dat dit één van de zwakste Avery shorts is die ik tot nu toe ben tegen gekomen. Het jaar 1946 was zijn ding nog niet blijkbaar..

2.5*

High-tech Lundgren

Er is een rommelmarkt nabij Putte Mechelen en daar staat altijd een standje waar ik één of meerdere Dolph Lungren DVDs koop. Ze kosten maar een euro, ze zijn nog in goede staat en ik laat me elke keer vangen. Laten vangen in de zin dat het niet echt de beste films van Lundgren zijn (al vind ik tot nu toe zijn oeuvre over het algemeen wat teleurstellend) en Hidden Agenda is daar geen uitzondering op.

Het probleem zit hem volgens mij dan ook in het feit dat ik tot nu toe de meer recentere Lundgren films heb gezien. Hoewel, met bijna een leeftijd van 15 jaar kun je Hidden Agenda toch ook niet meer recent noemen. Iets wat pijnlijk duidelijk wordt wanneer het een film blijkt te zijn waarin heel wat state of the art technologie wordt getoond terwijl dat vandaag de dag op zijn minst achterhaald aanvoelt. Toch altijd jammer, maar op zich hebben we ondertussen wel een hele evolutie doorgaan op dat gebied waardoor ik probeer het niet te hard te laten doorwegen. Begin in de luchthaven is overduidelijk het beste met Lundgren die zich vermomd heeft met een pruik en nadien zakt de film nogal in aan de hand van een nodeloos van de hak op de tak springend plot waar iedereen (zoals de titel al wel deed vermoeden) andere bedoelingen heeft dan hij/zij in eerste instantie laat zien.

Hidden Agenda is ook één van de meer serieuzere rollen van Lundgren, zowat in de stijl van Cover Up die de Zweed een decennia hiervoor maakte. Verwacht dus wel een paar actie scènes, maar niets over the top zoals je zou denken bij dit soort films. Het mooie is dat hij er eigenlijk best wel goed mee weg gerakt. Natuurlijk is dit soort films gebaat met een schone deerne die wat over het scherm dartelt en deze komt er in de vorm van Maxim Roy. Regisseur Marc S. Grenier besluit nog eventjes een verplichte sex-scène te schieten (inclusief arty farty filtertje) en met uitzondering van dit duo is er weinig geld besteed aan de cast. Actie ziet er verbazingwekkend genoeg nog vrij degelijk uit, al had dat slowmotion gedoe wel achterwege gelaten mogen worden.

Grenier heeft nog één film geregisseerd na deze Hidden Agenda en lijkt daarna te zijn overgestapt naar het nobele vak van produceren. Een goede keuze? Geen idee aangezien ik voor de rest niets van zijn oeuvre heb gezien, maar het gemiddelde op de site liegt er in ieder geval niet om. Hidden Agenda is een redelijke actiefilm maar er zijn er betere in het genre, alsook in Lundgren's oeuvre.

1.5*

So long, you ancient pelican

Een verlofdag, de ideale gelegenheid om je in de namiddag eens te nestelen met een film die je al geruime tijd in je bezit hebt, maar waar je nog nooit de gelegenheid van hebt gevonden om hem eens op te zetten. Dat was bij mij het geval met The High and the Mighty die met een speelduur van bijna 2,5 uur zich niet leende als een tussendoortje. Naar het schijnt zou dit één van de moederfilms van het crash genre zijn (althans toch volgens Leonard Maltin tijdens de inleiding) en dan heb je mijn interesse gewekt.

Al blijkt The High and the Mighty helemaal niet in dat genre te passen. Het uitgangspunt past er natuurlijk wel in, het vliegtuig geraakt nu eenmaal in de problemen, maar wanneer puntje bij paaltje komt is er zelfs geen crash.. Er wordt heel de tijd opgebouwd naar een climax waarin het vliegtuig in het water zal moeten landen en uiteindelijk geraakt het toch nog zonder problemen op de landingsbaan. Geen idee of het oorspronkelijke verhaal van Ernest K. Gann (wiens Island in the Sky een jaar hiervoor werd verfilmd, ook met Wayne in de hoofdrol en Wellman in de regiestoel) ook deze lijn volgt, maar je kunt hier wel spreken van een anti-climax. Het duurt ook enorm lang eer de film eigenlijk echt van start lijkt te gaan. Het eerste uur dient enkel en alleen om de personages voor te stellen en daar wordt dan uiteindelijk zo weinig mee gedaan, dat er van enige band geen sprake is. Het had volgens mij dan ook niet slecht geweest mochten er iets minder personages aanwezig zijn. Nu zit je met een aantal figuren die gewoon niets toevoegen aan het verhaal. De kleine Toby is hier een uitstekend voorbeeld van, die slaapt gewoon heel de freakin' film..

Gelukkig hebben we nog altijd de Duke. Ik zit nu aan zo'n 40 films die ik van hem heb gezien (wat echt nog geen derde is van zijn oeuvre) en hij weet me altijd wel te vermaken. In The High and Mighty bevindt hij zich nogal op de achtergrond, maar hij is geloofwaardig als getormenteerde co-piloot. Misschien wat teveel op automatische piloot (pun not intended) geacteerd, maar Wayne blijft één van die acteurs die zelfs dan nog boven de rest kan uitsteken. Wel erg leuk trouwens om Robert Stack terug achter het stuur te zien zitten. Ettelijke jaren later zou hij met Airplane dit soort films parodiëren en het gevoel ontsnapt me niet dat zijn rol in The High and Mighty een reden was waarom de makers hem daarvoor wouden hebben. Voor de rest veel bekende gezichten, maar ook een paar die hun eerste stappen zetten in de filmwereld. De interessantste daarvan is Doe Avedon die de rol van Miss Spalding, de stewardess, op zich neemt. Jammer genoeg trouwde ze niet veel later met Don Siegel, regisseur van onder andere Dirty Harry, en verdween uit Hollywood.

Twijfelgevalletje dit. Als pure rampenfilm slaagt de film compleet de bal mis en toch blijft de film wel boeien, weliswaar pas na een uur wanneer de problemen eindelijk beginnen. Het is dat Wayne bitter weinig verkeerd kan doen dat ik hier toch nog een nipte 3* aan kwijt kan. Hij heeft echter beter werk gemaakt.

3*

High Noon

Geweldige western met dito acteerprestaties, waaronder Grace Kelly's eerste echte hoofdrol.

High Noon is redelijk standaard met een klein verschil dat Cooper niet zo'n macho/held is als in van die andere bekendere westerns.
Hij is een sheriff die eigenlijk op pensioen gaat en rustig gaat samenleven met zijn vrouw maar hij moet terug. Of niet? Het interessante is dat verhaal zich afspeelt in real-time en er wordt anderhalf uur opgebouwd naar een ietwat teleurstellende climax.
Ik had bij Frank Miller een beer van een vent verwacht maar het was uiteindelijk een gewone man met een litteken op zijn wang... Maar wat eigenlijk een grote rol speelt is niet Frank Miller maar hoe Kane ervoor moet zorgen dat Miller het stadje voor de 2e keer niet verlamt. Geraakt hij aan genoeg hulpsherrifs om Miller voor een 2e keer weg te stoppen? Ook de onderlinge rivaliteit tussen zijn voormalige hulpsherrif is prachtig in beeld gebracht met behulp van Mrs Ramirez. Naar het einde toe wordt het zeker interessanter. Het stadje is gewoon leeg, de vrienden van Miller in de kroeg, kapper, ... Allemaal zijn ze nergens te vinden waardoor Cooper er alleen en kwetsbaar staat. De uiteindelijke shoot-out is ook mooi in beeld gebracht. En dan het einde wanneer hij gewoon zijn ster neersmijt en vertrekt. Gewoonweg fantastisch.

Een geweldig stuk is ook dat Cooper aan het treinstation aankomt Daar staat hij dan, compleet alleen en de 2 liefdes in zijn leven vertrekken.

Prachtig hoe een stad zo verlamd kan zijn door de komst van één man.

4.5*

You're going to look pretty silly with that knife sticking out of your ass

De laatste jaren is Clint Eastwood wat op zijn retour naar mijn gevoel. Hij heeft een aantal interessante films gemaakt (als regisseur en als acteur) maar met films zoals Invictus kon ik weinig en The 15:17 to Paris zegt me zelfs absoluut niets. Dan maar eens op zoek gaan naar wat van zijn ouder werk en waar beter te beginnen dan bij een film die de gloriedagen van de Man with No Name doet herleven?

Zo’n 10 jaar na The Good, the Bad and the Ugly komt Eastwood dan ook af met een film die qua thematiek netjes aansluit op de Leone films. Een mysterieuze vreemdeling die meer dan behoorlijk uit de voeten kan met pistolen (en zelfs dezelfde ‘kunstjes’ doet zoals het wegschieten van hoeden) maar wel met één groot verschil. De vreemdeling is High Plains Drifter is een stuk gewelddadiger. Gelukkig, want dat geeft de film toch zijn eigen smoel en dat is op zich wel nodig. Het resultaat is een ietwat duistere film waar het er sterk op lijkt dat de geest van de vermoorde Duncan is teruggekomen en letterlijk hel en verdoemenis zaait. Een ontknoping waar misschien een aantal pistes voor gelden (is het de broer van Duncan, hebben ze Duncan voor dood achter gelaten en is hij teruggekomen, …) maar voor mij is het idee van dat Duncan als een duivel nederdaalt de meest leuke.

Eastwood maakt er dan ook een leuk visueel filmpje van met een aantal harde scènes. Ik ben normaal gezien niet zo’n enorme fan van dit soort rauwe Westerns (geef mij maar John Wayne, die besloot trouwens na het zien van deze film om nooit met Eastwood te willen werken) maar hier past het werkelijk perfect. De zweepscène, die dreigende soundtrack, het stadje dat letterlijk en figuurlijk rood wordt geverfd, … Eastwood speelt dit ook met een flair die alleen hij kan afbrengen en trekt de film compleet naar zich toe. Dat betekent echter niet dat de rest van de cast minderwaardig is. Zo is Billy Curtis geweldig als Mordecai en is het een uitstekende zet om Buddy Van Horn (de stuntman van Eastwood in talloze films) te casten als Marshall Duncan.

Flink mee geamuseerd in ieder geval en krijg meteen zin om me nog eens wat in het oeuvre van Sergio Leone te verdiepen. Eastwood blijft geknipt voor dit soort rollen en weet in één van zijn eerste films als regisseur ook voor de volle lijn te overtuigen. Lijkt me zo het type film dat echt kan groeien per kijkbeurt, benieuwd wat ik hier later van ga vinden. Een verhoging sluit ik in ieder geval niet uit.
4*

He killed... and there on the crest of Sierra's highest crag... he must be killed!

De combinatie Raoul Walsh - Humphrey Bogart leek me eigenlijk wel interessant. Ik had ze al eens eender samen gezien in The Roaring Twenties maar daar werd er meer gefixeerd op Cagney. Ik was dus best wel benieuwd hoe dit zou uitdraaien. Jammer genoeg mondde het uit in een teleurstelling...

Een grote tegenvaller was Bogart himself. Ik heb veel liever dat hij een meedogenloze gangster neerzet die voor niets of niemand uit de weg gaat want hier komt hij verschrikkelijk zoutloos en zwak over. Ook de hele liefdesromance tussen Bogart en Joan Leslie komt veel te geforceerd over, vooral doordat het overduidelijk is dat het niet zijn type is. Die andere romance van Bogart met Ida Lupino kwam dan ook beter over doordat je daar meer de chemie tussen de twee voelt. De rest van de cast acteert wel solide.

Jammer genoeg steunt het verhaal ook teveel op deze liefdesperikelen. Hier en daar zit er wel een boeiend stuk in zoals de conversaties tussen Roy,Babe en Red maar die komen te weinig voor. Het is eigenlijk pas in het laatste kwartier dat de film begint los te barsten uit zijn tot dan saaie plot waar er niet meer gebeurde dan het plannen van een overval en de uitvoering ervan. Iets wat zonder twijfel beter had kunnen worden uitgewerkt want nu lijkt het meer een bijzaak te zijn. Normaal gezien was ik van plan om de film op 1.5* te laten struinen maar dankzij het geweldige einde waar Bogart zich in de bergen verschuilt en tenslotte daar aan zijn einde komt geef ik toch nog een volledig puntje bij.

Velen spreken hier over een film-noir maar dat is High Sierra toch niet. Er zijn wel invloeden te vinden maar de echt typische elementen mis ik toch. Dan is The Big Sleep toch een veel beter voorbeeld van een noir door de femme fatale, de hard-boiled detective en zijn complexer verhaal. Hier in High Sierra kun je Velma met haar klompvoet nu niet echt een femme fatale noemen... Ook het verhaal loopt rechtlijnig zonder verrassingen en de enige verwijzing die ik naar een noir zie is dat de hoofdrolspeler sterft.

Een nipte voldoende voor een Bogart.

2.5*

The Hilarious Low-Down on High Life!

Op de digitale zender TCM geven ze regelmatig films met oude filmsterren zoals Marilyn Monroe, Audrey Hepburn of Grace Kelly. Als er zo'n film komt neem ik hem zonder twijfel op en kijk hem later op een rustig ogenblik. Vandaag was High Society aan de beurt.

Het verhaal vond ik eerlijk gezegd maar zo-zo. Er gebeurt niet echt veel en het wordt dan allemaal ook nog eens nodeloos verlengd om aan een respectabele speelduur te komen met conclusie dat het allemaal vrij saai wordt. De driehoeks-, of zelfs vierhoeksverhouding kon me op zich wel bekoren maar wordt maar zwakjes uitgewerkt. Het einde waar Kelly uiteindelijk toch nog voor Crosby kiest was uitermate voorspelbaar. Ik heb het origineel niet gezien dus ik kan me er ook niet over uitspreken of het daar ook was. Iets waar ik ook een probleem mee heb is dat de acteurs te pas en te onpas in zingen uitbarsten. Nu had ik wel zoiets kunnen verwachten met Sinatra of Crosby maar toch, blijkbaar kan alleen Marilyn Monroe dit bij mij afbrengen. Qua humor was het bij vlagen allemaal wel te pruimen maar daar zit gelukkig de grote sterrencast voor iets tussen.

Want High Society bevat ook een serieuze cast. Twee van de grootste Crooners, Sinatra en Crosby komen voor het eerst samen in een film en worden dan nog eens geflankeerd door één van de mooiste vrouwen ooit namelijk Grace Kelly. Reken daarbij ook nog eens Louis Armstrong en je hebt meteen de kracht van de film. Crosby en Sinatra zijn leuk om naar te kijken maar de show wordt toch vooral gestolen door de elegante en stijlvolle Grace Kelly. Wat een vrouw... Louis Armstrong zorgde trouwens nog een aantal keren voor een lach op mijn lippen en is zonder twijfel de meest humoristische van de groep.

Persoonlijk vind ik het soms storend dat er wordt gezongen in een film maar als je dit naast je kunt leggen dan blijft er een sterke film over. Bij mij rest alleen de sterrencast maar die zorgen nog wel voor een voldoende.

3*

There can be only one

Ik had Highlander ooit eens gekocht in de Blokker voor 3€ maar toen, ik spreek al wel van een serieus aantal jaar geleden, was het een serieuze teleurstelling. Nu wou ik de film nog wel eens een kans geven en als hij meeviel ging ik me ook eens aan de andere delen wagen maar ik betwijfelde of het zover zou komen. Soit, gisteren opgezet en tegen verwachting in viel de film een pak beter mee dan vroeger.

Het concept van Highlander is fascinerend. Het is idee van een eeuwenoude vete tussen verschillende immortals is interessant en wordt hier ook nog redelijk deftig uitgewerkt. Alleen zijn de vele continuïteitsfouten wel wat storend, ik dacht dat ik er een aantal had gezien maar volgens Imdb zijn er nog veel meer. Soit, het verhaal verloopt lekker vlot met nergens saaie momenten. Wel vraag ik me af hoe ze nu zoveel vervolgen gaan maken want het is toch duidelijk dat MacLeod de enige echte immortal is waardoor de strijd is afgelopen. Ach, dat zal ik vanavond wel zien. Ik hoop in ieder geval wat meer over de origine van de immortal te zien. Qua effecten komt Highlander wel ontzettend kitscherig over. Mulcahy zorgt voor een typisch jaren '80 sfeertje à la Ghostbusters met de goedkope effecten. Normaal gezien zou dit als een serieuze afbraak aan de film worden gezien maar het past wonderwel in heel de sfeer van de film. Sommige scènes zien er ontzettend goedkoop uit maar behoren tegelijkertijd wel tot het beste van de film (de onthoofdingsscène van Ramirez o.a.)

Iets wat ook ontzettend kitscherig is, is de bijhorende muziek van Queen. Ik ben geen Queenkenner, heb ergens een live cd liggen (ik denk Wembley) maar dat doet niet ter zake. Ze hebben een aantal lekkere nummers maar ik betwijfelde of ze het in zich zouden hebben om een hele film deftig te ondersteunen. Wel, zet deze soundtrack bij eender welke film en je hebt een gigantische miskleun. Maar wonder boven wonder, Highlander zou Highlander niet zijn zonder Queen. Nummers als Who Wants to Live Forever zijn toepasselijk, net als Kind of Magic, maar worden ook netjes in de film gemonteerd. Het zal nooit één van mijn favoriete groepen worden maar dit hadden ze gerust meer mogen doen.

Queen is dus niet mijn favoriete groep en voor Christopher Lambert geldt hetzelfde als acteur. De enige rol waarin ik hem kon waarderen was als Raiden in de Mortal Kombat films maar daar komt nu zijn rol in Highlander bij. Lambert sprak amper Engels, het is er aan te merken door zijn gemompel, maar toch weet hij zich met verve te wijten aan de rol van Connor 'The Highlander' MacLeod. Datzelfde geldt maar deels voor gouwe ouwe Sean Connery. Als acteur is en blijft hij geweldig maar zaten de makers in godsnaam met hun gedachten toen ze van Connery een Spanjaard maakten. Ik hoor het hem nog zeggen: "My name is Juan Sanchez Villa-Lobos Ramirez" met een gigantisch Schots accent. Hilarisch maar toch ook tenenkrommend. De beste acteur in Highlander is toch Clancy Brown die de rol van Kurgan op zich neemt. Zelden zo'n coole bad-guy gezien met fantastische one-liners.

Vanavond toch maar eens aan deel II beginnen want dit was te vermakelijk om te laten liggen. Het concept is interessant en qua cast zit het ook allemaal wel in orde. De effecten zijn typisch jaren '80 maar met bijhorende Queen muziek stoort dit helemaal niet.

I have something to say! It's better to burn out than to fade away!

3.5*

It's a kind of magic

Normaal gezien was het het plan om elke dag een Highlander film te zien maar wegens te weinig tijd zit er al een week tussen deel 1 en deze. Voor alle duidelijkheid: ik heb de Renegade versie gezien, de Director's Cut, en naar wat ik heb gehoord zitten daar vrij veel verschillen in met de gewone versie maar de 'gewone' versie heb ik dus nooit gezien.

De reden dat ik achter de Renegade versie was gegaan was omdat ik al meerdere keren had gehoord en gelezen dat die een stuk beter was dan de gewone versie. Dat is trouwens ook een deel van de redenen waarom het zo lang heeft geduurd eer ik deze zag maar ik heb de film op moeten zoeken via alternatieve wegen omdat ik hem nergens in de winkels vond. Hoewel de Renegade versie maar een kwartiertje langer duurt zijn er toch vrij veel verschillen. Het belangrijkste in mijn ogen is dat het idiote idee dat de Immortals uit de ruimte komen compleet van de kaart is geveegd. Maar ook een aantal andere zaken worden duidelijk zoals wat er met Brenda is gebeurd. De geïnteresseerden moeten maar eens bij Imdb onder de Alternate Versions gaan zien naar de verschillende punten. Que verhaal is dit tweede deel in de Highlander reeks minder dan zijn voorganger. Het concept van de Immortals wordt hier niet zoveel gebruikt als in de eerste film, er zijn ook heel wat minder gevechten, maar nu krijgen we een ietwat vaag verhaaltje over een schild dat ons tegen de zon moet beschermen. Waar ik wel last mee had was dat elke acteur zo verschrikkelijk hard moest mompelen. Van Connery was ik dat al gewoon maar Lambert was bij vlagen echt triest, vooral toen hij in het begin een oude man was verstond ik er echt niets van.

Het was trouwens wel leuk om Connery terug te zien. Ik fronste even mijn wenkbrauwen toen zijn naam op de openingscredits kwam maar ik ben blij dat hij er toch nog bij was want hij zorgt vaak voor een leuke anekdote in heel de film. Voor de rest is hij redelijk waardeloos en ook de manier waarop hij terug in de film komt is redelijk wazig maar soit, wat doe je eraan. Lambert is van hetzelfde niveau als in de eerste Highlander. Het is geen fantastische acteur maar voor dit soort filmpjes is hij te pruimen. Michael Ironside was wel een waardige vervanging voor Clancy Brown. Brown blijft fantastisch in het eerste deel maar Ironside doet het meer dan behoorlijk.

Deel 1 van de Highlander reeks had de bekende Queen muziek. Nu ben ik geen grote fan van Queen maar ik moet toegeven dat ik het hier wel miste. Highlander is gewoon niet hetzelfde dus was het wel leuk om MacLeod de jukebox te zien opzetten en dat daar dan 'It's a Kind of Magic' uitknalt en ergens hoor je ook nog 'Who Wants to Live Forever' Qua effecten is The Quickening ook wel wat een verbetering ten opzichte van het eerste deel. Het ziet er allemaal niet meer zo kitscherig uit, met uitzondering van het schild, maar met 5 jaar verschil kun je wel wat effecten verbeteren natuurlijk.

De Renegade versie is denk ik wel het beste om te zien. Er worden een aantal antwoorden gegeven op kwesties uit deel 1 en het verhaal wordt, als ik Imdb moet geloven, beter verteld. Cast is even goed als in het eerste deel maar het is jammer dat er niet meer zoveel met het originele concept wordt gedaan.

3*

Throughout time they have hunted each other fulfilling the prophecy, that there can be only one

Ik wou de Highlander reeks al eens een tijd in zijn geheel zien. Deel 1 had ik ooit eens goedkoop gekocht maar die film toen serieus tegen dat het lang heeft geduurd eer ik aan deel 2 begon. Deze paasvakantie is dat toch gelukt dus was het gisteren tijd voor deel 3 in de reeks.

The Sorcerer is overduidelijk het minste deel in heel de reeks tot nu toe. De eerste Highlander had een boeiend concept, de tweede was wat minder maar nog altijd wel de moeite (ik heb wel de Renegade versie gezien die veel beter schijnt te zijn) maar dit slaagt gewoon nergens op. Er zitten teveel continuïteitsfouten in ten opzichte van de vorige delen. De grootste was natuurlijk de politieman die even doodleuk zei dat Brenda in Schotland is gestorven terwijl je toch overduidelijk in deel 2 ziet hoe ze sterft. Nu zat die scène wel alleen maar in de Renegade versie van Higlander II maar toch, een beetje opzoekwerk kan nooit kwaad. Maar ook de toevoeging van de zoon van Highlander is compleet nutteloos en past totaal niet in de lijn van de vorige films. Dit allemaal terzijde heeft dit derde deel nochtans wel wat potentie. Het is jammer dat er zo losjes wordt omgegaan met heel het 'There Can Be Only One' concept want de Immortals blijven maar komen. Het is alleen jammer, ik val in herhaling maar so be it, dat er zoveel fouten in de film zitten. Als stand alone verhaal is het nog wel te doen maar heel het idee van Kane als Immortal wordt teniet gedaan doordat Highlander in deel 1 als laatste overblijft. Oké, Kane zat wel in een grot met nog twee andere Immortals maar ik veronderstel dat een kracht als degene die achter de Immortals zit toch wel weet of er nog ergens een aantal overblijven, zelfs al zitten ze 400 jaar in een grot verborgen... Ontzettend jammer want hier had meer ingezeten.

Christopher Lambert is en zal altijd een B-acteur blijven. Daar bestaat volgens mij geen twijfel over maar dat neemt niet weg dat hij wel vermakelijke rolletjes kan spelen. In Mortal Kombat past hij goed maar het 'hoogtepunt' in zijn carrière tot nu toe is toch wel de rol van Macleod. Als ze ooit zouden besluiten om de reeks een revival te geven, iets wat ze voor mijn part wel mogen doen en dan het liefst met een nieuwe verhaallijn waar ze verder deftig op kunnen voortgaan, dan moeten ze de rol gewoon terug aan Lambert geven. Ik zou echt geen enkele andere acteur in de rol van Connor Macleod kunnen zien. Als bad-guy mogen ze gerust weer Mario Van Peebles casten. Verdomme, wat een coole acteur! Hij ziet er niet uit maar dit past perfect in het sfeertje van de rol die hij moet vertolken. Die stem is dan natuurlijk ook fantastisch, voor mij toch de beste schurk in de drie films. Mooie toevoeging aan de reeks is de nieuwe love intrest van Macleod in de vorm van de knappe Deborah Kara Unger. Ontzettend mooie verschijning maar ook een deftige actrice.

Teleurstellend derde deel dat compleet de mist in gaat ten opzichte van de vorige delen. Als je een prequel maakt kan het toch niet moeilijk zijn om alles te laten kloppen? Je hebt tenslotte de uitkomst al maar soit, als stand alone verhaal is het nog niet zo slecht. De cast is weer van hetzelfde niveau als de vorige delen en ook de muziek zit wel lekker.

2*

It will take two immortals to defeat the ultimate evil. But in the end, there can be only one

De Highlander reeks is een reeks met hoogtepunten maar ook met dieptepunten. Het eerste deel heeft een uitstekend concept en is op zich een goede film maar de latere films werden, vooral deel 3, genekt door de vele continuïteitsfouten.Mijn verwachtingen voor dit vierde deel stonden dus vrij laag gespannen maar misschien juist daardoor viel Endgame erg goed mee.

Ik heb vroeger wel een aantal afleveringen van de Highlander serie gezien. Ik was dan ook nog aan het twijfelen om de reeks te herzien voor deze film maar omdat de serie 6 seizoenen telt, wat er dus 5 meer zijn dan ik me kan herinneren, heb ik het maar zo gelaten. Jammer, want ik denk dat dit nog wel eens een feest van herkenning had kunnen zijn maar daar is nu niets aan te doen. Misschien dat ik er ooit wel terug aan begin. In ieder geval is het niet nodig om de serie te hebben gezien want Endgame verwijst niet zo bijster veel, afgezonderd van een aantal personages, maar verwijst des te meer naar de voorgaande films. Dat werd eigenlijk echt eens tijd want zeg nu zelf, de films zijn nogal een soepje als het neerkomt op verwijzingen. Deel twee wordt compleet genegeerd door elke regisseur, ook hier is dat het geval, en deel drie klopte langs geen kanten. Gelukkig weet Aarniokoski waar hij mee bezig is en zorgt hij voor een aantal leuke verwijzingen die vooral aan de hand van flashbacks uit de doeken worden gedaan. Daar zit tegelijkertijd ook wel het knelpunt van de film. Dat er wordt gekozen om Connor een broer, hoewel het technisch gezien niet zijn broer is, te geven in de vorm van Duncan kan ik alleen maar toejuichen maar overdrijf dan ook niet door hem in elke flashback te steken. Het resultaat is nu dat het lijkt alsof Connor constant met Duncan heeft rondgetrokken terwijl er in de andere films geen sprake van is. Voor de rest verloopt dit vierde deel erg vlot en blijft het de gehele speelduur boeien. Het concept heeft nog altijd niets aan zijn kracht ingeboet en de uiteindelijke dood van Connor kwam zelfs wat onverwacht, ik had altijd gedacht dat Lambert nog in de volgende delen zou opdraven. Al zit die mogelijkheid er misschien nog wel in want ook Connery kwam na zijn dood in deel 1 weer opdraven in de sequel.

Christopher Lambert zal ik mij altijd herinneren in zijn rol van de Highlander. Het is en blijft een B-acteur maar dit heeft hij gewoonweg uitstekend gedaan. Het is er alleen aan te merken dat Lambert geen Immortal is want hij wordt wel te oud voor de rol. Ten tijde van Endgame waren we 14 jaar na de originele Highlander en Lambert is te oud geworden, vooral wanneer hij een jongere Macleod moet gaan spelen. Wat ze van mij in het vervolg wel mogen skippen is het idiote accent dat de broertjes hebben. Bij Paul valt dat nog mee maar dat van Lambert is gewoon lachwekkend, het is zelfs nog slechter dan wat hij in deel 1 sprak en toen kon hij amper Engels. Dan is Adrian Paul een waardige opvolger. Ik geloof dat ik hem in de serie ook wel goed vond, het is te lang geleden om het zeker te zeggen, maar ook hier is hij een uitstekende Duncan Macleod. Een constante in de Highlander films zijn de bad-guys. Zowel Brown, Ironside als Van Peebles zijn sterke figuren en Bruce Payne moet daar zeker niet voor onderdoen. Meer zelfs, ik zou hem de beste bad-guy tot nu toe willen noemen omdat hij zijn rol van Kell goed neerzet, is er eigenlijk een reden voor dat elke slechterik zijn naam met een K begint? Je had Kane, Katana, Kurgan en nu Kell. Misschien in deel 5 maar eens op letten. Kell was trouwens de enige echt passende bad-guy want zijn posse was wel lachwekkend slecht, vooral toen ze op die moto's kwamen binnencruisen.

Uitstekend deel, geheel tegen verwachting in. Nog altijd wel wat foutjes maar bijlange na niet zo storend als in de vorige delen. Nu maar hopen dat deel 5 en de animatiefilm van hetzelfde niveau zijn en dan zal ik een gelukkig man zijn.

3.5*

In revenge is patience a virtue. After a thousand years, Colin doesn't give a damn about virtue...

Een paar dagen geleden kwam de 5e Highlander film nog eens in mijn updates tevoorschijn en toen realiseerde ik me dat ik mijn tocht met de onsterfelijken nooit heb afgemaakt. Er was immers nog altijd The Search For Vengeance, een animatiefilm die er goed uitzag en waarmee wel wat gedaan kon worden in het Highlander universum. Diezelfde avond heb ik de film dan maar meteen opgezet want ik was wel erg benieuwd geworden.

Eigenlijk is het grappig in hoeverre de film wederom langs geen kanten klopt. Hoewel, misschien is langs geen kanten niet echt waar. De film heeft op zich niet echt erg veel te maken met die twee andere MacClouds of the clan MacCloud, namelijk Connor en Duncan. In dat opzicht past de film dus wel lekker met de 5 andere films, al passen sommigen daarvan dan weer niet bij elkaar qua continuïteit... Soit, het probleem bij de meeste Highlander films zit hem in het feit dat het altijd eindigt dat er nog maar ééntje overschiet. De climax van de film is steevast het eindgevecht tussen de twee overblijvende Immortals en hier gaat de film, net als zijn voorgangers, de mist in door alles definitief te maken. Maar het is maar een kleine smet op een voor de rest uitstekende film in de Highlander serie. Met animatie valt er natuurlijk een pak meer te realiseren dan met echte beelden. Iets wat bij de Highlander reeks zeker van pas kan komen want de effecten waren soms wel lachwekkend in de voorgangers. The Search for Vengeance doet dan ook perfect wat er van hem verwacht wordt, namelijk Colin in verschillende tijdsperiodes situeren waardoor het allemaal wel interessant wordt. Jammer genoeg weet de film toch niet echt de aandacht vast te houden en verzuipt hij soms in oeverloos gezwets in de toekomst. Het personage van Colin MacCloud is het interessantste van de film maar de nevenpersonages zorgen ervoor dat het niet al te moeilijk is om Colin het beste te vinden doordat daar wel hier en daar irritante types tussen zitten zoals Dahlia.

De animatie is wel geslaagd. Ik zei het daarjuist al maar een animatiesequel was juist hetgeen wat de Highlander reeks nodig had doordat hier zoveel meer mee gedaan kan worden. De verschillende tijden zien er gelikt uit en de gevechten zien er ook uitstekend uit. The Search for Vengeance weet het ouderwetse Highlander gevoel weer op te roepen en dat doet deugd wan hoewel er wel een paar missers tussen zaten (Highlander III bijvoorbeeld), kan de reeks toch nog altijd mijn interesse wekken. De film is een stap in goede richting maar kent toch nog een paar verbeteringspunten. De gevechten zien er wel mooi uit maar zijn vaak wel erg kort en daar wringt het schoentje meermaals. Qua animatie is dit erg solide, ik ben zeker en vast geen grote anime kenner maar in vergelijking met wat ik heb gezien, ziet dit er wel sterk uit dus daarmee is het ook jammer dat niet alles uit de kast wordt gehaald om dit echt cool te maken. Wel leuk om eens te zien dat er een Japanse anime expres naar de Engelse stemmen is gemodelleerd.

Interessant om te zien en een tot nu toe waardige afsluiter van de Highlander reeks, of is het 5e deel eigenlijk de afsluiter? Ach, maakt eigenlijk niet uit. De animatie ziet er goed uit maar wordt niet ten volle benut. Het verhaal is standaard Highlander (het oude verhaal over de relatie tussen een Highlander en zijn vriendin wordt weer eens opgegraven) maar werkt wel. Dit verdient trouwens wel wat meer aandacht want ik heb de indruk dat er bijzonder weinig mensen zijn die hier weet van hebben.

3.5*

There can be only One, again

Ergens in april begon ik aan mijn onsterfelijke queeste naar alle Highlander films. Het was een reeks met hoogtepunten (deel 1 en 4) maar jammer genoeg ook dieptepunten (deel 3) dus ik was wel benieuwd in welke categorie deeltje 5 ging vallen. De score hier hield me wel wat tegen waardoor het redelijk lang heeft geduurd eer ik de film zag maar daarstraks was het dan toch zover.

Ik zal het maar van het begin zeggen, The Source zit ongeveer in het midden qua kwaliteit. Het is zeker niet zo slecht als het derde deel, dat vooral tenonder ging aan continuïteitsfouten, maar het haalt toch ook niet het niveau van het uitstekende Endgame. Toch bevat The Source wel redelijk wat potentie. In deel 4 was het exit Connor en kwam Duncan in de plaats en dat was eigenlijk wat de reeks nodig had, een heropleving. Het is dan ook jammer dat Leonard er niet in slaagt een coherent verhaal neer te zetten. Volgens mij in grote lijnen wel correct in navolging van de vorige delen, één van de scriptschrijvers zat dan ook op een messageboard van Highlander en heeft voor hij aan het script begon alle Highlander films + reeksen herkeken maar toen is hij voor een onbekende reden buiten geshot, maar het verhaal zelf loopt te vaak een tikkeltje fragmentarisch. Er blijven ook maar Immortals op de proppen komen naarmate de films vorderen. Oké, Themos kwam al voor in Endgame en de televisiereeks maar Giovanni en Reggie had ik volgens mij nog nooit gezien. Het concept van de Bron is op zich wel interessant en nog redelijk goed uitgewerkt maar uiteindelijk zijn er weer teveel vragen niet opgelost naar het einde toe maar dat is misschien te wijten aan het feit dat dit eigenlijk het begin van een nieuwe trilogie moest zijn. Ik hoop dat het er ooit nog van komt want de films vind ik op zich niet zo slecht als de score hier doet vermoeden, al zal ik waarschijnlijk één van de weinige zijn die maar 1 van de 5 Highlander films een onvoldoende heb gegeven...

Visueel is The Source wat een twijfelgeval. In het begin was ik onder de indruk. Het zag er allemaal lekker gelikt uit en de donkere sfeer paste perfect bij wat we te zien kregen maar dan werd er gekozen om alles eens lekker te gaan versnellen. Resultaat? Een film die op gewone snelheid volgens mij gemakkelijk een uur langer had kunnen duren. Zonde want wederom was er hier wel wat potentie te ontdekken. Zo krijgen we soms uitstekende gevechten (op het eiland tegen de kannibalen was erg geslaagd) maar het eindgevecht tegen de Guardian was gewoon ontzettend triest. De manier waarop het eindigt is dan ook vreselijk stompzinnig. Duncan draait gewoon rondjes rond de Guardian en die geraakt zo als een schroef in de grond gedraaid... Jammer, want op zich zag het einde er wel netjes uit met die werelden die op één lijn stonden.

Voor mij is er maar één Highlander en dat is Christopher Lambert. Een acteur die in het meeste van zijn films niets waard is (voor mij zijn zijn enige goede rollen alleen maar als Highlander en Raiden in Mortal Kombat) dus ergens hield ik men hart al vast voor wat we nu op ons bord geschoven gingen krijgen. Adrian Paul kregen we gelukkig al in de Highlander televisiereeks en Endgame te zien dus die verrassing was al minder groot. Hoewel Lambert dus de enige echte is, doet Paul het bijlange na niet slecht. Was ik trouwens de enige die dacht dat hij naar een mengeling van Freddy de Kerpel en Sean Connery zat te zien? Thekla Reuten was trouwens ook wel een erg leuk iemand om naar te kijken, ze mag meer meedoen. Dat geldt niet voor Thom Fell die de rol van Immortal Giovanni op zich neemt. Wat een waardeloze acteur... Bij elke Highlander film vond ik dat de bad-guy een meerwaarde was. Clancy Brown, Michael Ironside, Mario Van Peebles en Bruce Payne waren elk uitstekend in hun betreffende rol maar jammer genoeg mag Cristian Solimeno niet in dat rijtje. Geen idee wat ze probeerden te bereiken maar de combinatie die ze hier probeerden teweeg brengen was nergens goed voor. Er zat simpelweg iets teveel humor in, al ging ik plat van het lachen toen hij Who Wants To Live Forever begon te zingen. Als we het dan toch over de muziek van Queen hebben. Waar is die in godsnaam gebleven? Nu ben ik niet zo'n Queenkenner maar zelfs ik kon horen dat dit niet origineel Freddy Mercury en de zijnen was. Of het kan natuurlijk dat ik er gewoon compleet naast zit dus dit pak ik niet mee in de beoordeling.

Niet het beste uit de reeks maar ook niet het slechtste. Visueel ziet het er soms mooi uit maar de vele versnellingen doen de film de das om. Het verhaal verloopt vlot, kent niet teveel fouten en is boeiend genoeg voor een anderhalf uur. Toch maar eens achter die animatiefilm gaan want die lijkt me ook nog wel interessant.

3*

Eerste kennismaking met Michel Franco en het smaakt naar meer

Ik ben al wel eens een aantal keer op een filmfestival geweest, maar dan was het telkens voor maar 1 vertoning en dan terug weg. Ik ben echter in Zwitserland op het moment dat in Zürich het 13e Film Festival aan de gang is en dan leek het me een ideale gelegenheid om eens mijn filmfestivaldoop te houden. Uiteindelijk voor 4 films gegaan waarbij Las Hijas de Abril de eerste was.

Ben niet echt thuis in de Mexicaanse markt qua cinema, maar de reden waarom ik dit een kans wou geven was Emma Suárez. De Spaanse was schitterend in het werk van Julio Medem en ik was benieuwd of het nu echt zo'n goede actrice is of dat het gewoon de hand van Medem was die haar naar een hoger niveau tilde. Het verdict? Suárez is gewoon een degelijke actrice. Las Hijas de Abril is een film die denk ik niet voor iedereen weggelegd zal zijn. Tienerzwangerschappen zorgen sowieso al voor een hoop drama in dit soort films, maar regisseur Michel Franco gaat nog een paar stappen verder. Adoptie, de grootmoeder die een relatie begint met haar schoonzoon, de baby die wordt achtergelaten, ... Het is een rollercoaster van de grote emoties en hoewel je zou denken dat het op een bepaald moment teveel zou worden, lukt het Franco om dit alles nog geloofwaardig te brengen.

Iets wat voor een groot deel ook wel te wijten is aan Suárez. Zij speelt Abril met verve en overtuigt over de gehele lijn. De scène naar het einde toe waar ze haar kleinkind in de stoel zet, wat verdwaasd rondkijkt en dan zonder omkijken naar haar auto stapt en wegrijdt.. Knap staaltje acteren in ieder geval. Ik ben nu wel heel lyrisch over Suárez, maar dat betekent niet dat de rest van de cast vergeten mag worden. Ana Valeria Becerril zet een indrukwekkende Valeria (één van de dochters waar in de titel sprake van is) neer en ook Enrique Arrizon haalt het onderste uit de kan als schoonzoon en vader van het kind. De enige die wat uit de boot valt is Joanna Larequi als de andere dochter van Abril. Had sowieso niet voor mij gehoeven dat er nog een dochter was, de verhaallijn rond haar gewicht voelt wat geforceerd aan.

Qua genre is drama inderdaad de juiste term en toch zitten hier ook wel een paar leuke momenten in die het wat lichter houden. Las Hijas de Abril zou erg makkelijk kunnen verzanden in één of ander televisiedrama, maar Franco weet duidelijk wat hij doet en hij doet dat goed. Maar eens op zoek gaan naar wat meer van zijn werk.

4*

New scum and old scum are bad mixes

Ik had eigenlijk nog nooit van The Hill gehoord maar sinds we terug TCM hebben, zap ik regelmatig eens langs die zender. Ik kwam terecht op deze film en zag Connery's naam verschijnen op de openingscredits. Even snel de samenvatting opgeroepen en die bleek ontzettend veel gelijkenissen te hebben met The Last Castle, een film die ik nog niet zo lang geleden heb gezien en die ik enorm kon waarderen. Ik was geïnteresseerd geraakt dus besloot ik om de film maar uit te zien.

En zoals ik al vermoedde heeft The Last Castle ontzettend veel van deze film over genomen. Beide gaan over een gevangenis, beide hebben het over een taak om de gevangenen te breken (hier de heuvel en in The Last Castle de muur) en beide films hebben ook de rebellie van de gevangenen tot resultaat. Maar ik wil beide films niet tot in de details gaan vergelijken dus stopt de vergelijking hier. The Hill is een interessante film geworden die zelfs 45 jaar na uitkomen nog niets aan zijn kracht is verloren. Het probleem dat ik echter met de film had, was dat ik er nogal moeilijk mijn aandacht bij kon houden. De correcte militaire rang is me nog altijd onbekend dus ik kon de draagwijdte van meerdere scènes (o.a. het 'verraad' van Harris) niet bevatten. Ook had ik enorm veel last om de verschillende militairen van elkaar te onderscheiden. Geen idee waarom, meestal heb ik er niet zo veel last mee, maar hier moest ik soms echt turen om een herkenbaar gezicht te kunnen ontdekken. De kwaliteit van de film op TCM was trouwens ook niet slecht dus daar zal het ook niet aan hebben gelegen. Ik heb eerder het vermoeden dat het een keuze van Lumet zelf was doordat hij 3 verschillende soorten lenzen doorheen de film gebruikt en nog altijd een soort van vervorming wou hebben. Ik ken echter te weinig van de technische kant van filmmaken om hier uitsluitsel over te brengen. Soit, de film komt ietwat traag op gang maar naar het einde toe geraakt het allemaal in een uitstekende stroomversnelling. Het verband tussen een goede soldaat zijn en bevelen op te volgen komt langzaamaan ten val en vanaf het moment dat King zijn uniform weigert aan te doen tot het geniale laatste shot van een verafschuwde Roberts die wanhopig probeert om King en McGrath tegen te houden... Ontzettend goed maar het komt jammer genoeg wat te laat om de film echt naar een hoger niveau te tillen.

Sean Connery moet hier echt wel één van zijn beste rollen spelen volgens mij. Nu ben ik nooit echt zo'n enorme Connery fan geweest, daarvoor heeft hij wel iets teveel crap gemaakt, maar hier speelt hij echt de pannen van het dak. In het begin moet hij precies nog wat op gang komen maar eenmaal hij vertrokken is, is hij echt weergaloos. De manier waarop hij Roberts gestalte geeft (o.a. de kleine ruzietjes, het arrogant zijn tegen de officieren, ...) is gewoon uitstekend. Maar het is niet alleen Connery die de show steelt. Verre van want er zitten nog 3 anderen in de cel die elk hun steentje bijdragen aan de sfeer van de film. Degene die het beste tot zijn recht komt is sowieso Ossie Davis. Hij is al in het begin van de film op dreef (de scène waar hij van het medisch onderzoek komt is erg leuk) maar hij is de reden van de stroomversnelling die ik hierboven al beschreef. Geniaal hoe hij zijn uniform kapot scheurt en zich als een idioot begint te gedragen. Jack Watson is ook goed in zijn rol, vooral wanneer hij dan toch de kant van Roberts en King kiest, maar het is alleen Roy Kinnear die wat tegenvalt in de rol van Monty Bartlett. Zijn gejammer kwam me op den duur wat de keel uit. De officieren zijn trouwens ook enorm goed gecast. Ian Hendry komt jammer genoeg iets te weinig uit de verf als Williams maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door Ian Bannen als Harris en Harry Andrews als Wilson. Fantastische karakterkop heeft die laatste trouwens!

Sterke film die gedragen wordt door de cast. Het verhaal komt iets te traag op gang om een echt hoge score te garanderen maar het einde maakt enorm veel goed. De hitte van de woestijn straalt van het scherm af en ook de keuze om in zwart-wit te filmen draait goed uit.

Dikke 3.5*

We're gonna be french fries! Human french fries!

Wes Craven is een regisseur met wie ik gemengde gevoelens heb. Met A Nightmare on Elm Street heeft hij voor mij één van de grootste filmklassiekers te pakken en ook de Scream films zijn vermakelijk te noemen. Langs de andere kant heeft Craven wel een aantal missers op zijn naam staan. Toch heeft dat me er een tijd geleden niet van tegen gehouden om een boxset met drie van zijn films in te kopen. De eerste, Summer of Fear, viel lelijk tegen maar van The Hills Have Eyes had ik toch iets hogere verwachtingen.

En die komen gelukkig wel uit. The Hills Have Eyes is Wes Craven zijn derde film dus hij had wel enige ervaring opgedaan maar het ziet er allemaal bij vlagen toch nogal knullig uit. Dit heeft dan wel weer het vreemde effect dat het een zekere charme krijgt. Sowieso is de setting van de woestijn met een familie vreemde locals al wel één van de leukere takken van het horror genre maar Craven begint het dan ook nog eens te mengen met boobytraps waar McGyver trots op zou zijn. Langs de ene kant is de film dus enorm belachelijk (die pakjes van de kannibalen!) maar toch blijft het een zekere vorm van vermakelijkheid houden, zeker als je de film kijkt met meerderen. Gebaseerd op de legende van Sawney Beane en zijn familie die in de jaren 1400 leefden is The Hills Have Eyes verre van beangstigend al kan ik me voorstellen dat dit indertijd toch wel wat een effect moet hebben gehad op de mensen maar het wordt zelfs lachwekkend slecht. Gelukkig voor Craven werkt dat in sommige gevallen, zoals deze film er één is, wel redelijk goed bij mij. Alleen jammer trouwens van het wel erg abrupte einde. Oorspronkelijk had Craven een ander plan voor het einde waarin de overblijvende Carters zouden samenkomen met Ruby en samen zouden weggaan maar dat einde werd niet gebruikt doordat Craven het idee had dat dit meer schokkend zou overkomen.

Wel een enorm waardeloze cast. Het gerucht gaat dat de acteurs zijn gekozen omwille van de mogelijkheid om a) snel te lopen en b) op commando te kunnen schreeuwen. Het is er aan te merken dat dit niet echt de perfecte graadmeters zijn om een cast te selecteren want Robert Houston als Bobby Carter is lachwekkend slecht. Zelden iemand zo slecht zien acteren. Martin Speer als Doug, was ik de enige die aan Wolowitz uit de Big Bang Theory moest denken, was trouwens niet veel beter maar kon er nog mee door. Suze Lanier-Bramlett (hier nog gecrediteerd als gewoon Suze Lanier) heeft het hierna ook niet meer al te lang getrokken. Een rolletje in het naar het schijnt verschrikkelijke deel 2 en voor de rest een cabaret/zang carrière opgebouwd. Slimme keus op zich maar ze was niet het slechtste wat de film had te bieden qua cast. The Hills Have Eyes is misschien nog wel het interessantste vanwege de performance van Michael Berryman. De acteur die geboren werd met de ziekte Hypohidrotic Ectodermal Dysplasia waardoor hij geen zweetklieren of enige vorm van haar heeft, heeft hiermee één van zijn eerste filmrollen te pakken en doet dat op zich redelijk leuk. Nooit hoogstaand maar wel vermakelijk.

Binnenkort maar eens achter de remake gaan want dit is een film waarvan de remake logisch is. Wes Craven heeft een goed uitgangspunt maar de tijdsgeest en de onervarenheid (?) spelen hem toch grotendeels te parten. Interessant om eens gezien te hebben maar niet het beste van Craven, dat blijft toch nog altijd A Nightmare on Elm Street.

3*

Ohhhh... better let sleeping dads lie, eh, Diggs?

De alleroudste John Wayne films (die filmpjes die nooit langer dan 60 minuten duren) zijn vreemd genoeg vaak nog redelijk makkelijk te vinden. Waarschijnlijk omdat een erg groot deel van die periode in public domain is terecht gekomen waardoor iedereen ze op DVD mag uitbrengen. Blijkbaar is de naam van John Wayne nog groot genoeg om dat nog steeds te blijven doen en een weekje geleden stootte ik op zo'n box met dat soort films met daarin 3 John Wayne films die ik nog niet had.

His Private Secretary situeert zich in de onderste regionen van het oeuvre van Wayne en valt vooral op omdat het geen Western is. In deze periode speelde de Duke al wel mee in een aantal vermakelijke B-Westerns zoals Sagebrush Trail en Riders of Destiny en deze keer gaat hij de romantische toer op. Sowieso iets dat niet zo erg vaak gebeurde en hier is hij zelfs een heuse rokkenjager. Leuk om te zien, maar daar stopt het dan ook wel. Het plotje hangt met haken en ogen aan elkaar en zeker na ongeveer een halfuur lijkt het alsof er stukken uit de film zijn verdwenen. Precies alsof regisseur Phil Whitman dit perse onder de 60 minuten wou krijgen en er dan maar halverwege de schaar heeft ingezet. Beetje jammer, want tot dan was vooral de strijd tussen Dick en zijn vader best nog wel leuk.

We zullen het nooit weten, maar de kans is klein dat de film effectief nog enige bestaansrecht had gehad mocht John Wayne hier niet in hebben meegespeeld. De Duke speelt hier dus een ietwat atypische rol voor hem als rokkenjager en hij geraakt er eigenlijk nog vrij goed mee weg. Zeker wat verderop in zijn carrière zou hij nogal houterig worden wanneer het op het scènes met het andere geslacht aankwam, maar met Evalyn Knapp behoudt hij nog een goede chemie. Verder nog zo'n heerlijke jaren '20 diva in de vorm van Natalie Kingston, die Polly speelt, en een degelijke Reginald Barlow als de vader van Wayne. Die laatste wordt wel geconfronteerd met de slechtste dialogen uit de film (op een bepaald moment zegt hij iets dat zijn secretaresse de enige vrouw is die ooit iets voor hem heeft betekend, met uitzondering van zijn vrouw) maar het kan er nog mee door.

Enkel en alleen voer voor de John Wayne completisten, dat lijkt me wel duidelijk. Met His Private Secretary heb ik nu de kaap van de 60 films met de acteur in een rol overschreden, wat uiteindelijk nog maar iets van een derde van zijn oeuvre is.. Nog een lange weg te gaan dus maar laat maar komen! Ik blijf fan.

2.5*

Bah, I don't like prophecies. People should only record things that already happened

Er zijn zo van die films waaraan je twijfelt of je ze ooit wel eens gaat kunnen zien. Orson Welles blijft één van mijn favoriete regisseurs, maar The Immortal Story leek me niet al te makkelijk te vinden zijn. Gelukkig bestaat er nog zoiets als een Cinema Zuid die opeens besluiten om dit (en over een paar dagen F for Fake) op het grote scherm te vertonen. Natuurlijk direct tickets voor gekocht en me gisteren eens laten onderdompelen in de wondere wereld van Welles.

Het was me wel ontgaan dat er blijkbaar recent een Blu-Ray release is uitgekomen, maar ik veronderstel dat ze deze hebben gedraaid aangezien de kwaliteit werkelijk uitstekend was. Het was volgens mij dan ook de Blu-Ray release van Mr. Bongo die wat verderop door Mochizuki Rokuro wordt gelinkt. Enige nadeel daarvan was dat er geen ondertiteling aanwezig was en dat Welles wel eens de neiging heeft tot mompelen. Soit, met een speelduur van nog geen uur lijkt het of The Immortal Story niet veel om handen zal hebben, maar niets blijkt minder waar te zijn. Een ietwat vreemd uitgangspunt weliswaar waar een man er het hart van in is dat een verhaal dat hij vroeger heeft gehoord niet echt gebeurd is waarna hij besluit om alles op alles te zetten zodat het toch de realiteit kan worden. De pogingen van Levinsky om iedereen bij het project te betrekken zijn boeiend, maar het is vooral het einde dat me erg kon bekoren. Uiteindelijk wordt het verhaal realiteit en wat blijkt dan? De zeeman besluit om de gebeurtenissen van de afgelopen dag voor zichzelf te houden omdat niemand hem toch zou geloven. Schit-te-rend!

Zoals gewoonlijk bestaan er blijkbaar wel weer verschillende versies van een film van Orson Welles. Oorspronkelijk gemaakt voor de Franse televisie en nadien uitgebracht in de cinemazalen, maar er bestaat dus zowel een Franse (van 48 minuten) als een Engelse (van 60 minuten) versie van. Ikzelf heb de Engelse gezien en dat leek me in ieder geval wel met originele audio te zijn, toch zeker wat de stem van Welles betreft, maar ik vraag me toch af wat weer het verschil is in beide versies.

Welles regisseert dus, maar heeft ook een kleine bijrol als Mr. Clay. Dat is de spilfiguur in het alles en dat is toch weer een kolfje naar de hand van de imposante (zowel in fysiek als in uitstraling) Welles. Erg jammer dat ik niet altijd alles heb meegekregen van zijn dialogen, wil daarom de film toch ook nog wel eens met ondertiteling zien. Nog een reden om dit te gaan kijken was de immer geweldige Jeanne Moreau. Dit is nu de 10e film die ik met haar zie en werkelijk nog geen enkele keer teleurgesteld geweest. Ook dit doet ze gewoon erg goed. Hoewel hij pas als derde gecrediteerd staat, gaat de meeste aandacht misschien wel naar Roger Coggio. In het begin van de film ligt het accent er nog net iets te hard op, maar Coggio groeit uitstekend in zijn rol van Levinsky. De laatste van het kwartet is Norman Eshley die de rol van de zeeman vertolkt. Hij overtuigt niet helemaal, maar dat kan ook wel zijn omdat hij zich staande moet zien te houden tussen twee grootmachten als Welles en Moreau. Iets wat me niet al te simpel lijkt te zijn..

Die Orson Welles, heeft die eigenlijk wel een slechte film gemaakt? Zelfs de verknipte versies van zijn films stijgen nog serieus boven de middelmaat uit. Oorspronkelijk waren er plannen om nog meer verhalen van Isak Dinesen te verfilmen, maar zoals wel vaker is het enkel bij plannen gebleven. Voornemen voor volgend jaar: dringend Orson Welles eens completeren.

Dikke 4*

Po(e)mnibus

Ik begin wel fan te worden van de omnibusfilm. Die zijn weliswaar in de meest uiteenlopende vormen te vinden zoals één regisseur die een aantal losse verhalen verfilmt à la Black Sabbath of meerdere regisseurs die een bepaald thema aansnijden zoals Boccaccio '70. Histoires Extraordinaires is een nog andere vorm, want deze keer wordt er geconcentreerd op het werk van één schrijver, namelijk Edgar Allan Poe.

Dat is zo'n typische schrijver waar ik wel wat verhalen van kan opnoemen, maar waar het al jaren geleden is dat ik er nog eens iets van heb gelezen. De drie verhalen die hier aan te pas komen zijn me in ieder geval onbekend. Histoires Extraordinaires opent met het segment Metzengerstein van Roger Vadim. Een regisseur die barst van de goede ideeën, maar waarvan de potentie nooit echt ten volle wordt benut. Iets dat deze keer eens niet van toepassing is, want Vadim lijkt echt alles uit de kast te hebben gehaald. De aankleding is prachtig, Fonda evenzeer, en het bevat die typische Vadim stijl die ik wel kan waarderen. Het segment van Louis Malle, genaamd William Wilson, is dan weer het compleet tegenovergestelde qua stijl. Het oogt allemaal nogal sober en traag, maar Malle weet er een zekere onderhuidse spanning in te steken die blijft kriebelen. Jammer genoeg verdwijnt dat wanneer het kaartspel teneinde is en stelt de climax wat teleur. Toby Dammit van Fellini is de regisseur ten voeten uit. Lekker kleurrijk, veel overdreven personages en een schitterende soundtrack van Nino Rota.

Wel mooi om te zien dat iedere regisseur het bronmateriaal van Poe wat naar hun toe weten te trekken. Vadim laat Jane Fonda in onthullende pakjes rondrijden op een paard en Fonda bedankt de regisseur door één van haar beste rollen te spelen. Valt me sowieso wel op dat de combinatie Vadim - Fonda wel altijd goed weet te werken. Tof ook om Peter Fonda eens te zien opdraven met zijn zus. Malle kan rekenen op de altijd sterke Alain Delon en weet bovendien Brigitte Bardot zichzelf te laten overstijgen in de scène met het kaartspel. De interessantste is misschien wel Terence Stamp als Toby Dammit. Ik kon zweren dat ik hem nog niet eerder was tegen gekomen, maar blijkbaar heeft hij in zijn andere films nooit echt een indruk achter gelaten.

Oorspronkelijk ging de regie in handen zijn van Orson Welles, Luis Buñuel en Federico Fellini. Geen idee of dat dezelfde verhalen aangehouden ging worden, maar het moge duidelijk zijn dat dat ook wel eens heel interessant had kunnen zijn. Dat neemt gelukkig niet weg dat hetgeen Vadim, Malle en Fellini afleveren ook gezien mag worden. Alle drie krijgen ze ongeveer dezelfde score, dus de eindscore is navenant.

3,5*

Mark Gatiss' eerbetoon aan zijn grote liefde

Horror heeft me vroeger eigenlijk nooit echt bijster hard geboeid. Mijn broer was (en is er nog altijd) fan van maar ik vond het merendeel van de films maar rommel. Dat was voor ik me echt begon te interesseren in film in het algemeen en een genre dat langzaamaan overschoot was het horrorgenre. Beetje bij beetje waagde ik me in de wereld van Frankenstein, Dracula, George A. Romero en Nightmare on Elm Street. Toen ze rond Halloween reclame maakten op de BBC over het eerste deel was ik zeker geïnteresseerd. Ik nam het eerste deel op, kwam tot de conclusie dat er nog 2 meer delen volgden en nam die natuurlijk ook op. De documentaire stond al een aantal dagen dus op de decoder maar gisteravond toch maar eens aan het eerste deel begonnen.

Frankenstein Goes to Hollywood

Wat een heerlijk eerste deel! Nu behoren de Universal Monsters sowieso wel tot één van mijn favoriete horror klassiekers (The Invisible Man als hoogtepunt) maar Gatiss weet dit werkelijk geweldig te brengen. Aan de hand van allerlei fragmenten uit bekende en minder bekende films wordt er een beeld geschat van de industrie ten tijde van de jaren '20 maar het zijn vooral de interviews met een paar nog levende cast members van Dracula en Frankenstein die dit echt fantastisch maken. Daar komt dan ook nog eens bij dat Gatiss zijn handen heeft weten te leggen op een aantal erg curieuze memorabilia uit de silent era van de films. Zo is de schminkkoffer van Lon Chaney (de vader, niet de zoon) een waar kippenvel moment. Gatiss concentreert zich vooral op de twee groten van het genre, Bela Lugosi en Boris Karloff. Twee grote acteurs maar vooral het contrast tussen de twee wordt erg mooi uitgelicht.

Gatiss weet overduidelijk waarover hij praat en laat het ook met genoegen merken. Het moment dat hij op dezelfde scène staat als de beruchte Frankenstein scène waar het monster een meisje in het meer smijt is surrealistisch maar tegelijkertijd zo ongelofelijk mooi dat de plaats nog altijd bestaat na zoveel jaar. Hetzelfde geldt natuurlijk voor de gehele set van de originele Phantom of the Opera die zoveel jaar na datum nog altijd bestaat. Gelukkig laat Gatiss zich niet verleiden om een redelijk basic werkje af te leveren met alleen maar de standaard horror klassiekers. Neen, hij geeft ook een aantal ondertussen vergeten films weer de kans om nieuwe fans te laten krijgen. Ik ga me in ieder geval toch eens meer interesseren in types zoals James Whale en Jacques Tourneur. Sowieso is heel de documentaire al een aanrader voor dit geweldige eerste deel.

Home Counties Horror

Dit tweede luik van de driedelige documentaire reeks van Mark Gatiss gaat over een subgenre waar ik bijzonder weinig mee heb, Hammer films. Het is niet dat ik de films waardeloos vindt of iets dergelijks maar ik heb simpelweg nog geen enkele titel van het bekende productiehuis gezien. Tot ongeveer een jaar geleden wist ik zelfs niet wat Hammer was tot mijn broer en ik over Christopher Lee bezig waren en hij zei dat die bekend was geworden met dit soort films. Soit, genoeg geleuterd over mijn onwetendheid en op naar iets waar ik erg benieuwd was geworden na het uitstekende eerste deel, Frankenstein Goes to Hollywood.

Op zich sluiten beide afleveringen naadloos aan elkaar. Het eerste gedeelte ging vooral over Frankenstein en Dracula en de eerste films van Hammer waren dan weer vooral sequels op die personages. Het is alleen jammer dat er nogal vaak naar het einde van een film wordt verwezen. Zoals gezegd kende ik niets van de Hammer films en hoewel ik een groot deel ondertussen al ben vergeten (ik heb deze 2e episode een viertal dagen geleden al gezien), is het toch wel jammer dat Gatiss zich niet realiseert dat niet iedereen even bekend is met de wereld van de horror zoals hij. Langs de andere kant is Gatiss zijn enthousiasme dan wel weer een dik pluspunt. De aflevering is minder dan het eerste deel, kan wel aan mij liggen want ik ben een sucker voor films die in deel 1 prominent aanwezig waren, maar Gatiss weet er nog altijd wel een boeiend uurtje van te maken. Het zijn vooral weer de interviews met de nog resterende castleden die dit echt interessant maken. Voor de rest wordt er erg veel gerefereerd naar de klassiekers binnen het genre maar blijkbaar ook naar de minder bekende films, althans toch volgens Gatiss zelf. De beelden zijn deze keer niet zo uitnodigend als die klassieke scènes uit de jaren '30 maar men slaagt er toch maar weer eens in om mij geïnteresseerd te maken in een genre waar ik werkelijk niets van ken.

The American Scream

Het slotstuk van het drieluik over het horrorgenre. Het eerste deel is erg, erg goed en het tweede deel is zeker en vast ook de moeite waard. Bij dit deel had niet echt een idee wat ik me er bij moest voorstellen (de eerste 2 delen waren wel erg specifiek betreffende Universal Monsters en Hammer) maar beginnende met Hitchcocks Psycho krijgen we, wederom, een groot aantal interessante films te zien. Er wordt deze keer niet geconcentreerd op een productiemaatschappij maar eerder op een subgenre, hoewel Hammer dat ook wel ergens is. Het is een genre dat tegenwoordig niet meer is weg te denken in de horror business maar persoonlijk is het een genre waar ik ook niet zo bijster veel mee kan. Het komt vaak nogal inspiratieloos over maar ik was benieuwd of Gatiss me zo warm kon maken voor het slasher genre als voor Hammer films.

Een nadeel aan deze reeks blijft wel dat Gatiss zich nog altijd niet realiseert dat zijn kijkers niet alle films hebben gezien die hij wel heeft gezien. Zo wordt heel de clou van Psycho weggegeven in de eerste 10 minuten (nu zullen er niet meer zo bijster veel mensen zijn die de film nog niet hebben gezien of het einde niet kennen lijkt me maar de kans zit er toch nog wel in) maar vaak worden er sleutelscènes getoond (de clou van Rosemary's Baby o.a. die ik op zich altijd al is wou zien maar nog nooit had gezien). Eén van de vele hoogtepunten doorheen deze reeks zijn natuurlijk de vele interviews die de revue passeren. Ook hier komen er wederom een aantal klassiekers aan bod zoals John Carpenter, al verschijnt die echt werkelijk in elke episode, maar ook Tobe Hooper en George A. Romero.Gatiss heeft overduidelijk onmetelijk veel respect voor de geïnterviewden en het zorgt dan ook voor een aantal leuke anekdotes. Wel hilarisch dat Romero ten tijde van Dawn of the Dead had gezegd dat hij niet zomaar weer eens een zombiefilm wou maken maar iets vernieuwend, tegenwoordig doet hij niets anders dan soortgelijke zombiefilms te maken... In ieder geval wordt er voor het laatste deel niet alles afgeraffeld want ook dit deel is weer op een vlot tempo gemaakt, zit vol met interessante anekdotes en locaties waardoor het toch weer een deel is dat de moeite waard is.

Eigenlijk moet je ze gewoon alle drie zien. Er zit werkelijk geen enkele slechte episode tussen (de eerste is wel geniaal goed, al kan dat misschien te wijten zijn aan het feit dat ik een grote fan ben van dat genre) maar dit is erg interessant voor zowel de leek als de meer geoefende kijker. Het blijft jammer dat sommige eindes worden verklapt maar daar valt nu eenmaal bitter weinig aan te doen. Gatiss brengt het allemaal op een leuke manier en de interviews zijn goed verzorgd, de beelden van de films spreken voor zich natuurlijk.

4.5*

Proud and erect

TCM heeft een periode gehad waar ze regelmatig de verkeerde film uitzonden. Al kan het ook zijn dat het de schuld van de digitale tv-gids van Belgacom was maar het komt er in ieder geval op neer dat Hit Man eigenlijk een film was die ik niet wou opnemen. Normaal smijt je zoiets dan weer direct af van de decoder maar ik was juist begonnen met mijn eerste stappen in het Blaxploitation genre waardoor ik besloot om Hit Man toch eens een kans te geven.

De jaren '70 was in ieder geval wel een succesvolle periode voor het genre. In 1971 kwam Shaft uit, in 1973 had je Black Caesar en daartussen bevond zich deze Hit Man. Gebaseerd op het boek Jack's Return Home van Ted Lewis, dat al een jaar eerder verfilmd was onder de titel Get Carter met Michael Caine in de hoofdrol, volgt de film Tyrone Tackett die naar Zuid-Californië reist om de begrafenis van zijn broer bij te wonen. Er hangt een luchtje aan de dood van die broer en gedurende 75 minuten kunnen we kijken naar de vrij saaie zoektocht van Tackett naar kennissen van zijn broer. Ik noem het saai omdat het gewoon continu hetzelfde riedeltje is. Tackett wordt bedreigd door misdadigers die hem liever kwijt dan rijk zijn, hij weigert te vertrekken en nadien heeft hij seks met één of andere griet die hij onderweg heeft opgepikt. Het wordt wat interessanter wanneer Tackett naast zijn broer ook zijn nicht verliest en op een complete vernieltocht gaat. Tegen dan is de film jammer genoeg al bijna gedaan en was mijn interesse al ver weg geëbd.

Het grote probleem is ook dat Bernie Casey gewoon te weinig uitstraling heeft als Tyrone Tackett. Ik ben niet enorm bekend met het genre maar een Richard Roundtree of Fred Williamson straalt toch veel meer charisma uit dan wat Casey hier probeert te doen. Menig confrontatie met de misdadigers wordt op deze manier genekt en dat is toch wel zonde. Ik had ook wel een grotere rol verwacht voor Pam(ela) Grier. Haar verschijning in de film is nog een zeldzaam hoogtepunt maar ze komt algemeen gezien maar vrij weinig aan bod in het geheel. Don Diamond is trouwens ook wel een geslaagde acteur voor de gluiperige rol van Nano Zito. De squash scène (al leek dit me een variant te zijn waar er zonder een echte raket wordt gespeeld) waar Tackett hem verslaat is één van de weinige momenten dat Casey goed overkomt.

Nah, had hier eerlijk gezegd meer van verwacht. Het is waarschijnlijk dankzij Pam Grier dat de film nog enig bestaansrecht heeft want voor de rest is Hit Man een nogal ongeïnspireerde Blaxploitation film die nooit echt goed van de grond komt, dit in tegenstelling tot het hoofdpersonage die niets anders dan dit doet.

1.5*

Hey Weokie!

Hit the Ice is alweer de 11e film in de geweldige Abbott & Costello reeks. Deze keer is het exit Kenton, letterlijk en figuurlijk want hij is ter plekke ontslagen en vervangen door Lamont. Ik was benieuwd wat Lamont er van ging maken maar jammer genoeg is het te merken dat het pas zijn eerste samenwerking met het duo was.

Het zit hem vooral in het doseren van de bekende Abbott & Costello kenmerken, Lamont wilt gewoon teveel tegelijkertijd doen. Normaal gezien beginnen de films rustig om dan op te bouwen naar de climax waar Costello zijn geweldige ding kan doen maar onder toeziend oog van Lamont wordt er geprobeerd om vanaf het begin humoristisch te zijn. Resultaat? De humor is geslaagd maar Hit the Ice bevat simpelweg teveel dode momenten. Het minimale plot is niet zo bijster interessant, Abbott & Costello zullen nooit een Pulitzer winnen, maar door het krachtige begin is dit mankement nogal duidelijk. Ontzettend jammer want op zich zit de film weer stokvol met de gebruikelijke en hilarische humor (de inpakscène o.a. die weer typisch wordt opgebouwd tot aan Costello's uitbarsting). Hetzelfde geldt ook voor de muzikale intermezzo's. Ook die zijn normaal gezien meer verspreidt over heel de film maar, het is trouwens noodzakelijk om te weten dat ik geen fan ben muzikale intermezzo's in de Abbott & Costello films, Lamont kiest ervoor om een halfuur geen toontje muziek te laten horen om dan op 5 minuten 2 nummers in je stroot te duwen. Gelukkig is het af en toe wel leuk, het jazzy nummer in de bus bijvoorbeeld, maar op den duur werd het allemaal wat teveel van het goede.

In Hit the Ice begint het onderhand duidelijk te worden dat Abbott & Costello populair waren. De reden is dat Costello erin is geslaagd om Kenton te laten ontslaan voor een paar akkefietjes waardoor Lamont in zijn plaats kwam. Vraag me af waarom want Kenton had al een drietal Abbott & Costello films geregisseerd en daar was nooit sprake van problemen. Soit, Costello had af en toe wel het volste recht om te klagen want blijkbaar kregen ze te weinig van de winst van Universal. Costello lost dit dan wel weer op een geweldige manier op. Van elke set van hun films nam hij meubels of wat dan ook mee als compensatie voor het geld dat ze misliepen, met ruzies als gevolg tussen Costello en de regisseur. Interessant detail is dan wel weer dat Abbott & Costello een rechtszaak tegen Universal hebben gespannen en effectief hebben gewonnen. Teveel leuke details voor een ietwat teleurstellende film want hoewel het duo weer op hun gebruikelijke niveau zitten blijkt de rest van de cast er wel onder te zitten. Een uitzondering is Sheldon Leonard die de rol van Fellowsby op zich neemt. Typische maar heerlijke gangster, al is het natuurlijk allemaal in het grappige getrokken. Elyse Knox heeft een schoon gezicht, een zeer mooie vrouw eigenlijk, maar qua acteren viel het toch allemaal wat tegen. Dat kan misschien wel hebben gelegen aan die verschrikkelijke Patric Knowles die de rol van Bill op zich neemt. Wat een verschrikkelijke droogstoppel... Nefast voor elke scène waarin hij kwam.

Leuk begin, het gedeelte waarin het duo uitlegt hoeveel mensen ze al hebben neergeschoten is hilarisch, maar de film kan nergens een consequent niveau aanhouden. Ontzettend jammer want op zich had dit alles in zich om een uitstekende opvolger in de reeks te worden...

3*

Alfred Hitchcock and the Making of Psycho

Als groot Hitchcock fan is de film Hitchcock een must-see. Toch stond ik hier niet om te springen en dat is voornamelijk vanwege de leading ladies in de film. Op zich niets tegen Scarlett Johansson, verre van zelfs, maar voor de rol van Janet Leigh leek ze me toch niet helemaal op haar plaats en om over Jessica Biel dan nog maar te zwijgen. Het is weer bijna tijd voor eindejaarslijstjes dus me er gisteren dan toch eens aan gewaagd.

De opening in de stijl van Alfred Hitchcock Presents (weliswaar nu in kleur) was wel leuk, inclusief het bijhorende deuntje, maar voor de rest blijft dit allemaal nogal standaard. Op zich zit het wel degelijk in elkaar gestoken, daar niet van, maar de film geraakt nergens verder dan de platgetreden paadjes en dat is zonde. Het viel me eerlijk gezegd ook wat tegen dat de film voornamelijk over de totstandkoming van Psycho gaat. Nogal logisch als je bekijkt dat het boek waar deze film op is gebaseerd Alfred Hitchcock and the Making of Psycho heet maar verder dan wat leuke anekdotes geraakt de film niet. Ik verwachtte meer uitdieping van de 'duistere kant' Hitchcock zelf (ik heb de indruk dat ik daarvoor naar The Girl zal moeten gaan zien die zich baseert op de relatie tussen de regisseur en Tippi Hedren, hoofdrolspeelster in The Birds) en met uitzondering van de scènes met Ed Gein is daar maar bitter weinig van te merken. Scènes die voor de rest trouwens totaal geen toegevoegde waarde hebben.

Ik blijf mijn twijfels hebben over Anthony Hopkins. De ene moment weet hij zich vrij goed staande te houden als Hitchcock maar op andere momenten slaagt hij echt compleet de bal mis. Ik had ook de indruk dat de make-up niet altijd even goed geslaagd was en dat hij op sommige punten dikker leek dan anders, vooral in zijn gezicht. Voor de rest een vertolking die vooral bol staat van de typetjes (het trage praten, de manier van wandelen, ...) maar uiteindelijk nog wel redelijk goed te doen is. Aangenaam verrast wel door Johansson. In het begin nogal onwennig maar ze geraakt beter en beter in de rol van Janet Leigh. Jessica Biel is weer vrij waardeloos te noemen maar die heeft gelukkig niet al teveel screentime. Het is uiteindelijk dan ook Helen Mirren die de grote verrassing is. Een rol die op zich moeilijk is in te vullen omdat de focus vooral op Hitchcock zelf ligt maar Mirren weet een zekere dimensie aan Alma te geven die ik wel kon waarderen. Had gerust wat meer in beeld gemogen.

Ik neig eerlijk gezegd nog iets meer naar een 2.5* dan 3* maar het is dankzij Helen Mirren en Scarlett Johansson dat ik toch nog een halfje extra geef. Een handvol leuke anekdotes maken overduidelijk geen goede film en het is wachten tot een volledige biografie in plaats van deze bespreking van een periode, een keuze die trouwens wel erg goed werkte in My Week with Marilyn maar dat terzijde.

3*