Opinions

Jackie Chan en de gevangenis

Het was alweer een tijd geleden eer we er in slaagden om nog eens een Jackie Chan film te zien. De reden is dat met schoolwerk en al die andere shit de dagen drukker zijn gevuld wanneer je zomervakantie hebt dus het tempo zal wat trager zijn vanaf nu. Soit, terug over naar de film. Ondertussen zijn we bij de jaren '90 aangekomen in het grote oeuvre van Jackie Chan maar het viel op dat het niveau toch wel serieus minder begon te worden met onder andere Dragons Forever en Armour of God. Een nieuw decennium, een nieuwe kans?

Neen, blijkbaar niet want ook Island of Fire komt geeneens in de buurt van de echt goede films van Jackie Chan. Nu ben ik sowieso al niet zo'n enorme fan van gevangenisfilms (tenzij het wat komisch wordt uitgewerkt à la Death Race 2000 en The Longest Yard en al zijn remakes) maar dit is toch wel redelijk slecht. Vooral omdat dit qua verhaal gewoon vrij saai en niet echt boeiend is. Ik heb ook mijn twijfels over wat de bedoeling van Yen-ping Chu nu eigenlijk was bij het nabootsen van onder andere scènes uit The Longest Yard en Papillion. Grappig was het al helemaal niet, de film is dan volgens mij ook compleet niet bedoeld als parodie of iets dergelijks, en de helft van de tijd is het gewoon een schaamteloze kopie van de originele scène. Vanwaar de aanduiding mystery komt is mij al helemaal een raadsel. In ieder geval is Island of Fire een film die veel te gefragmenteerd aanvoelt doordat er wordt geprobeerd om de (voor de rest wel redelijke) levensverhalen van de verschillende gevangenen te laten samenkomen maar dit resulteert in een volslagen idioot einde waar iedereen opeens aan zijn einde komt in een lachwekkende climax. Toch wel goed gelachen.

De film kent op zich ook vrij weinig gevechten. Daar komt dan ook nog eens bij dat in de gevechten die er wel zijn, er maar bitter weinig fun is te beleven waardoor dit een wel erg droge film wordt. Ik heerlijk gezegd ook wel een iets grotere rol van Jackie Chan verwacht. Normaal gezien zou hij het nu toch niet meer moeten doen met dit soort kleine bijrollen maar waarschijnlijk was het weer één of andere vriendendienst of iets dergelijks. Het kapsel dat hij hier heeft is trouwens wel één van de slechtste coupes die hij al in zijn films heeft gehad. Wel leuk om Sammo Hung terug te zien verschijnen, blijft toch een vaste meerwaarde in de Chan films en die doet het op zich vrij leuk maar kent ook amper vechtscènes. En als je als regisseur deze twee ter beschikking hebt plus Andy Lau, dan moet je hier gewoon meer mee doen. Degene die wel de moeite is trouwens is de voor mij onbekende Tony Leung Ka Fai (het gaat hier niet om die andere Tony Leung volgens mij) die de rol van Andy op zich neemt. Aangename verrassing in ieder geval en van mij mag hij wel wat meer komen opdraven in de Chan films.

Nu ik het allemaal nog eens nalees krijg ik de indruk dat ik een stuk negatiever klink dan ik eigenlijk ben. Niet alles is kommer en kwel aan de film want op zich zijn er nog wel wat interessante stukken te ontdekken maar als geheel komt het niet over. De aanwezigheid van Jackie Chan en Sammo Hung maken veel goed en ook Andy Lau is altijd leuk om te spotten. Volgens mij is de Taiwanese versie die een half uur langer is toch nog net iets interessanter.

2.5*

John Wayne en The Wrecker

ik had gisteravond nog eens zin in een John Wayne film. Mijn voorraad van The Duke begint langzamerhand wel wat te slinken, dus ik heb niet meer enorm veel keuze. The Hurricane Express lijkt op papier wel een interessante film, maar ik heb hem echter altijd een beetje links laten liggen omdat ik enkel de television edit in bezit heb. Ik ben de volledige versie echter niet meer tegengekomen, dus dan toch eens hier voor gaan zitten.

Ik vraag me af wat er in die 227 minuten gebeurt, maar het mag duidelijk zijn dat de 80 minuten versie (bijna 3x zo kort!) het allemaal geen eer aandoet. Samengesteld uit de hoofdstukken 1, 2, 3, 9, 10, 11 en 12 (inderdaad, nagenoeg het hele middenstuk wordt genegeerd) vertelt The Hurricane Express het verhaal van een saboteur van treinen die achtervolgt wordt door John Wayne nadat diens vader is overleden door de schuld van The Wrecker. Het is echter een komen en gaan van personages en ik moet bekennen dat ik op den duur eigenlijk niet meer mee was met wie wie is. Het helpt natuurlijk niet dat The Wrecker zich in ieder ander personage kan vermommen (eigenlijk zoals Fantomas dat kan) en dat de film in het algemeen nogal van de hak op de tak springt. De focus ligt voornamelijk op de actie en het is daar dat dit op zich nog wel wat overeind blijft staan. Er zitten een paar leuke stunts tussen in ieder geval.

En John Wayne is er ook bij. De enige reden waarom dit zoveel jaar na datum opnieuw is uitgebracht volgens mij. De print is niet van een al te degelijke kwaliteit, wat te verwachten is van Classic Movies die zich vooral concentreren op het uitbrengen van Public Domain materiaal), maar The Duke blijft cool natuurlijk. Hier nog in zijn jonge jaren (hij was nog maar 25) en toch al wel met de nodige uitstraling. Let vooral trouwens ook nog op een kleine bijrol van Yakima Canutt. Een goede vriend van Wayne (en uitstekende stuntman) die ettelijke keren met hem heeft samengewerkt. Rest van de cast is van een niveau dat je bij dit soort oude producties kunt verwachten.

Ik zou op zich wel eens de volledige serial willen zien. Lijkt me leuker met telkens een cliffhanger aan het einde van een episode en het zal ook wel net iets meer coherent zijn dan hetgeen je in de 80 minuten versie te zien krijgt. Mijn DVD bevat trouwens ook nog Of Human Bondage (Bette Davis) en Life with Father (Elizabeth Taylor), maar geen idee of dit ook apart is uitgebracht.

2*

Here comes the story of the Hurricane
The man the authorities came to blame
for something that he never done
Put him in a prison cell but one time he could-a been
the champion of the world

Gisteren was ik weer eens aan het twijfelen wat ik zou opzetten en alsof het lot er voor iets tussen zat betrapte ik me erop dat ik de melodie van The Hurricane van Bob Dylan was aan het neuriën. Ik had een paar uur daarvoor nog eens een aantal CDs van de zanger opgezet dus daarmee waarschijnlijk dat het nummer in mijn hoofd zat maar toen mijn oog opeens op de film viel, wist ik het: The Hurricane ging de film worden die ik ging opzetten.

Het was alweer een paar jaar geleden dat ik de film had gezien maar ik wist nog perfect wat een gevoel de film op me had. Hoewel, misschien was het niet de film zelf die me een bepaald gevoel was maar The Hurricane was mijn kennismaking met Bob Dylan. Indertijd had ik nog nooit zoiets gehoord en sindsdien was ik fan van Dylan maar dat even terzijde. Het begin van de historie rond Carter kende ik dus al wel via dat nummer maar Norman Jewison weet dit nog altijd enorm boeiend te brengen. Het eerste deel van de film is dan ook erg sterk maar jammer genoeg lijkt het ook alsof dat er drie verschillende films zijn. De eerste is het beste waarin we zien hoe Carter als bokser is en hoe hij in de bak terecht komt. Gelijktijdig met de eerste film wordt er overgesprongen naar een tweede verhaal van een Lesra die het boek van Carter leest en hiermee zichzelf kan identificeren. Dat is al een minder luik aan het verhaal maar eenmaal Carter en Lesra ontmoeten wordt het allemaal wel erg melodramatisch. Vooral naar het einde begint de film teveel naar de geforceerde gevoelens te gaan en dat is toch wel erg jammer. Voornamelijk omdat de film gebaseerd is op twee boeken (het boek van Carter zelf en het boek van Sam Chaiton en Terry Swinton die twee van de drie Canadezen waren) maar dat dit allemaal toch niet correcte informatie lijkt te bevatten. Hoewel het misschien wel fout is van mij om dit op de boeken zelf te steken (Dan Gordon en Armyan Bernstein die het script schreven kunnen dit evengoed veranderd hebben) maar Carter wordt hier wel een tikkeltje heroïscher neergezet dan hij eigenlijk was. Zo was Carter al eens eerder veroordeeld wegens beroving en is hij oneervol uit het leger ontslagen. Het belangrijkste lijkt echter te zijn dat in de realiteit alles er op wees dat Carter wel degelijk de moorden had gepleegd maar dat hij is vrij gekomen vanwege een technische fout tijdens zijn 2e proces... Doet toch wel serieus afbraak aan de film.

Denzel Washington zet hier wel weer een wereldse prestatie neer. Vandaag de dag krijg ik het gevoel dat hij zich meer en meer op standaard actie spektakels concentreert maar er is een periode geweest dat hij fantastische rollen neerzette. Hurricane Carter hoort in ieder geval bij die categorie want met uitzondering van de wederom geforceerde speech in de rechtbank is Washington subliem in de vertolking van Carter. Ook leuk om Deborah Kara Unger nog eens te zien verschijnen. In Highlander III was ze één van de weinige pluspunten en ook hier komt ze degelijk uit de hoek. Ook Liev Schreiber en John Hannah kunnen duidelijk hun mannetje staan maar hebben voornamelijk te lijden onder het mindere script want enig motief waarom ze Carter zo helpen wordt niet echt gegeven.

De film heeft altijd op een 4* gestaan sinds 2008 maar ik verlaag nu toch met een halfje. Het verhaal voelt niet altijd even coherent aan maar vooral de verdraaiing van vele feiten steekt me nogal tegen. Washington is hier erg sterk en het nummer van Dylan blijft geniaal maar toch, het pakte me allemaal niet zo hard als daarvoor.

3.5*

Chop chop, sweet Charlotte. Chop chop till he's dead

De feestdagen. Een tijd van veel eten, verlof en leuk gezelschap en meestal ook een periode waarin ik me wel eens laat verleiden tot een lange film. Het weer is buiten niet te harden dus wat kun je beter doen dan je lekker in een stoel nestelen en te laten onderdompelen in de wondere wereld der cinema. Speciaal voor een gelegenheid als deze had ik Hush... Hush, Sweet Charlotte gehouden. Bette Davis op leeftijd en dat staat altijd garant voor een vermakelijke film.

En ja, ook deze mag er weer zijn. Na het succes van What Ever Happened to Baby Jane? probeerde regisseur Robert Aldrich om zijn sterren (Bette Davis en Joan Crawford) uit die film opnieuw samen te brengen voor de verfilming van een ongepubliceerd kortverhaal van Henry Farrell, namelijk What Ever Happened to Cousin Charlotte? Crawford stopte er echter mee na een anderhalve week filmen doordat de vete met La Davis te zwaar begon door te wegen en het verhaal onderging een naamswijziging. Beetje zonde dat Crawford de set verliet, ik heb haar iets hoger zitten dan haar vervangster Olivia De Havilland, maar dit is bovenal toch weer de Bette Davis show. Ze mag hier weer eens lekker beginnen schmieren en dat zie ik ze erg graag doen. Onvoorstelbaar hoe gestoord ze soms kan overkomen. Een kolfje naar haar hand in ieder geval. Bij De Havilland had ik iets meer mijn twijfels. Zeker in het begin is ze nog wat aan het aftasten, maar eenmaal de intrige helemaal uit de doeken wordt gedaan is ze wel sterk. Ook Joseph Cotton haalt zijn gebruikelijke niveau.

Ik vond de film vooral nogal een Hitchcock (specifieker: Psycho) vibe hebben. Wat explicieter in beeld gebracht dan ik had verwacht, het gebrek aan bloed bij het afkappen van de hand van John is wel een gemiste kans, maar ook onderhoudend tot op de laatste minuut. Je kunt er vanaf het begin vanuit gaan dat het niet helemaal gaat lopen zoals je verwacht, maar Aldrich weet er genoeg verrassingen in te steken zodat de film nergens verveelt. Wat op zich wel verbazingwekkend is, want het script onderging wel de nodige aanpassingen. Eerst omdat Crawford de rol van Miriam een stuk groter wou maken waarna Davis weer segmenten tekst van Crawford eruit haalde en na het vertrek van Crawford werd er van Miriam dan weer een iets kleinere rol gemaakt omdat Davis de meeste aandacht naar haar wou trekken..

Weinig stemmen eigenlijk. Genomineerd voor 7 Oscars en vandaag de dag lijkt het wel tot één van de minder gekende Davis films te horen. Toch vreemd hoe het een film soms kan vergaan. In ieder geval mag Hush... Hush, Sweet Charlotte er in alle opzichten zijn.

4*

It's like he's, uh, like he's playin' the violin or somethin'

Het was me de laatste tijd opgevallen dat ik wat in een oud-Hollywood dipje zat en ik begreep eigenlijk niet waarom. Het is een subgenre aan films dat me nog altijd mateloos boeit, maar blijkbaar zat de laatste tijd de interesse in andere genres. Dan maar eens terug proberen om de liefde aan te wakkeren via één van mijn favoriete acteurs: Paul Newman. Vreemd genoeg eigenlijk niet de link gelegd dat The Color of Money een vervolg is op deze The Hustler.

Kan me dan ook niet meer herinneren of Martin Scorsese's film eigenlijk naar deze film verwijst, maar het is sowieso al te lang geleden dat ik die film überhaupt heb gezien. Niet dat dat ook veel uitmaakt trouwens omdat The Hustler echt wel genoeg in huis heeft om op zijn eigen benen te staan. De opening met de poolwedstrijd tussen Fast Eddie en Minnesota Fats is heerlijk om te zien (iedereen die al eens een partijtje pool heeft gespeeld ziet ook de moeilijkheid van die shots) en nadien ontvouwt de film zich als een boeiend relatiedrama. Onverwachts eigenlijk, want ik had het gevoel dat het spelletje veel meer centraal ging staan. Goede zet in ieder geval van regisseur Robert Rossen om zich veel meer te gaan focussen op de driehoeksverhouding tussen Eddie, Sarah en Bert om dan uiteindelijk te eindigen met een rematch tussen Eddie en Fats. Fascinerend van begin tot einde in ieder geval. Het nodigt in ieder geval wel uit om eens wat meer van Rossen te gaan zien, want dit is een aangename kennismaking met zijn oeuvre.

Veel coole shots dus en het wordt nog indrukwekkender wanneer blijkt dat Paul Newman (Eddie) en Jackie Gleason (Fats) ze nagenoeg zelf hebben gedaan. Bij Newman moest er af en toe iemand anders aan te pas komen, maar Gleason blijkt een begenadigd speler te zijn geweest. Beiden zijn ook begenadigde acteurs en zeker Newman speelt (wederom) één van de beste rollen in zijn carrière. Het is en blijft toch een indrukwekkende acteur die zich een rol compleet kan toe-eigenen. Rest van de cast moet hier niet voor onderdoen trouwens. Piper Laurie zet een heerlijke Sarah neer (alleen wel wat jammer dat haar manken soms vergeten lijkt te worden) en ook George C. Scott mag niet onderschat worden als Bert. Let vooral ook nog op een ietwat vreemde bijrol van Jake LaMotta als de bartender die enkel "Check" zegt. LaMotta is vandaag de dag vooral nog gekend vanwege de Raging Bull verfilming, maar daar was ten tijde van The Hustler nog lang geen sprake van.

Ik vraag me af hoe hij hier eigenlijk in is terecht gekomen. Soit, toffe film, zoveel is duidelijk! Veruit de populairste film in het oeuvre van Rossen maar hij heeft precies nog wel wat kwalitatieve - doch niet zo zo gekende - films gemaakt. Vraag me af of hij dit niveau nog heeft weten te benaderen, maar zelfs dan nog is dit een erg mooie film om in je oeuvre te hebben. Ik ben nu al benieuwd wat een herziening ooit gaat doen.

4*

I was just in the desert. Where? In the middle

Ik had voor mijn kerstmis van mijn broer het Jim Morrison Scrapbook gekregen. Een interessant boek met een biografie over Morrison en allerlei collectibles maar het interessantste was een voetnoot over deze American Pastoral want als Doors fan had ik hier nog niets van gehoord. Op de legale manier was niet aan de film te geraken dus heb ik hem maar via de alternatieve wegen gekeken maar één ding is zeker. Mocht dit ooit fatsoenlijk op DVD komen dan koop ik het sowieso.

Voor Jim Morrison bij The Doors terecht kwam deed hij zijn studies aan de UCLA. Daar studeerde hij film en An American Pastoral is daar een uitloper van. De film is gemaakt ten tijde dat Morrison al zanger was maar dat is dan ook maar de enige link met de groep. Verwacht dan ook geen enkele verwijzing naar de legendarische groep. Al kun je misschien de monoloog die Morrison afsteekt over het ongeluk met de Indianen familie bekijken als een link naar Peace Frog maar het is een verhaal dat hij al vele malen eerder heeft verteld. Wel is het verhaal van An American Pastoral gebaseerd op Riders on the Storm. Nogal logisch als je de tekst van dit nummer vergelijkt met de film. Ook de muziek die doorheen heel de film zit verweven, meestal wanneer Morrison in de auto zit en dat de radio op staat, is helemaal niet te vergelijken met het repertoire van The Doors, al zitten er soms echt wel vrij catchy nummers tussen.

Morrison is altijd al een vreemde figuur geweest. Hij heeft charisma van hier tot in Tokio maar zat ook vaak aan de drugs. Dat neemt niet weg dat hij als persoon bijzonder interessant was/is. Voor zijn carrière als frontman van één van de meest grote groepen ter wereld zal ik hem eeuwig dankbaar zijn maar ook zijn gedichten lijken soms vanuit het binnenste van zijn ziel te komen. Ergens geloof ik dan ook dat hij in deze film ook zijn hart en ziel heeft gelegd. De situaties zijn bij vlagen vreemd (de ene moment is hij aan het wandelen op een verlaten weg en de second daarna is hij ineens met zijn auto in een put gesukkeld) maar het zorgt voor een fascinerend gegeven. Ook de manier waarop het allemaal is geschoten voelt soms amateuristisch aan maar heeft een zekere kracht. Waar ik persoonlijk van hou is de manier waarop de Hitcher zijn lange reis in beeld wordt gebracht. Er wordt niet gekozen om even 10 secondjes het hoofdpersonage te laten rondlopen om hem dan een lift te geven maar je krijgt minutenlange scènes van Morrison die eenzaam langs de weg loopt en het uiteindelijk zo kwaad krijgt dat hij met zijn jas naar de passerende auto's begint te slaan. Het doel van Morrison was dan ook om de kijker het gevoel te geven van de lange reis waarop we de Hitcher volgen. In mijn ogen al even hard geslaagd als de film waarop Morrison zijn idee van lange shots heeft gebaseerd, 2001: A Space Odyssey. Het verhaal van An American Pastoral verloopt eigenlijk best vreemd. We weten niet waar de Hitcher vandaan komt (hij komt uit een waterval gekropen) en we weten ook niet waar hij naartoe wilt. Dialoog is er al helemaal niet, ik denk alles opgeteld dat je aan misschien 20 regels tekst komt, maar vervelen doet de film helemaal niet. Vanaf de leuk gevonden openingscredits tot aan het fantastische slot waar het hoofdpersonage de telefoon pakt, naar een kameraad belt, tussen de soep en de patatten opbiecht dat hij een moord heeft gepleegd om dan op zoek te gaan naar een strip club. Ik vond het in ieder geval geweldig.

Er is hier moeilijk te spreken van een cast. Hier en daar zijn er wel wat bijrollen maar over het algemeen is het toch een one-man show van Morrison. Niets mis mee want de man is in mijn ogen geniaal. De manier waarop hij zijn verlaten tocht in beeld brengt is boeiend maar het is vooral zijn out of the blue uitbarsting in de auto die het geweldig maken om naar de film te zien. Morrison slaagt er dan ook in om zijn rol met zoveel charisma te vertolken dat de tijd zo voorbij vliegt. Ik vind het alleen jammer dat ik de film in zo'n slechte kwaliteit heb moeten zien. Natuurlijk, het is een amateursproject en was waarschijnlijk meer bedoeld als voor de leut dan als een waardig filmproject (vooral als je bekijkt dan Morrison alles zelf heeft bekostigd) maar dit was toch echt wel brakke kwaliteit. Sommige scènes waren moeilijk te ontcijferen maar dit is en blijft toch de heilige graal onder Doors fans dus storen deed het me eigenlijk niet echt.

Ik zei het hierboven al, mocht de film ooit in goede kwaliteit te zien zijn dan zou ik hem sowieso kopen want dit is als fan sowieso de moeite waard. Misschien dat de film dan nog wel een extra half puntje krijgt want het blijft verschrikkelijk interessant om eens een blik te werpen in het leven van Jim Morrison zonder de andere bandleden.

Dikke 4*

We think they see all our flaws. But, that's not what they are looking to find when they look to us

Ik ben altijd wel geïnteresseerd geweest in de escapades van Amerikaanse presidenten. Een fascinatie die begonnen is met All the President's Men en verder aangevuld werd met onder andere The Conspirator en Frost/Nixon. In die lijn leek Hyde Park on Hudson me wel een interessante zit te zijn, temeer omdat ik op zich niets wist van Franklin D. Roosevelt met uitzondering dat het centrale busstation in Antwerpen naar hem genoemd is. De lage score zowel hier alsook op IMDB deden me echter het ergste vermoeden dus een beetje argwanend aan de film begonnen.

Het blijkt tegenwoordig echt wel de mode te zijn om enkel een bepaalde periode uit iemands leven te verfilmen. Het is de 2e keer op bijna evenveel dagen dat ik een biopic in deze stijl tegen kom maar bon, liever dit dan een samengepropt anderhalf uur waar in een sneltreinvaart allerlei feitjes naar je hoofd wordt gesmeten. Hyde Park on Hudson concentreert zich bijna in zijn geheel op een weekend waar de stotterende King George, alweer de 3e keer in 3 jaar tijd dat hij zijn weg vindt naar het grote scherm, samen met zijn vrouw op bezoek komt bij Roosevelt. Roger Michell levert een praatfilm af waar je niets spectaculairs van moet verwachten maar slaagt er wel op een mooie manier in om de goede en slechte kanten van Roosevelt in beeld te brengen. De rol van de vrouwen in de affaires zijn weliswaar nogal kort door de bocht (vond het vreemd dat Daisy en Missy er zo snel vrede mee nemen dat ze een affaire hebben met een getrouwde man) maar het is maar een klein minpunt. Het leukste gedeelte van de film zijn ongetwijfeld de gesprekken tussen Roosevelt en Bertie (en Elizabeth) die garant staan voor een aantal leuke scènes.

Waar Michell ook uitstekend werk aflevert is bij het in beeld brengen op zich. Misschien was het omdat gisteravond de regen weer met bakken uit de lucht valt maar Hyde Park on Hudson oogt heerlijk fris en zonnig. De locaties, ironisch genoeg is de film in Engeland opgenomen en niet in Amerika, zijn dan ook een streling voor het oog. Het is altijd even bang afwachten als een bekende karakterkop zoals Bill Murray zich gaat wagen aan een vertolking van een bestaand iemand maar hij is werkelijk uitstekend als Roosevelt. Ook Samuel West en Olivia Colman moeten overduidelijk niet onderdoen ten opzichte van Colin Firth en Helena Bonham Carter en het is dan ook jammer dat Laura Linney, die de rol van Daisy op zich neemt, nogal flauw en futloos is.

Aangenaam verrast in ieder geval. Het zijn voornamelijk de scènes met de Britse koninklijke familie die erg leuk zijn. Heel de affaire met Daisy is wat minder aantrekkelijk maar door sterke rollen van onder andere Murray, West en Colman valt er nog wel genoeg te genieten.

Dikke 3,5*