Opinions

Beethoven in de sneeuw

Ik denk dat ik de eerste twee (of misschien zelfs drie) films van de Beethoven cyclus heb gezien. Het was een amusante reeks op zich maar met ouder te worden verlegde mijn filmsmaak zich naar andere soorten films waardoor de vele vervolgen compleet aan me zijn voorbij gegaan. Gisteren was, zoals iedereen wel zal weten, kerstavond en dat wordt op televisie meestal gevierd door een heuse storm aan kerstfilms op de kijker af te vuren. Dit zevende deel van Beethoven was er daar één van.

De herinnering aan de andere delen is op zijn minst nogal wazig te noemen maar naar mijn gevoel ligt deze Christmas Adventure niet echt in de lijn met wat ik me bij de reeks voorstel. De grootste fout die ze hebben gemaakt is dat Beethoven (en bij uitbreiding nog andere honden) kan praten. De uitvoering is vrij slecht en het werkt gewoon niet. Met een titel als Christmas Adventure verwacht je serieus wat kerstsfeer en die is hier gelukkig wel aanwezig. Het blijft allemaal voorspelbaar en cliché, het is tenslotte ook een kinderfilm, maar de 90 minuten gaan vrij snel om en het was in ieder geval aangenaam om eens iets van sneeuw tijdens de kerstdagen te zien in plaats van die storm die hier over het land raasde. Qua humor blijft het allemaal nogal flauw en kinderlijk, wederom logisch, maar regisseur van dienst John Putch slaagt er toch in om er hier en daar een ietwat volwassen mop tussen te gooien. Niets echt bijzonders maar ik vind het altijd wel leuk als dit soort films zich ook naar een volwassener publiek richt.

De hoofdreden waarom ik eigenlijk ben blijven hangen bij deze film en niet één van de andere kerstfilms die ze uitzonden is Robert Picardo. Als groot Stargate fan had ik hem direct herkend en Picardo mag hier eens lekker uit de bol gaan. Een stereotiepe slechterik die perfect in de Home Alone reeks zou passen en dat is altijd wel leuk voor dit soort films. John Cleese komt ook nog opdraven als verteller maar heeft erg weinig om handen. De film concentreert zich voornamelijk op de kerstelf Henry en dat is toch wat een hit & miss situatie. Kyle Massey is nadrukkelijk aanwezig, soms iets te nadrukkelijk met die schelle stem van hem, en overheerst jammer genoeg nogal veel.

Dit is een typisch voorbeeld van het soort film dat beter wordt wanneer je hem in een bepaalde periode kijkt. Midden in de zomer heeft het geen zin om je onder te dompelen in kerst en had de film waarschijnlijk ook een lagere rating gekregen. Vooral vanwege Picardo (en in mindere mate Cleese) uitgekeken maar ik betreur het niet. Beethoven nummer 7 is onderhoudend genoeg voor een verloren anderhalf uur.

3*

There's a curtain, a wall I can't get through

Zojuist thuis gekomen van F.A.C.T.S. en mijn broer had daar een Boris Karloff Icons of Horror collection op de kop getikt met volgende titels: The Boogie Man Will Get You, The Black Room, The Man They Could Not Hang en Before I Hang. Hij, als liefhebber van dit soort oude horror, was natuurlijk razend benieuwd naar de films en aangezien ik ook altijd wel te vinden ben voor een Karloff, wou ik er gerust eentje meepikken. We kozen voor degene met de kortste speelduur en dat bleek Before I Hang te zijn.

Wat direct opvalt is dat de film erg sterk opent. Grotendeels dankzij Karloff trouwens maar de toon wordt in ieder geval direct gezet. Wat daarop volgt blijkt ook nog erg degelijk te zijn met Grant die in de gevangenis terecht komt, het onsterfelijkheidsserum op zichzelf test en dan uiteindelijk tot levenslang veroordeelt wordt. Het had misschien interessanter geweest om hier verder op in te spelen want eenmaal Grant uit de gevangenis komt lijkt de film wat in te zakken. Toegegeven, ik vond het op zich wel een leuke opzet dat een injectie met het bloed van een moordenaar ervoor zorgt dat je een moordenaar wordt en de moorden zijn op zich trouwens nog wel de moeite maar het had van mij echter mogen stoppen na de moord op Victor. Het meest teleurstellende is toch wel de climax. Grant wordt overal geseind als gevaarlijke moordenaar maar hij slaagt er in om gewoon naar de gevangenis te wandelen. Gelukkig wordt Karloff uiteindelijk nog wel neergeschoten, anders was het helemaal een anti-climax, maar vond het toch wat een jammerlijk opbouw.

Karloff wordt voor eeuwig vereenzelvigd met zijn rol van het monster van Frankenstein in de gelijknamige film maar ik vind dat juist één van zijn mindere films. Geen slechte film op zich maar geef mij hem dan maar als de mummie of gewoon dit soort rollen waar hij de gestoorde wetenschapper mag spelen. Al in de openingsscène voel je direct aan dat Karloff weer in zijn sas zit en het is dan ook genieten van zijn kunnen. Blijft toch bijzonder hoe hij er elke keer in slaagt om zo'n indrukwekkende persona op het scherm te brengen. Zeker zijn verandering wanneer hij in killer modus geraakt is erg sterk. Geslaagde bijrollen ook van onder meer Bruce Bennett als Paul Ames, het vriendje van Martha, en Edward Van Sloan als Ralph Howard, Grant's collega die Karloff perfect weten te ondersteunen.

Beetje zonde van de climax want voor de rest is Before I hang nog een vrij degelijke horrorfilm. Verouderd natuurlijk maar met een leeftijd van meer dan 70 jaar is dat wel logisch. Toch ook nog even vermelden dat de hierboven genoemde DVD box van uitstekende kwaliteit is, inclusief Engelse ondertitels.

3*

We can show 'em some really Southern hospitality

De nieuwe Sofia Coppola, het is toch altijd iets om naar uit te kijken. Jammer van die ene smet op haar carrière (al wil ik op zich nog wel eens moeite doen om Marie Antoinette te herzien, is toch ook alweer 10 jaar geleden dat ik die voor het laatst heb gezien) maar om de een of andere reden kwam het er maar niet van om The Beguiled op te zetten. Nochtans veel goede voortekenen (de vorige samenwerking tussen Nicole Kidman en Colin Farrell leverde zowaar mijn nummer 1 van 2017 af) maar het intrigeerde me niet zoals haar andere films dat wel deden.

Gisteravond had ik dan ook last om echt in de film te komen, maar dat had misschien ook wel wat met omstandigheden te maken. Het is niet omdat het een gratis filmfestival is, dat je het als ouder moet bekijken als een gemakkelijke babysit.. Wat kinderen van 10 tot 12 jaar hier hebben te zoeken, het is me een raadsel. Een voorstelling in open lucht ook en dan viel vooral op hoe donker de beeldkwaliteit was, had soms echt moeite met te ontcijferen naar wie van de vrouwen ik nu eigenlijk zat te kijken en met de vele scènes bij kaarslicht was dat niet altijd even evident. Een herziening zal dus wel op zijn plaats zijn en dan meteen ook met de juiste mindset want The Beguiled is op een andere film uitgedraaid dan ik in eerste instantie had verwacht. Het eerste uur leek eerder een light-versie van The Virgin Suicides te gaan worden, maar naar het einde toe weet Coppola er toch nog een intrigerende draai aan te geven. Geen idee hoe dit zich in vergelijking met het origineel uit de jaren '70 en het gelijknamige boek verhoudt maar vond het wel een interessante twist.

Wel een geweldige cast trouwens. Nicole Kidman en Kirsten Dunst mag je in de toekomst wel vaker tegenover elkaar zetten, er hangt iets knetterend tussen hen dat de gehele film lang blijft doorzinderen. Kidman speelt weliswaar weer haar koele zelve, maar het is een trucje dat ik nog niet ben beu geraakt. Dunst overtuigt nog altijd als de romantische tiener/twintiger en ook Colin Farrell begint zich redelijk hoog te nestelen in mijn lijstje van favoriete acteurs. Fijne rol ook nog van Elle Fanning die goed aan het evolueren is van kindsterretje naar een volwaardige actrice. Ze gooit nog net dat beetje extra olie op het vuur dat de driehoeksverhouding tussen Martha, Edwina en McBurney is. Het gebrek aan soundtrack werkt ook wel goed trouwens, gaf dat Lorena nummer dat Oona Laurence (Amy) zingt nog net dat beetje extra sfeer.

Vreemd eigenlijk hoe een film toch nog door je hoofd kan blijven spoken. Gisteravond twijfelde ik of ik hier 3.5* aan zou geven, nu twijfel ik of het niet ineens 4* mag zijn.. Ik denk dat ik die mogelijkheid voor de herziening ga houden, die gaat er ongetwijfeld nog wel eens komen. Zou Fairyland: A Memoir of My Father er nog komen of is dat project ook alweer op de lange termijn geschoven? Hopelijk iets sneller een nieuwe film dan weer 3 tot 4 jaar wachten. Heb er alweer zin in.

3.5*

De bioscopen mogen dan wel dicht zijn, maar gelukkig zijn er nog altijd wel een aantal interessante initiatieven te ontdekken. Zo komt het Antwerpse "De Cinema (het vroegere Cinema Zuid) met “De Week van de Slapstick” waarin 3 kortfilms (1x Chaplin, 1x Keaton en 1x Lloyd) live worden begeleid. Beginnen doen ze met Behind the Screen en ik was al langer van plan om eens wat Chaplin films te herzien. Het is – samen met Laurel & Hardy – één van de meest populaire komieken uit die tijd maar het klikt niet tussen ons. Ook deze Behind the Screen is wel eens leuk om te zien, maar niet echt memorabel. Een paar leuke jokes maar het valt op dat het tweede deel (vanaf dat The Girl haar intrede doet) de kortfilm wel een tandje bijschakelt. Chaplin en Edna Purviance hebben een leuke chemie en ook dat verschil in grootte tussen Chaplin en de imposante Eric Campbell is wel leuk. Had er toch iets meer van verwacht eigenlijk maar wel tof om dit met livemuziek te zien, al vond ik ook de muziek in het tweede stuk net wat beter passend.

3*

Wij zijn de ark van fucking Noah!

De nieuwe Felix Van Groeningen, het is toch altijd wel iets om naar uit te kijken. Zijn laatste 2 films in de cinema gaan zien en eigenlijk bij allebei op een verschillende manier weggeblazen. Net zoals met The Broken Circle Breakdown deed de krant De Standaard een actie dat je gratis (je moet natuurlijk wel een krant aanschaffen) naar een voorstelling kon gaan kijken en na wat geschuif met datums, want uiteraard geldt dat ticket niet voor alle voorstellingen, gisteren dan toch voor kunnen gaan zitten.

Met De Helaasheid Der Dingen had Van Groeningen een uitstekende roman als bronmateriaal en bij The Broken Circle Breakdown kon hij rekenen op het uitstekende toneelstuk van Johan Heldenbergh & Mieke Dobbels maar hier maakt hij gebruik van zijn eigen jeugd om de film een smoel te geven. Van Groeningen zijn vader was namelijk een tijd uitbater van De Charlatan, het café waar Belgica op geïnspireerd is, en het gevoel ontsnapt me dan ook niet dat dit vooral een film is geworden voor de mensen die gekend zijn met die wereld. Belgica duurt dan ook meer dan 2 uur en dat is eerlijk gezegd een halfuurtje te lang. Van Groeningen doet zijn uiterste best om het leven ten tijde van Belgica tot leven te wekken, en slaagt daar trouwens voor lange tijd wonderwel in, maar na de zoveelste snuifbeurt en tripscène had ik het wel weer gehad. Wat overblijft is een ietwat standaard rise & fall verhaal dat bij vlagen erg onaf aanvoelt. Zo wordt er nooit verder ingespeeld op Frank's aanval op Dos Santos (de Spanjaard die een fikse rammeling krijgt in de steeg) en de gerechtelijke gevolgen ervan. Ofwel haal je die scène met de politie er gewoon uit ofwel werk je het verder uit. Dit oogt gewoon onaf.

Soundtrack zit trouwens wel goed. De gebroeders Soulwax nemen die muziek voor hun rekening en dat levert een aantal puike nummers op. Het zal niet zo'n vaart lopen als The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band, maar The Shitz zijn met How Long al geruime tijd te horen op onder andere Studio Brussel en het nummer is nog een lang leven beschoren volgens mij. Qua cast is het echter niet allemaal zo positief. Oorspronkelijk was Matthias Schoenaerts gecast voor de rol van Frank, maar die stapte uit de productie waardoor Tom Vermeir letterlijk en figuurlijk in the picture kwam. Een goede keuze en ook Stef Aerts is uitstekend als de andere helft van de twee broers, maar de bijrollen zijn soms vrij belabberd. Ik heb Charlotte Vandermeersch nog vrij hoog zitten, maar hier is ze niet op haar plaats. Wel veel toffe cameo's trouwens van onder andere Roland en Bent Van Looy.

Degelijke film, dat wel, maar ik verwacht toch nog net iets meer van Van Groeningen. Het is dan ook wat een terugval te noemen na twee geweldige films en ik vermoed dat de regisseur iets te dicht stond bij de originele gebeurtenissen waardoor hij er niet in slaagt om het even meeslepend en indrukwekkend neer te zetten zoals het ongetwijfeld in zijn geheugen zit. Moet eigenlijk zijn ouder werk maar is gaan zien.

3.5*

Mooie Marcello

Na een thema rond Marlon Brando zijn ze bij Cinema Zuid de Italiaanse weg ingeslagen. 16 films van Marcello Mastroianni gespreid over 2 maanden, ik ben nog nooit zo blij geweest met mijn jaarkaart. Temeer omdat het met uitzondering van een aantal klassiekers (zoals La Dolce Vita en Le Notti Bianche) allemaal redelijk onbekendere films zijn die ik nog niet heb gezien. Zo kon Il Bell'Antonio maar op 6 stemmen rekenen en dat is toch weinig voor een film met een legendarische acteur en een al even legendarische actrice.

Al begrijp ik best wel dat dit wat in de vergetelheid is gesukkeld, want dit is niet meteen een film om over naar huis te schrijven. Nu ben ik sowieso al geen enorme fan van Pasolini, die hier het script voor zijn rekening nam, maar dit doet er in ieder geval geen goed aan. Het grote probleem aan Il Bell'Antonio is dan ook dat Mauro Bolognini het probleempje (moet ik altijd aan die quote van Rachel uit Friends denken: Just so you know, it's not that common, it doesn't happen to every guy, and it is a big deal!) veel te serieus aanpakt. Alfio die er prat op gaat dat ze hem hebben gepromoveerd omdat hij er ooit is in geslaagd om op 1 nacht 9 verschillende vrouwen te versieren, heel het stadje dat in een lang vergane tijdsgeest zijn blijven steken, ... Het zijn allemaal aspecten die het beste tot hun recht komen bij een komedie. Hier en daar lijkt Bolognini dat wel te realiseren (zo is het gesprek tussen de grootvader van Barbara en de vader van Antonio schitterend), maar hij doseert niet alles even goed. Zeker de dood van Alfio werd wel erg abrupt in beeld gebracht.

Er is iets met met Marcello Mastroianni waardoor hij precies elke rol aankan. Soms lijkt hij niet verder te geraken dan altijd dezelfde getroebleerde blik, maar dan weet hij me 5 minuten later toch wel weer te verrassen. De rol van de romantische doch impotente Antonio lijkt hem niet meteen op het lijf te zijn geschreven en toch geraakt hij er mee weg. Ook de mooie Claudia Cardinale is hier van de partij en doet wat ze moet doen. Het is echter Pierre Brasseur die als Alfio, de vader van Antonio, met de beste momenten gaat lopen.

Een wat gezapige film (dat de heren links en rechts van mij in het slaap zijn gevallen en ik ergens vooraan in de zaal ook nog af en toe een snurk hoorde zegt genoeg) die vooral nog overeind blijft vanwege Mastroianni, Cardinale en Brasseur. Eerste film die ik van Bolognini zie wiens voornaamste feit precies Le Streghe is, een omnibusfilm met onder andere Visconti, Pasolini en de Sica. Dit neigt in ieder geval nog niet naar meer.

3*

Louis de Funès en de Amerikaanse wagen

Ik weet niet waarom maar tegenwoordig vind je erg veel van het werk van Louis de Funès in de winkels op DVD. Het lijkt alsof ze opeens van een overschot af moeten geraken maar mij hoor je daar niet over klagen want het heeft er in geresulteerd dat ik een hoop van zijn films heb kunnen zien de laatste tijd. Ondertussen heb ik een viertal boxsets van de Franse komiek gezien en ik kan er in ieder geval niet genoeg van krijgen.

Het begin sloeg echter wat tegen doordat er wordt geopend met de mededeling dat de film met toestemming van de makers is ingekleurd. Waarom ze daar ooit mee zijn begonnen, het is me een raadsel want ik vind het volstrekt belachelijk om een film nadien in te kleuren. Soit, gelukkig opperde de film zelf al om simpelweg de kleuren uit te draaien om dan toch nog van de film in zwartwit te kunnen genieten. En genieten is het want Robert Dhéry maakt een film die heerlijk warm aanvoelt. Is het de Franse sfeer, het pittoreske dorpje of de kameraadschap waarmee de personages met elkaar omgaan? Ik weet het niet maar ik zat eigenlijk continu met een dikke glimlach op de lippen. La Belle Américaine fungeert ook een beetje als kritiek op de maatschappij (het is pas wanneer Marcel de auto koopt dat er een hoop deuren voor hem opengaan) maar na een tijd heb je het daar wel rond gezien. Een paar momenten voelen wat overbodig aan, zo duurt het wel erg lang eer Marcel terug in het café is geraakt nadat hij in de koffer heeft gezeten, dus iets meer knipwerk had wel leuk geweest.

Wanneer je een volbloed Louis de Funès film wil zien, dan moet je beter een andere film opzoeken want ik denk dat hij hier hoop en al een goed kwartier in meespeelt. Een kwartier dat goed gevuld is trouwens want in de paar scènes waar de Funès in te zien is, is hij hilarisch. Het soort rollen van onderkruiper die continu in kolère schiet is dan ook een kolfje naar zijn hand. Al bevat La Belle Américaine sowieso een degelijke cast want de hoofdrol is weggelegd voor de regisseur zelf, Robert Dhéry. Hij doet dat erg degelijk maar het zijn voornamelijk de bijrollen zoals een de Funès die het geheel interessant maken. Jean Lefebvre is altijd de moeite waard en maakt dat hier wederom waar.

De film is tegenwoordig samen met Le Roi Pandore met Bourvil te vinden voor de spotprijs van 5 euro in de Carrefour. Verwacht geen Louis de Funès film maar een degelijke Franse productie die een redelijk groot feelgood effect op je heeft. Erg vermakelijk.

3.5*

Belle de Jour

Ik kende Luis Buñuel niet maar ik had eens ergens gelezen dat dit één van de favoriete regisseurs van Hitchcock was dus ik was wel redelijk benieuwd. Maar laat ik allereerst beginnen met dat de speelduur volgens mij hier niet klopt. Mijn versie duurde ongeveer een 20 minuten korter al was ie wel opgenomen van tv dus ik kan het niet met zekerheid zeggen.

Belle de Jour had waarschijnlijk niet zo goed geweest zonder Catherine Deneuve. Wat een geweldige en knappe actrice is dat! Het is vrij interessant om iemand als Séverine, een gewone vrouw die alles heeft, te zien verlangen naar andere mannen. Die trouwens allemaal bizar zijn. Denk maar aan de professor die denkt dat hij in een andere tijd leeft, die Aziaat met zijn koffertje,... Maar vooral ook de surrealistische scènes in het bos.

Luis Buñuel maakt een redelijk sterk begin met Belle de Jour maar echt overtuigd ben ik toch nog niet.

4*

Mijn 3e Visconti

Wat me dan direct ook opvalt is dat deze lichtvoetiger is dan de voorgaande die ik heb gezien (Gattopardo en Notti Bianche). Ook eindigt deze Bellissima met een relatief happy end.

Toen de film opende met Magnani die in een koor zit te zingen had ik wat men twijfels en ook de volgende tien minuten waar er veel gebruik gemaakt van Italiaanse furie bleven die twijfels. Gelukkig verdwenen ze daarna als sneeuw voor de zon wanneer ik wat meer in de film geraakte.

Ik kende Magnani niet maar het blijkt dat ze toch wel een degelijke actrice is. Ze speelt het personage Maddelene bijzonder sterk en slaagt erin om zich in allerlei gevoelens te wentelen en te draaien om toch maar haar zin te krijgen. De bijrollen waren ook wel amusant met als hoogtepunt de vrouw die een tijd de lerares van Maddelene's dochter speelt vooral dan de manier waarop ze uit de film wordt gewerkt door middel van Spartaco.

Wat een minpunt is, maar dan kan de film zelf niets, is dat er soms zoveel dialoog op zo weinig tijd wordt gegeven dat de ondertitelaar helemaal niet kan volgen en soms hele stukken skipt.

Bellissima is een zeer mooie film maar mist toch nog ergens de flair die Visconti in zijn latere films wel zou kunnen produceren.

4*

Zeer mooie poster trouwens al lijkt de dochter hier meer op een jongetje dan op een meisje.

One God, that I can understand; but one wife? That is not civilized

Normaal gezien haat ik echt de winterperiode. Het is koud, de dagen zijn enorm kort en hier hebben we altijd ofwel regen ofwel sneeuw. Geef mij maar de zomer waar het zwoel warm is en je terrasjes kunt gaan doen, hoewel we op dat laatste hier in België ook niet meer moeten rekenen met die rotte zomers die we hier altijd kennen. Soit, de winter is een periode om triest van te worden maar langs de andere kant is het wel heerlijk filmweer. Vandaag was het wederom eens enorm mistroostig weer dus was het de perfect gelegenheid om eens één van de langste, misschien zelfs de langste, film uit mijn collectie op te zetten.

Ik denk dat ik Ben-Hur echt al zo'n 5 jaar op DVD heb liggen maar het was er dus nog nooit van gekomen om hem eens op te zetten. De lange speelduur zal daar vast en zeker iets mee te maken hebben maar ook het religieus getinte thema leek ik na The Ten Commandments helemaal niet meer te trekken. Ik bleef hier echt maar goede verhalen over horen dus dan uiteindelijk toch maar eens de kans gewaagd en daar ben ik blij om want Ben-Hur is desondanks zijn lange speelduur een erg meeslepende film geworden. Ik had het niet verwacht maar tot aan de overbekende koetsrace is de film alles waar ik op hoopte. Hier en daar een beetje gedateerd met Jezus die Judah water geeft maar de strijd tussen de twee oude vrienden zorgt voor een heerlijke spanningsboog die perfect wordt afgesloten met de hierboven genoemde koetsrace. Het is dan ook ontzettend jammer dat de film daar niet stopt. Ik weet niet wat Wyler of Tunberg of eender wie die ook maar aan het script heeft meegewerkt bezielde maar het einde is zo ontzettend mierzoet en religieus dat het de film echt naar een veel lager niveau brengt. De hele geloofskwestie wordt doorheen de film nog op gepaste wijze gebracht maar dat einde... Blijft toch een serieuze misser, zeker wanneer Myriam en Tirzah dan opeens wonderwel genezen van de lepra. Als de film had geëindigd met de dood van Messala dan had hier met gemak een 4.5* ingezeten.

Ik ga het eeuwig zonde vinden want de film steekt voor de rest op zich erg sterk ineen. Het was de alles-of-niets film voor MGM die op het randje van faillissement balanceerden door een aantal dure missers maar hier haalden ze nog een laatste keer alles uit de kast en het resultaa mag er zijn. Ben-Hur is dan ook één van de laatsten in zijn soort want zo'n massaproducties zien we vandaag de dag simpelweg niet meer. De talloze figuranten in de massascènes, de paardenrace die enorm sterk in beeld werd gebracht door de legendarische Yakima Canutt (het is trouwens zijn zoon die ongewenst over kop gaat tijdens de race), de zeeslag, ... Nu zou dat allemaal met de computer worden gedaan maar de authenticiteit spat er vanaf en dat blijft toch nog altijd beter dan eender wat er uit een computer getoverd kan worden.

Ik heb Charlton Heston altijd een vrij rare mens gevonden. Ik heb maar een handvol films met hem gezien maar het merendeel van zijn films resulteert bij mij altijd in een religieuze rol maar in het echte leven weet hij vaak de pers te halen met zijn voorzitterschap van de NRA, iets dat toch lijnrecht tegenover elkaar lijkt te staan maar het zou fout zijn om hem op één van deze twee af te rekenen. Zeker op zijn acteur zijn want net zoals in The Ten Commandments weet hij de rol hier perfect te spelen en had ik niemand anders in de rol willen zien. Heston zal altijd herinnerd worden via zijn rol in Ben-Hur, persoonlijk opteer ik meer voor Planet of the Apes, maar het is in ieder geval terecht. Wat hier dan wel weer een jammerlijk gevolg van is, is dat Heston de enige goede acteur is in heel het epos. Onterecht want Stephen Boyd als Messala is sowieso van een even hoog niveau, misschien zelfs net dat tikkeltje beter nog. De film bouwt dan ook vooral op deze twee acteurs en hiermee vervalt de rest een beetje in het niets. Het is niet dat er echt slechte rollen, iedereen is vrij degelijk, maar de aandacht wordt toch voornamelijk naar Heston en Boyd getrokken.

Het laatste halfuur blijft ontzettend jammer. Ik heb nooit het boek gelezen dus geen idee of het een getrouwe verfilming is maar dit is echt een enorm slechte zet geweest. Naast het feit dat het historisch compleet fout is, haalt het de vaart uit de film en is het zelfs belachelijk te noemen. Heston en Boyd stelen de show maar ook de decors en de massascènes springen er serieus tussenuit. Er had meer in gezeten maar het heeft nu eenmaal niet mogen zijn.

4*

3 older dudes should be able to beat 9 young jocks... Right?

Gisteravond had ik wel zin om een film te zien maar omdat ik nogal redelijk moe was koos ik voor iets dat ik al kende en waar ik niet al te hard bij moest nadenken. The Benchwarmers was dan ook de perfecte keus.

De film benadert een nogal cliché thema. Nerds die nooit iets in hun leven hebben bereikt worden opeens de helden van de dag door een bepaalde sport. Cliché omdat nogal veel films dit gebruiken, Dodgeball en BASEketball schieten mij als eerste binnen, maar waar Benchwarmers zich mee onderscheid is dat 2/3 van het team verschrikkelijk slecht is in de betreffende sport. Het blijft dan ook hilarisch om Richie en Clark zo hard te zien klungelen. Baseball bats vliegen de lucht, dieren worden gemolesteerd en Clark molesteert het meeste van de tijd zichzelf. Onze twee 'helden' worden dan tenslotte nog bijgestaan door Gus, de enige van de groep die effectief weet hoe hij met een bat moet slaan. Op zich is deze aanpak best wel leuk want nu is er eens geen ongeloofwaardige verbetering qua atletisch vermogen van de personages. Zelfs de achtergrond van Gus wordt nog goed en humoristisch uitgevoerd. Qua randpersonages is de film vaak ook nog de moeite waard, Howie bijvoorbeeld, maar je moet dan ook wel van dit soort platte humor houden. Ach, it worked like a charm.

Rob Schneider zie ik wel graag spelen. In The Hot Chick is hij werkelijk hilarisch maar ook in zijn rol hier is best wel de moeite waard. Een beetje zelfspot kan nooit kwaad, er wordt gelachen met dat hij zo klein is, maar vooral in combinatie met de twee anderen is hij vaak echt wel leuk. David Spade is bij mij vooral bekend van zijn rol in 8 Simple Rules maar hier komt hij leuker uit de hoek maar ook voor hem geldt dat hij in combinatie grappiger is, al heeft hij wel een aantal leuke one-liners. Jon Heder is de minste van de drie. Hij heeft op zich wel een aantal leuke momenten maar zijn rol bestaat in principe uit niets meer dan idiote opmerkingen inclusief idiote bekken trekken. Jon Lovitz is eigenlijk best wel een creepy typetje, zowel in de film als naast de film maar in de film past hij in ieder geval uitstekend. Rest van de cast is meestal ook nog leuk, vooral Howie en Carlos stelen vaak de show.

Ik wou een film waar ik niet te hard bij moest nadenken en Dennis Dugan vervult die rol met verve. Film duurt niet te lang, zakt nergens in en als bonus zijn er nog de leuke interviews waar ook nog wel wat kan worden afgelachen.

3.5*

Publieke vijand n° 1

De Bende Haemers was één van de programma's die de kersverse zender Vier (voorheen VT4) moest ondersteunen. Een documentairereeks over een bende die onnoemlijk veel schade heeft aangericht en een verhaal dat in de loop der jaren veel weg begon te hebben van een gangsterfilm uit Hollywood. Het was aan Peter Boeckx, Annick Bongers en Charlotte Lerouge om komaf te maken met de mythe en de bende weer te geven zoals ze altijd zijn geweest, een groep gestoorde misdadigers zonder enig moraal besef.

En dat lukt hun goed. De Bende Haemers is een miniserie geworden van 6 afleveringen die de levensloop van Haemers en de bijhorende bende onder de loep neemt. Van de jeugdjaren va Haemers zelf tot aan de eerste dode en de uiteindelijke zelfmoord van de lange blonde 'god'. En waar er bij de eerste aflevering nog werd geroepen dat Haemers als mens wordt verheerlijkt en verafgood, is daar imho eigenlijk bijzonder weinig van te merken. Hoewel de afloop te voorspellen is, zelfs ik die nog niet was geboren toen de bende hun 'hoogtepunt' bereikten wist van het lot van menig bendelid. Toch blijft de reeks vanaf de eerste minuut tot de laatste boeien en is het eigenlijk hallucinant om te zien dat praktisch niemand spijt heeft van zijn daden. Zeker een figuur als Basri Bajrami komt er gewoon open en bloot voor uit dat hij het allemaal terug opnieuw zou doen. Waar ik ook altijd dacht (en volgens mij was ik daar niet de enige in) dat Haemers het grote kopstuk was van de bende, leggen de documentairemakers terecht de schuld bij iemand anders. Het zijn types zoals Lacroix en Bajrami die de hersens achter de meeste overvallen waren terwijl Haemers zelf meer op het naïeve af is. Hij is blijkbaar ook niet al te snugger wanneer je de persconferentie in Rio ziet waar hij eens eventjes iedereen verraadt.

Dat het Belgisch rechtssysteem in de loop der jaren wat flaters hebben begaan was volgens mij voor iedereen wel duidelijk. Wat echter nog het meest tegen de borst steekt is het feit dat menig onderzoeker nog altijd overtuigd van zijn gelijk is. Mensen zoals de Leuvense onderzoeksrechter Decoux die eigenhandig verantwoordelijk is voor de ontsnapping van Haemers uit de gevangenis maar nog altijd blijft volhouden dat hij niets verkeerd heeft gedaan, je moet het zien om te geloven. De makers beslissen ook om er geen eenzijdig beeld van te maken maar interviews te maken met zowel leden van de politie als ex-bende leden en familieleden van de gangster. Degene die het meest opvalt is Kevin Haemers, zoon van, die in de eerste aflevering de rode draad op zich neemt. Hulde aan de jonge gast dat hij tot zo'n volwassen mens is uitgegroeid, het had een stuk slechter kunnen aflopen. Hiernaast wordt er gebruik gemaakt van archiefmateriaal (zowel uit het journaal als uit persconferenties) wat de authenticiteit natuurlijk ten goede komt.

Bij vlagen hallucinant maar een documentaire die zeker en vast gezien mag worden. Het aantal stemmen stelt me eerlijk gezegd teleur (ik ben maar de 10e) maar hopelijk krijgt de reeks terug wat meer aandacht. Sowieso een aanrader voor mensen zoals ik die de periode Haemers nooit hebben meegemaakt.

4*

They will dissect you! And they will kill you! In that order

Naar mijn herinnering was deze sequel op Planet of the Apes eigenlijk echt nog wel goed. Ik gaf de film indertijd dezelfde score als zijn voorganger (4*) en ik vroeg me echt af in hoeverre dit zoveel jaren later nog overeind ging blijven staan. De eerste film deed het ten huize Metalfist nog goed alleszins en met veel zin dan ook aan Beneath the Planet of the Apes begonnen. Kleine spoiler: er zit in ieder geval al een verlaging in score aan te komen.

Hoewel het lange tijd nog vrij goed ging. Het is sowieso al een pluspunt om dit rechtstreeks te laten volgen op de eerste film maar het is wel jammer dat het qua productiebudget allemaal wat minder werd. Wat op zich vreemd is aangezien de eerste Planet of the Apes een vrij groot succes was en toch doet regisseur Ted Post nog bijzonder veel met dat geld. Qua cast koos hij voor een soort van Charlton Heston kopie (en laat gelukkig het origineel op het einde ook nog opdraven) maar de wisselwerking tussen Brent en Nova zit goed en het blijft een fijn weerzien met Cornelius, Zira en Dr. Zaius. Ook de switch naar ondergronds met onder andere die treinsporen werkt goed maar vanaf dan begint de film het wat kwijt te geraken. Die gemuteerde (?) mensensoort, het aanbidden van een atoombom, ... De reeks is sowieso niet vies van wat maatschappijkritiek maar dit voelt toch wel erg geforceerd aan. Het uiteindelijke slot waar ze dan gewoon maar heel de wereld laten ontploffen vond ik dan wel weer leuk. Geen idee meer hoe ze dat dan weer in de hieropvolgende delen oplossen maar dat zien we dan wel.

Charlton Heston keert dus voor een korte rol terug en hoewel het niet één van mijn favoriete acteurs is, is hij wel onlosmakelijk met de franchise verbonden. Ik was blij in ieder geval om hem terug te zien en dat geldt eigenlijk onlosmakelijk voor de gehele cast. David Watson vervangt weliswaar Roddy McDowall als Cornelius (McDowall kon zich niet vrijmaken omdat hij het nagenoeg onbekende The Ballad of Tam Lin was aan het regisseren) maar doet dat goed. Kim Hunter en Maurice Evans blijven hun meerwaarde hebben als Zira en Dr. Zaius en ook Linda Harrison brengt iets meer diepgang in haar rol. James Franciscus krijgt de ietwat ondankbare taak om Heston te vervangen maar is daar op zich nog niet zo slecht in. Sowieso goed dat het tempo hier wat hoger ligt waardoor Franciscus niet teveel in hetzelfde straatje als Heston sukkelt.

Een halfje verlaging dus en het is vooral dankzij een erg sterk begin dat ik dat er nog aan kwijt wil. In alle opzichten is dit een mindere zit dan zijn voorganger, maar als je kijkt dat het budget is gehalveerd.. Dan is het toch knap wat Post en de zijnen hier teweeg brengen. Op naar de volgende delen! Escape heb ik ook nog 4* gegeven, ik vrees dat dat ook een beetje hoog gegrepen zal zijn.

3.5*

Unleash your dark side

Na het barslechte Raging Sharks op 2BE had ik wel zin in een B-film die wel vermakelijk was. Beowulf had ik in een ver verleden al eens gezien maar ik kon me er bijster weinig van herinneren dus werd het eens tijd voor een update. Blij dat ik dat heb gedaan want de film was een pak beter dan ik me meende te herinneren.

Gebaseerd op het bekende gedicht, volgens mij ooit eens moeten lezen voor school, geeft Baker een nieuwe, meer technologische versie van het verhaal. Een keuze die maar half en half werkt want hoewel het technische gedoe er wel leuk uitziet (het uitzicht van het kasteel was fantastisch) voelt het allemaal toch niet echt passend in de film. Toch weet Baker toch een bepaalde sfeer neer te zetten want hoewel het al redelijk laat was en ik een zware dag achter de rug had, kon ik het niet opbrengen om de film op te nemen en de dag daarop verder uit te zien. Al heb ik het gedicht ooit gelezen, veel is er toch niet van blijven hangen. Dat is waarschijnlijk de reden waarom ik me niet stoor aan de waarschijnlijk vrije interpretatie van heel het gebeuren (vooral het futuristische aspect in de film) maar qua plot is dit allemaal toch wel ergens vermakelijk. Hoogstaand is het natuurlijk niet maar heel de strijd tussen het monster en de mensen van het kasteel is boeiend genoeg om te zien. Het is dan ook jammer dat de goede aspecten van de film worden overschaduwd door de slechtere ideeën van de makers. Neem nu iets als die verschrikkelijke muziek doorheen heel de film. Geen idee waarom er juist voor dit soort muziek is gekozen maar het slaat als een tang op een varken en klinkt eigenlijk ook als een varken dat met een tang wordt geslagen. Mocht GAIA de film hebben gezien, zouden ze direct weer gaan protesteren. Soit, genoeg joligheid voor vandaag en terug naar de film.

Ik ben de laatste tijd precies in mijn Christopher Lambert periode. Jarenlang niets van gezien maar me kortgeleden toch eens neergezet om de Highlander reeks te zien en daar was hij zonder twijfel een meerwaarde aan de reeks. Ik dacht dat zijn enige goede rol, naast Highlander, in Mortal Kombat was maar het lijstje van twee wordt nu verblijd met een derde binnenkomer. Lambert zal altijd wel een B-acteur blijven maar voor mijn part mag hij meer van dit soort rollen spelen. Verschrikkelijk over the top maar je moet toegeven, hij past toch echt wel in de film. Spierwit haar, een attitude van hier tot in Tokio en een accent waardoor je constant de ondertiteling moet nalezen maar toch heeft het iets. Iemand die nog iets heeft is zonder twijfel Rhona Mitra. Sinds ik ze in Underworld heb gezien was ik wel onder de indruk maar ik wist helemaal niet dat ze hier in meespeelde. Haar naam deed me ook niets maar vanaf de eerste scène waar ze in beeld komt trekt ze heel de film naar zich toe. De diepe decolleté en de push-up bra zal daar vast en zeker ook wel iets mee te maken hebben maar toch, leuke verschijning om naar te zien en ze slaagt er in om meer te zijn dan alleen maar een mooi snoetje. De rest van de cast is redelijk hard te verwaarlozen, al heeft Oliver Cotton ook nog een leuke rol.

Veel vermakelijker dan die bittere pil van een Raging Sharks. Blij dat ik Beowulf toch nog eens een kans heb gegeven. Hoogstaand is het allemaal niet maar de film heeft toch een slechtere naam dan hij verdiend. Lambert is geknipt voor de rol en het futuristische tintje heeft wel iets, al is de muziek erg jammerlijk gekozen.

3*

You shouldn't block with your face

In een ver verleden had ik Best of the Best al wel eens gezien. Het was in een periode waarin mijn broer regelmatig met dit soort filmpjes (Bloodsport, Kickboxer, ...) thuiskwam van de videotheek en naar mijn herinnering was hier niet al te veel mis mee. Ik heb het echter al vaker gehad dat mijn herinneringen op gebied van films uit die tijd wat te rooskleurig zijn dus ik was wel benieuwd wat een herziening ging brengen.

En die is me eigenlijk erg goed bevallen. Best of the Best is een standaard vechtfilm waar een stel Amerikanen het tegen de grote boze Zuid-Koreanen moeten opnemen, maar het team (natuurlijk samengesteld uit een aantal met elkaar botsende figuren) is amusant en de gevechten zien er deftig uit. Weliswaar een aantal overbodige melodramatische stukken (Grady's zoon die in coma ligt onder andere) en naar het einde toe ontspoort de film compleet. Sowieso een volstrekt belachelijk einde waarin alles opeens koek en ei is tussen de twee teams en het wordt al helemaal over the top wanneer de Koreanen hun medailles nog eens beginnen uit te delen aan hun respectievelijke tegenstander. Zo vreselijk dramatisch, maar eerlijk is eerlijk: het is wel erg leuk. Vooral de vechtpartij in de kroeg vond ik heerlijk, dat zie ik om de een of andere echt graag in dit soort films.

Het duurde even eer ik Eric Roberts er had uitgehaald. Ik ken hem voornamelijk van zijn post 2000 werk (onder andere Dead or Alive en The Expendables) en hier zit hij er logischerwijs een stuk jonger uit. Vind hem hier op zich wel goed in passen. Tof ook om Chris Penn (toen nog werkzaam onder Christopher Penn) nog eens ergens in zien te verschijnen. Niet meteen één van de beste acteurs die ooit heeft rondgelopen maar dit soort foulmouth personages zijn een kolfje naar zijn hand. James Earl Jones mag opdraven als de coach van het geheel en zolang hij zich niet teveel moet inlaten met gevoelens (dat moment waar hij verteld dat hij de coach van het team van Tommy's broer was is tenenkrommend) doet hij dat goed. Gewoon die stem alleen al is indrukwekkend natuurlijk. Het personage van Sally Kirkland, de extra coach, is overbodig en ook John Dye (Virgil) en David Agresta (Sonny) lopen er wat verloren bij aangezien de meeste aandacht op den duur naar Tommy Lee gaat. Die vond de franchise zo leuk dat hij zelfs als enige in alle 4 de delen zou meespelen.

Erg vermakelijke nonsens in ieder geval. Een overdreven melodramatisch en sentimenteel plot, maar het werkt tot op een zekere hoogte goed. Met Eric Roberts en James Earl Jones heb je sowieso al een deftige cast en het geheel ziet er ook nog eens vrij goed uit. Ik heb me goed vermaakt in ieder geval.

3.5*

Oh, she doesn't need a car, she has a broomstick

Ik heb vroeger wel eens wat flarden gezien van de originele Bewitched reeks, maar nooit voldoende om echt een goede indruk te krijgen wat voor een reeks het eigenlijk was. Normaal gezien ben ik dan ook niet zo te vinden voor het kijken van een remake zoals deze terwijl ik het origineel niet ken, maar ik ben al langer bezig om eens wat meer van Nicole Kidman te kijken en dan kun je hier niet omheen natuurlijk. Plus, op zo'n luie zondagmiddag heb je soms wel eens zin in een erg makkelijk te verorberen filmpje.

En dat is Bewitched ook geworden. Een nogal omslachtig uitgangspunt (de hoofdpersonages bestaan uit onder andere een heks en een gewone sterveling die een knipperlicht relatie krijgen wanneer ze een remake zijn aan het draaien van een jaren '60 reeks waarin een heks een relatie kreeg met een gewone sterveling), maar ik ben altijd wel te vinden voor dit soort film-in-film momenten. Het eerste deel van Bewitched is dan ook veruit het beste met een aandoenlijke Isabel, leuke vader-dochter momentjes en een goede chemie tussen de personages. Let bovendien zeker ook op de Moulin Rouge (en Pulp Fiction) knipoog in de dansscène. Nadien gaat het nogal snel bergaf met onder andere Uncle Arthur die echt geen goede toevoeging is (vreselijke rol ook van Steve Carell) en het einde voelt enorm afgeraffeld aan. Nu begrijp ik ook wel dat de film vooral de romance tussen Isabel en Jack als primaire verhaallijn wilt houden, maar het succes (?) van de serie of het onduidelijke lot van Isabel's vader is gewoon slordig.

Niet meteen een Will Ferrell fan en hij is hier ook wat op het randje. Nogal overdreven luid en bovendien niet overal even overtuigend. Dan is Nicole Kidman met dat schattige neusje een veel betere keuze geweest. Misschien een ietwat simpele rol, maar Kidman is een actrice die goed genoeg is om dit wel vermakelijk te brengen. Hier en daar wat vreemd aangezien ze haar tekst meer lijkt te fluisteren dan echt uit te spreken, maar dat is misschien een verwijzing naar de originele reeks die aan mij is voorbij gegaan. Leuke bijrol ook nog van Shirley MacLaine als televisie-moeder, maar het is vooral Michael Caine die hier toch nog de show steelt. Hij deelt een leuke chemie met Kidman en de rol van notoire rokkenjager gaat hem goed af.

Tweede keer dat Kidman een heks speelt, in Practical Magic deed ze dat ook, en wederom een vermakelijke film. Isabel is in de film de grote kracht achter de remake en het gevoel ontsnapt me niet dat Kidman dat bij de uiteindelijke film ook is. Zet hier iemand anders en het zakt helemaal in elkaar.

3*

I has a boo boo

Ik denk dat elk kind vroeger wel in aanraking is gekomen met het werk van Roald Dahl en daar positieve herinneringen aan heeft overgehouden. Persoonlijk ben ik altijd meer fan geweest van Charlie and the Chocolate Factory, The Twits en The Witches maar ik meen me nog te herinneren dat The BFG ook nog wel regelmatig passeerde. Echter het boek in geen jaren meer gelezen en ook de tekenfilm heb ik bij mij mijn weten niet gezien, dus was het hoog tijd om me nog eens onder te dompelen in de wondere wereld van de Big Friendly Giant.

Het was bovendien een gratis openluchtvertoning op groot scherm en hoewel ik het weer compleet verkeerd had ingeschat en er een serieuze wind stond, bleef ik toch (hier en daar wat klappertandend, iets wat opgelost werd toen ik tijdens de pauze een bakje heerlijk warme popcorn aanschafte) kijken naar hetgeen Steven Spielberg hier op het scherm toverde. Toveren is dan ook een woord dat de lading dekt en in dat opzicht is het dan ook jammer dat naar het einde toe die magie verdwijnt. Heel dat segment met de majesteit (wel een leuke knipoog naar Ronald Reagan waarvan wel eens gezegd wordt dat die regelmatig een powernapje nam in het Witte Huis) voelt wat overbodig en geforceerd aan. Kan het me ook absoluut niet meer herinneren uit het boek, dus toen zal dat ook geen grote indruk hebben achtergelaten. Wat overblijft is vooral een sfeervolle film waarbij het genieten is wanneer BFG zelf het onderwerp is. Dat vreemde taaltje dat hij de gehele tijd uitkraamt, die grot waarin hij woont, de 'spelletjes' die de andere reuzen met hem spelen, ...

Spielberg en John Williams zijn twee handen op één buik, althans wel met eens een sporadische uitzondering, maar als ik eerlijk moet zijn? Ik begrijp niet goed wat er nu juist zo geweldig is aan Williams. Heeft best wel wat leuke dingetjes gemaakt, maar de score die hij voor The BFG maakt voelt aan als een flauw aftreksel van zijn score van Harry Potter. De muziek is dus niet de grote meerwaarde aan de film, die eer is weggelegd voor Mark Rylance. Die trekt als BFG himself de film compleet naar zich toe en overtuigt in werkelijk elke scène, wat voor zo'n digitale trukendoos toch wel een knappe verdienste is. Over Ruby Barnhill als de kleine Sophie ben ik iets minder te spreken. Zeker in het begin is ze een nogal vervelend wicht, het kan volgens mij niet de bedoeling zijn dat je als kijker hoopt dat ze snel door één van de reuzen opgepeuzeld zal worden..

Hoeveel van de magie is van Dahl en hoeveel is van Spielberg? Het boek zit te ver weg in mijn herinnering om hier echt een gefundeerde mening over te geven. Mijn gevoel zegt echter dat The BFG geen geslaagde familiefilm is omdat het van Spielberg is, het is namelijk een geslaagde familiefilm omdat het van Dahl is. Tof gemaakt en al maar vooral Rylance houdt het allemaal boeiend en zelfs hij kan de ietwat makke climax niet verhelpen. Toch een aangename zit in ieder geval.

3.5*

The only people who face reality are too dumb to duck when they see it coming

Ik begin meer en meer verslaafd te geraken aan TCM. Een aantal films die ze spelen interesseren me niet noodzakelijk en ze geven ook veel herhalingen maar langs de andere kant geven ze ook redelijk zeldzame films die nogal lastig te vinden zijn. Zo heb ik praktisch alles van Grace Kelly kunnen zien via TCM en ook met Elizabeth Taylor en Bette Davis is er een goede voorzet gegeven. Bhowani Junction is een film die niets met deze actrices heeft te maken maar er komt wel een andere diva aan te pas, Ava Gardner. Speciaal opgenomen voor haar maar buiten de aanwezigheid van Gardner is er niet bijzonder veel te beleven.

Ik wist niet waar de film over ging maar misschien had ik er beter aan gedaan om eens een andere film te proberen met Gardner want dit is vrij saai. Het basisidee is nog redelijk interessant te noemen doordat de identiteitscrisis van Victoria nog degelijk in beeld wordt gebracht (met een enorm beklemmende scène wanneer ze zich bijna bekeert tot het Sikh geloof) maar de rest wordt allemaal enorm standaard uitgewerkt. De verplichte romance tussen Victoria en Savage komt helemaal niet uit de verf en voelt ook enorm gedwongen aan. Zelden zo een saaie romance tussen twee personen gezien. Het leek even de goede kant op te gaan met een leuke dansscène in het restaurant maar het heeft niet mogen zijn. Voor de rest krijgen we dan nog een halfbakken thriller voorgeschoteld met een mysterieuze bad-guy, die dan nog eens redelijk stom doodgaat. Sowieso zijn emoties in beeld brengen precies niet de sterkste kant van Cukor, hoewel die later nog wel het erg sterke My Fair Lady met Audrey Hepburn zou maken. Neen, de film duurt een kleine twee uur maar er had beter wat in geknipt geweest om het af te ronden bij de 90 minuten want dit duurt simpelweg te lang.

Gelukkig is er nog Ava Gardner. Ik was ze al eens eerder tegen gekomen in Mogambo waar ze redelijk teleurstelde (maar in hare verdediging, die film viel sowieso al dik tegen) maar hier is wel lekker op dreef. Sommige scènes voelen een tikkeltje gemaakt aan en de chemie met Stewart Granger is serieus ver te zoeken maar in sommige scènes weet ze toch echt wel erg goed te spelen. Het is ook een prachtige vrouw dus dat is ook alweer mooi meegenomen. Ik hoop in ieder geval wel eens wat meer van haar tegen te komen want ik heb de indruk dat met een degelijk verhaal en regie, ze wel eens erg sterk uit de hoek zou kunnen komen. Stewart Granger daarentegen hoef ik voor mijn part niet meer veel tegen te komen. Niet dat hij het echt slecht speelt maar de combinatie met Gardner is gewoon tenenkrommend slecht. Voor de rest is dit wel een vrij grote massaproductie die degelijk in elkaar steekt qua figuranten. Hoewel de film zich geheel in India afspeelt, is de film opgenomen in Pakistan vanwege politieke redenen betreffende Hindu terrorisme en de aanwezigheid van Ghandi. In ieder geval is daar maar weinig van te zien en voelt de film geloofwaardig aan qua setting.

Afgezien van de vreselijke ondertiteling (hele zinnen worden gewoonweg niet vertaald en wanneer ze wel worden vertaald, resulteert het in fouten of zelfs Zweeds of Noors..) is de film op zich ook niet veel soeps. Ava Gardner red de show nog grotendeels maar Granger en het vrij saaie verhaal zijn nefast voor de film. Zeker niet één van Cukor's betere films, geef mij dan maar Let's Make Love of My Fair Lady.

2*

Vroege Chang

Van de Shaw Brothers regisseurs zal ik altijd een zekere voorliefde voor Cheh Chang behouden. Het had hoogstwaarschijnlijk evengoed iemand anders kunnen zijn, maar hij was degene die met Five Deadly Venoms mijn voorliefde voor deze Chinese maatschappij van start liet gaan. The Magnificent Trio is volgens MovieMeter het oudste dat Chang op zijn naam heeft staan, maar hij heeft blijkbaar nog een handvol dingen eerder geregisseerd. Wel mag het duidelijk zijn dat dit inderdaad een vroege film in zijn oeuvre is.

Zijn stijl is dan ook al wel aanwezig, maar het oogt allemaal net wat... lomper. Hij had ogenschijnlijk ook geen groot budget ter beschikking, het is de eerste keer in een Shaw Brothers film dat het me opvalt wat voor bordkartonnen decors er in de achtergrond staan, maar ook de gevechten zelf zijn niet zo spectaculair als hij later zou choreograferen. Het valt echter op dat hij er wel een hoge bodycount op nahoudt. Het is een komen en gaan van personages en eigenlijk bitter weinig van hen overleven de film. Dat houdt de film in ieder geval wel fris. Verder een plotje dat wat zijn inspiratie is gaan halen bij onder andere Akira Kurosawa's Seven Samurai, al is het gegeven van een select groepje dat het opneemt tegen een grote boze overmacht in de loop der jaren al wel vaker gebruikt. Blijf het in ieder geval een fijne insteek vinden en Chang doet er voldoende mee om het boeiend te houden.

Het trio uit de titel wordt gespeeld door Jimmy Wang Yu (Lu Fang), Lo Lieh (Yan Ziqing) en Cheng Lui (Huang Liang). Voor de gemakkelijkheid hebben ze allemaal een andere outfit qua kleur, maar ze zijn qua stijl sowieso wel redelijk makkelijk uit elkaar te houden. Fijne gevechten dus, maar wel ietwat trager dan je zou verwachten in dit soort films. Naar het einde toe kunnen ze wat meer hun gang gaan, maar het valt toch op. Langs de andere kant verliest Chang ook geen tijd om het vechten van start te laten gaan en zijn er doorheen de film genoeg schermutselingen te zien. Fijn bijrolletje ook nog van Lui Ming die de corrupte magistraat Wei Huaire speelt. Een standaard personage weliswaar en een standaard invulling, maar wel tof gedaan.

Die Shaw Brothers films, ik blijf ze toch graag zien. DFW heeft gelukkig zo'n 20 films uitgebracht, al moet je daar ook je best voor doen aangezien die ondertussen out of print zijn geraakt. The Magnificent Trio is er daar één van, maar er zijn betere films van hem in de collectie te vinden. Toch neemt dat niet weg dat ook dit weer een vermakelijk stukje kung fu cinema is.

3.5*

If there's anything I admire more than a dedicated friend, it is a dedicated enemy

Het is zondag en het regent, wat de perfecte gelegenheid is om nog eens ondergedompeld te worden in zo'n ouderwetse Hollywood Western. Mijn voorkeur ligt weliswaar meer bij de John Wayne films, maar Gregory Peck is zo'n klassebak dat ik het hier eigenlijk niet direct zag mislopen. Met een speelduur van meer dan 2 uur en half is The Big Country weliswaar een nogal lange zit te noemen en het is dan ook een film waar je voor op je gemak moet gaan zitten. Gelukkig krijg je er dan ook serieus wat voor in de plaats.

Peck zou later verkondigen dat regisseur William Wyler dit bedoeld zou hebben als een metafoor voor de Koude Oorlog, maar het is vooral een degelijke verfilming van de strijd tussen twee families en een vreemdeling die de verhoudingen wat komt opschudden. Het geheel is misschien ietwat voorspelbaar, maar Wyler is een degelijke regisseur die dit soort zaken nog mooi weet te verbloemen door alle andere elementen zo goed mogelijk in beeld te brengen. Dit doet hij aan de hand van prachtige landschappen (alleen daarom zou je de film ooit eens gezien moeten hebben) en de soundtrack van Jerome Moross geeft er net dat beetje extra aan. Aangenaam verrast ook dat de film wat humor bevat. Niet in de vorm van de slapstick van bijvoorbeeld een Walter Brennan, maar gewoon een paar leuke scènes (Peck die samen met Ramon het paard probeert te zadelen) die het geheel even wat minder droog maken. Sowieso valt het wel op dat Wyler er goed in slaagt om zijn film evenwichtig te houden en er is eigenlijk geen enkele inzakking in de lange speelduur te bespeuren.

Grotendeels ook wel dankzij een uitmuntende cast natuurlijk. Peck stelt inderdaad niet teleur en weet de rol van goedzak McKay geloofwaardig over te brengen. Het personage heeft geen negatieve eigenschappen, maar Peck weet ervoor te zorgen dat dat niet irriteert. In een bijrol is Charlton Heston te zien als de stoere voorman en het had niet veel gescheeld of Heston had niet meegedaan. Hij wou enkel de hoofdrol spelen, maar het was zijn manager die hem ervan kon overtuigen dat het toch een goede zaak zou zijn om eens met Peck en Wyler samen te werken. Heston is degelijk, maar het is toch Burl Ives die uiteindelijk van alle tough guys het laken naar zich toe weet te trekken. Erg gecharmeerd trouwens door Jean Simmons. Moet ik dringend eens wat meer van gaan zien.

Wyler is toch een regisseur die het altijd wel goed doet bij mij. De 7e film die ik van hem zie en de 6e keer dat ik 4* uitdeel. Zo'n typische epos regisseur die een verhaal echt kan vertellen, al is hij in kleinschaligere films zoals The Children's Hour ook niet te onderschatten. Meer van dit graag!

4*

The grass so green. Skies so blue. Spectre is really great!

Het was een tijd geleden dat ik in de Blokker was en dat daar de actie 3 voor 10 euro nog gold. Ik kocht Labyrinth en Planet Terror en dat betekende dus dat ik nog een derde film gratis kon kiezen. Ik was aan het twijfelen of ik deze Big Fish zou meepakken of de eerste Friday the 13th maar zoals ondertussen wel duidelijk is geworden koos ik voor deze film. Waarom weet ik ook niet juist want ik ben nu niet direct een enorme fan van Burton maar de sfeer die de film leek uit te ademen was blijkbaar genoeg. Gisteravond de film dan maar eens opgezet in de hoop me te kunnen onderdompelen in twee fantasierijke uurtjes.

En dat is zeker en vast gelukt. Het leuke aan Big Fish is dat je helemaal niet kunt voorspellen in welke richting de verhalen van de oude Edward zullen gaan. Het ene na het andere leuke verhaal stapelt zich op en in combinatie met de bij vlagen prachtige locaties en erg mooi kleurgebruik komt echt elk stukje tot zijn recht. Big Fish is in de eerste plaats een sprookje en dat blijkt toch alweer een kolfje naar de hand van de regisseur te zijn. Het doet me dan ook deugd om te zien dat hij perfect weet om te gaan met het einde en er zelfs in is geslaagd om het laatste als beste te houden. Ik vroeg me in ieder geval de gehele speelduur af hoe de film nu eindelijk zou eindigen. Ik vreesde voor een wat slap einde waarin geprobeerd werd om de leugens van Edward effectief als waarheid af te doen maar gelukkig wordt het anders aangepakt. Het verzonnen verhaal van Will is dan misschien ook wel het mooiste sprookje dat er tussen zit en het geeft toch een krop in de keel. De uiteindelijke begrafenis met de opkomst van vele personages uit de verhalen is dan ook het perfecte eindbeeld. Het is moeilijk om het gevoel dat je bij het zien van de film in woorden over te brengen dus ik ga daar voor de rest niet al te veel moeite meer in steken.

Ik ben niet echt een fan van Ewan McGregor te noemen. Er zijn maar weinig memorabele rollen en ook hier leek het even serieus mis te lopen wanneer hij zijn mond opdoet en er een vreselijk geforceerd einde eruit komt. Dat begint echter op den duur te wennen waardoor McGregor zich meer en meer in zijn sas lijkt te voelen en dit resulteert dan ook in een erg vermakelijke rol. Bij vlagen iets te overdreven (hij is wel erg optimistisch en vrolijk) maar de link tussen hem en Albert Finney is er overduidelijk. Die laatste speelt de rol van de oude Edward en dat is werkelijk een prachtrol. Nog nooit van de beste man gehoord maar dit weet hij met erg veel overtuiging neer te zetten. Billy Crudup geeft dan ook het perfecte evenwicht aan Finney via de vader/zoon relatie. Dit was de eerste Amerikaanse productie voor Française Marion Cotillard maar zoals gewoonlijk valt die een beetje tegen. Ik weet niet waarom maar sinds haar rol in Nine (waar ze erg sterk was) komt ze in praktisch al de rest vervelend over. Dan heeft iemand zoals Alison Lohman die de jonge Sandra speelt veel meer uitstraling. Voor de rest nog een paar erg geslaagde bijrollen in de vorm van Steve Buscemi en Danny DeVito maar ook nog hulde voor Matthew McGrory die de rol van Karl op zich neemt. Heb ik altijd een erg interessante acteur gevonden en dit doet die gewoon erg leuk. Let trouwens ook nog op een piepklein bijrolletje van Miley Cyrus (toen nog gecrediteerd onder haar gewone naam, Destiny Cyrus) als Ruthie, het meisje dat meegaat met Edward wanneer ze de heks gaan opzoeken. Die heks is trouwens ook nog wel een erg leuk rolletje voor Helena Bonham Carter, die blijf ik toch ook graag zien.

Fantasierijke film die vooral vanwege zijn onvoorspelbaarheid, de sterke cast en de mooie locaties plus kleurgebruik erg geslaagd is. Burton staat bij mij ten boek als iemand die vooral donkere films maakt maar dit gaat hem erg goed af. Misschien binnenkort maar eens wat herzieningen gaan doen.

4*

There are no red lights during car chases!

Geen idee hoe ik het heb geflikt, maar ik heb opeens 10 credits gekregen op mijn digitale televisie om films mee te huren. Gewoon compleet out of the blue en het is me dan ook de vraag hoelang ik die eigenlijk al heb liggen. In het gedacht van 'gebruiken vooraleer ze terug verdwijnen' eens op zoek gegaan naar een aantal films die me wel wat interesseerden. De Marvel comics van Big Hero 6 heb ik wel eens vastgehad, vooral vanwege de aanwezigheid van Sunfire uit de X-Men saga, en leek wel ideale opvulling te zijn voor een avondje.

Qua personages en verhaallijn schijnt dit echter wel niet zo nauw aan te sluiten met de comics (Sunfire doet überhaupt al niet mee), maar dat neemt niet weg dat dit nog altijd wel een vermakelijke film is. Al is het er wel eentje met best toch wel wat hekelpunten. Zo is het enorm voorspelbaar dat Callaghan en niet Krei (weliswaar met de stem van de altijd geweldige Alan Tudyk!) de bad-guy ging zijn en ook heel dat teleportatie gedoe is een gigantische rip-off van Stargate (al wil ik niet uitsluiten dat het een knipoog is aangezien de generaal wiens pet door het toestel gaat nogal wat wegheeft van General Hammond). Daar komt dan ook nog eens bij dat ik in het begin Big Hero 6 eigenlijk sterk vond omdat ze via de dood van Hadashi een toch wat serieuzere laag introduceren, maar dat effect dan compleet teniet doen door de dochter van Callaghan nog te laten leven. Het design van de Fransokyo (nominatie voor de slechtste naam van een stad ooit trouwens) ziet er daarentegen wel mooi uit. Ik kreeg er een, weliswaar in flink wat mindere mate, soort van Ghost in the Shell gevoel bij.

Film steunt vooral op Baymax en dat is terecht. Een erg leuke sidekick die voor een aantal toffe momenten zorgt. Sowieso een goed bedacht design en de interactie met Hiro zit goed in elkaar. Beetje jammer dan ook dat de chemie met de andere personages wat minder oogt. Fred is gewoon ronduit irritant, vond alleen de Stan Lee cameo na de credits nog wel iets hebben, en de rest blijft ook wat kleurloos. Animatie daarentegen ziet er wel goed uit. Had sowieso al de HD versie gehuurd, maar Big Hero 6 is over de gehele lijn een kleurrijke en felle bedoeling en dat werk gewoon goed bij dit soort films.

Geen idee of hij ondertussen al is aangekondigd, maar het lijkt me duidelijk dat Disney wel van plan is om hier een sequel op te gaan maken. Net zoals de meeste superhelden films wordt het eerste deel gebruikt om een team samen te stellen en het is altijd afwachten of dat team in de vervolgen boeiend blijft. Ach, ik heb me wel weer vermaakt en ga een tweede deel ook niet links laten liggen.

3.5*

I thought you were dead

Een tijd geleden zag ik in een quizvraag nog eens het legendarische fragment waar de recentelijk overleden Hugo Chavez, de ex-president van Venezuela, de Amerikaanse ex-president Bush Junior aan het uitlachen was voor John Wayne. Het blijft een leuk fragment en ik had meteen weer eens zin om me neer te zetten met zo'n typische John Wayne film. De meesten van zijn DVDs die ik nog niet heb gezien hebben echter een lange speelduur (variërend van 130 tot 150 minuten) maar Big Jake was met zijn 100 minuten net lang genoeg.

Zoals gewoonlijk had ik totaal geen idee waar de film eigenlijk over ging want bij John Wayne zijn het altijd blinde aankopen die ik doe. Het maakt me niet uit of hij nu in een western meespeelt of in het leger/marine, ik kan hem altijd wel waarderen. Big Jake is in ieder geval een film in het genre waar Wayne groot in is geworden, namelijk western. Al voelt dit op zich bij mij niet helemaal aan als een volbloed western want de auto's associeer ik toch niet direct met het genre. George Sherman maakt dan ook een film die zich afspeelt in de laatste dagen van het bekende wereldje en waar de technologie al overduidelijk begint binnen te sijpelen. Is dat erg? Verre van want het leuke aan de film is juist dat Jake sneller en succesvoller is met zijn paard en muilezel dan de rangers met hun auto's maar wat me wel ietwat stoorde was het komische sausje dat over de film is gegoten. Nu vind ik de combinatie van Wayne en komedie sowieso al vaker op het randje maar de film is bij vlagen wel erg flauw en het had interessanter geweest mocht Wayne gewoon met zijn twee zonen op pad zijn gegaan zonder dat slapstick gedoe. Gelukkig maken de shoot-outs veel goed en blijft Wayne een genot om te zien. Film had trouwens net iets langer mogen duren want het einde waar Big Jake, Little Jake en de twee zonen samen komen is nogal abrupt. Sam wordt geen oog meer gegund en wat er met de vader van Little Jake gebeurt is ook een raadsel.

Wel wat teleurgesteld door de rol van Maureen O'Hara. Het was alweer de 5e keer dat de twee samen speelden (Rio Grande, The Quiet Man, The Wings of Eagles en McLintock zijn de vier anderen) maar ze komt hier amper aan bod. De scènes die ze delen zijn erg leuk maar wel erg kort. Veel bekende koppen uit het Wayne gezelschap. Chuck Robertson, Hank Worden, Bruce Cabot, ... en natuurlijk ook de Wayne zonen. Niet echt meteen de sterkste acteurs maar degene die mij het meeste tegenviel in de cast was Christopher Mitchum. Hij is meestal verantwoordelijk voor de humor in de film (zijn opkomst met de moto alleen al) maar hij overtuigt niet met die blonde meches in zijn haar. John Wayne heeft zelf trouwens ook niet wat van de regie op zich genomen toen George Sherman ziek begon te worden (hij zou uiteindelijk John Wayne wel overleven qua leeftijd) maar als vriendendienst (de twee kenden elkander al sinds de Three Mesquiteers films in de jaren '30) weigerde Wayne enige credits.

Vermakelijke John Wayne western maar het moge duidelijk zijn dat dit meer als een tussendoortje kan beschouwd worden. Er zijn echter maar weinig acteurs die in zo'n groot oeuvre weinig tegenvallers hebben gemaakt, ik zit nu aan de 33e Wayne film, waardoor het knap is wat hij allemaal uit zijn mouw heeft geschud.

3.5*

De alternatieve titel van The Big Shave is Viet '67 en dat lijkt me eigenlijk een toepasselijkere titel voor deze short van Martin Scorsese. In een knipoog naar de invloed van Amerika in Vietnam levert hij een gestilleerde (dat bloed op het witte porselein van de badkamer!) en intrigerende 6 minuten af. Gefascineerd kijk je toe hoe de naamloze hoofdpersoon zichzelf meer en meer verminkt met een scheermes en Scorsese levert een wel erg waarheidsgetrouw beeld af. Misschien ook niet meteen het slimste idee van ondergetekende om dit tijdens de lunchpauze te bekijken.. De soundtrack bestaande uit I Can't Get Started van Bunny Berigan past perfect bij de beelden.

3.5*

The type of man she hated . . . was the type she wanted!

Lauren Bacall en Humphrey waren in Key Largo al het perfecte filmkoppel maar wat ik niet wist was dat ze deze prestatie al twee jaar geleden hadden geperfectioneerd in deze The Big Sleep. Nodeloos om te zeggen dat mijn verwachtingen hoog waren gespannen.

Jammer genoeg worden de verwachtingen niet helemaal neergezet. Naar wat ik heb begrepen was de film al een tijdje klaar maar Warner Brothers eerst nog wat oorlogsfilms op de markt brengen. Omdat Bogart ondertussen met Bacall was getrouwd werd er besloten om haar rol te vergroten en werden er daardoor scènes uit de film geknipt waaronder een belangrijke scène waarin wordt verteld hoe heel het verhaal nu juist in elkaar zit. Jammer want ik had zo'n scène best wel kunnen gebruiken doordat het nu meer een opeenvolging lijkt van moorden, intriges en personages die komen en gaan wanneer ze zin hebben. Het wordt er dan ook allemaal niet makkelijker op doordat de dialogen, net zoals in Hawks zijn His Girl Friday, gewoonweg op je worden afgevuurd. Ik snap het verhaal wel in grote lijnen maar hopelijk komt het allemaal beter tot zijn recht met een herziening. Misschien dat het me dan ook tot het einde kan boeien want het leek me nu allemaal wat te langdradig.

Humphrey Bogart is in mijn ogen toch echt een briljant acteur want ook hier zet hij zijn rol van harde privé-detective met verve neer. Hij verschiet nergens meer van, flirt met elke vrouw die hij tegenkomt, is lekker cynisch en is vooral niet beroerd om zelf wat klappen uit te delen. Maar hij komt nog het beste tot zijn recht in de scènes met Lauren Bacall. De dialogen tussen die twee zijn het beste van heel de film. Eigenlijk behoort elke scène waar Bogie met een vrouw is aan het flirten tot het beste van The Big Sleep. Op de rest van de cast valt trouwens ook niets op aan te merken.

Voor de rest is dit een typische noir die op sommige punten lekker cynisch en duister overkomt maar ook één die jammer genoeg even vaak last heeft van een gebrek aan spanning waardoor de climax me niet op het puntje van mijn stoel liet zitten. Dat gebrek aan spanning kan misschien wel zijn doordat de gevechtscènes ook zo knullig werden uitgewerkt...

Op zich best wel een goede film maar voor nu toch 'maar' 3.5*. Misschien dat ik later wel eens verhoog wanneer ik hem nog eens heb bekeken.

3.5*

This is a bright red dress, but Technicolor is so expensive

The Big Store is een Marx Brothers film die altijd een speciaal plaatsje heeft gehad, het was namelijk de eerste film die ik van de broertjes heb gezien. Een aantal jaar geleden een box gekocht (zo'n tinnen versie met een vijftal films in) en daar was deze het eerste schijfje van. Het was liefde op het eerste gezicht en het zou resulteren in een nieuwe fan. Ik had de film sinds die keer niet meer herzien maar ik kon me nog een aantal scènes herinneren, gisteren was dus in ieder geval tijd voor een nodige herziening en die is wederom weer geslaagd.

The Big Store is wel af en toe een vreemde eend in de bijt geworden. Voornamelijk doordat de film werd geportretteerd als de laatste film van de Marx Brothers (let ook op de Howl . . . And Farewell ! Their Last Picture . . . And Their Best ! tagline) maar blijkbaar konden Groucho, Chico en Harpo het toch niet laten want hierna zijn er nog twee films gemaakt. Nog een vreemd aspect is doordat voor de eerste keer in al de films Harpo met Groucho is gelinkt in het begin en niet met Chico. Natuurlijk verandert dit naar het midden van de film toe (Harpo blijkt tenslotte Chico's broer te zijn) maar het zijn toch een paar kleine aanpassingen in hun formule. Mij kon het in ieder geval niet storen want of je nu Harpo met Groucho combineert of met Chico, het blijft een geweldig resultaat. The Big Store zit dan ook, alweer, vol met een aantal erg leuke scènes. De winkel is een perfect speelterrein voor de broers en het resultaat is dan ook naar navenant. Vooral voor de climax is werkelijk alles uit de kast gehaald en het geeft een erg fijn. Voor de rest zitten er weer een aantal typische intermezzo's van Chico en Harpo in maar die worden naar een hoger niveau getrokken doordat ze ietwat worden aangepast. Bij het pianospelen van Chico krijgen we deze keer een duet/duel tussen hem en Harpo, iets dat echt geweldig is om naar te kijken, maar het is vooral Harpo's harp die er met kop en schouders boven uit steekt. Ik ben er nog altijd niet uit hoe ze het nu juist hebben gedaan om Harpo zowel harp als contrabas als viool te laten spelen. Eerst dacht ik een projectie maar dan is Harpo echt wel enorm goed ingespeeld op zichzelf, dan dacht ik aan andere acteurs maar de typische moves die Harpo maakt kun je gewoon niet nadoen. Tenzij het hier over zijn broers gaat want die hebben al bewezen met Duck Soup dat ze elkaar perfect kunnen nadoen en mits de juiste outfit ook nog eens enorm op elkaar lijken. Ik ben echter niet zeker genoeg om een uitsluitsel te geven.

The Big Store zit vol met verwijzingen naar de radioshow van Groucho en Chico ergens in de jaren 30. Flywheel, Shyster and Flywheel ging over een advocaat, Waldorf T. Flywheel, (Groucho) en zijn hulpje Ravelli (Chico) die samen misdaden oplosten. Een beetje zoals de opzet in deze film, er schijnt zelfs een aflevering te zijn die zich afspeelt in een winkel zoals dit maar ik heb ze zelf nog nooit gehoord. De reden hiervoor is dat het overgrote deel verloren is gegaan, al zijn er wel recentelijk de scripts op de proppen gekomen en is heel de show nagemaakt door de BBC et verhaal op zich is weer even fragmentarisch als altijd. De films van de Marx Brothers komen vaak enorm sketchachtig over (met uitzondering van Room Service waar er een scenario is gemaakt van een bestaand verhaal in plaats van een speciaal geschreven verhaal voor de broers zoals meestal het geval was) en dat is hier ook niet anders. Ik kan het in ieder geval altijd waarderen want het zorgt vaak voor erg leuke humor. Het toppunt van sketcherigheid in de film is sowieso het moment wanneer de Italiaanse familie in de bedden afdeling op bezoek komt en daar 6 van de 12 kinderen kwijt geraakt. Ondertussen passeren er nog blonde meisjes, Chinezen en Indianen en slaagt Groucho er in om de Italiaanse vader wijs te maken dat het economisch onmogelijk is om 12 kinderen te hebben met zijn loon. Alles komt terug in orde en we zien voor de rest niets meer terug van de personages (met uitzondering van Chico, Groucho en Harpo natuurlijk) maar ik stoor me er eigenlijk nooit aan bij de Marx films. Al kan ik wel begrijpen dat dit voor sommige mensen wel een stoorfactor maar voor mij is het een deel van hun charme.

Zelfs in mindere films blijven ze toch enorm sterk. The Big Store is nu niet meteen de minste film uit hun oeuvre, die twijfelachtige eer gaat naar At the Circus, maar de combinatie tussen de 3 broers blijft simpelweg fenomenaal om te zien. Ze zijn zo ontzettend sterk op elkaar ingespeeld dat het een waar genot is om hen bezig te zien. De schuine grappen van Groucho, de hilarische mimiek van Harpo en de heerlijk droge Chico. Hier zou ik gewoon naar kunnen blijven kijken. Ook erg fijn dat Margaret Dumont weer eens van de partij is. Met de broers uitgezonderd is zij het personage dat het meeste voorkomt in de films en dat is met een reden want ze is namelijk een geweldig klankbord voor Groucho. Ook hier is ze weer lekker aanvullend op de one-liners van Groucho. Jammer dat het de laatste keer is geweest dat ze in een film met hun drieën verscheen. Qua muziek is dit wel erg droogjes en dat is niet goed bedoeld. Het nummer van Groucho is niet zo bijzonder sterk (Groucho werd ook tegen zijn zin terug geroepen om het nummer over te doen met een nieuwe tekst en die vond hij veel minder dan de eerste versie) maar ook de nummers van Tony Martin die de rol van Tommy Rogers vertolkt is niet echt meeslepend. Groucho zou het zelfs later compleet afbreken.. Er gaat trouwens ook nog een leuke anekdote de ronde over de film, al is het onduidelijk of het nu over deze film of Monkey Business gaat (The Big Store volgens Imdb maar volgens Letters from Groucho, wat trouwens een geweldig boek is, gaat het om Monkey Business). Soit, het gerucht gaat dat Winston Churchill naar de film was aan het kijken toen hij melding kreeg dat er een missie was gestart door de Duitsers ten tijde van W.O. II om het conflict tussen Groot-Brittannië en Duitsland op te lossen. Churchill vond dit blijkbaar niet al te boeiend en zette zich terug in zijn zetel en keek de film verder af. Als je dat niet als een compliment beschouwt...

Ik verbaas me er elke keer over hoe een grote lap tekst ik eigenlijk bij de films van de Marx Brothers schrijf. Bij andere films heb ik soms moeite om uit mijn woorden te komen maar hier loopt het er echt allemaal enorm vlotjes uit. In ieder geval is The Big Store wel weer een leuke film in hun oeuvre. Voornamelijk doordat er een paar geniale scènes in zitten en dat de combinatie Gorucho - Chico - Harpo gewoon nooit verveeld.

4*

Frontier justice

Een paar dagen geleden gaven ze The Searchers op Cinema Canvas en daar hoorde een kort intermezzo bij tussen Michaël Pas (als presentator) en zijn twee gasten: Johan Heldenberg en Wouter Hessels. Altijd interessant om zo iets te volgen, zeker omdat The Searchers één van mijn favoriete John Wayne films is, en op een bepaald moment werd er opeens vermelding gemaakt van Raoul Wals en The Big Trail. Het was een titel die me iets zei, ik wist dat ik hem in bezit had, maar die ik nog niet had gezien. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te doen.

De reden dat ik dit nog altijd links had laten liggen was de speelduur. Zo'n film van meer dan 2 uur, ik zet het toch niet altijd even gemakkelijk op. Groot was dan ook de verbazing toen bleek dat mijn versie ten einde was na zo'n dikke 100 minuten. Dat is nogal een verschil en blijkbaar is dat te wijten aan het formaat waarin geschoten werd. De 75mm versie duurt inderdaad 125 minuten, de 35mm versie zou 108 minuten duren. Toch is het hier geen kwestie van een verschil in fps zoals wel eens meer bij oudere films tegen voorkomt, want de films werden effectief door verschillende camera's en soms zelfs vanuit verschillende standpunten gefilmd. Hierdoor kreeg je dan ook scènes die opnieuw gespeeld moesten worden, dus vreemd genoeg krijg je twee verschillende en tegelijkertijd toch dezelfde film. Bijzonder gegeven in ieder geval en het is jammer dat de film dat zelf niet is. De grote trektocht wordt interessant gebracht met een aantal geweldige scènes (hoe de huifkarren de klif afdalen!) maar verder een ietwat gemakkelijk plot dat nooit echt verrast.

The Big Trail is een geluidsfilm, maar wel één met nog de nodige silent invloeden. Zo denkt Raoul Walsh dat het nodig is om met pancartes de kijker regelmatig op de hoogte te stellen wat er nu eigenlijk gebeurt is en dat is op zich niet nodig. Een reden waarom de film altijd bekeken zal worden is ongetwijfeld de rol van John Wayne. Het is één van zijn eerste rolletjes, zelfs zijn eerste echte hoofdrol, en Wayne overtuigt over de gehele lijn. Vreemd om te zien dat hij hier romantisch gezien nog één van zijn beste rollen speelt, later wordt dat toch allemaal wat houteriger. Wel een heerlijke slechterik trouwens in de vorm van Tyrone Power Sr. Zo'n acteur die vooral furore heeft gemaakt in het silent genre, wat wil je ook met zo'n uiterlijk, maar ook duidelijk zijn mannetje stond in de geluidsfilm.

Absoluut geen slechte film en vooral de moeite waard voor de John Wayne completisten (dit was alweer nummer 60 voor mij), maar Raoul Walsh heeft betere (en slechtere) films gemaakt. Vooral een film die nog wat vastzit in de periode tussen silent en sound, maar het mag toch ook gezegd worden dat Walsh best wel indrukwekkende scènes heeft geschoten.

3.5*

You know what ol' Jack Burton always says at a time like this?

In totaal zou John Carpenter 5 keer met Kurt Russel samenwerken en de twee films die ik uit die samenwerking al had gezien (Escape from New York & Escape from LA) behoren tot zijn beste werk. Van de drie andere films (Elvis, The Thing en deze Big Trouble in Little China) was deze de film die het hoogste op de verlanglijst stond. Niet echt een idee wat ik er van moest verwachten, vanwege de gelijkenis qua titel stelde ik me hier altijd een Showdown in Little Tokyo bij voor, en eigenlijk toch wel serieus mee geamuseerd.

Met Showdown in Little Tokyo heeft dit natuurlijk niets te maken aangezien het echt twee compleet verschillende films zijn. Soit, Carpenter vliegt er direct in met de introductie van Egg Shen en het bestaan van magie en stopt pas wanneer de aftiteling over het scherm loopt. Daartussenin zit een heerlijke chaos van Chinese legendes, een aantal absurde figuren (hoe moet je anders de vliegende wachter met meer dan 10 ogen waarmee Lo Pan alles ziet omschrijven) en vooral veel actie. Niet alles loopt even vlot weliswaar, de choreografie van de massascènes had net iets beter gemogen alsook het vliegende gevecht tussen Wang Chi en die kerel met zijn lang haar, maar voor de rest is dit een erg leuke mengeling geworden van Westerse en Chinese elementen. Het plezier waarmee dit alles op het scherm wordt getoverd verhult de gaten in het verhaal en zorgt ervoor dat Big Trouble in Little China een erg genietbare film wordt.

Iets wat vooral ook te wijten is aan Kurt Russel. Altijd wel een fan geweest van de man, hoewel het een tijdje op een laag pitje heeft gestaan, en in combinatie met Carpenter wordt het altijd wel een memorabel figuur. Hier dus niet anders en Russel mag de ene na de andere one-liner op het publiek loslaten. Hij wordt bijgestaan door Kim Cattrall, zowat de 'beste' actrice denk ik uit heel die Sex and the City hoop, en die kan er mee door. Hier en daar nogal overdreven als ik eerlijk moet zijn. James Hong speelt nog een toffe bad-guy en Dennis Dun is een leuke side-kick voor Russel. Hoewel het eigenlijk andersom is als je nagaat wie er de meeste slachtoffers maakt. Dan komt Russel wel serieus te kort, al is hij verantwoordelijk voor de dood van Lo Pan natuurlijk.

Soundtrack is wederom verzorgd, zoals altijd eigenlijk bij Carpenter, maar het memorabele uit Halloween heeft hij naar mijn gevoel toch nooit meer bereikt. Dat neemt echter niet weg dat Big Trouble in Little China een heerlijke film is geworden. Heb Christine nog op DVD liggen, ik denk dat dat de volgende Carpenter in rij zal worden.

4*

Tex Avery had het precies wel gevonden zijn Screwy Squirrel aangezien dit al de 3e short was in een jaar waar het personage zijn opwachting in maakte. Vreemd genoeg ligt de nadruk niet op de eekhoorn, maar op het titelpersonage. De indiaan genaamd Big-Heel Whata is vastbesloten om voedsel te vinden om zo de dochter van het opperhoofd te kunnen versieren, maar hij stuit op Screwy Squirrel. Dus geen Meathead als sidekick, maar je kunt je wel voorstellen wat voor effect de eekhoorn op de indiaan gaat hebben. De short behoudt een vrij hoog tempo, met veel leuke gags, maar gaat naar het einde toe toch wat slepen. Jammer genoeg iets dat van toepassing lijkt te zijn op alle Screwy Squirrel shorts.

3.5*

Yeah, well, the world is not ready for your honesty

Soms kun je het gevoel hebben dat je een film hebt gezien terwijl je het je echt met de beste wil ter wereld niet meer kunt herinneren. Je herkent echter kleine details, je voelt waar de film naartoe wilt en toch kun je er gif op nemen dat je de film nog niet hebt gezien. Dan blijkt dat je met een herinterpretatie te maken hebt. Een ietwat losse remake die toch veel van hetzelfde doet maar dan op een net iets andere manier zodat je als kijker even gedesoriënteerd bent.

Dat is hetgeen me bij A Bigger Splash overkwam, want eenieder die La Piscine met de immer geweldige Alain Delon en Romy Schneider heeft gezien, herkent met gemak die film in dit hersenspinsel van de Italiaanse regisseur Luca Guadagnino. Daar knelt dan ook meteen het schoentje aangezien Jacques Deray eind jaren '60 een absolute topcast ter beschikking had, had hij ook het voordeel dat het nog fris aanvoelde. Guadagnino doet veel goeds in zijn poging om hier iets nieuws van te maken, maar geraakt af en toe gewoon echt niet aan de tippen van het origineel. Zonde, want op zich zit hier veel goeds in. Er is en blijft iets mystiek aan zo'n simpel zwembad en een stel mensen die er in een warme zomer aan vertoeven en het is best een leuke zet om Marianne haar stem te laten verliezen, dat geeft net dat beetje extra weerwerk aan de orkaan die Harry is. Een film als deze valt of staat echter vooral met de cast en hoe die op elkaar ingespeeld zijn.

Iets waar A Bigger Splash weinig problemen mee ondervind. Het duurt even eer Dakota Johnson haar draai vind (het gaat haar beter af dan Jane Birkin maar ze heeft niet het sex-appeal van Ludivine Sagnier uit Swimming Pool, om maar eens een soortgelijke film te noemen) maar haar evolutie is geslaagd te noemen. Ook Tilda Swinton is op haar plaats als rockster (zonder stem) Marianne Lane en zeker de combinatie met Matthias Schoenaerts blijkt bijzonder goed te werken. Die slaagt er toch ook meer en meer in zijn stempel op buitenlandse films te drukken en moet niet onderdoen voor zo'n klassebak als Ralph Fiennes. Visueel komt Giadagnino trouwens ook nog wel hier en daar geslaagd uit de hoek, zeker dat shot met een dode Harry in het zwembad dat verder en verder uitzoomt vond ik geslaagd.

Het gevoel ontsnapt me niet dat ik dit wel eens hoger had kunnen beoordelen mocht ik La Piscine (of Swimming Pool, al is die wel erg lang geleden) niet eerder had gezien. Het nut van opnieuw dit verhaal vertellen ontgaat me een beetje - jammer ook dat Guadagnino zich binnenkort alweer aan een remake waagt - maar het is gelukkig wel iets dat als een huis overeind blijft staan. Voor een groot stuk wel dankzij een uitstekende cast maar de juiste mensen kiezen is ook talent hebben.

3.5*