Opinions

Maanlichtjuweliers

Ik was al eens eerder aan Les Bijoutiers du Clair de Lune (ik blijf het een prachtige titel vinden) begonnen, maar ik bleek toen een mindere avond te hebben en viel in slaap. Ik was al vrij ver, maar ettelijke maanden later kon ik me enkel nog maar de scène herinneren waar Brigitte Bardot een plank is aan het vastnagelen en met plank en al naar beneden valt. Tijd dus om nog eens een poging te wagen.

Maar ik begon het wederom lastig te krijgen om wakker te blijven en ik vrees dat dat deze keer toch echt niet aan mij lag. Vadim levert hier gewoon een vreselijke film af die vol zit met compleet belachelijke gebeurtenissen (zelfs de gevechten van Bud Spencer & Terence Hill zien er realistischer uit dan dat tussen Lambert en Miguel in het begin van de film..) en zich erg langzaam naar het einde werkt. Hier en daar nog wel eens een ietwat interessantere scène, het stierengevecht onder andere, maar tegen dan kon het me allemaal nogal gestolen worden. Ik heb het boek van Albert Vidalie nooit gelezen dus geen idee of dit een wat getrouwe verfilming is, maar ik begrijp ook niet welke richting Vadim eigenlijk juist wou uitgaan. Het tekstje dat aan het begin van de film zit slaagt dan ook nergens op en voegt werkelijk niets toe, iets wat trouwens gezegd kan worden voor vrij veel scènes in de film.

Maar het is Brigitte Bardot natuurlijk en dat maakt de film toch alweer wat draaglijker. Het was de tweede samenwerking met Roger Vadim, de vorige was het ondertussen vrij gedateerde Et Dieu... Créa la Femme, en die weet toch als geen ander haar sexy uitstraling in beeld te brengen. Het zonnige Spanje is sowieso een heerlijke locatie voor iemand als Bardot. Ze maakt voor mij erg veel goed door haar uitstraling maar toch valt het op dat Bardot op zich een vrij belabberde actrice is. De interactie met onder andere Stephen Boyd, Lamberto, is erg pover. Vadim haalt hier wel een vreemde cast boven want hij gebruikt een Franse vamp en een voormalig Ierse portier die hier zijn eerste stappen in cinema zet om een liefdesdriehoek in Spanje op poten te zetten.

Neen, dit was het overduidelijk niet. Vadim is en blijft een interessant iemand (zijn biografie genaamd 'Bardot, Deneuve en Fonda : openhartige memoires' is een aanrader) maar als regisseur heeft hij mij nog niet weten te overtuigen. Toch wil ik hem nog niet compleet afschrijven maar ik hoop dat hij in zijn latere films toch een hoger niveau dan dit weet te benaderen.

1*

Billy Boy is een leuk weerzien met de ietwat lompe hondenvanger uit Three Little Pups die deze keer een boer is. Op een dag krijgt hij een geitje voor de deur met de vraag om het dier op te voeden, maar al gauw blijkt dat het geitje werkelijk alles opeet. Van de spoorlijnen van een nabije trein tot effectief de animatie zelf. De boer zelf is wat irritant met dat continue stotteren, maar op zich nog een toffe short. Fun fact: het personage van de boer wordt nooit (ook niet in andere cartoons) genoemd maar naar aanleiding van het nummer “Kingdom Come” (wordt soms ook wel The Year of Jubilo genoemd) dat in de short te horen is, heeft het personage dan ook de naam Jubilo gekregen.

3,5*

Popularity is the slutty little cousin of prestige

Vroeger volgde ik de Oscars vrij hard op de voet, maar de laatste jaren is dat wat verminderd. De recente genomineerden/winnaars konden me ook niet altijd even goed bekoren en bij sommige films geraakte ik zelfs gewoon niet aan de aftiteling (Beasts of the Southern Wild, ik heb het over jou) waardoor het lijkt alsof ik wat achterop loop met het kijken van recent spul. Birdman past perfect in dat lijstje, met als verschil dat ik hier wel erg in geïnteresseerd was. Superhelden doen het altijd wel goed bij mij en Michael Keaton blijf ik een ondergewaardeerd acteur vinden.

Bizar genoeg is dan ook juist het paranormale gaven gedoe hetgeen me het meeste stoorde in de film, met uitzondering van die vreselijke openingscredits trouwens. Soit, terug naar de krachten. Volgens mij had Birdman beter tot zijn recht gekomen mocht Riggan geen telepatische krachten hebben. Het zit weliswaar allemaal in zijn hoofd, maar het vloekt ontzettend met het voor de rest uitstekende drama rond een acteur die zich na jarenlange afwezigheid terug probeert te bewijzen en een gooi doet naar artistieke erkenning. Veel knipoogjes naar het leven van Keaton zelf (zo kwam de derde Birdman film uit in 1992, hetzelfde jaar als wanneer Keaton voor het laatst Batman speelde), maar de voornaamste aantrekkingskracht is toch de stijl van regisseur Alejandro González Iñárritu. Had tot sinds kort enkel Babel van hem gezien, was er niet kapot van, maar dit doet hij toch erg mooi. Het moet in ieder geval een serieus huzarenstukje zijn geweest om dit allemaal in één vloeiende beweging neer te poten.

Glansrol voor Keaton dus, zoveel is duidelijk. Aangenaam verrast echter dat de rest van de cast ook goed op hun benen blijven staan. Emma Stone filmde haar scènes tijdens een pauze ten tijde van Amazing Spider-Man 2 en begint nu toch één van mijn favoriete actrices te worden. Ook Edward Norton en Naomi Watts zijn uitstekend, maar het is toch vooral Zach Galifianakis die me nog het meest wist te verrassen. Ik was hem de laatste tijd wat beu geraakt, met de derde Hangover film als dieptepunt, maar dit doet hij goed. De hallucinante drums van Antonio Sanchez helpen trouwens ook wel uitstekend bij het sfeerbeeld. Onvoorstelbaar dat de Oscars de soundtrack niet nomineerden omdat het niet voldeed aan hun criteria..

Ik ben niet zo overtuigd van Birdman als de meesten, maar bon. Het is in ieder geval duidelijk dat dit visueel een hoogstandje is en Iñárritu zet zich hiermee finaal op de kaart. Had het alleen nog net iets meer ingetogener willen zien, vond bijvoorbeeld de actie scène niet vloeiend in het geheel passen, om hier echt de volle pot aan te kunnen uitdelen.

Kleine 4*

Psychologically speaking, vengeance rarely brings the catharsis we hope for

Ik heb niet meer zo heel veel herinneringen aan Suicide Squad maar wat nog altijd wel als een paal boven water staat is het volgende: Margot Robbie is een heerlijke Harley Quinn. In die mate zelfs dat ik veel vertrouwen had in een solofilm van het personage maar die initiële trailers spraken me absoluut niet aan en ik klasseerde dit uiteindelijk ergens op de "moet ik ooit nog eens zien" stapel. Om de een of andere reden stond dit opeens bij de actuele films in de plaatselijke bibliotheek en met wat vertraging is voor gaan zitten. Ik had het niet verwacht maar qua score kom ik alleszins lager uit dan Suicide Squad..

Al vraag ik me af of ik die indertijd niet te hoog heb beoordeelt met 3* maar dat is een ander verhaal. Hetgeen ik al vreesde uit de trailers is in ieder geval de waarheid geworden. Birds of Prey doet er alles aan om een soort van Deadpool vibe uit te stralen en faalt daar miserabel in. De muziekkeuze moet hip en trendy ogen maar is gewoon één stroom aan weinig memorabele meuk. Het is juist met die combinatie dat een film als deze vaak zijn strepen weet te verdienen bij mij. Wat overblijft is een niet al te boeiend verhaal over de totstandkoming van een groepje female fighters en jongens toch, wat duurt het lang vooraleer dat echt goed begint te matchen. Het hoogtepunt is de climax waar de dames allemaal met een verschillende stijl vechten in een op zich nog wel leuke setting (het amusent park) maar uiteindelijk compleet om zeep word gehaald door 2 zaken: het feit dat het park er zo oerlelijk digitaal uitziet doet de sfeer echt geen goed maar het is vooral die belachelijke scène waar Dinah opeens haar klok van een stem laat klinken en eventjes iedereen uitschakelt. Ofwel breng je een film waar iedereen krachten heeft ofwel breng je een film waar niemand krachten heeft maar dit is gewoon een stukje waanzinnig slecht schrijfwerk.

Gelukkig is er dus nog Margot Robbie. Het zou me niet verbazen als die na de opnames een aantal sessies bij een kinesist heeft moeten vastleggen, want ze draagt de volledige film op haar schouders. Robbie doet alles uitstekend maar je voelt wel dat er een reden is dat Quinn vaak samen met andere personages (Joker of Poison Ivy om er maar eens twee te noemen) wordt gebruikt. Na een tijdje begint het personage wel wat teveel van hetzelfde te worden en ze krijgt hier ook niet erg veel weerwerk van haar collega's. Jurnee Smollett is, met uitzondering van die belachelijke scène dan, wel nog degelijk als Dinah Lance en ook Mary Elizabeth Winstead weet nog wel te charmeren als Huntress maar wie kwam er op het idee om oma Rosie Perez de rol te geven van Montaya? Ze heeft absoluut niet genoeg uitstraling om te wedijveren met Robbie, Smollet en Winstead en ook Ewan McGregor heeft echt al wel betere rollen gehad.

Neen, dit was het toch niet. Zitten echt wel een aantal goede scènes in maar er is ook zoveel dat gewoon compleet de mist ingaat. Die Marilyn Monroe parodie bijvoorbeeld, dat past toch absoluut niet bij de sfeer die wordt opgeroepen? Het blijft verbazingwekkend hoe DC op het vlak van animatiefilms en series het zoveel beter doet dan Marvel en op het vlak van hun films zo gigantisch hard de mist ingaan.

2.5*

Prepare to get slapped ...

Ik had nog nooit van de film gehoord maar dankzij het plot en de enthousiaste reactie van Naomi Watts heeft Bitch Slap toch mijn aandacht weten te trekken. Direct de film gepindakaasd maar nog even moeten wachten op mijn broer want die had de film in de videotheek zien staan en wou hem ook graag zien. En zeg nu zelf, wat is er beter dan op een regenachtige zondag naar een stel grieten te zien in een heerlijk overdreven film?

Juist, niet veel dus. Het begint al vanaf het openingscreditsfilmpje waarin talloze van dit soort films worden geëerd. Van La rivolta dei gladiatori tot Faster, Pussycat! Kill! Kill! Veel genregenoten komen tevoorschijn en toen had ik al het gevoel dat dit echt wel eens iets kon gaan worden en dat werd het ook. Bitch Slap heeft een boel overdreven effecten die vaak aan Sin City doen denken maar tegelijkertijd past het comic sfeertje perfect bij wat de film nu juist probeert te verwezenlijken. Jacobson trekt dan ook een blik vol hilarische one-liners (It's time to get medieval) en situaties (het watergevecht) open. Overdreven van hier tot in Tokio maar daarom niet minder vermakelijk en tegelijkertijd ook een heerlijke ode aan de exploitation cinema. Bitch Slap bevat dan ook alles want naast hilarische effecten en situaties krijgen we ook een serieus over the top verhaaltje voorgeschoteld. De film opent met een compleet verwoest en desolaat landschap met daarin Hel die haar afvraagt hoe het zover is kunnen komen. Wel, als kijker krijg je daar in het volgende anderhalf uur een antwoord op in de vorm van soms compleet misplaatste en nutteloze flashbacks maar gelukkig wordt het nergens saai waardoor de film serieus wat punten scoort.

De revelatie van Bitch Slap zijn toch wel de drie dames. Faster, Pussycat! Kill! Kill blijft mijn favoriete Russ Meyer film maar Jacobson slaagt erin om de nieuwe generatie neer te zetten. Persoonlijke favoriet is zonder twijfel America Olivo die de rol van Camero neer zet. De manier waarop ze in het begin normaal rondloopt met dat spannende witte topje om dan uiteindelijk compleet los te gaan, verandert in Psycho Slut en zelfs een auto-ontploffing overleeft. Elke andere film zou afgerekend worden op dit soort situaties maar Bitch Slap had niet hetzelfde geweest mocht dit soort situaties er niet hebben in gezeten. Tweede in rij is sowieso Julia Voth. Haar rol was iets kleiner dan de poster doet vermoeden, ze blijft meer op de achtergrond tot het einde waar de voorspelbare twist komt dat zij Pinky is, maar ook zij was gewoon ideaal gecast voor haar rol. Datzelfde geldt ook voor Erin Cummings (what's in a name...) want die is ook perfect gecast voor de rol van Hel. De scène dat ze met die K14 tevoorschijn komt is dan ook hilarisch. Ik heb al wat actiefilms achter de kiezen maar in nog geen enkele film heb ik zo'n gigantisch geweer gezien inclusief laser! Wat ook leuk is, is om een aantal acteurs van Xena en Hercules te herkennen. Zowel Michael Hurst als Kevin Sorbo zijn van Hercules en Lucy Lawless als Renée O'Connor hebben grote rollen in Xena. De muziek past trouwens ook uitstekend in de film. Heerlijke scheurende gitaren die de scènes perfect ondersteunen. Ik kan het niet nalaten om de vergelijking met Death Proof te maken, een film die hetgeen had moeten zijn wat Bitch Slap nu is geworden.

Ik verwachte hier veel van en ik kreeg ook veel. De drie dames zijn perfect gecast. Bimbo's tot en met maar zo passend in de film. Toch zijn het vooral de weirde personages zoals Hot Wire die de film maken tot wat hij is. Reken daarbij de sfeer en de muziek bij en je hebt een uitstekende film in het genre.

Dikke 3.5*

Panna Rittikrai flikt het eindelijk

Er is een tijd geweest dat ik me via Ong-Bak en Tony Jaa wat meer begon te interesseren voor de Thaise cinema, maar dat is langzamerhand doodgebloed. Deze BKO stamt dan ook nog uit die tijd en lag al ettelijke maanden wat stof te verzamelen. Daar kwam dan ook nog eens bij dat ik Rittikrai zijn Ong-Bak 2 niet al te schitterend vond en ik me afvroeg wat hij er hier van ging maken.

Nu moet ik daar wel bij zeggen dat ik die Ong Bak films al in geen jaren meer heb gezien, maar dit vond ik erg leuk. Op narratief vlak is Bangkok Knockout wat kaal en voorspelbaar met de verplichte flashbacks die het verleden van de fight club wat uit de doeken doet, maar op gebied van de actie is dit toch wel een heerlijk staaltje cinema. Veel verschillende stijlen, een aantal coole bad-guys (favoriet was toch de imposante serial killer-achtige dude met zijn bijl, zeker wanneer hij ook nog eens in de fik komt te staan) en een paar toffe settings. Het kooigevecht is in ieder geval één van de hoogtepunten. Naar het einde toe lijkt de film zich te gaan verslikken in het feit dat de fight club nog eens achter de gokkers aangaan (met alle gevolgen van dien), maar ook dat blijkt een nog vermakelijk stukje te zijn.

Degene die verantwoordelijk voor de ondertiteling had trouwens precies wel wat teveel gezopen toen hij werd ingehuurd om de film te ondertitelen. Soit, het verhaal is sowieso niet het belangrijkste aan de film en ook aan het acteren zelf lijkt niet de prioriteit te zijn geweest. Vond de muzikant eigenlijk wel wat weghebben van Eric Tsang in de oude Jackie Chan films, maar vreemd genoeg kon ik hem hier wel goed hebben. De humor is regelmatig van een bedenkelijk niveau en toch.. Ik zal wel in een flauwe bui zijn geweest. Niet echt bekende namen lijkt me, al moet ik toegeven dat praktisch elke andere Thaise acteur buiten Tony Jaa onbekend is voor mij, maar het is duidelijk dat ze allemaal wel een lekker potje kunnen knokken.

Ik ben één van de zeldzame hoge stemmers voor deze Bangkok Knockout en langs de ene kant begrijp ik wel waarom, maar langs de andere kant heb ik me hier gisteravond wel mee geamuseerd. Er is veel op te merken aan de film, maar als je op zoek bent naar een geslaagde vechtfilm, dan kom je hier wel aan je trekken.

4*

Rellen bij film ‘Black’ in Kinepolis Brussel

Het waren krantenartikels met soortgelijke koppen die in de periode rond de release van Black het nieuws leken te domineren. Niet dat de film aanzet gaf tot geweld (het probleem zat hem in de 16+ rating waardoor veel jongeren tickets voor een andere film kochten en dan in de, ondertussen overbevolkte, zaal gingen plaatsnemen waarna er rellen waren) maar het is me altijd wel bijgebleven. Er bestaat dan ook niet iets als slechte reclame en toen ze dit een tijdje geleden op televisie gaven, wou ik hier wel eens voor gaan zitten.

Zeker omdat Patser, de nieuwste film van Adil El Arbi en Bilall Fallah, binnenkort in de zalen gaat komen en ik het eigenlijk schandalig vond dat ik nog steeds niets van dit duo gezien had. Op zich een film die eigenlijk compleet voldoet aan de verwachtingen. El Arbi en Fallah hebben een stijl die nog niet veel in de Belgische cinema te zien is geweest en slagen er in om een ietwat flauw aftreksel van Romeo & Julia toch nog leven mee te geven. Misschien iets groffer dan ik in eerste instantie had verwacht, maar het is vooral jammer dat de film naar het einde wat uit de bocht vliegt. De opbouw met de escalatie tussen de twee bendes is degelijk, maar die zelfopoffering van Mavela.. Dat is me toch net iets te gemakkelijk. Heb volgens mij het gelijknamige boek van Dirk Bracke ooit wel eens gelezen, maar absoluut geen idee meer in hoeverre boek en film van elkaar verschillen. Benieuwd trouwens in welke mate deze film het algemene beeld van Brussel beïnvloedt. Lijkt me in ieder geval duidelijk dat dit in alle opzichten een overdreven beeld is van de stad die ooit door Trump een hellhole werd genoemd.

Ik ben de laatste tijd wat meer bezig om Belgische (al zijn het eerlijk gezegd vooral Vlaamse) films te zien en dan valt toch snel op dat er qua cast altijd in hetzelfde vijvertje wordt gevist. Dat is bij Black niet het geval omdat er voor bijvoorbeeld de twee hoofdrollen (Martha Canga Antonio als Mavela en Aboubakr Bensaihi als Marwan) mensen worden gekozen die nog niet eerder voor de camera stonden. Altijd een gevaarlijke zet, maar elke acteur is ooit moeten debuteren en Antonio en Bensaihi doen dat goed. Sowieso eigenlijk weinig aan te merken op de cast, maar ook (audio)visueel is dit een erg fijn filmpje gebleken. Veel grauwe scènes en een soundtrack die ik in het dagelijkse leven niet zou opzetten, maar die hier erg goed past.

Wil Image ook nog wel eens een keertje laten passeren, maar tot nu toe spreekt Patser me toch nog net iets meer aan. Daarin beginnen al wel de bekende gezichten op te duiken (onder andere Matteo Simoni) maar het kan nog altijd wel leuk uitdraaien. Fijn om Black eens gezien te hebben, maar een meesterwerk is het niet.

3.5*

Why they'd hang me right off that terrace, Jew folks ain't even allowed here

Ik probeer altijd een zo breed mogelijke filmsmaak er op na te houden. Er zijn nu echter eenmaal veel verschillende stromingen waardoor er bepaalde genres altijd overschieten. Blaxploitaition is zo'n genre maar wel één dat erg hard mijn interesse trok. Zeker omdat het een soort film heeft voort gebracht waarin Fred Williamson zijn naam mee heeft gemaakt en dan heb je mijn interesse gewekt. Ik zit hier echter met een enorme kijkachterstand maar voor Black Caesar op het filmkanaal MGM maakte ik wel even een uitzondering.

En dit is in ieder geval een erg aangename kennismaking met het genre te noemen. Op zich is dit eigenlijk niets anders dan een standaard rise & fall gangsterfilm maar dan met een hoop kleurlingen in de meeste rollen. Het is dan ook jammer dat de film ietwat fragmentarisch en chaotisch aanvoelt op sommige momenten. Gelukkig maakt het einde wel veel goed. Het is een redelijk cliché einde maar het wordt wel geslaagd in beeld gebracht. Gibbs heeft teveel gesnakt naar geld en roem waardoor hij de goede raad van Joe om zich te concentreren op jeugdcenters en dergelijke in Harlem naast zich heeft laten liggen. De taxirit is een heerlijk moment, net als de confrontatie met McKinney, en hij overleeft werkelijk alles. Tot hij uiteindelijk op het einde het loodje legt vanwege een stel hangjongeren die hem bijeen timmeren en beroven. De grote Gibbs is niet meer en het is vooral de manier waarop die me erg aanspreekt. Ik heb eerlijk gezegd dan ook niet al teveel zin in de vlugge sequel (Hell Up in Harlem) die in hetzelfde jaar volgde waaruit blijkt dat hij de aanval heeft overleefd.

Hetgeen dat direct opvalt wanneer je in de eerste minuten van Black Caesar zit is de magnifieke soundtrack. Niet moeilijk ook wanneer je een James Brown in zijn volle glorieperiode hebt kunnen strikken. Down and Out in New York City zet meteen de toon en Mama's Dead is de perfecte, weliswaar iets te dramatische, song voor de begrafenis van de moeder. Maar het is toch vooral Fred Williamson die de show weet te stelen als de charismatische Tommy Gibbs. Ben altijd al wel fan geweest van de man in onder andere From Dusk Till Dawn maar dit is schijnbaar een Williamson op het toppunt van zijn carrière en het is geweldig om te zien. De rest van de cast oogt eerlijk gezegd wat minder. Het ontbreekt hen aan het charisma van een Williamson en het is eigenlijk enkel Julius Harris die als de vader van Gibbs zich staande weet te houden. Art Lund is trouwens wel nog erg geslaagd als de smerige klabak McKinney.

Aangename kennismaking maar ik heb het gevoel dat dit niet het beste is dat het genre te bieden heeft. Williamson is heerlijk op dreef maar de rest van de cast is niet zo memorabel. De film springt dan ook nog eens ietwat van de hak op de tak wat resulteert in een vermakelijke maar niet fantastische film. Mijn interesse is in ieder geval wel gewekt!

3,5*

Arise, my messengers of death! Our time has arrived!

Gisteravond had ik nog wel zin om iets te kijken na I Am Number Four maar ik wou het dan ook weer niet te laat maken. Een perfecte gelegenheid dus om een Disney op te zetten want dat zijn meestal vermakelijke films die nooit echt lang duren. Van deze The Black Cauldron had ik nog nooit gehoord maar toen ik hem een tijd geleden tegen kwam, kon ik het natuurlijk niet laten liggen om mijn collectie te vervolledigen. Met geen enkel idee waaraan ik me kon verwachten begon ik aan de film. En eerlijk gezegd, het is een gemengd gevoel geworden.

Wat direct opvalt is hoe donker de film eigenlijk wel is, qua stijl deed het me zelfs eerder wat denken aan de Lord of the Rings verfilming uit '78. Het is dan ook jammer dat de interessante setting compleet niet lijkt samen te gaan met de schattige personages die zo typisch Disney zijn. Langs de andere kant geeft dit wel een interessantere dimensie aan heel de Disney wereld. Zo is de bijna-dood van Gurgi vanwege het gebrek aan echte vrienden iets dat compleet non Disney is en eerlijk gezegd, ik kan de poging best wel waarderen. Het is alleen jammer dat ze er voor hebben gekozen om de hoofdpersonages (voornamelijk Taran en Eilonwy) zo jong te maken want dit had beter tot zijn recht gekomen als ze wat ouder waren geweest. Maar op zich verschiet ik er nog van dat de film op zich is gemaakt want met 5 jaar productie en 7 jaar effectief maken is dit wel enorm lang voor een film, zelfs al is het een Disney. En dat waren dan nog niet de enige problemen want er werd al lang in de studio getwijfeld of de film uiteindelijk niet te grimmig zou zijn. Er werden al veel scriptveranderingen uitgevoerd maar vlak voor de release werden er dan ook nog eens een heleboel scènes geknipt met een slechte receptie als gevolg. Wat meteen ook de reden lijkt te zijn waarom de film zo onbekend is bij de meesten (alsook bij mij) want Disney heeft hem erg lang in de kluis laten liggen om uit te brengen.

The Black Cauldron heeft een interessante animatiestijl. Voor het eerst werd er geëxperimenteerd met het APT proces maar dat zorgde voor een enorm hoge kost dus werd er hier en daar nog wat CGI aan toegevoegd. Het probleem met APT was ook dat het na een tijd terug vervaagde waardoor er terug werd gegrepen naar de Xerox stijl. Persoonlijk vond ik het eigenlijk best nog wel geslaagd. De film heeft qua tekenstijl voornamelijk trekken van films zoals Sword in the Stone of Aristokatten (de dokter en huisvriend van de gravin en Fflewddur Fflam zijn zelfs twee druppels water), die ook allebei met bovengenoemde Xerox zijn gemaakt, maar dat is één van mijn favoriete tekenstijlen van alle Disney films. De dikke lijnen, de korreligheid, ... Het blijft voor mij echt genieten als ik dit zie in een film. Voor de rest zitten hier nog wel een aantal mooi geanimeerde stukken in maar is het toch wachten op een climax die er nooit lijkt te komen. Wat me de laatste keren is opgevallen bij het (her)zien van Disney films is dat de climax bijna altijd resulteert in een stukje verbluffende animatie. Net alsof ze het allerbeste voor laatste hebben gehouden maar dat lijkt hier niet echt het geval te zijn. De Horned King is op zich erg sterk getekend maar daar stopt het dan ook bij want het uiteindelijke dodenleger is maar zo-zo.

Het is jammer dat de personages niet goed worden uitgewerkt want hier had meer in kunnen zitten. Disney had de kans om eens anders uit de hoek te komen door de mooie tekenstijl (zelfs een aantal van The Nine Old Men hebben hier aan meegewerkt!) te combineren met de donkere setting en verhaal maar het heeft niet mogen baten. Toch blijft The Black Cauldron een vermakelijke film die vooral door zijn atypisch gedrag blijft hangen. Niet het beste wat er in de studio is gemaakt maar zeker ook niet het slechtste.

3.5*

Mr. Fire versus Mr. Ice

De eerste keer dat ik The Black Dahlia zag was ik best wel overdonderd. Het complexe, geweldige verhaal en de bloedmooie Scarlett Johansson, voor mij één van de mooiste actrices van nu zorgden voor een dikke 4 sterren. Na een herziening blijft eigenlijk alleen miss Johansson over.

Het verhaal is gewoon doodsaai. Het begint allemaal zeer sterk en het eerste halfuur - drie kwartier is dan ook het beste uit heel de film maar dan begint het allemaal maar wat een rommeltje te worden. Met als klein dieptepunt de moord op Blanchard. Het sloeg trouwens ook nergens op dat wanneer Bleichert omhoog kijkt om Blanchard te roepen hij maar misschien een meter omhoog kijkt maar als hij naar boven rent om Blanchard te redden hij precies honderd treden moet doen en dan uiteindelijk te laat komt... Ook over het einde ben ik niet tevreden. De moord hoort toch onopgelost te zijn maar hier hebben ze wel een dader. Nu kan het wel dat dit in het boek ook zo was maar toch vond ik niet passend.

Qua acteerprestaties zit het met The Black Dahlia wel goed, buiten Josh Hartnett dan. Het is niet omdat je constant met een sigaret en een scheve grijns op je gezicht rondloopt dat je dan ook daadwerkelijk kunt acteren. Aaron Eckhart aan de andere kant had hier dan wel genoeg aan. Scarlett Johansson ziet er weer bijzonder mooi maar komt hier soms wat miscast over. Ze slaagt er op sommige momenten niet in om de sensualiteit van de diva's uit de jaren '40 neer te zetten. Van Hilary Swank verschoot ik dan weer. Wat een compleet verschil met Million Dollar Baby. Ik had niet gedacht dat ze zo'n twee compleet verschillende rollen zo goed kon neerzetten. Leuk om ook nog Rose McGowan de revue te zien passeren.

The Black Dahlia is visueel wel een klein pareltje. Mooie shots, zoals de boksmatch, worden spijtig genoeg afgewisseld met verschrikkelijke, lelijke shots zoals de moord op Blanchard (al was het kleine stukje met de schaduw wel mooi). Voor de rest wordt de sfeer van de jaren '40 ook wel zeer mooi weergegeven. Ook de muziek past zeer goed bij de film.

Dikke teleurstelling sinds de eerste keer.

2.5*

A busy man has very little time to engage in feminine emotions

Het is eigenlijk onvoorstelbaar hoeveel films Bela Lugosi in een korte periode heeft gemaakt. Zijn grote doorbraak kreeg hij in de jaren '30 met Dracula en hij zou in de daaropvolgende decennia talloze films maken. Vaak tegen zijn zin, Lugosi zat een tijd in geldnood, maar hij maakte er altijd wel iets speciaals van. Het was te hopen dat Black Dragons in die categorie ging komen.

Maar zelfs Lugosi kan hier bitter weinig aan verbeteren. Volgens de korte inhoud op de DVD (de omschrijving die hier op de site staat is beter) zou Black Dragons zo'n heerlijk foute film zijn waar een Nazi wetenschapper mensen begint te klonen en dit allemaal voor een geniaal meesterplan waarmee de Duitsers de wereld kunnen veroveren. Lekker kitscherige science-fiction en iets wat ik altijd wel kan waarderen. Het probleem is echter dat de film zijn premisse verre van waarmaakt. Black Dragons is een uitermate saaie film die bol staat van de vreemde plotwendingen, niet in de goede zin van het woord, en op den duur nogal moeilijk te volgen wordt. Het vreemdste is nog dat de film eindigt met een close-up van een Amerikaanse vlag. De film concentreert zich op een samenwerking tussen Duitsland en Japan en de Amerikanen hebben eigenlijk amper iets gedaan.. De kwaliteit van de DVD was sowieso al niet te schitterend, maar ik denk niet dat we ooit een betere versie zullen krijgen, want de film is rechtenvrij en wordt dus erg goedkoop op DVD uitgebracht.

Je mag zeggen wat je wilt, maar Lugosi was een klasse acteur. Ten tijde van Black Dragons was hij zwaar verslaafd aan morfine, leed hij aan artritis en was hij genoodzaakt om eender welke rol aan te pakken om zijn verslaving te kunnen bekostigen. Dit is zo'n film die hij anders links had laten liggen denk ik en toch weet hij de gestoorde wetenschapper weer erg leuk te brengen. Toch een enorm onderschatte acteur eigenlijk. Fans van de Lone Ranger zullen ook niet weten wat hun overkomt doordat hun held hier geen paard ter beschikking heeft. Hij is nog altijd wel een man of the law (Moore is de Amerikaanse politie agent die als enige lijkt door te hebben dat er iets niet klopt) en hij weet zijn plan wel wat te trekken, maar heeft op zich te weinig om handen.

Alleen maar voor de die-hards Lugosi fans als je het mij vraagt. Meteen ook de enige reden waarom de film toch nog net iets meer krijgt dan het laagste, want Lugosi mag weer doen waar hij goed in is. Sporadisch goede dialogen worden afgewisseld met abominabele dialogen en het uur dat de film duurt lijken er 3 te zijn.

1*

Russische Van Damme

Van de vele actiehelden die Hollywood kent is Jean-Claude Van Damme toch één van mijn favorieten. Vreemd eigenlijk want hij heeft niet de uitstraling van pakweg een Schwarzenegger maar toch, er is iets met de man. Ik ben de laatste tijd dan ook zowat doelbewust een aantal films met hem aan het verzamelen en bekijk die van tijd tot wijlen eens. Ik heb me nooit zo echt hard bezig gehouden met het actiegenre waardoor een hele hoop films nog nieuw zijn voor mij. Op goed geluk Black Eagle maar eens meegenomen.

In het gedacht dat dit eigenlijk een soort van Bloodsport film ging zijn. Wat verwacht je ook anders met een hoes waar Van Damme in zijn bloot bovenlijf in een ring à la Bloodsport staat. Beide films stammen uit hetzelfde jaar en Bloodsport is een veel groter succes dan Black Eagle dus hebben ze er een slim marketing trucje op toegepast. Mij hebben ze er in ieder geval mee zitten want hierdoor draait de film helemaal niet uit op een manier zoals ik gedacht had. Wat we nu krijgen voorgeschoteld is een vreselijk saaie film over iets dat met de Koude Oorlog heeft te maken. Nul komma nul spanning maar vooral vreselijk slepend. Je verwacht op zijn minst een paar heerlijke actiescènes maar de gevechten zijn erg pover en de achtervolgingen zijn alles behalve indrukwekkend. De enige reden waarom je dit op zich nog zou willen uitzien is om de belachelijke sterfscène van Andrei. Na eerst gevochten te hebben met de Japanner wordt hij neergeschoten in zijn been. Hij springt naar de boot maar mist deze compleet waardoor hij dus in het water valt. Hij besluit om zijn vriendin te redden door haar aan te raden om ook in het water te springen waarna hij door de propeller van de boot in stukjes wordt gehakt.. Voor de rest zit de film vol met idiote beslissingen (hé, laat ik mijn kinderen anders mee op mijn gevaarlijke missie nemen) waardoor het eigenlijk op den duur voor ergerend begint te worden.

Wil je deze film voor Van Damme zien, volgens mij ook de enige reden dat hier überhaupt stemmen zijn, dan kom je bedrogen uit. De Muscles from Brussels heeft een vrij beperkte rol als het hulpje van de slechterik en zegt werkelijk amper een woord. En dat is maar goed ook want wat er uit komt is vaak zowaar nog belachelijker. De silent treatment past op zich nog wel bij het personage maar wat direct opvalt is dat Van Damme de hoofdrol had moeten hebben. Zeker omdat Shô Kosugi volstrekt waardeloos is. Wat me eerlijk gezegd verbaast want Kosugi had in de jaren '80 wel wat furore gemaakt met een aantal ninja films maar de choreografie is belabberd en zijn acteren is, en dat hou je niet voor mogelijk, nog slechter. Daar komt nog eens bij dat Kosugi de vervelende gewoonte had om zijn kinderen mee in zijn films te betrekken waardoor Brian en Denny, gespeeld door Kane en Shane Kosugi, blijkbaar geen auditie moesten doen en navenant vreselijk acteren.

De enige reden waarom je Black Eagle ooit eens gezien moet hebben is dat je een Van Damme fan bent en zodoende zoveel mogelijk van zijn films wilt zien. Dit is één van de oudste uit zijn carrière en dat is te merken. Zijn act met de split en het messenwerpen is nog leuk maar gelukkig werd het later met bijvoorbeeld Kickboxer toch nog de moeite voor JCVD.

1*

Europeans eat sausages wherever they go

Eigenlijk had ik niet echt veel behoefte aan Black Narcissus. Ik had indertijd een "boxset' (of hoe je noem je eigenlijk een DVD met 2 films op?) gekocht met daarin Moulin Rouge van John Huston en dus ook deze Black Narcissus. Als Huston fan (The Night of the Iguana!) was het me eigenlijk vooral om Moulin Rouge te doen maar dat was een fikse tegenvaller en de DVD werd ergens in een hoekje weggestoken. Het plot van Black Narcissus sprak me helemaal niet aan maar het was met recentelijk het mooie The Inn of the Sixth Happiness te hebben gezien dat de film me opeens terug te binnen schoot.

Ik had op voorhand absoluut geen idee of dat überhaupt vergelijkbare films waren maar dus gisteren eindelijk eens opgezet. Er zit een zekere zelfde lijn in maar verder weinig raakvlakken en Black Narcissus is bovendien ook nog een stukje beter. Wat lijkt te beginnen als een film over een stel nonnen die eens eventjes beschaving gaan brengen in een verre uithoek, verandert langzaamaan in een fascinerende film over geloof, intriges en jaloezie die bovendien de nodige zelfkritiek niet schuwt. De ontwikkeling van de relatie tussen Sister Clodagh en Sister Ruth wordt bij vlagen ijzingwekkend (die ogen van Sister Ruth! Zou hier het spreekwoord "if looks could kill" vandaan komen?) neergezet en hoewel je vanaf de eerste seconde dat je de bel ziet weet dat er nog iemand van die klif gaat vallen, is de opbouw naar die aanval van Ruth heerlijk spannend. Sowieso ook één van de schoolvoorbeelden van wat voor moois Technicolor ons kon brengen. Die sets zijn werkelijk prachtig.

Daar moet dan ook onvoorstelbaar veel werk in gekropen zijn maar het is wel elke seconde waard geweest. Ik ben niet zo'n enorme fan van Oscars en vind het een nogal overschatte prijs maar kan me niet voorstellen dat er dat jaar op gebied van Cinematography en Art Direction/Set Decoration iets beter is uitgebracht. Tot nu toe enkel en alleen maar positieve geluiden dus maar qua cast loopt het wel een tikkeltje in het honderd. David Farrar lijkt als Mr. Dean een soort van tweedehands James Stewart te zijn en weet niet geheel te overtuigen en ook bij de Sisters zelf loopt niet alles even goed. Deborah Kerr en Kathleen Byron zijn overduidelijk de twee meest gelaagde & geslaagde personages en de interactie onderling is uitstekend maar de drie anderen (Flora Robson als Sister Philippa, Jenny Laird als Sister Honey en Judith Furse als Sister Briony) blijven wat onderbelicht. Verder weer de klassieke stereotiepe personages die je wel vaker in films van deze leeftijd tegenkomt maar dat moet je nu ook eenmaal in de tijdsgeest zien.

Ja, ik ben onder de indruk. Een paar schoonheidsfoutjes zorgen ervoor dat ik hier geen 4.5* aan kwijt geraak (sowieso had ik in het begin wel wat last met de Sisters op zich uit elkaar te houden, dat had toch iets beter mogen zijn) maar ik sluit niet uit dat een herziening wel eens dat halfje extra kan opleveren. Kerr blijft toch een indrukwekkend goede actrice, ik moet dringend eens wat meer van haar gaan zien.

Dikke 4*

It's a Bugatti Spaceship

Ik ben nooit zo'n enorme fan geweest van Black Panther, toch niet van de comic-variant. Best wel wat geprobeerd (sowieso een personage dat wel eens regelmatig in andere teams opduikt, zo heeft hij een tijdje iets gehad met Storm van de X-Men) maar de invulling in Civil War door Chadwick Boseman was in ieder geval wel te pruimen. Dat was echter een kleine bijrol maar de positieve geluiden rond zijn feature film zorgden ervoor dat de verwachtingen redelijk hoog gespannen waren. Gisteren - eindelijk - eens voor gaan zitten.

En wat blijkt? Typische Marvel film die niet boven de middelmaat uitkomt en er eerlijk gezegd zelfs een beetje onder het niveau blijft. Het lijkt alsof ze met dit soort origin/coming of age films redelijk hard op safe willen spelen terwijl ze pas in een sequel eens een andere richting willen uitgaan. De laatste tijd was het met onder andere Thor: Ragnarok weer de goede kant aan het opgaan, maar Black Panther is voorspelbaar over de gehele lijn. Gelukkig nog altijd wel vermakelijk op zijn eigen manier, maar de hoogdagen van bijvoorbeeld Iron Man of de eerste Avengers lijken me wat voorbij te zijn. Wat overblijft is een redelijk lang uitgesponnen plot rond T'Challa en wat familiekwesties waarbij vooral pas op het einde even een knieval wordt gedaan om dit nog mee in de Cinematic Universe te laten passen. Je kunt er namelijk gif op innemen dat het echte Wakanda nog een grote rol gaat spelen in toekomstige Marvel films. Wel fijn trouwens dat ze Killmonger in de film hebben gebracht, dat gaf toch nog net iet of wat dat beetje verfrissing.

Want hoewel ik de invulling van Andy Serkis als Ulysses Klaue uitstekend vond, was het wel duidelijk dat hij als slechterik een niveautje te klein voor T'Challa en co is. Killmonger is indrukwekkender en er waaide halverwege gelukkig dan ook een frisse wind met de intrede van Michael B. Jordan. Vreemd trouwens dat ze bij Marvel vaak voor zelfde namen kiezen. Chris Evans speelde vooraleer hij Captain America werd al eens Johnny Storm van The Fantastic Four en Jordan heeft hetzelfde gedaan in de (overigens onterecht neergesabelde) reboot van het superheldenteam. Verder veel vertrouwde gezichten met opnieuw rollen voor Daniel Kaluuya en Martin Freeman en is Lupita Nyong'o nog een leuke nieuwkomer voor een paar toffe scènes met Chadwick Boseman. Visueel trouwens ook degelijk maar de actiescènes zien er verder niet zo enorm indrukwekkend uit.

Snap ook niet zo goed waar het statement vandaan komt dat dit één van de eerste films is met een Afrikaan als superheld. Voorbeelden genoeg met onder andere Hancock en Spawn en zelfs Marvel bracht indertijd Blade uit met Wesley Sniper, die laatste heeft trouwens jarenlang zelf Black Panther willen spelen maar dat zag blijkbaar niemand zitten. Verder de vertrouwde vinkjes: Stan Lee cameo en een paar after credits stukjes. Toch één van de zwakste Marvel films in jaren.

3*

Black Sheep: één van de slechtste films ooit?

Het antwoord is volmondig ja! Nog nooit heb ik zo'n troep gezien.

Het verhaal was, zoals te verwachten, verschrikkelijk slecht doordat de film gewoon constant twijfelde of ie nu grappig moest zijn of toch een horror moest zijn. Met als gevolg dat er redelijk veel goor in zit maar ook de meest stupide momenten met de schapen die constant voor zich uit zitten kijken en in een kudde van een berg aflopen. Heb ik de schapen in de wei over ons nooit zien doen hoor.

Acteerprestaties trokken op niets, enige waar ik soms om moest lachen was Grant, die vuile hippie. Experience was trouwens ook lachwekkend met haar constante blik op oneindig. Over de 2 broers begin ik zelfs niet.

Nee, dan zie ik toch liever gewone schapen, daar is zelfs meer mee te lachen dan deze gemuteerde rotbeesten.

0.5*

I just want to be perfect

Black Swan heeft altijd al mijn interesse gewekt maar één van mijn beste vrienden vond de film zo waardeloos dat mijn enthousiasme eigenlijk serieus getemperd werd. Ik was de film alweer vergeten toen ik ineens ontdekte dat deze bij veel mensen in de toplijst van 2011 kwam te staan. Zelf probeer ik dit jaar eens een degelijke toplijst te maken dus dit heeft tot gevolg dat ik op een korte periode alle films van 2011 kijk die me wel interessant leken/lijken. Black Swan was er daar dus één van.

Maar eerlijk gezegd, de verwachtingen worden toch niet in zijn geheel waargemaakt. Nu begrijp ik sowieso al niet wat mensen in Aronofsky zien want zijn vorige topper, The Wrestler, was ook een lichte teleurstelling. Dit terzijde weet hij me hier wel meer te pakken dan met zijn voorgaande film. Het begint al met een ontzettend sfeervolle openingsscène waarin het ballet op een heerlijk meeslepende en opzwepende manier wordt neergezet. Ik kreeg het gevoel dat dit wel eens erg interessant kon gaan worden maar dat gevoel verdween jammerlijk genoeg. Ik kan er dan ook niet direct mijn vinger op leggen maar het pakte me simpelweg niet. De rivaliteit tussen Nina en Lily wordt iets te lang uitgerokken om geheel te blijven boeien. Het gevoel ontsnapte me niet dat Aronofsky hier probeerde om hetzelfde gevoel als een David Lynch op te wekken maar daar niet in zijn geheel in slaagt. Gelukkig telt dit alleen maar voor de helft van de film (en zelfs die wordt hier en daar nog omhoog gehaald met een paar beklemmende scènes) en krijgen we een erg sterk einde met de uiteindelijke opvoering van Swan Lake. Alles lijkt op zijn plaats te vallen, althans dat vermoed ik toch maar ik ben al vreemde theorieën tegen gekomen dus het kan zijn van niet, en de film eindigt als een visueel spektakel. Het is dan ook in dat opzicht dat Black Swan nog enigszins een hoge score weet te halen. Waar het verhaal me grotendeels niet kon boeien, is dit wel visuele pracht. De balletscènes worden erg mooi in beeld gebracht. De film lijkt kil, emotieloos en onaantrekkelijk op je af te komen maar in combinatie met een geniale soundtrack van Clint Mansell wordt er hier een erg beklemmende sfeer neergezet.

Natalie Portman is een actrice die precies maar doet waar ze zin in heeft. Als jonge tiener speelde ze al erg sterk in Léon maar ze koos ervoor om ook te komen opdraven in actievolle spektakels zoals het recente Thor en de nieuwe Star Wars trilogie. Op zich hou ik wel van zo'n actrices/acteurs die zich na één succes niet willen distantiëren van andere, gemakkelijkere films. Black Swan kun je echter niet als een makkelijke film labelen maar Portman weet toch wel weer een serieuze indruk na te laten. Ik had eerst de indruk dat ik naar Keira Knightley zat te kijken maar de balletdanseres was dus wel degelijk Portman, die is echt wel ontzettend mager geworden. Jammer trouwens want een skelet is toch helemaal niet aantrekkelijk, geef mij Kunis dan maar. Die is trouwens ook wel serieus geëvolueerd ten opzichte van haar That 70's Show periode. In haar voorgaande films had ik nooit echt de indruk dat ze dat imago echt van haar wist kwijt te geraken maar daar is hier helemaal geen sprake van. Vincent Cassel mag natuurlijk ook niet ontbreken maar die is toch net dat tikkeltje minder dan Portman en Kunis.

Moeilijke film om te beoordelen. Qua plot is dit niet echt denderend en weet Aronofsky verhaalsgewijs absoluut niet te overtuigen maar het is een erg sterk sfeerbeeld en een degelijke cast die dit naar een hoger niveau tillen. Misschien later nog eens een herziening geven maar ik betwijfel of dit in mijn top 10 van 2011 gaat geraken, daarvoor zijn er betere films.

Dikke 3.5

Van Damme, Lundgren en een duikboot

Eigenlijk is het toch gek hoe weinig marketing een film tegenwoordig nog krijgt. Ja, de grote namen zoals bijvoorbeeld de nieuwe James Bond krijgen nog een flink marketingbudget maar deze Black Water is me twee jaar geleden compleet ontgaan. Dit terwijl het de eerste keer is sinds de Universal franchise dat Jean-Claude Van Damme en Dolph Lundgren terug samen in een film te zien zijn (de Expendables reeks even buiten beschouwing gelaten) en dan krijg je nog Patrick Kilpatrick (Sandman uit Death Warrant!) in een kleine bijrol te zien.. In de jaren '90 had dit een heuse kaskraker geweest.

En daar zit dan ook meteen het probleem natuurlijk, we zitten al een tijdje niet meer in die glorieuze jaren '90 en onze actiehelden zijn dan ook flink ouder geworden. De opening met Wheeler en Ballard is gewoon pijnlijk om te zien (Van Damme zou bijna haar grootvader kunnen zijn bij wijze van spreken) maar verder is dit best nog wel een vermakelijk filmpje. Het idee van een geheime gevangenis in een duikboot is best nog origineel en biedt nog genoeg ruimte voor een aantal leuke scènes maar regisseur Pasha Patriki maakt de fout om te lang stil te staan bij het plotje rond die USB drive en bijhorende dongle. Met uitzondering van een update van de technologie is dat een plotlijn die we al talloze keren hebben gezien en Patriki en de zijnen weten er weinig vernieuwing in te brengen. Daardoor hapert de film halverwege ook wat en had er gewoon een kwartiertje oeverloos gezwets geknipt mogen worden. De verplichte twist met Ballard die dan toch nog blijkt te leven is wat voorspelbaar - ik vond het al zo vreemd dat je haar niet echt door het hoofd geschoten zag worden, de film is voor de rest toch redelijk visueel - maar kom, meer moet je dan ook niet van dit soort films verwachten.

Je kijkt het toch vooral voor de actie en hoewel Van Damme (en Lundgren) eigenlijk wat te oud zijn, blijven ze nog altijd wel hun uitstraling hebben. Ik ben wel een tikkeltje teleurgesteld in de hoeveelheid screentime van Lundgren, die zit denk ik hoop en al 20 minuten in de film en lijkt dit meer als een soort van vriendendienst gedaan te hebben, maar het duo is en blijft nog altijd beter dan de nieuwe actiehelden. Jasmine Waltz en Aaron O'Connell hebben werkelijk nul komma nul uitstraling en ook zo'n Aleksander Vayshelboym als Kingsley is hilarisch slecht. Gelukkig straalt Patrick Kilpatrick nog wel het nodige bad-ass gehalte uit en krijg je zowaar nog een tweede Van Damme te zien: Kris Van Damme (oudste zoon van) als Kagan, de handlanger van Rhodes. Zowat de enige van heel het groepje soldaten die toch nog iet of wat charisma heeft. Die Rhodes wordt gespeeld door een vermakelijke Al Sapienza trouwens waardoor het toch vooral de oude garde is die het in deze film doet.

Zonde eigenlijk dat er precies nog altijd geen nieuwe generatie actiehelden lijkt te zijn opgestaan. Het blijven toch vooral de oude mannen die dit soort films nog enige aantrekkingskracht bezorgen, want laat ik eerlijk zijn: mocht dit niet met Van Damme en/of Lundgren zijn geweest.. Ik had hier waarschijnlijk ook niet aan begonnen.. Patriki lijkt zich verder vooral bezig te houden met andere takken van films en niet noodzakelijk met regisseren. Zijn debuut is niet noodzakelijk slecht maar misschien komt hij als Cinematographer beter tot zijn recht.

3*

Buster Keaton komt deze keer terecht in een smidse en zoals te verwachten: er ontstaat weer flink wat chaos. Op papier wel een short die ik zou kunnen smaken maar de uitwerking is wat minder te noemen. Het komt allemaal nogal traag op gang en het is pas wanneer Keaton echt dieper en dieper in de miserie geraakt bij zijn "reparaties", dat het de moeite wordt. Tegen dan lijkt het kalf al wat verdronken te zijn en daar kan de complete vernieling van de wagen weinig aan verhelpen. Naar het schijnt was die wagen een trouwgeschenk van de schoonouders van Keaton maar was anno 1922 de relatie tussen hen al serieus vertroebeld. In 2008 werd trouwens een andere versie van The Blacksmith ontdekt (met Franse tussentitels) met ongeveer 4 minuten aan materiaal - onder andere Keaton die een sigaar opsteekt - die niet in de versie zit die vandaag de dag beschikbaar is. Hopelijk wordt die ook nog eens uitgebracht.

3*

You know, my mother used to say: A cold heart is a dead heart

In mijn herinnering was de Blade franchise niet al te best. Ik heb denk ik de trilogie ooit wel eens gezien, al heb ik blijkbaar niet op het derde deel gestemd, maar de gemiddelde score lag laag voor een Marvel reeks. Geen idee waarom die score zo laag was en aangezien ik toch bezig ben met alles van mijn favoriete comic publisher te kijken leek het me de ideale tijd om het eerste deel eens aan een herziening te onderwerpen.

En de score kan in ieder geval verdubbeld worden, maar nog steeds vind ik dit één van de zwakkere Marvel films. Wel gemaakt in een tijd dat ze nog aan het zoeken waren naar hun juiste vorm (de openingsscène in de nachtclub had in een hedendaagse Blade niet meer gepast denk ik) en dat resulteert dan ook in een ietwat onevenwichtige film. Grootste misser aan heel de film is ongetwijfeld de toevoeging van Karen Jenson. Een vervelend personage, nog eens gespeeld door een vervelende actrice, die eigenlijk nagenoeg de hele vibe tussen Whistler en Blade onderuit haalt. Had de film zich enkel op die twee geconcentreerd, het had er heel wat interessanter uitgezien. Whistler is net als Jenson een niet-comics personage is, maar hij is tenminste een waardige toevoeging aan het universum. Al is Whistler wel oorspronkelijk gemaakt voor de Spider-Man Animated Series uit 1994. Soit, de strijd tussen Blade en Frost blijft na al die jaren goed overeind staan en zorgt ervoor dat de 2 uur op zich niet vervelen.

Komt voornamelijk ook wel door een uitstekende Stephen Dorff. Die is de laatste jaren verder en verder weggezakt in de anonimiteit (al vond ik hem in Somewhere dan weer verbazingwekkend goed terwijl ik hem verafschuw in Alone in the Dark), maar dit was zijn echte en terechte doorbraak. Bij Wesley Snipes hou ik een wat gemengder gevoel over. Qua uitstraling zit het allemaal nog vrij OK, dat stoïcijnse gaat een beperkt acteur als Snipes wel goed af, maar vond hem bij vlagen in de vechtscènes serieus tegenvallen. Het ging allemaal zo houterig precies... Goede bijrollen nog van Kris Kristofferson (Whistler) en Donal Logue (Quinn) en zoals eerder gezegd een waardeloze N'Bushe Wright als Karen. Niet te verwonderen dat die nooit meer iets deftigs heeft gemaakt.

Het zal wel opvallen veronderstel ik maar zonder heel het Karen personage had ik ongetwijfeld op een hogere score uitgekomen. Hopelijk verschijnt die niet meer in de sequels en krijgen we gewoon de film die Blade verdient. De sequel stond echter ook op 1.5* dus dat belooft weinig goeds..

3*

Can you blush?

Hoewel ik fan ben van hetgeen Marvel in de loop der jaren heeft uitgebracht, heeft Blade me nooit echt enorm kunnen bekoren. De eerste film heeft weliswaar een verdubbeling in score gekregen toen ik hem een tijd geleden opzette, maar het was nog steeds één van de minste films uit de Marvel stal. Mijn score voor dit deel stond op 1.5* (net zoals zijn voorganger vooraleer ik aan de herziening begon) en de voornaamste aantrekkingskracht was om te zien of ik ook dit deel wat ondergewaardeerd had.

Het antwoord is ja, maar Blade II is wel een zwakkere film dan de eerste. Het grote probleem hier zit hem in het belachelijke Bloodpack groepje. Van de 8 figuren die in dat team zitten is er eigenlijk maar één die iet of wat tot zijn recht komt en dat is Snowman. Reinhardt is een irritante macho (ongetwijfeld ook één van de slechtste rollen van Ron Perlman) en hoewel Lighthammer er nog op zich nog mee door kan heeft die echter de pech dat hij wordt opgescheept met Verlaine die het personage compleet onderuit haalt. Op papier zal dit ongetwijfeld interessant lijken (onder andere doordat het oorspronkelijk het idee was dat Verlaine de tweelingzus van Racquel uit het eerste deel ging zijn), maar de uitwerking is pover. Is dan alles slecht aan deze sequel? Neen, dat nu ook weer niet. Zo werkt het uitgangspunt met Nomak vrij goed en zien de effecten er een stuk beter uit.

Wat dan natuurlijk de verdienste van Guilermo Del Toro is. Iedereen lijkt het er wel over eens te zijn dat dit zijn zwakste werk is, maar hij maakt er nog wel wat van. Hij slaagt er zelfs in om dat houterige gedoe van Snipes tijdens de gevechten te maskeren en de actie in het algemeen ziet er gewoon degelijk uit. Niet zo moeilijk ook als je op Donnie Yen kan rekenen als action choreographer. Yen neemt dan ook nog eens de kleine bijrol van Snowman op zich dus op dat gebied is het wel genieten, al had zijn rol misschien nog wat uitgebreider gemogen. Kris Kristofferson keert terug als Whistler en is van eenzelfde niveau. Tof ook om Norman Reedus als Scud te zien. De 'twist' waar hij mee de bad-guy is, is weliswaar pover maar Reedus maakt er nog het beste van.

Blade II doet een aantal dingen beter dan zijn voorganger, maar het nieuwe is er wat af en Del Toro wordt genoodzaakt om binnen een klein wereldje te werken. Iets wat hem blijkbaar niet zo goed afgaat. Snipes heeft een tandje bijgestoken, maar jammer genoeg is de rest van de cast soms huilen met de pet op. Benieuwd wat deel 3 brengt, heb die volgens mij ooit eens gezien en kan me er niets meer van herinneren. Ik hou het in het midden of dat een goed of slecht teken is.

2,5*

All those moments will be lost in time... like tears in rain

Het is 28 december 2007 en een 17-jarige Metalfist ziet voor het eerst Blade Runner. Iets meer dan een jaar nadat hij is ingeschreven bij MovieMeter en één van de eerste films die hij specifiek vanwege de site koopt en wat blijkt? Het is een miskoop. Het zint hem sowieso al niet dat er zoveel verschillende versies van een film bestaan en dat de kans erin zit dat hij de 'verkeerde' versie heeft aangeschaft, maar het kwartje valt sowieso niet. Traag en vooral vreemd, het zijn de sleutelwoorden die hem nog jaren gaan bijblijven.

Fast forward naar 27 september 2017 en diezelfde Metalfist heeft alweer een tijdje zijn ticket voor de sequel, die de lauwe titel Blade Runner 2049 heeft meegekregen, liggen. Dat vond hij zelf eigenlijk vreemd aangezien hij de film in al die jaren nooit heeft herzien en toch is er al die tijd iets blijven knagen. Hoog tijd dus om eens een herziening in te plannen en zowaar: het kwartje valt. En zo blijkt maar weer dat je voor bepaalde films toch effectief te jong kunt zijn. Mijn mening rond het tempo is nog altijd hetzelfde gebleven, maar deze keer kan ik het veel meer waarderen. Zo'n monoloog die Roy Batty op het einde nog eventjes afvuurt.. Het is misschien wel één van de meest iconische scènes uit de geschiedenis van film. Verder is dit vooral toch ook een film die visueel na al die jaren overeind blijft staan. Die neon-borden, die donkere sfeer, die regen, ... Het is en blijft een indrukwekkend staaltje dat regisseur Ridley Scott nooit meer heeft bereikt. Qua versie deze keer opnieuw voor de Director's Cut gegaan. Tof voor Scott dat hij eindelijk een versie heeft kunnen uitbrengen waar hij volledig mee akkoord is, maar de verschillen lijken me te miniem te zijn om een nieuwe aanschaf te rechtvaardigen.

Als ik aan Harrison Ford denk, dan denk ik aan Star Wars of Indiana Jones en nooit aan Blade Runner. Ik heb dat altijd zelf vreemd gevonden omdat hij voor een groot deel de spilfiguur is in deze film en toch lijkt hij met deze herziening weer wat in de schaduw te verdwijnen. Hij oogt laks en ongeïnteresseerd, wat voor een deel wel in lijn ligt met de moeheid van zijn personage, maar hij wordt bovendien compleet naar huis gespeeld door Rutger Hauer. Zeker de laatste confrontatie tussen hen beide wordt volledig gedragen door de Nederlander. Sean Young haalt trouwens wel het beste in Ford naar boven, de scène waar hij haar forceert om hem te kussen is misschien wel het meest geloofwaardige wat hij in heel de film laat zien, maar ook een enorm coole Daryl Hannah mag niet vergeten worden.

Misschien net iets teveel de nadruk op filosofie, dat ligt me namelijk niet altijd even goed, maar in ieder geval is dit één van de betere herzieningen die ik al heb mogen meemaken. Ik krijg sowieso veel zin in het vervolg. Hopelijk moet ik er niet opnieuw 10 jaar over doen om de film ten volle te kunnen waarderen. Oh ja, voor ik het vergeet: die soundtrack van Vangelis mag er toch ook weer zijn hoor!

4*

More human than humans

Blade Runner 2049 moet één van de meest geanticipeerde films van de afgelopen jaren zijn. Bijzonder eigenlijk voor een sequel op een film die indertijd met zijn release genadeloos de grond werd ingeboord. Daar is ergens wel iets voor te zeggen (dat happy end uit de originele versie is wel heel erg slecht) maar ik verschoot er eigenlijk wel van in hoeverre dit nog steeds leeft bij het publiek. Gisteren was dan ook de première op het FilmFestival van Zurich en eerlijk gezegd? Ik heb nog nooit zo'n spanning gevoeld in een zaal. Na vertraging wegens technische problemen was het dan eindelijk zover.

Bijzonder ook dat er na de eerste 5 minuten ofzo een zucht van verlichting door de zaal gaat. Dat openingsshot met het oog, de summiere beschrijving wat Replicants en Blade Runners zijn, ... Je voelt dat dit wel goed gaat zitten en dat doet het ook. Het interessante aan Blade Runner 2049 is dat het een sequel is en tegelijkertijd ook niet. Hier en daar knipoogt Dennis Villeneuve wel eens naar het origineel (Los Angeles met de neon-borden en de regen) maar voor het grote deel geeft hij de film visueel zijn eigen smoel. De eerste Blade Runner concentreerde zich dan ook voornamelijk op het technologische aspect van de toekomst en hoewel Blade Runner 2049 dat an sich ook doet, legt Villeneuve voor een groot stuk toch ook de nadruk op de gevolgen van die technologie. Hongersnood is een belangrijke factor in het geheel en ook de gevolgen van de blackout en het blindelings vertrouwen op technologie worden niet genegeerd. Wie meer wilt weten over hoe die blackout tot stand is gekomen moet zeker de 3 shorts die als marketing zijn uitgebracht eens bekijken. Niet echt onmisbare informatie om aan deze film te starten, maar wel interessant om te zien.

Visueel dus meer van hetzelfde en toch ook weer niet, het is een lijn die Villeneuve over de gehele lijn doortrekt. De eerste Blade Runner was vooral qua looks en feel een film noir, deze Blade Runner is dat vooral qua plot. Schrap alle visuele kunstjes en je houdt een verhaallijn over waarbij een LAPD agent een beerput opent en tegen wil en dank wordt meegesleurd. Zou zomaar een rol voor Humphrey Bogart kunnen zijn mocht dit in de jaren '50 gemaakt zijn. Interessant op dat gebied is dat scriptschrijver Hampton Fancher terugkeert (en deze keer wordt gesteund door Michael Green in plaats van David Webb Peoples) maar ik vond zijn less is more principe uit de eerste film toch net iets beter werken. Met zijn 162 minuten is dit een lange zit en hoewel de film op narratief vlak dezelfde vibe heeft als de voorganger qua existentiële levensvragen, voelt dit uitleggerig plot soms toch net iets te lang aan. Ben benieuwd in ieder geval of we in de nabije toekomst nog een Blade Runner film gaan krijgen. 2049 voelt als een afgerond geheel aan, maar er blijft genoeg ruimte open voor nog een deel in het universum.

De laatste jaren zijn de heuse comeback jaren van Harrison Ford en Blade Runner was eigenlijk het laatste iconische personage dat nog ontbrak in die revival. Waar hij in de eerste film wat moe en ongeïnspireerd oogt en figuurlijk in de schaduw verdwijnt doordat hij wordt weggespeeld door onder andere Rutger Hauer, is het moment dat hij hier letterlijk uit de schaduw komt wel heerlijk. Ford legt ook veel meer empathie in zijn rol en het werkt vooral geweldig goed in de scènes tussen hem en K in de woonplaats van Deckard. Die K wordt uiteraard gespeeld door Ryan Gosling en hoewel die weer hetzelfde zwijgzame kunstje bovenhaalt, is het wel een kunstje dat zijn magie nog niet is verloren. Uitstekende chemie trouwens met de immer bevallige Ana de Armas en ook Sylvia Hoeks is overtuigend. Had trouwens wel net iets meer van Jared Leto verwacht, het is gewoon heel het Suicide Squad debacle opnieuw.. Verder nog degelijke bijrollen van onder andere Dave Bautista (die hiermee bewijst meer te zijn dan de komische noot in Guardians of Galaxy) en natuurlijk het wederoptreden van Edward James Olmos als Gaff.

Als er dan één ding is waar Villeneuve en co de mist ingaan, dan is het de soundtrack. Hans Zimmer en Benjamin Wallfisch zijn te kleurloos om de vergelijking met Vangelis te doorstaan. Als dat echter het enige punt van echte kritiek is, dan mag het duidelijk zijn dat het onderste uit de kan is gehaald voor deze sequel. Blade Runner 2049 maken is geen makkelijke opdracht, maar Villeneuve slaagt met vlag en wimpel.

4*

Goose!

Afhankelijk hoe je telt (er zijn namelijk ook onofficiële delen) is dit alweer Puppet Master 14. Dat is best veel voor een reeks die in 1989 van start ging en die eigenlijk kwalitatief niet bijzonder veel voorstelt. Dat klinkt misschien raar uit de mond van iemand die net de afgelopen 14 a 15 weken heeft gespendeerd met elke week een film in de reeks te zien, maar met een algemeen gemiddelde van 2.07* op 5* scoor je niet echt hoog. Dat het toch nog zo hoog ligt is dan ook vooral nog aan film 13 te wijten die zowaar 4* kreeg.

En daardoor had ik eigenlijk nog wel zin gekregen in Blade: The Iron Cross. Ik moet bekennen dat ik wel wat Puppet Master-moe was aan het worden en deze solofilm rond Blade is het perfecte voorbeeld waarom. Weg is de goede vibe die in The Littlest Reich was gemaakt aangezien dit een vervolg is op de Axis trilogie, waarvan de laatste twee delen misschien wel het slechtste uit de saga zijn. Het goede is wel dat één van de weinige goede zaken uit die trilogie (het personage Elisa) hier opnieuw haar opwachting maakt. We zijn x aantal tijd verder na de gebeurtenissen van Axis Termination en Elisa is nu een oorlogsjournaliste geworden. Op papier een interessante ontwikkeling maar de uitwerking laat veel te wensen over. Tel daar dan ook nog eens het feit dat ik eigenlijk nog altijd niet 100% zeker ben of dit een parodie moest zijn op film-noirs of dat John Lechago en de zijnen echt denken dat dit strookt met hoe journalisten/politiemensen in die tijd waren. Uiteraard is er nog een gekke Duitse wetenschapper (hilarisch ook hoe diens afstandsbediening om de doden tot leven te wekken letterlijk 2 schakelaars en een draaiknop bevat) en een aantal domme handlangers.

Ik ging er indertijd vanuit dat Blade: The Iron Cross een solofilm ging zijn en dus geen rechtstreeks vervolg op de Axis reeks. Dat blijkt niet helemaal onterecht te zijn geweest, want met uitzondering van een kleine cameo aan het begin van de film is Blade de enige van onze vertrouwde poppen die zijn opwachting maakt. Het erge is dat de Blade uit 1989 er nog altijd geloofwaardiger uitzag dan wat ze er hier van maken. Tania Fox moet volgens mij toch ook de wenkbrauwen hebben gefronst toen ze de climax filmden, want om de een of andere reden moet ze volledig naakt in de (martel)stoel zitten. Niet dat ik perse klaag, want het is een aantrekkelijke vrouw maar toch.. het is maar een vreemde twist in het verhaal. Fox is ook veruit het beste aan de film, maar met rollen zoals Vincent Cusimano (agent Joe Gray), Griffin Blazi (fotograaf Barney) of Roy Abramsohn (de mad scientist) heb je ook niet veel concurrentie. De domme handlangers zijn misschien nog het ergst maar de namen van de acteurs zijn zelfs het vernoemen niet waard.

De film is ook onderdeel van de Deadly Ten en om maar eens eventjes de Puppet Master fandom te quoten: It was made under the 'Deadly Ten' banner, which is ten Full Moon movies that were produced live in front of audiences eyes, and had webcams on the set so that beginner film makers and fans could have a chance to observe the mechanism behind a movie's production. Ik hoop dat de mensen die dat hebben gevolgd hebben geleerd wat ze vooral niet moeten doen.. De reeks mag nu eens ten einde komen of ze moesten verder gaan met The Littlest Reich. Al ken ik mezelf, eender welk vervolg ga ik nog wel eens kijken..

1*

Hmm. Sounds like rejects from a Saturday morning cartoon

Van de films die de Marvel studio tegenwoordig rijk is, heb ik Blade altijd wat een zwakkere franchise gevonden. In een ver verleden wel eens de drie delen gezien, maar sinds een jaar geleden de eerste twee delen al eens aan een herziening begonnen. Die bleek echter niet enorm succesvol te zijn (deel 1 krijgt 3* en de sequel krijgt 2.5*) waardoor ik dus niet meteen stond te springen om deze Trinity. De aanwezigheid van wat nieuw bloed in de vorm van Ryan Reynolds en Jessica Biel deden me echter wel zin krijgen in dit deel.

Beter dan zijn voorganger in ieder geval, maar ook hier loopt ook wel wat mis. David S. Goyer neemt (wel tof trouwens dat de 2 Disc edition de gewone versie alsook de director's cut bevat) de reeks in een andere richting dan zijn voorgangers en dat resulteert meteen in de dood van Whistler. Die is wat abrupt te noemen maar niet getreurd want al gauw doen de Nightstalkers hun intrede. Daar zit dan ook wat het probleem, want hoewel de film nog altijd Blade heet, is de focus niet meer op de vampierenjager gelegd. Waarschijnlijk de bedoeling dat er hier nog een spin-off of iets dergelijks van gemaakt ging worden, maar dat was blijkbaar ijdele hoop van de makers. Trinity bevat hier en daar nog wel wat leuke gimmicks zoals Hannibal King die met een issue van Tomb of Dracula (de reeks waar zowel Blade als hijzelf hun introductie kregen) ligt te zwaaien maar heel het verhaal rond Dracula is wat standaard. Nu niet dat de voorgangers zo'n toonbeeld waren van een innovatief script, maar ik heb de indruk dat Goyer (die toen de scripts voor zijn rekening nam) beter tot zijn recht kwam met een andere regisseur.

Weinig screentime voor Wesley Snipes eigenlijk. Hij houdt er ook amper dialoog aan over en lijkt het vooral op automatische piloot te doen. Qua vechten blijft hij gelukkig wel overtuigen. Vond hem indertijd in het eerste deel nogal tegenvallend, maar in deze Trinity oogt het weer degelijk. Dat stoïcijnse past ook wel bij zo'n beperkte acteur als Sniper. Nieuw bloed dus in de vorm van Ryan Reynolds (die hier al de kiemen lijkt te zaaien voor zijn rol als Deadpool) en Jessica Biel (die vooral fungeert als eye candy en voor het overige weinig om handen heeft) maar de leukste toevoeging blijkt zowaar Triple H te zijn als één van de henchmen. Dominic Purcell doet wat hij kan als een slecht geschreven Dracula.

Tjah, een film dus waar wel wat op aan te merken is en toch één die je op zich nog wel geboeid houdt. Er zijn een aantal scènes die een pak beter uitgewerkt hadden kunnen worden, maar het is sowieso een franchise die het niet altijd even denderend deed. De reeks herpakt zich ietwat met dit derde deel na een teleurstellende Blade II maar een knaller is het nog altijd niet.

3*

Lijkt me eigenlijk wel een interessant clubje, de Blauwe Engel

De film stak al verscheidene malen in de winkels mijn ogen uit maar om nu over de 20€ te gaan betalen voor iets waarvan ik niet weet of het goed is was mij wat te gortig. Gelukkig ben ik de 2-Disc Special Edition dan ook in de Free Record Shop tegen gekomen voor 7.50€.

Der Blaue Engel is geen hoogstaand verhaaltje met vele plotwending en twists maar is vooral oerdegelijk. Zeer interessant om te zien hoe de hoffelijke, alom gerespecteerde professor Rath uit de middenklasse eerst naar de nachtclub gaat om zijn leerlingen te berispen maar uiteindelijk zelf steeds maar verder en verder mee in het wereldje van sensuele, donkere kamertjesachtige cabaret wordt getrokken dan dat er ooit met zijn leerlingen is gebeurd. En even lijkt de film in te storten wanneer Rath besluit te trouwen met Lola en alles goed lijkt te komen maar dan maken we een tijdsprong die de film naar een hoger niveau tilt. Het botert niet meer goed tussen de twee tortelduifjes en van de eerzame professor is niets meer te bekennen. Hij is fysisch maar vooral mentaal zwaar afgetakeld door de voorbije 5 jaar en uiteindelijk wordt ook de rol van de droevige clown duidelijk door het ijzersterke laatste halfuur waar blijkt dat Rath hetzelfde lot is beschoren als de voorgaande clown. Alle twee minnaars van de sensuele Lola en alle twee bedrogen, gebroken en vernedert. Vooral wanneer er een derde mogelijke clown op de proppen komt in de vorm van een circusartiest, Mazeppa.

Marlene Dietrich, nu een naam die iedereen wel iets zegt en hoewel ze in de jaren '20 al op handen werd gedragen door de Duitse bevolking was ze overal anders in de wereld totaal onbekend, tot ze de rol van Lola Lola op zich nam. Maar wat voor een rol dan ook. Een femme fatale die haar publiek uitdaagt door erotisch getinte nummers en naar het einde toe gewoon een notoire hartenbreekster. Het is duidelijk dat ze jaren later nog op deze film heeft mogen teren. Maar het is niet Dietrich die oorspronkelijk de show zou stelen. Neen, deze was weggelegd voor de Duitse klasse acteur Emil Jannings die het hier zonder twijfel niet moet onderdoen voor de prestatie van mevrouw Dietrich. Vooral naar het einde toe wordt het duidelijk waarom het zo'n alom gerespecteerd acteur was. Ook de rest van de cast staat overduidelijk zijn mannetje.

Minpuntje is wel de visuele pracht waar zoveel over spreken. Ik zag het gewoon allemaal niet en heel de nachtclub leek soms meer door een rokerige waas te zijn gefilmd dan wat anders. Hier en daar wel eens een mooie scène (Dietrich die met haar ellenlange benen haar nummer over Falling in Love Again zingt is er hier zeker één van) maar nergens had ik het gevoel van wow, dit is iets om in te kaderen, buiten de scène die ik daarjuist besprak maar om die in te kaderen is voor andere redenen%u2026

Dietrichs eerste grote hoofdrol is er één om u tegen te zeggen.

4*

Never trust a man who says, "Trust me."

Sinds kort ben ik me weer eens wat meer op acteurs/actrices aan het focussen. Heb een bepaalde tijd gehad dat ik vooral op zoek ging naar films van een bepaalde regisseur, maar een tijd geleden wat Robert De Niro aangeschaft en ook Paul Newman is één van de gelukkigen bij wie ik films blindelings aanschaf. Ze moeten natuurlijk niet te zot doen qua prijs, maar deze Blaze was voor nog geen anderhalve euro in de Kringloopwinkel te vinden en dat laat ik niet liggen uiteraard. Had nog wel zin in een komedie en zodoende kwam ik hier terecht.

Hoewel, Blaze kun je niet echt een volbloed komedie noemen. Het drama neemt toch vooral de overhand, maar dat neemt niet weg dat hier best nog wel grappige momenten in te vinden zijn. Iets wat vooral te wijten is aan een heerlijk sprankelende relatie tussen Blaze en Earl. Daar komt dan nog eens bij dat ik altijd wel te vinden ben voor een film die zich in New Orleans afspeelt, wat is dat toch een heerlijk taaltje dat ze daar spreken, en de waanzin van een verkiezing kan me ook altijd wel bekoren. In dat opzicht zit je bij Blaze wel goed, al verliest de film naar het einde toe net ietsje te hard zijn pedalen. De wederopstanding van Earl had voor mij dan ook niet perse gehoeven maar bon, het is en blijft wel gebaseerd op een echt verhaal en dan kan dat segment op zich niet ontbreken. Wel een heerlijke soundtrack trouwens. Veel Hank Williams en dat is altijd wel fijn om te horen.

En een geweldige Paul Newman. Mocht er hier ooit een remake van komen, dan kunnen ze zo Matthew Mcconaughey casten aangezien hij me daar wel erg hard aan deed denken maar dat terzijde. Verder ook een ietwat onherkenbare Newman eigenlijk, al kan dat ook wel te wijten zijn dat hij hier een stuk ouder is dan in de films die ik al met hem heb gezien. Goede chemie ook met Lolita Davidovich die de voluptueuze Blaze Starr speelt en die weet eigenlijk over de gehele lijn te overtuigen. Blijkbaar heeft de echte Starr (die al eerder een filmcarrière probeerde met Blaze Starr Goes Nudist in 1962) hier nog een cameo in als een zekere Lily, maar dat heb ik ook maar pas op de eindcredits gezien. Rest van de cast is weinig op aan te merken.

Erg vermakelijk filmpje in ieder geval dat dankzij een uitstekende Paul Newman, wanneer niet eigenlijk, naar een hoger niveau wordt getild. Davidovich weet zich perfect staande te houden ten opzichte van Newman en Ron Shelton regisseert een vlotte film. Had misschien nog net iets beter geweest als hij wat korter was maar kom, ik ben in een goede bui.

Kleine 4*

Oh, nice guy, I hope. Everybody's trying to kill me lately

Ik heb Rutger Hauer nooit echt als een actieheld gezien. Ik ken hem voornamelijk van zijn rol als Floris in de gelijknamige serie en zijn recentere rollen in onder andere Sin City en Hobo With a Shotgun. Toch heeft de man wel menig film in het actiegenre op zijn naam staan en wou ik wel eens voor mezelf zien wat hij voorstelde in dat soort films. Op goed geluk deze Blind Fury gekocht en gisteravond eens gekeken.

Hoewel, op goed geluk is niet helemaal waar want de hoofdreden waarom ik voor Blind Fury koos was het feit dat dit een soort Westerse Zatoichi film is. Een filmreeks die ik wel kan waarderen en ik was wel benieuwd naar wat de verwesterde versie ging brengen. Soit, buiten het feit dat de films beiden een blind hoofdpersonage hebben die met een samoerai zwaard zwaait is er voor de rest weinig vergelijk. Alleen jammer dat Phillip Noyce er voor heeft gekozen om een meer humoristisch aspect aan het verhaal te geven. Wanneer je de poster bekijkt verwacht je een volbloed komedie (ik krijg er een soort van Naked Gun gevoel bij) en dat is het gelukkig niet maar toch hadden de flauwe interacties met Billy compleet geknipt mogen worden. Men had er dan ook beter aan gedaan om hier een volbloed actiefilm van te maken want het verhaal leent zich daar overduidelijk voor. Ach, gelukkig is de komedie niet zo uitdrukkelijk aanwezig waardoor Blind Fury nog altijd wel een vermakelijke zit blijft. De openingsscène in Vietnam zet meteen de toon en de korte speelduur zorgt ervoor dat dit alweer voorbij is zonder dat je het weet.

Maar eerlijk is eerlijk, het is vooral Rutger Hauer die de drijvende kracht is achter Blind Fury. De Nederlander lijkt met veel plezier de rol van de blinde samoerai op zich te hebben genomen en amuseert zich overduidelijk met zijn rol. Een aantal leukere scènes zorgen voor wat geslaagd comic relief (zeker wanneer hij achter het stuur van een auto kruipt) waardoor het genieten is van wat hij op het scherm brengt. Alleen jammer dat Brandon Call zowaar nog irritanter is dan ten tijde van Step By Step en het was echt hopen dat hij zo min mogelijk zijn mond opendeed. De laatste minuten van de film waar hij al jankend achter 'uncle' Nick aanloopt zijn dan ook tergend slecht. Het is dat de film een kolfje naar de hand van Hauer is want anders had het wel op een lagere score uitgedraaid. Terry O'Quinn (met haar!) is ook van de partij maar heeft amper screentime en mag pas ergens op het einde eens meer dan twee zinnen achter elkaar uitspreken. Toevallig de tweede keer in nog geen maand dat ik Shô Kosugi in een film tegen kom, waar de vorige film het Van Damme vehikel Black Eagle was. Het is een kleine bijrol, hij wordt dan ook gecrediteerd als special appearance by, maar zorgt wel voor een gelsaagde climax.

Moeilijk te beoordelen. Hauer is heerlijk op dreef als de blinde Nick Parker maar Brandon Call is erg vervelend. De actie kan er mee door, zeker het eindgevecht met Kosugi is leuk, maar de geforceerde humor werkt meer niet dan wel. Op zich wel geamuseerd dus een navenante score voor dit eind jaren '80 filmpje.

Kleine 3.5*

He is attractive in an outdoorsy way

Een tijd geleden had ik eens besloten om wat meer van Rutger Hauer te gaan zien. Hij heeft toch best wel een iconische status, maar ik geraakte niet verder dan Blade Runner en een handvol andere films. Ik heb toen op goed geluk een aantal films gekocht waaronder Blind Fury, Desert Law en deze Blind Side. Niet goed wetende wat ik moest verwachten ben ik een aantal dagen geleden hier eens aan begonnen.

En Blind Side blijkt uiteindelijk een erg leuke film te zijn. Nogal cliché en voorspelbaar weliswaar (koppel rijdt iemand aan, slaat op de vlucht en wordt nadien geterroriseerd door iemand die weet wat er is gebeurd), maar er hangt een zekere spanning in de lucht die gedurende heel de film blijft hangen. De dreiging die Shell uitstraalt wordt vrij effectief gebruikt (al is dat vooral Hauer's verdienste) en het is dan ook wat jammer dat de film naar het einde toe wat zijn pedalen verliest. Een aantal onlogische acties volgen elkaar op (hoe het mogelijk is dat Doug van op die korte afstand een lamp raakt in plaats van Shell is me nog altijd een raadsel) en Shell die eerst in de fik vliegt om dan geëlektrocuteerd te worden is me dan weer te overdreven. Ik vond het juist leuk hoe Shell het koppel op een subtiele manier terroriseerde (de scène waar hij met Lynn is aan het bellen en ze op de achtergrond haar klok hoort luiden is hiervan een goed voorbeeld) waardoor ik op een iets minder over-the-top einde hoopte.

Hauer is hier wel heerlijk op dreef trouwens. In Blind Fury ging hij meer de humoristische kant op, maar hij straalt een dierlijk magnetisme uit dat goed bij Shell past. Hauer is dan ook voornamelijk de reden waarom ik hier een 3.5* aan kwijt kan. Al is de (lichtelijk erotische) spanning die tussen hem en Rebbeca De Mornay hangt ook wel te pruimen. Sowieso doet die laatste het beter dan ik had verwacht en is het vooral Ron Silver die wat de zwakke schakel in het trio is. Soundtrack is trouwens waardeloos. Ik had er speciaal aandacht aangegeven aangezien het van Brian May is (wat ook de naam van de gitarist van Queen is), maar blijkbaar gaat het hier om een andere Brian May. Soit, normaal gezien zou je verwachten dat er een soundtrack aan te pas komt die de dreiging van Shell versterkt en dat dus niet het geval.

Vermakelijke film. Ik begrijp de lage score wel ergens, Blind Side krijgt nu niet echt een prijs voor originaliteit, en toch straalt de film iets uit waardoor hij perfect op zijn eigen poten kan staan. Het is voornamelijk Hauer die de show steelt, al is de mooie De Mornay ook geen straf om naar te kijken.

3.5*

In a world gone blind, what if you were the only person who could see?

Op zich is het idee van heel de wereld blind buiten één persoon wel een interessant gegeven maar het wordt allemaal wat raar uitgewerkt. Vooral in het laatste half uur ontspoort de film wel serieus.

Blindness is een sterk maar vooral psychologisch drama en dat laat het ook duidelijk zien in het eerste deel van de film, de blinden die in de 'gevangenis' terechtkomen en de chaos die er bij ontstaat. maar dan draait het allemaal op wat sentimenteel gedoe uit. Ook wel spijtig dat je nooit te weten komt wat het virus nu was, hoe het in de wereld komt, waarom het terug weggaat, ...


Visueel zag het er wel mooi uit. Al werd er wel teveel gebruik gemaakt van het overbelichten van iets om zo de blindheid die de mensen ervaren weer te geven maar de chaos op het einde van de film zag er wel zeer treffend uit.

Julliane Moore als leading lady acteert sterk maar ook de rest van de bijrollen zijn goed gevuld. Vooral de chinees die als eerste blind gaat was op sommige punten wel grappig. Moest alleen constant aan Morgan Freeman denken wanneer ik Danny Glover met zijn oog patch zag.

Blindness heeft een sterk begin en oogt visueel mooi maar het wordt naar het einde allemaal wat saaier. Leuk om eens te zien maar niet meer dan dat.

3.5*

The suspects wore Louboutins

De nieuwe Coppola is toch altijd iets om naar uit te kijken. Voor mij één van de meer interessantere regisseurs van dit moment en met 3x 4* op 4 films houdt ze er een hoog gemiddelde op na. Toegegeven, Marie Antoinette was een smet op haar CV en ook de kritieken op The Bling Ring beloofden niet veel goeds. Hierdoor werd Coppola's nieuwste wat achteruit geschoven maar gisteren dan toch eens voor gaan zitten.

Maar ik begrijp eerlijk gezegd niet wat hier zo verkeerd aan is. Coppola schetst op een geslaagde manier de leegheid van de Amerikaanse (al zou het verkeerd zijn om te denken dat dat enkel daar een issue is) jeugd en de bijhorende je m'en fou mentaliteit, al wordt zoiets tegenwoordig dan weer YOLO genoemd. Ze laat de invloed van sociale media ook niet links liggen en juist hierdoor wordt The Bling Ring een interessant portret van, zelfs bijna meer een aanklacht tegen, de huidige maatschappij. Veel commentaar hier op de saaiheid van de film maar dat is dan juist ook de bedoeling van de regisseuse geweest. Het leven dat de tieners leiden is vrij saai (de drop-out school bijvoorbeeld waar niets van hen wordt verwacht) en dat wordt natuurlijk niet dynamisch in beeld gebracht. Zou nogal dubbel zijn eerlijk gezegd maar dat terzijde. Coppola laat zich wel een beetje vangen door er uiteindelijk een inbraak teveel in te steken. Zo had het voor mij goed geweest mochten ze maar 1x bij Paris Hilton zijn ingebroken maar het is maar een kleine smet op het geheel.

Wel leuk trouwens dat die haar huis heeft beschikbaar gesteld om in te filmen. Makkelijke publiciteit weliswaar en Hilton draait haar hand niet om voor dit soort praktijken maar toch, vond het wel leuk. Hilton is wel niet het enige slachtoffer dat een cameo maakt in de film want hetzelfde geldt voor Kirsten Dunst die ook ze zien is in de nachtclub. Voor de rest een uitstekende cast die perfect doet wat ze moeten doen. Weinig bekende namen met uitzondering van Emma Watson en Leslie Mann in een kleine bijrol maar op niemand is iets aan te merken. Ook visueel kan Coppola hier wel weer mee uit de voeten inclusief een vreselijk pompeuze soundtrack die vreemd genoeg perfect weet te werken in combinatie met de beelden.

Dat The Bling Ring een love it or hate it film is geworden was me al langer duidelijk geworden. De persoon met wie ik de film keek vond dit verschrikkelijk maar ik kon dit wel waarderen. Niet Coppola's beste werk maar nog altijd een regisseuse om in het oog te houden.

3,5*