Opinions

Vierde Miike, vierde teleurstelling

Als filmliefhebber moet je af en toe eens uit je comfort zone treden en iets proberen waarvan je niet goed weet of je het wel gaat liggen. De Dead or Alive trilogie was zo'n blinde aankoop en ik moet zeggen: ik weet nog steeds niet wat ik er van moet denken. Een barslecht eerste deel, een redelijk goed tweede deel en een brakke afsluiter. Dan maar eens met iets compleet anders beginnen, want een regisseur met het oeuvre van Miike mag je niet afschrijven op een handvol films.

Maar Bodyguard Kiba is ook niet het succesverhaal geworden waar ik op hoopte. Wel het soort film dat ik verwacht had trouwens, maar wat me nog het meeste tegenviel is dat de gebruikelijke Miike madness hier ver te zoeken is. Dit is blijkbaar een film die zich eerder in de beginjaren van de regisseur situeert en hoewel je qua soundtrack al wel wat zijn hand ziet, is het verder armoe troef. Hier en daar nog eens een leuk visueel dingetje (de manier waarop hij de flashback van het vriendinnetje van Junpei start en eindigt) maar daar stopt het dan ook. Geen van de pot gerukte wiskunde of Unicef beelden zoals in Dead or Alive 2 bijvoorbeeld en juist dat is hetgeen waarom ik eigenlijk nog eens een film van zijn hand wou proberen. Wat overblijft is een film waar het titelpersonage nogal onderbelicht blijft omdat het Junpei is die met de grootste brok van het plot gaat lopen. De film begint bovendien pas enkel naar het einde toe te beklijven. De climax met het vriendinnetje van Junpei die zich opoffert is zo cliché als het maar kan en toch werkt het op de één of andere manier wel.

Het probleem met eerst de Dead or Alive trilogie te hebben gezien, is dat ik een zwak heb gekregen voor de combinatie van Miike met Sho Aikawa en Riki Takeuchi. Die zijn hier echter in geen velden te bekennen waardoor er een nieuwe cast op de proppen komt en dat is met wisselend succes. Het grote probleem is dat Kiba zelf geen al te indrukwekkende figuur is. Naar het schijnt heeft de film wat zijn roots bij The Bodyguard uit 1973 (Sonny Chiba!) maar Kiba is helemaal niet zo cool als zijn bijna naamgenoot. Al moet ik toegeven dat hij met Junpei best nog wel een aantal leuke droge scènes heeft. Zeker hun eerste 'kennismaking' (waar Kiba te laat komt op de afgesproken plaats) is best wel leuk. Maki Hisao is wel een fijne slechterik trouwens.

Meer dan 80 films in 26 jaar, je moet het als regisseur maar doen. Ik denk dat het bij mij echter bij deze vier zal blijven. Ik ga hem in ieder geval niet meer bewust opzoeken, maar sluit niet uit dat ik in de toekomst nog wel eens iets van ga kijken. Je weet nooit wat op je pad komt, maar de twee vervolgen laat ik in ieder geval links liggen.

2*

Ah, body bags. You see, if it's murder, suicide or a nasty accident, they put them in here

Rommelmarkten, het zijn toch plekken waar je af en toe iets tofs kunt vinden. Ik ben al een tijdje bezig met mijn Carpenter collectie te vervolledigen en dan is het altijd fijn als je dit voor nog geen 20 cent vind. Ben niet meteen de grootste fan van Tobe Hooper, maar voor die prijs kon ik het moeilijk laten liggen. Zeker toen bleek dat dit een omnibus film is, een subgenre in horror dat ik altijd wel de moeite waard vind.

Een beetje een vreemde verdeling weliswaar met Carpenter die twee van de delen voor zijn rekening neemt en Hooper maar eentje. Lijkt precies wel alsof er een derde regisseur uiteindelijk heeft afgehaakt ofzo. Soit, de introductie van de lijkschouwer is sowieso erg leuk (die parodie op het welbekende MGM logo!) en ook The Gas Station is meteen erg leuk. Erg sfeervol gebracht en een heerlijk gebruik van die welbekende Carpenter muziek, inclusief zelfs klein knipoogje naar diens Halloween met een lijk dat gevonden wordt in Haddonfield. Hair is het tweede deel dat door Carpenter wordt geregisseerd en dat is jammer genoeg wel een tikkeltje minder. De regisseur gaat hier meer de komische toer op en hoewel dat best nog wel vrij goed werkt, is de twist dat het om aliens gaat nogal flauw. Eye is het laatste deel en geregisseerd door Hooper dus. Terug wat beter dan Hair, maar haalt ook niet het niveau van het eerste segment. Film eindigt nog wel erg leuk met de verdere fratsen van de lijkschouwer.

Een rol die Carpenter zelf op zich neemt. Fijn gedaan in ieder geval en erg tof om doorheen de film nog meer van die legendarische regisseurs te spotten. Zo hebben onder andere Sam Raimi, Roger Corman en Wes Craven nog kleine bijrolletjes. Na haar rolletje in Tales from the Darkside had Blondie blijkbaar nog wel eens zin om in zo'n horror omnibus mee te spelen. Ze laat haar blonde lokken voor wat het is en heeft nog een vermakelijk rolletje als verpleegster in het Hair segment. Verder is vooral Mark Hamill nog een bekende naam die hier opdraaft en die slaagt erin het Eye segment nog dat beetje extra vibe mee te geven. Toch ook nog wel een eervolle vermelding voor Stacy Keach die de nachtmerrie van elke man in beeld brengt.

Amusant, dat is denk ik wel de juiste stempel voor deze film. Sowieso een wel erg coole poster trouwens, maar Carpenter heeft er zowel voor als achter de camera overduidelijk plezier in. Het is eigenlijk toch eens hoog tijd dat de man weer iets begint te maken. Hij begint jammer genoeg toch ook op een zekere leeftijd te geraken..

Dikke 3.5*

Maybe you're just a harmless panty sniffer, is that it?

Ik ben al een tijdje van plan om eens wat meer van Brian De Palma te gaan zien, maar tot nu toe nog niet echt werk van gemaakt. Body Double was echter een film die al jarenlang op het lijstje stond als film waar ik de titel van kwijt was. Het enige wat ik me nog kon herinneren was een scène waar een detective claustrofobisch is en bij een achtervolging compleet doordraait wanneer hij in een tunnel terecht komt. Dat het een film van De Palma ging was me toen blijkbaar ontgaan en eerlijk gezegd? Ik kon het me niet voorstellen, want de film die ik voor ogen had was echt amateuristisch en dat link ik niet aan De Palma.

En toch is het dezelfde film gebleken. Een aantal dingen weliswaar door elkaar gehaald maar vanaf die scène met de vampier was ik eigenlijk al 99% zeker dat ik juist zat. Dat amateuristische gevoel dat ik toen bij de film had is nu wel verdwenen, maar het neemt niet weg dat De Palma hier en daar wel wat vreemde keuzes maakt. Body Double is dan ook een soort van mix tussen Vertigo en Rear Window van Alfred Hitchcock met een flinke dosis erotiek erbij. Het resultaat is een vermakelijke film maar wel eentje die zowat alle richtingen uitgaat. Een aantal van die typische sfeervolle De Palma momenten (heel die scène in het winkelcentrum is lekker spannend maar de moord met die boormachine die bebloed door het plafond/vloer gaan is niet minder dan geniaal) maar ook een aantal momentjes dat hij zijn eigen film compleet onderuit haalt zoals die achtervolging in de tunnel. Het is het beste om gewoon mee te gaan in de chaotische spiraal waar Jake in terecht en je verder weinig druk te maken in de haken en gaten in het plot. Dan deed hij het met een Blow-Out bijvoorbeeld, die wat uit hetzelfde vaatje lijkt te tappen, toch beter.

Misschien ook wel omdat die qua cast beter was dan Body Double. Craig Wasson neemt de hoofdrol van Jake Scully voor zijn rekening en ik ben er eigenlijk nog altijd niet uit of ik hem nu goed of slecht vind. Er zijn scènes die hem als gegoten zitten en dan een paar minuten later kan hij werkelijk het bloed onder mijn nagels halen en vraag je je af waar De Palma hem heeft gevonden. Wel een fijne rol nog voor Melanie Griffith als pornoactrice Holly (die scène waar ze samen met Jake een bevriende actrice tegenkomen en de één het over pornofilms heeft en de andere over gewone films is goud waard) maar het is Gregg Henry die toch het laken naar zich toe trekt. Zijn make-up weet niet altijd even goed te overtuigen maar kom, fijne slechterik alleszins. Nog een paar toffe bijrolletjes van De Palma regulars zoals Dennis Franz maken het verder af.

Mjah, niet altijd even makkelijk te beoordelen maar het positieve overheerst gelukkig. De Palma laat een aantal erg fijne dingen zien, maar van zijn jaren '80 werk vind ik dit toch één van de minste films. Vooral de keuze voor Wasson steekt me eigenlijk nog het meeste tegen, daar had echt wel iemand beter voor gekozen mogen worden. In ieder geval fijn om nog eens een De Palma te zien, zit nu op een derde van zijn werk dus er zal nog wel wat volgen.

3.5*

All the roads of learning begin in darkness and go out into the light

Vandaag is het de eerste januari en iedereen is dan toch altijd wat uitgeteld van het feesten en het vele eten. De perfecte moment dus om je op je gemak neer te zetten bij een filmpje en hoewel ik meestal lang lig te zoeken naar een film die ik wil zien (ik heb nog zoveel dat ik moet zien dat ik nooit kan kiezen) had ik al een paar dagen op voorhand besloten dat ik vandaag ging genieten van The Body Snatcher. Gebaseerd op het verhaal van Robert Louis Stevenson en met Boris Karloff en Bela Lugosi kon dit wel eens een erg leuke film worden.

Nu moet ik wel bekennen dat ik sowieso wel een zwak heb voor de verhalen van Robert Louis Stevenson. Zijn Dr. Jekyll & Mr. Hyde verhaal blijf ik nog altijd één van de allerbeste boeken ooit vinden dus de verwachtingen stonden hier wel vrij hoog gespannen. Deze werden echter getemperd toen ik de naam van Robert Wise zag verschijnen. Was dat niet diezelfde Wise die de Sound of Music en West Side Story had geregisseerd? Op zich zeker geen slechte films (Wise zijn Somebody Up There Likes Me is ook een aanrader trouwens) maar ik associeerde hem niet direct met dit soort films. Gelukkig weet hij uitstekend waar hij mee bezig is en krijgen we een film die zelfs een dikke 60, bijna 70 jaar later nog altijd als een huis staat. Vooral het plot intrigeert mateloos en heeft de tand des tijds goed doorstaan. Hoewel Gray en MacFarlane nooit hebben bestaan baseerde Stevenson zich wel op de vaak bij naam genoemde Burke en Hare voor zijn personages. Hiermee krijgt de film toch een zekere vorm van realisme en dat geeft net dat beetje extra. Visueel ook overtuigend met de geweldige climax in de regen en de worsteling tussen Gray en MacFarlane die op het einde via schaduwen in beeld wordt gebracht.

Er is in de loop der jaren al veel over Boris Karloff geschreven, ook door mij want dit is zeker niet de eerste keer dat ik de iconische acteur aan het werk heb gezien maar ik heb nooit dat gevoel gehad van 'dit is nu echt de rol waar ik hem mee ga herinneren'. Het beste wat ik tot nu toe van hem had gezien waren zijn bijrollen in twee Abbott & Costello films en Black Sabbath. Je voelt de bui al hangen natuurlijk maar wat Karloff hier laat zien is nog net iets beter. Er komt een constante dreiging van zijn personage, die heerlijke smile en gewoon de hele uitstraling zorgen ervoor dat The Body Snatcher zich geheel kan laten dragen door de performance van de acteur. Maar het zou verkeerd zijn om te zeggen dat de film geheel op Karloff steunt want de rest van de cast is ook van een hoog niveau. Henry Daniell weet zich perfect staande te houden tegenover Karloff en ook Russell Wade weet zijn steentje bij te dragen aan de film. De bijrol van Bela Lugosi is wel wat teleurstellend doordat zijn naam a) vrij groot op de poster wordt afgebeeld en b) hij in de openingscredits gecrediteerd wordt vlak achter Karloff maar uiteindelijk komt hij helemaal niet zoveel voor. Het was de 8e en laatste keer dat de twee horror iconen samen het scherm deelden maar gelukkig maakt de confrontatie tussen beide personages nog veel goed.

Veel van verwacht en zeker en vast niet teleurgesteld. Karloff is erg sterk, zijn beste rol die ik tot nu toe heb gezien, maar dat geldt ook sowieso voor de rest van de cast. Het verhaal van The Body Snatcher is een interessant gegeven en wordt zowel verhaaltechnisch als visueel erg sterk uitgewerkt.

4*

Jackie Chan en de dolfijn

Het heeft even geduurd eer we weer verder gingen met de Chanathon die we ergens halverwege juni zijn begonnen maar met Gorgeous zitten we weer op de goede richting. Het is alweer de 52e film die ik van de Aziatische superster maar net als zijn voorganger, Who Am I, behoort dit tot één van de mindere films uit zijn oeuvre. Het is logisch natuurlijk dat er hier en daar eens een mindere film tussen zit, zeker wanneer je in zoveel films meespeelt, maar het was van Twinkle, Twinkle Lucky Stars (1*) en Twin Dragons (2*) geleden dat ik nog zo laag ben moeten gaan qua score.

Maar eerlijk is eerlijk, het plot stelt gewoon bitter weinig voor. Chan nam het verhaal voor zijn rekening en kiest er deze keer voor om de romantische toer op te gaan. Ik hoop dat hij het nooit meer doet want dit is gewoon vreselijk saai. Heel de relatie tussen Chan en Bu slaagt sowieso al nergens op en het geheel wordt dan nog eens verziekt door de toevoeging van een saaie rivaal die blijkbaar wat leven in de brouwerij moet brengen. Dat lukt zo heel af en toe maar dat is dan weer vooral te wijten aan het feit dat Chan het toch niet helemaal kon laten om er hier en daar een actiescène in te verstoppen. De toevoeging van Alan red de film dan ook van een nog lagere score. Voor de rest is Gorgeous van de eerste tot de laatste minuut voorspelbaar en is alleen de toevoeging van de flamboyante homo nog iets dat enigszins de aandacht trekt.

Heel weinig actiescènes dus en juist dat is de reden waarom ik Chan zo graag zie spelen. De schamele actiemomenten die Gorgeous dan wel bevat zijn weer van een vrij hoog niveau (al haalt het nergens het niveau uit Chan zijn gloriedagen met onder andere Police Story) en het is vooral het gevecht met Bradley James Allan dat geslaagd is te noemen. Waarom ze er in godsnaam voor hebben gekozen om Chan zijn stem door iemand anders te laten dubben (zeker met het succes van een Rush Hour) is mij een raadsel maar het klinkt belachelijk. Wie nog belachelijk is, is Qi Shu die de rol van Bu op haar neemt. Zelden zo'n vervelende actrice gezien en ze is dan ook compleet misplaatst doordat ze 22 jaar scheelt met Chan. Leuk om Tony Leung nog eens te zien in een atypische rol maar daar stopt het dan ook.

Op zich ben ik niet meer zo contra dubbing als ik vroeger was (een Kung Fu film wordt daar soms wel wat leuker van) maar dit is wel waanzinnig slecht gedaan. Maar zelfs de originele versie had mij waarschijnlijk niet kunnen boeien doordat dit Gorgeous een romantisch niemendalletje is dat nergens tot de verbeelding spreekt en alleen maar de moeite is voor de vechtscènes. En die 10 minuten zul je ook wel op Youtube vinden.

1.5*

Well, blow me down with an anchovy

Ik had gisteravond nog wel zin in een filmpje, maar wou het liefst iets kort hebben. Een tijd geleden heb ik mijn to-see lijst eens aangevuld met de speelduur en daaruit bleek dat deze The Bohemian Girl één van de kortste films was die ik nog had liggen. Ik ben het duo weliswaar een tikkeltje beu geraakt, moet bekennen dat ik er ook meer van verwachtte toen ik eens een deel van de 10-delige collectie heb aangeschaft, maar hier toch eens voor gaan zitten.

En wonder boven wonder, Bohemian Girl is een vermakelijke film geworden. De laatste Laurel & Hardy films die ik had gezien sloegen wat tegen, maar hier kon ik wel wat mee. De scènes zonder het duo blijven op zich nog wel vrij goed overeind staan (vooral ook wel omdat ik fan ben van James Finlayson die hier Captain Finn speelt) en hoewel de film misschien net iets teveel muzikale intermezzo's bevat, geraakt de film hier op zich nog wel mee weg. Alleen jammer dat er sommige jokes weer net wat te lang doorlopen. Zo is heel het zakkenrollen gebeuren nog wel amusant, maar heb je het na de derde keer wel gezien. Hetzelfde geldt ook voor het bottelen van de wijn door Laurel. In het begin amusant en op den duur te slepend om nog leuk te zijn. Voor de rest wel weer diezelfde typische Laurel & Hardy elementen. Aan soundtrack wordt er nooit veel aandacht besteedt (echt elke film heeft datzelfde deuntje dat bovendien ook nog eens op het menu van de DVDs continu op repeat staat) en op het einde vliegen ze compleet uit de bocht.

Thelma Todd krijgt op zich nogal flink wat aandacht op de openingscredits, maar komt uiteindelijk amper in de film voor. Deze The Bohemian Girl was haar laatste film vooraleer ze op dubieuze wijze om het leven kwam. De actrice (uitstekend trouwens in een aantal films met de Marx Brothers) haar rol + het plot werd uit schrik voor alle negatieve commotie herschreven en opnieuw gemonteerd. Zonde eigenlijk, had wel eens de oorspronkelijke versie willen zien omdat Todd normaal gezien de rol van Mae Busch (de vrouw van Hardy) op zich nam. Nu is ze enkel even te zien tijdens het nummer Heart of a Gypsy. James Finlayson is weer een leuke toevoeging en Laurel & Hardy zelf doen het ook wel vrij amusant. Vond Laurel hier trouwens vrij arrogant eigenlijk, het is eens een leuke afwisseling met de gebruikelijke rollen die hij speelt.

Soit, een interessante film om eens gezien te hebben omdat het dus de laatste rol voor Thelma Todd is. Een aantal leuke jokes en op zich een verhaal dat eens wat meer om handen heeft dan gewoonlijk (misschien omdat het gebaseerd is op een opera?) zorgen ervoor dat dit één van de hoogst gewaardeerde Laurel & Hardy films is voor mij. Benieuwd wat de rest nog gaat geven.

3.5*

It's America. They're Puritans in public, perverts in private

Een biopic uitbrengen, het blijft toch een lastige taak. Er zijn genoeg voorbeelden te noemen waar het een succesvolle film oplevert (I Walk the Line, The Doors, ...) maar het is het soort film dat meteen op een flinke portie commentaar kan rekenen. Zeker wanneer het om de echte grote groepen gaat waar de fans elk klein detail gaan ontleden. Je zou bijna schrik hebben om je in dit wespennest te steken en toch probeerden Queen-leden Brian May en Roger Taylor het toch.

En met wisselend succes: door sommigen werd de film één van de beste films van de afgelopen jaar genoemd en andere noemden het dan weer Bohemian Crapsody. Ik zit ergens halverwege te sukkelen als ik eerlijk ben. Aangezien zowel May als Taylor hier hun medewerking aan hebben verleend, zou je verwachten dat dit een wat meer getrouwe versie is van een bepaalde periode in het leven van de band maar langs de andere kant krijg je wel gewoon een heerlijke film voorgeschoteld. Oké, Freddie Mercury heeft de diagnose dat hij AIDS had pas in 1987 gekregen (dus zo'n 2 jaar na Live Aid) en het is zever dat de groep de jaren voor het fameuze concert niet meer met elkaar spraken, maar het geeft wel net de spanningsboog die dit verhaal nodig had. Een volledig beeld van Queen, Mercury en de andere bandleden kun je in een enkele film van 2 uur niet brengen, dan moet je echt al talloze documentaires die in de loop der jaren zijn uitgebracht gaan combineren, en dit is gewoon een waardig filmisch alternatief. Zeker wanneer het concert op zich een heerlijke afsluiter is. Ik ben niet meteen de grootste Queen fan, maar ik heb wel zin gekregen om toch eens wat verder te gaan kijken in hun muzikaal oeuvre.

Ik ben ook niet de grootste fans van de Oscars, maar die award voor Rami Malek is volledig terecht. Hij wist me al serieus te charmeren met Mr. Robot en maakt hier helemaal indruk. Op papier een ietwat vreemde keuze, maar Malek ademt gewoon elk maniertje of tic van Mercury uit. Leg ze met foto's naast elkaar en je denkt 'wat een vreemde keuze' maar op bewegend beeld is het gewoon indrukwekkend hoe echt Malek aanvoelt. Dan zijn de fysieke gelijkenissen tussen Gwilym Lee (Brian May) en Ben Hardy (Roger Taylor) beter gelukt, maar ook zij overtuigen over de gehele lijn. De dynamiek tussen de bandleden, Joseph Mazzello mag als John Deacon ook niet vergeten worden natuurlijk, is knap om te zien in ieder geval. Sowieso is er qua cast weinig op aan te merken, al valt Mike Myers als Ray Foster wel wat uit de boot. Verder is de soundtrack wel hetgeen je van een film over Queen kunt verwachten, maar het is fijn dat er hier wel aan kleine details wordt gedacht. Zo hoor je wanneer de band ettelijke minuten voor het optreden in hun trailer zit een flard van Sultans of Swing van Dire Straits, de groep die voor Queen was aan het optreden.

Aangenaam verrast in ieder geval. Met Bryan Singer aan het roer had ik er geen goed oog in, maar dit doet hij erg goed. Het is de vraag natuurlijk in hoeverre dit nog zijn film is nadat hij ergens naar het eind van de opnames verdwenen is en nadien is buiten gegooid.. Malek is indrukwekkend als Freddie en hoewel dit als documentaire niet geslaagd is, is het dat wel als entertainment film en dat is voor mij voldoende.

4*

Gaté, gaté, paragaté, parasamgaté. Bodhi! Svaha!

Lang geleden heb ik ooit eens de helft van Bin-Jip gezien. Niet het begin, niet het einde maar gewoon zowat halverwege ingevallen. Wat ik toen zag leek me wel interessant maar iets te arthouse naar mijn smaak maar de film bleef altijd toch wat nazinderen. Ik onthield de naam van de regisseur en toen ik een goede week geleden een DVD box met 4 films van Kim Ki-Duk op de kop kon tikken, pakte ik hem zonder twijfelen mee. Gisteravond wist ik niet goed wat kijken dus ik dacht: laat ik me nog eens aan onze Koreaanse vriend wagen.

En dit kan in ieder geval wel tellen als opener! Ik heb altijd al wel een zekere fascinatie gehad voor Boeddhisme maar ik had nooit gedacht dat een film met zo weinig woorden, zo pakkend kon zijn. Zoals de titel al doet vermoeden is de film onderverdeelt in 5 stukken. Elk van deze stukken lijkt op zich te staan doordat we elke keer een aantal jaar vooruit springen maar op het einde valt alles perfect op zijn plaats. Gisteravond was ik echter niet zo enorm hard te spreken over de toevoeging van de vrouw en haar kind. Ik was onder de impressie dat ik de film mooier had gevonden met de dood van de oude monnik (klinkt eigenlijk wel vrij macaber maar volgens mij weet iedereen wel wat ik bedoel) maar na er nog eens een nacht over te hebben geslapen lijkt zelfs dat perfect te passen in de film. De tocht van de monnik naar de berg met zijn steen (kun je beschouwen als zijn zonden die hij eindelijk compleet kwijt geraakt) is misschien wel één van de mooiste momenten uit de film. Erg knap hoe Ki-Duk eigenlijk met schijnbaar zoveel gemak het vergelijk tussen de seizoenen en het leven in beeld weet te brengen.

Want visueel is dit toch echt wel erg overweldigend. Het viel me in Bin-Jip al op dat de regisseur precies wel zijn weg wist met een camera maar dit zit gewoon vol met prachtige beelden. Sowieso is de setting van het drijvende huis al een ideale plaats om dit soort verhaal te vertellen maar werkelijk elke scène is een streling voor het oog. Van het in beeld brengen van de dieren tot aan het simpelweg openen van de poort... Toch wel een beetje overdonderd. Interessant ook hoe de regisseur er in slaagt om bijzonder veel symboliek in de film te introduceren maar deze toch niet door je strot duwt waardoor je nooit het gevoel krijgt dat je te weinig van Boeddhisme kent om de film compleet te kunnen begrijpen. Ik weet van mezelf dat ik nu waarschijnlijk de helft van de symboliek niet mee heb maar toch blijft er een erg mooie film over. De film kent op zich ook maar een handvol acteurs maar eerlijk gezegd, je hebt geen enkel moment het gevoel dat je naar acteurs zit te kijken. Ki-Duk neemt op zich wel een gok door maar erg weinig dialoog in de film te introduceren en meer op lichaamstaal af te gaan maar het was een slimme zet want de chemie tussen de verschillende personages werkt wonderwel. Neem nu zo'n scène zoals de aankomst van de politie. De twee agenten willen de jonge monnik direct meenemen maar de oude monnik vraagt nog eerst of zijn leerling de Heart Sutra mag vervolledigen. Vanaf dan wordt er niet meer gesproken en krijgen we een minutenlange wisselwerking tussen de verschillende personages die resulteert in een prachtig moment wanneer de twee agenten mee beginnen te schilderen. Erg basis allemaal maar de lichaamstaal van de verschillende acteurs is gewoon perfect op elkaar ingespeeld.

Erg blij dat ik de box heb meegepakt toen. Met Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring weet Ki-Duk meteen de lat hoog te leggen voor zijn verdere werk. De combinatie beelden, verhaal en de acteurs is van ongekende schoonheid en het zou best wel eens kunnen dat de film op een 5* zal eindigen met een herziening. Voor nu toch een beetje lager maar ik denk niet dat er iemand zal klagen.

4.5*

Robbe De Hert heeft jarenlang geprobeerd om een verfilming van Daens op poten te zetten maar wegens allerlei tegenslagen heeft hij dat uiteindelijk aan Stijn Coninckx overgelaten. Dat die er een groot succes mee had en het zelfs tot de Oscars schopte (wel moeten afleggen tegen Indochine) zal wel gewrongen hebben, zeker omdat De Hert en Louis-Paul Boon goede vrienden waren. Het waren geen generatiegenoten maar ze vonden in elkaar een gelijkgestemde ziel. Boon was dan ook geïntrigeerd door wat de heren van Fugitive Cinema waren aan het bekokstoven en na eerst een bijrolletje te hebben gehad in De Hert's Insane uit 1966, kreeg hij drie jaar later de hoofdrol in een nieuw project van de regisseur.

Boon speelt in De Bom een garagist die op een dag een door een vliegtuig verloren atoombom vind (wie dat vergezocht vind: het is gebaseerd op waargebeurde feiten uit Spanje waar ze een waterstofbom zijn kwijtgeraakt!) en daardoor besluit om de regering te chanteren. De Bom is een vlotte komedie, met een redelijk onverwacht einde, die volledig gedragen wordt door Boon en het is fijn om verder in de bijrollen nog Fons Rademaekers te zien. De Nederlandse regisseur met wie De Hert meespeelde in De Vijanden van Hugo Claus is hier te zien als postbode. Verder valt vooral nog de aanwezigheid van de Amerikaanse (doch gedubte) Betsy Blair op. Een vriendin van De Hert uit zijn periode in Londen maar ze past niet echt in het landelijke boerderijtje. Verder is dit vintage De Hert/Fugitive Cinema met veel straatinterviews en kritiek op de regering & de staat. Nadien werd De Bom trouwens samen met Het Laatste Oordeel (1972) en Gejaagd door de winst (1977) van Guido Henderickx in 1977 uitgebracht als Gejaagd door de winst - Het ABC van de moderne samenleving. Ook dat werd echter geen succes.

3.5*

I see myself as an influencer in the Jesus space

Bombshell is zo één van die typische films die wel wat buzz heeft veroorzaakt maar die ettelijke maanden later eigenlijk compleet in de vergetelheid is geraakt. Weliswaar genomineerd voor de Oscars en hoewel de film één van die nominaties wist te verzilveren (die voor Makeup and Hairstyling), is de film bij ons geruisloos aan het passeren. Het is bovendien dan ook nog eens iets compleet anders qua film dan we van Jay Roach (regisseur van de Meet the Parents/Fockers en de Austin Powers saga) verwachten en ik kan me voorstellen dat een film over Fox bij ons niet makkelijk te marketen is.

Speciaal filmpje, zoveel is duidelijk. Een thema dat hier ook wel leeft (denk maar aan Bart de Pauw en Jan Fabre) maar het is vooral een eenzijdige kijk geworden. Niet in de zin dat de ronduit seksistische toestanden op de werkvloer eenzijdig worden aangekaart, maar zo'n Megyn Kelly is bijvoorbeeld toch wel een stukje racistischer dan ze hier in de film laten zien. Ergens snap ik wel dat dat misschien niet helemaal in het verhaal paste dat Roach en de zijnen wilden brengen, maar nu krijg je het gevoel dat er een serieus loopje met de werkelijkheid is genomen. Dat doet dan eigenlijk ook afbreuk aan het verhaal dat wel verteld wordt en daardoor krijgt de film ook een soort van politiek correct-laag over zich waar ik eerlijk gezegd wat allergisch aan ben geworden. Ironisch genoeg is het meest interessante personage van de drie degene die Kayla Pospisil wordt genoemd. Rinkelt geen belletje terwijl Megyn Kelly en Gretchen Carlson of Roger Ailes dat wel doen? Dat klopt aangezien Pospisil een combinatie is van verschillende andere vrouwen die iets met de zaak te maken hadden. Vreemd genoeg voelt zij dan ook het minst aan als een bordkartonnen personage en is de meeste diepgang in haar terug te vinden.

Klinkt allemaal niet zo positief tot nu toe en toch krijgt dit 3.5* van mij? Wel, een film is meer dan alleen maar zijn verhaal natuurlijk en in het geval van Bombshell is het ook belangrijk hoe het verhaal gebracht wordt. Charlize Theron en Nicole Kidman moeten roeien met de riemen die ze toegewezen krijgen als respectievelijk Megyn Kelly en Gretchen Carlson en halen er het beste uit maar Margot Robbie is werkelijk uitstekend als Pospisil. Ook John Litgow - de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik al sinds 3rd Rock from the Sun grote fan ben van de man - doet dit uitstekend als Roger Ailes en het is jammer dat enkel de make-up van Kazuhiro Tsuji, Anne Morgan en Vivian Baker in de prijzen is gevallen. Litgow had toch ook op zijn minst een nominatie verdient. Verder is Malcolm McDowell nog een uitstekende keuze als Rupert Murdoch maar is die wel schandelijk underused.

Ik denk dat dit vooral voer is voor de Amerika kijker en dat je wat mee moet zijn met de geschiedenis waar deze film over gaat vooraleer je dit ten volle kunt waarderen. Misschien zit daar wel het probleem ook, dat Roach dit niet toegankelijker heeft kunnen maken voor een groter publiek. Dat, en het feit dat hij op sommige punten gewoon te oppervlakkig blijft in een heikel thema als dit. Ach, achteraf gezien kijkt het toch vlotjes weg en dat is ook belangrijk.

3.5*

Louis de Funès en het overspel

Boniface Somnambule is de tweede DVD uit de 'De Debuutjaren' DVD box van Louis de Funès. Het is een set van 3 films daterend uit de jaren '50 en de eerste film van de box, La Bande à Papa, was een vermakelijke film met best nog een grote rol voor de Funès. Ik had dan ook ongeveer dezelfde verwachtingen voor deze Boniface Somnambule, zeker nadat mijn vorige Fernandel (L'Homme à l'Imperméable) me wel kon bekoren.

Jammer genoeg is dit Fernandel vehikel weer van eenzelfde niveau als Honoré de Marseille. Boniface Somnambule (letterlijk vertaald als Boniface slaapwandelt) gaat over Boniface die... slaapwandelt. Hij weet het echter niet en gaat op zoek naar de juwelendieven terwijl hij het eigenlijk zelf de dief is. Normaal gezien voer genoeg voor een leuke klucht, maar Maurice Labro (die nochtans het amusante Monsieur Leguignon, Lampiste maakte) doet er simpelweg te weinig mee. Met een speelduur van nog geen anderhalf uur begint de film dan ook nog eens te slepen naar het einde toe en de laatste minuten zijn al helemaal compleet van de pot gerukt. Boniface die opeens iets begint met de directrice en daarna een resem slaapwandelende kinderen produceert... Vond het wat flauw eigenlijk.

Het meest teleurstellende was nog de rol van de Funès zelf. Volgens de plotomschrijving neemt hij de rol van het hoofd van de dievenbende op zich, maar het lijkt wel alsof de uitgeverij zelf nog lag te slapen aangezien dat een rol is voor Andrex. De Franse driftkikker is hoop en al 5 minuten te zien in een scène waar een slapende Fernandel bij een vrouw in bed komt te liggen en haar man (de Funès dus) haar daardoor verdenkt van overspel. Voer voor de completisten dus, al moet ik toegeven dat het wel leuk is om twee grote komieken tegen elkander te zien discussiëren. Fernandel zelf is nog redelijk leuk als de slaapwandelaar maar geraakt nooit echt verder dan hetzelfde trucje met zijn armen vooruit.

Boniface Somnambule bevat volgens mij de kleinste Louis de Funès rol die ik tot nu toe ben tegen gekomen (dit is nummer 40 als IMDB juist telt) en is tot nu toe ook de zwakste Fernandel film die ik heb gezien, al zijn de 3 geziene films maar een fractie vergeleken met hetgeen ik van de Funès ken. Ben benieuwd naar L'Impossible Monsieur Pipelet, toch alweer 4 jaar later dan deze dus hopelijk een grotere rol.

2*

I can give you the room, but you'll have to take the bath yourself

Bonnie Scotland is nog één van de laatste Laurel & Hardy films die ik ooit eens heb aangeschaft en nog steeds niet heb gezien. Het blijft een duo dat me niet altijd even goed kan bekoren, maar ik moet toegeven dat ik er hier en daar wel de charme in begin te zien. Het zullen nooit mijn favoriete komieken uit deze tijd worden (dan is een Buster Keaton toch genialer) maar misschien bracht Bonnie Scotland daar nog wel eens verandering in.

Wat niet het geval is aangezien dit één van de zwakste films van het duo is dat ik heb gezien, in tegendeel zelfs. Het oogt nochtans veelbelovend met (Mac)Laurel en Hardy die naar Schotland reizen voor een erfenis, maar de film zakt als een kaartenhuis in elkaar eenmaal die fratsen gedaan zijn. Wat jammer is eigenlijk, want de scènes met de huisbazin zijn best nog wel leuk. Al snel wordt er echter van setting verandert en de trip naar India is gewoon saai te noemen. Dan krijg je er ook nog eens een plotje rond een Schot die verliefd is op de nicht van Laurel bovenop en dan lijkt de film helemaal op zeep. De jokes zijn ver te zoeken en het is hopen op meer screentime van Sergeant Leatherpuss om de meubelen te redden. Vond dat dit verder ook veel van hetzelfde aanvoelde. Ik heb een deel van de 10-delige boxset die een tijd geleden is uitgekomen en bijvoorbeeld de scène waar Laurel zijn hoed laat bewegen zit ook al in één van die shorts volgens mij. Beetje jammer ook dat er op de poster staat dat dit een film van 60 minuten is, ik had het na die tijd al wel gehad en dan blijken er nog 20 bij te komen..

Zal waarschijnlijk iets te maken met die speedup die je wel vaker tegenkomt bij dit soort oude films maar het zorgde er in ieder geval voor dat ik het laatste kwartier echt was aan het hopen dat de film gedaan ging zijn. Laurel & Hardy zelf doen verder weer hun gebruikelijke ding. Ze blijven goed op elkaar ingespeeld en zij zijn uiteraard de sterren van het geheel. Persoonlijke favoriet James Finlayson heeft ook nog een kleine bijrol en die blijf ik een perfect klankbord vinden voor de fratsen van den dikke en den dunne. Rest van de cast is simpelweg niet memorabel, heb de film zaterdag gezien en heb nu (maandag) al moeite om te herinneren wie wie was in de film.

Kwaliteit van de DVD was trouwens ook niet super te noemen. Beetje vreemd aangezien dit de enige film volgens mij is waar geen waarschuwing bij stond dat je rekening moest houden met de leeftijd van de film. Mijn versie heette trouwens ook Heroes of the Regiment maar ik ga ervan uit dat dat een reissue titel ofzo is.

2*

Louis de Funès en het bordeel

Het is toch verbazingwekkend eigenlijk in hoeveel films Louis de Funès heeft meegespeeld. Ik denk dat ik nu nog maar zo'n derde van zijn oeuvre heb gezien en toch is hij al één van de acteurs waar ik tout court het meest van heb gezien. Un Grand Seigneur was één van de kleinere rollen voor de Fransman en ik blijf het fijn vinden dat dit nog steeds op DVD wordt uitgebracht. Beetje prijzig weliswaar (indien je niet de boxset kunt kopen aangezien je, net zoals ik, die films al allemaal hebt) maar kom.

Het is en blijft de Funès natuurlijk en die staat toch wel zo'n 90% van de tijd garant voor een leuk filmpje. Un Grand Seigneur is een zogenaamde segmentenfilm. Onderverdeeld in drie stukken die op een kleine manier met elkaar gelinkt zijn volgen we het wel en wee van een bordeel dat moet sluiten, zien we hoe één van de meisjes slachtoffer wordt van een inbraak en ontdekken we hoe een voorzitter van de plaatselijke judo club willens nillens een pooier wordt. Laat het aan de Fransen over om een volledige film rond een bordeel te maken, dat zou je in Hollywood in deze periode toch niet zien volgens mij, maar het is bovenal gewoon erg leuk. De eerste twee verhalen (La Fermeture en Le Procès) hangen het hardst aan elkaar en even lijkt het dan ook alsof Les Bon Vivants gaat zorgen voor een sisser. Het is het langste deel van de drie en het komt ook het traagste op gang, maar ook dit is wel erg leuk eenmaal het plot goed en wel vertrokken is.

Wie een volledige film met Louis de Funès verwacht is eraan voor de moeite, hij doet enkel mee in het laatste segment. In dat verhaal is het wel een volwaardige rol voor de Franse driftkikker, want hij speelt de voorzitter van een judo club die zonder het te weten een aantal meisjes van lichte zeden in dienst neemt. Hij kan weer de nodige smoelen trekken en maakt gebruik van de weidse gebaren zoals we hem kennen. Tof trouwens om ook hier nog een paar de Funès regulars te zien. Jean Lefebvre (de inbreker die terecht staat) blijft naast de Franse driftkikker één van de leukste personages hier en ook Grosso en Jean Carmet zijn altijd wel fijn om te spotten. Sowieso eigenlijk weinig op aan te merken qua cast. De vrouwen in het bordeel mogen rond paraderen in hun lingerie maar hebben best nog wel een paar komische scènes op hun naam staan. Heel de rechtszaak met Andréa Parisy als de barones is daar een mooi voorbeeld van.

Toch wel één van de fijnere onbekende Louis de Funès films als je het mij vraagt. Duurt niet al te lang en vanwege de onderverdeling in drie aparte segmenten begint dit nergens te slepen. Degene die dit puur en alleen voor de Franse komiek gaan zien komen misschien wat bedrogen uit, maar ik heb al geleerd dat er zelfs in die kleine bijrolletjes nog altijd toffe films kunnen schuilen.

3.5*

Some buildings don't have a thirteenth floor, this place shouldnt have a third

Na het vermakelijke Among Friends hadden we gisteravond nog wel zin in een tweede horror film, het was alleen even zoeken naar iets dat iedereen interesseerde. De keuze viel uiteindelijk op deze Boo. Een op het eerste zicht standaard geestenfilmpje in een psychiatrisch ziekenhuis, maar aangezien ik grote fan blijf van het gigantisch ondergewaardeerde Session 9, hoopte ik dat dit me ook ging kunnen beklijven. Zo'n ambetant gevoel als bij Session 9 is er weliswaar niet gekomen maar toch..

Boo, wat meteen één van de stomste titels aller tijden is, is vooral sterk in het begin/midden. Goede sfeerschepping, een leuke locatie, een stel tieners die stomme acties doen, ... Alle aspecten voor een geslaagde horror film en lange tijd lijkt dit ook erg goed te gaan. De toevoeging van Dynamite Jones zorgt voor nog wat afwisseling, maar de film zakt in elkaar eenmaal heel het plotje rond Jacob uit de doeken wordt gedaan. Had voor mij ook niet meteen een uitleg moeten hebben trouwens, gewoon een geest die een locatie teistert is al uitleg genoeg voor mij. Soit, naar het einde toe verliest de film helemaal de pedalen wanneer de verpleegster er ook nog eens bij komt en toch blijft dit op zijn eigen manier een ietwat ondergewaardeerde film. Moeilijk te specificeren waarom maar een aantal geslaagde schrikscènes trekken me over de streep.

Dig Wayne is het lichtpuntje in de cast. Hij speelt agent Arlo Ray Baines die in een ver verleden een heuse filmster was en aan de lopende band een aantal Dynamite Jones films heeft gemaakt. Uiteraard inclusief signature move (die hij uiteraard op één van de geesten uitprobeert en dat mislukt dan faliekant) en Wayne speelt dit met verve. Hij wordt bijgestaan door een stel tieners waarvan niemand echt indruk maakt. Dit soort films moet het dan ook vooral hebben van zijn effecten en dat blijkt hier nog wel vrij goed te zijn. Film is ondertussen toch ook alweer een jaar of 10 oud, maar met uitzondering van hier en daar eens een wat fake ogende geest, is er weinig op aan te merken.

Kan misschien wel gewoon zijn dat ik een sucker ben voor dit soort films, maar dat ik dat nog niet doorheb. Boo is zo'n film waar best wel wat op aan te merken is maar die op de een of andere manier toch nog wel vermaakt. Leuk voor eens een keer gezien te hebben, al blijft het jammer dat het einde wat een neerwaartse spiraal is.

3*

She left for college and terror followed

Het is eigenlijk bizar hoe een mens gefascineerd kan geraken door horrorfilms. Voor mij is het nooit echt één van mijn favoriete genres geweest maar via mijn broer heb ik kennis gemaakt met de klassiekers in het genre en tegelijkertijd ook een hele hoop crap. Toch laten we ons altijd verleiden om die crap een kans te geven in de hoop een leuke film voorgeschoteld te krijgen. Zo liet ik me vangen aan dit derde deel van de Boogeyman reeks maar het is gelukkig een niet al te grote teleurstelling geworden.

Het is natuurlijk een derde deel en tijd heeft ons al geleerd dat dit soort sequels erg vaak niet meer dan gewone cash-ins zijn op een bekende naam. Geen idee wat het niveau is van de eerste twee films uit de reeks, die heb ik gewoonweg niet gezien, maar ik veronderstel dat dat toch iets hoger ligt dan hier. Dat moet wel want in dit derde deel zijn een paar vlagen van potentie te herkennen. De kills zijn niet op zich niet zo bijzonder maar een paar leuke vondsten zoals de gitarist/poëet die à la Snake in Metal Gear Solid in een veel te kleine doos terecht komt, met als het enige verschil dat de gitarist het er niet zo bekoopt. Dit ziet er allemaal wel redelijk goed uit en ook de dood van de blonde vrouw (damn, ik ben echt al die namen al vergeten blijkbaar) in de wasmachine is erg geslaagd. Het bloed ziet er iets te fake uit maar het schuimt zo lekker in combinatie met het wasmiddel dat ik het de film vergeef. Jammer dan ook dat de feitelijke Boogeyman er maar redelijk slecht uitziet. Dit soort personages komt voor mij een stuk beter tot zijn recht wanneer er gebruik wordt gemaakt van suggestie. We krijgen gewoon teveel te zien van de Boogeyman met als resultaat dat het schrikwekkende effect al snel zijn kracht verliest. Een regisseur moet trouwens met de mogelijkheden van nu toch wel meer kunnen met het design van het monster dan een simpele afrip van wat we al zoveel hebben gezien..

Het verhaal is niet veel waard, wat een enorm grote verrassing is (insert sarcasme) in dit soort films. Op zich komt de film dan ook compleet niet uit de verf op dit gebied en dat is jammer want volgens mij had hier wel meer mee kunnen gedaan worden. Zo is heel de insteek van de legende van de Boogeyman en dat die alleen maar kan overleven als mensen in hem geloven wel origineel, al komt het me wel bekend voor van ergens maar ik kan er niet juist mijn vinger op leggen. Soit, originaliteit staat blijkbaar niet garant voor succes en Gary Jones weet er dan ook nergens een mooi geheel van te maken. De ene na de andere voorspelbare gebeurtenis stapelt zich op en de film wordt nergens verrassend, de twist op het einde waar Sarah de moorden op zich neemt en uiteindelijk sterft voel je ook van ver aankomen. Qua cast is dit ook één groot samenraapsel van onbekende gezichten die hopen om via horrorfilms enige bekendheid te verwerven. Soms lukt het (Johnny Depp eerste rolletje was ook in A Nightmare on Elm Street) maar hier springt er nu niemand echt boven uit.Erin Cahill valt nog het meeste op vanwege haar gelijkenis met Eliza Dushku maar daar stopt het dan ook. Ze neemt de hoofdrol redelijk goed op zich maar meer ook niet. Bij de rest van de cast kan ik me zelfs al geen gezichten meer bij voorstellen dus daar begin ik niet aan.

Niet echt een hoogvlieger in het genre. Eén à twee kills zijn geslaagd maar meer ook niet. Het verhaal rammelt langs veel kanten en de cast is enorm goed in je te laten vergeten dat ze überhaupt in de film meespelen. Qua effecten had dit wel wat beter kunnen zijn, zeker als je bekijkt dat dit een film uit 2008 is, maar het is gelukkig niet zo waanzinnig slecht dat het ergerlijk wordt. Leuk om eens een keertje gezien te hebben maar meer ook niet.

2*

In this sack, I have forty kilos of dynamite, and I don't mean ravioli!

Eigenlijk is het erg dat zowel Bela Lugosi als Boris Karloff, toch wel twee van de grootste horroriconen uit de geschiedenis van de cinema, compleet genegeerd worden in ons kleine landje. Met uitzondering van een handvol films is veel van hun werk niet te vinden en ben je genoodzaakt om films te laten importeren. Een tijd geleden heeft mijn broer de Britse regio 2 versie van Icons of Horror op de kop getikt waar deze The Boogie Man Will Get You de tweede van in rij was.

De box profileert zich als een verzameling van horrorklassiekers van Karloff maar, dit kun je toch niet als een horror pur sang te noemen. Gemaakt in volle oorlogsperiode gaan professor Billings en Dr. Lorencz op zoek naar een manier om een supermens te creëren om zodoende de oorlog te kunnen winnen. Een wat vreemd uitgangspunt als je het mij vraagt en het wordt allemaal nogal kolderiek gebracht. The Boogie Man Will Get You lijkt nooit echt een kant te willen kiezen tussen horror en komedie, maar het staat daardoor wel garant voor een aantal lugubere maar toch ook amusante scènes. Regisseur Lew Landers maakt er een soort van parodie op spookhuizen van en gooit er op het einde toe nog een gestoorde Italiaan bij die heel de boel wil laten ontploffen. Genoeg stof dus voor een uurtje vermaak en in dat opzicht voldoet de film dan ook aan alle verwachtingen.

Aangenaam verrast ook dat Peter Lorre hier in meespeelt. In totaal hebben Karloff en Lorre een viertal keer samen in een film gezeten, maar ik had gedacht dat hun eerste samenwerking pas vele jaren later gebeurde aangezien ik enkel nog maar The Raven uit '63 had gezien. Soit, Karloff en Lorre delen nagenoeg elke scène in de film en zorgen er dan ook voor dat de film naar een hoger niveau wordt getild. Karloff doet zijn gebruikelijke gestoorde wetenschapper rol en Lorre profileert zich als een manusje van alles die wel een extra centje wilt verdienen. Erg leuk in ieder geval, maar het heeft wel als nadeel dat dit acteergeweld de rest gewoon overspoeld. Jeff Donnell (hier nog gecrediteerd onder de iets vrouwelijkere naam Miss Jeff Donnell) als Winnie en Larry Parks als Bill verdwijnen naarmate de film vordert meer en meer naar de achtergrond als het ware.

Nagenoeg compleet vergeten vandaag de dag maar dat is onterecht. Het is een genoegen om Karloff en Lorre samen te zien spelen en alleen daarvoor heeft de film al bestaansrecht. Gelukkig is The Boogie Man Will Get You nog veel meer en is dit een erg vermakelijke komedie geworden.

Dikke 3.5*

Aren't you gonna take your skates off?

Paul Thomas Anderson, een regisseur wiens initialen alleen al de meeste filmliefhebbers doet wateren. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik me tot nu toe niet echt tot die categorie voel behoren. Oké, Punch Drunk Love was een erg leuke film maar Magnolia? Die wordt echt wel genekt door zijn speelduur van meer dan 3 uur. In dat opzicht had ik ook een beetje schrik voor deze Boogie Nights (en in het verlengde ook de rest van het oeuvre van PTA, want korte films lijkt hij maar zelden te maken) aangezien deze toch ook alweer rond de 2.5 uur afklokt.

Met de openingsscène in de club was ik echter meteen verkocht. Alles heerlijk in één shot, dat geweldige jaren '70 sfeertje en gewoon een boeiend plot over de rise en fall (badum tsss) van een porno acteur. Vanaf de switch naar de jaren '80 en de bijhorende fall begint de film echter serieus in te zakken. Het einde waar blijkt dat eigenlijk niemand van de personages echt een evolutie heeft doorgaan is verfrissend, maar om daar nu zo lang op te zitten wachten? Vooral omdat een aantal plotlijnen er bijzonder bekaaid vanaf komen. Neem nu die overval op Rahad Jackson. Sowieso al geen al te boeiende verhaallijn maar Anderson doet er ook gewoon erg weinig mee. Toegegeven, de Raging Bull tribuut aan het einde waar we dan eindelijk Dirk zijn geslachtsdeel in vol ornaat (ik was me gedurende de film echt aan het afvragen of Anderson werkelijk zo hard de typisch Amerikaanse puriteinse richting ging opgaan door wel een hele hoop blote borsten, vagina's en drank & drugs te tonen maar geen enkele lul) was nog wel een leuke buitensmijter.

Als er één ding is dat ik ondertussen al heb begrepen van de films van Anderson, dan is het dat hij altijd wel een degelijke cast rond zich weet te verzamelen. Philip Seymour Hoffman heeft misschien wel één van de leukste bijrollen uit zijn volledige carrière en ook Burt Reynolds is heerlijk op dreef als porno regisseur Jack Horner. Het zou de eerste en laatste keer zijn dat hij samen met de regisseur samenwerkte en dat is blijkbaar te wijten aan het feit dat de twee absoluut niet goed met elkaar overweg konden op de set. Sowieso te weinig ruimte om de vele goede rollen te vernoemen maar zo'n Julianne Moore, Luis Guzmán, John C. Reilly en Don Cheadle zijn toch heerlijk. Boogie Nights is echter vooral de film van Mark Wahlberg. In één van zijn eerste filmrolletjes speelt hij in ieder geval meteen één van zijn leukste rollen.

Wil nog wel eens iets van Anderson gaan zien, maar ik vraag me af of het wel een goede match tussen ons gaat worden. Interessante regisseur, daar niet van, maar hij weet nooit mijn volledige aandacht vast te houden. Ook Boogie Nights heeft talloze goede momenten en tegelijkertijd ook talloze inzakkingen. Jammer, maar in ieder geval al wel net iets beter te pruimen dan Magnolia.

3*

Some will kill to have it. He will kill to protect it

Gisteravond met een kameraad afgesproken om nog eens film te zien maar hij vond zijn goesting niet in de collectie die hier in huis staat. Hij wou liever The Book of Eli zien en voor mij was dat goed, Washington heeft me nog nooit teleurgesteld en ik had er het volste vertrouwen in dat hij dat nu ook niet ging doen.

Ik heb denk ik nog nooit zo'n slechte inschattingsfout gemaakt. The Book of Eli is praktisch op elk vlak een grote rotzooi, uitgezonderd de setting. Het apocalyptisch tintje ziet er erg mooi uit en zorgt af en toe voor mooie beelden maar voor de rest is er werkelijk niets te beleven. Mijn broer had de film al eens gezien en die zei dat er, in tegenstelling tot de trailer, weinig gevechten in zaten. Op zich zien die er goed uit maar hij heeft wel gelijk want de coole momenten worden te vaak afgewisseld door oeverloos gezeik over wat weet ik nog allemaal. Het uitgangspunt op zich is origineel maar de uitwerking is simpelweg niet goed. Waar het uitgangspunt van het boek nog origineel is, is de opvulling van datzelfde boek gewoon teleurstellend. Ik had echt wel iets beter verwacht dan de Bijbel en het einde is dan ook te ongeloofwaardig geworden. Eli die eventjes heel de bijbel woord per woord gaat dicteren... Sowieso het idee dat in een apocalyptische wereld waar mensen al jaren zonder de bijbel kunnen, een deel van de nieuwe generatie kan zelfs al niet meer lezen, is compleet misplaatst. Het is nu niet dat de bijbel zo'n wondermiddel is dat heel de wereld in een klap kan verbeteren. Het grappige is dan ook dat een braille boek trouwens wel een pak dikker moet zijn dan het boekje dat Eli continu mee had. Het lijkt me dat de letters van braille toch groter zijn dan gewone letters maar echt zeker weet ik het eigenlijk niet. Het subeinde waar Solara eventjes Eli nog gaat wreken had van mij trouwens ook niet gemoeten. Deed nog wat extra afbreuk aan het personage van Eli zelf omdat hij de bad-guys niet heeft afgeslacht en één of andere doos die hij langs de weg heeft opgepikt dit wel kan. Wel bevat de film een leuke Cash quote!

Met die doos bedoel ik natuurlijk Mila Kunis. Ik snap ten eerste al niet wat iedereen er zo fantastisch mooi aan vindt maar soit, qua acteren is het ook niet echt de moeite. Ik ken haar alleen maar uit That '70's Show en Max Payne maar alleen maar in het eerste is ze echt leuk. Hier krijgen we gewoon hetzelfde probleem als bij Max Payne en ergens kan ze er niet aan doen want het is een probleem dat eerder bij mezelf ligt. Wanneer ik geruime tijd een serie volg zoals That '70's Show dan link ik een actrice/acteur altijd aan zijn/haar personage. Hier is dat ook het geval. Washington had, zoals ik hierboven eigenlijk al zei, me nog nooit teleurgesteld. Onder het motto "voor alles een eerste keer" verknoeit hij het deze keer. Hij speelt ook vaak dezelfde rollen vind ik. Dit is nu wel eens wat anders dan de goede flik die in de problemen geraakt maar toch, veel verschil zit er nooit echt in zijn rollen. Gary Oldman komt dan nog het beste tot zijn recht in de rol van Carnegie. Hij zet een uitstekende Sirius Black neer in de Harry Potter reeks en haalt hier bijna hetzelfde niveau. Ik zeg wel bijna want heel de film haalt eigenlijk wel wat zijn prestatie naar beneden. Wel leuk om Malcolm McDowell nog even in een klein bijrolletje te zien passeren.

Ik had het niet gedacht maar The Book of Eli is een dikke teleurstelling. De setting ziet er goed uit maar jammer genoeg stopt het daarbij. Het is vooral de stupide religieuze boodschap die achter de film zit, die ervoor zorgt dat The Book of Eli een dikke onvoldoende wordt. Soms verbaas ik me toch over sommige scores hier...

1*

Brothers. Killers. Saints.

The Boondock Saints was zo'n titel die al lang op mijn verlanglijstje stond maar waarvan het nog nooit was gekomen om hem te kopen of te zien. Nu gisteren toevallig de film in de Mediamarkt voor 3euro tegengekomen dus kon ik het niet laten liggen. Diezelfde avond maar direct opgezet.

Wat direct opvalt, is dat Boondock Saints gigantisch over the top is. Zo gigantisch over the top dat het allemaal zeer vermakelijk wordt. Onrealistische shoot-outs, de broertjes die blijkbaar amper gewond kunnen geraken en een hele maffia clan uitmoorden, het übercoole personage Il Duce die eventjes 6 pistolen op zijn buik heeft plakken en uiteindelijk de vader van de broertjes blijkt te zijn... Fantastisch! Iedereen irriteert zich blijkbaar aan het hoge coolness gehalte maar voor mij werkt dit perfect. Het is dan alleen jammer dat er ook mindere personages in de film zitten waaronder Smecker die gewoon ronduit irritant wordt neergezet door Dafoe. Het leek me ook totaal niet in de film te passen dat hij homo is met als dieptepunt de scène waar hij samen met zijn Aziatisch homo vriendje in bed ligt en hij die wat petsen geeft omdat hij wou knuffelen... Daar bega je toch even een flater, Duffy. Iets waar ik me ook regelmatig aan begon te storen was de repetitiviteit die de film bevatte. Eerst zie je de oorzaak van het gevecht en dan de uitkomst waarna je met een flashback te weten komt hoe het allemaal gebeurd. Voor een keer kan dit geen kwaad maar elke freaking shoot-out moet je niet zo aanpakken. Vooral als je dit dan bij de belangrijkste scène, hoe de broertjes en Rocco gepakt worden wanneer ze Pappa Joe willen neerschieten, weglaat.

Qua kleurrijke personages kan dit wel tellen. De broertjes McManus worden op een geweldige manier neergezet door Sean Patrick Flanery en Norman Reedus. Geen idee waarom maar een film die twee coole broers zo'n hoofdrol laten spelen krijgt sowieso al een extra puntje bij mij, misschien omdat ik zelf een broer heb waar ik zeer goed mee overeen kom. Willem Dafoe was de tegenvaller van de film en dat kwam onverwacht. In Platoon zit hij op het randje van genialiteit en zelfs in de Spider-Man films was hij een meerwaarde maar hier is hij gewoon ronduit irritant. Vooral het overdreven ontrafelen van de crime scène kwam me op den duur wat de strot uit. Iemand die ongeveer hetzelfde effect had was Funny Man' Rocco maar die viel bij vlagen nog mee. Billy Connolly was trouwens veel te cool in zijn rol als Il Duce. Tot slot wil ik nog even Gerard Parkes met zijn hilarische rol als bartender met het syndroom van Gilles de la Tourette vermelden die voor een paar geweldige scènes zorgt.

Spijtig dat ik dit nooit eerder heb gezien want het over the top sfeertje is gewoon erg vermakelijk. Ik kan niet wachten op deel 2.

4*

The bitch thinks it's funny I can't move my dick!

Een tijd geleden gaven ze JFK in Cinema Canvas en in het bijhorende interview was regisseur Adil El Arbi enorm lyrisch over Oliver Stone. Een regisseur waar ik wel eens iets van had zien passeren, maar waar ik eigenlijk weinig interesse in had getoond. JFK was effectief een indrukwekkende film en ik nam me voor om eens wat meer van hem te gaan opzoeken. Ik wist dat ik nog ergens Born on the Fourth of July had rondslingeren dus dat leek me dan de volgende logische stap te zijn.

Jammer genoeg is dit tezamen met Natural Born Killers het zwakste uit Stone's oeuvre dat ik tot nu toe heb gezien, al is het bij die eerste trouwens wel erg lang geleden dat ik die nog heb gezien. Het probleem bij Born is dat het melodramatische aspect zo enorm hard door je strot wordt geramd. De soundtrack speelt daar voor een groot deel de hoofdrol in, maar ook heel die 'Amerika, fuck yeah' vibe kon mijn aandacht verre van vasthouden. Wat zonde is, want hier zit op zich wel een interessant verhaal in. De evolutie die Kovic doormaakt van jonge tiener die vastbesloten is om een held te worden tot een soldaat die gehandicapt uit de oorlog terugkomt om dan uiteindelijk anti-oorlog te worden is boeiend, maar te fragmentarisch gebracht. Stone heeft in zijn carrière (ongewild?) een Vietnam trilogie gemaakt - Platoon/Born on the Fourth of July/Heaven & Earth - maar ik had eigenlijk wel is willen zien wat het had gegeven mocht het verhaal van Kovic verspreid worden over een trilogie. Soit, puur hypothetisch en het resultaat zullen we nooit weten natuurlijk. In ieder geval resteert vooral het gevoel dat hier meer in had kunnen zitten als een grootschalige reeks in plaats van één uit de kluiten gewassen speelfilm.

De DVD kent wel een interessante extra trouwens in de vorm van Backstory: Born on the Fourth of July. Fragmenten uit de Today show met Bryant Gumbel die Tom Cruise, Ron Kovic en Oliver Stone interviewt + archiefmateriaal toont. Duurt in totaal zo'n 20 minuten en het is indrukwekkend om de fysieke gelijkenis tussen Cruise en Kovic te zien (alsook hoe getrouw Stone aan sommige gebeurtenissen is gebleven) maar dan nog is Cruise niet altijd de beste keuze geweest. Het zal nooit mijn favoriete acteur worden en hier gaat hij soms echt wel serieus uit de bocht. Langs de andere kant is hij echter wel de constante in het geheel en geraakt hij op een manier met veel weg. Verder veel acteurs uit Platoon die in een kleine bijrol komen opdraven en dan is het eigenlijk vooral Willem Dafoe die als Charlie in Mexico nog het meeste indruk weet te verwerven. Veruit één van de meest interessante stukken in de film en jammer dat hij verder niet meer in het verhaal voorkomt.

Beetje een tegenvaller dus, maar het zaadje om Stone eens wat meer te gaan opzoeken groeit nog wel verder. Interessante regisseur die er precies altijd wel wat dezelfde aanpak op nahoudt, maar dat op zo'n manier doet dat je je wel eens wilt wagen aan dik 2 uur film. De keuze van Cruise is een aan twee kanten snijdend mes wel, de ene moment indrukwekkend en 5 minuten later lachwekkend. Je moet het maar kunnen.

3*

This is my warrant bitch

Ik ben niet de grootste Steven Seagal fan die er op deze wereldbol rondloopt, maar ik heb wel een voorliefde van de actiehelden van weleer. Daardoor al wel eens regelmatig iets van Seagal zien passeren, maar eigenlijk bitter weinig van zijn latere periode. Nu bewijzen de meeste recente films van pakweg Jean-Claude Van Damme of Dolph Lundgren dat dat vaak niet de beste films uit hun oeuvre zijn, maar misschien was dat voor Seagal wel anders? Op goed geluk eens aan deze Born to Raise Hell begonnen omdat ik het eigenlijk best nog wel een coole titel vind.

Maar wat een prul is me dit geworden. Seagal produceert de film en heeft meteen dan ook maar het script voor zijn rekening genomen. Je zou verwachten dat iemand die in zoveel actiefilms heeft gespeeld toch iet of wat zou weten wat er wel en niet werkt, maar Born to Raise Hell is op alle vlakken een aanfluiting ten opzichte van de betere films in het genre. Een zielloos plot over een groep agenten die (in de nasleep van 9/11, lekker actueel in 2010) vastbesloten zijn om een stel gangsters uit de Balkan achter de tralies te krijgen. Werkelijk elk moment is een cliché (inclusief de nieuwe partner die eventjes doodleuk komt vertellen dat hij over een maand vader wordt en dat zijn vrouw graag zou hebben dat hij heelhuids terugkomt, je mag drie keer raden wie er het einde van de film niet overleeft) en het is gewoon ook allemaal zo godsgruwelijk lelijk gefilmd. Een soort van haperende slowmotion die erg irritant en schokkerig oogt. De actie zelf wordt hier en daar nog degelijk in beeld gebracht maar de montage haalt het compleet om zeep. Wat overblijft is een film waar onze geliefde flik het dan maar op een akkoordje besluit te gooien met één van de slechteriken en nadien geven ze elkaar nog de nodige schouderklopjes van hoe goed ze eigenlijk wel zijn. Het lijkt wel alsof Seagal dacht dat hij Marlon Brando in The Godfather was.

En niet enkel en alleen in die laatste scènes trouwens. Seagal praat alsof hij de volledige voorraad watten van de plaatselijke apotheek in zijn mond heeft gestoken en de man lijkt al danig last te hebben van coronakilo's, zelfs nog voor er van corona überhaupt sprake was. Hij lijkt er bovendien ook absoluut geen zin in te hebben en elke scène waar hij zijn vuisten niet kan laten spreken (en dat zijn er veel aangezien Seagal ook al een dagje ouder wordt en niet veel actiescènes voor zijn rekening neemt) wordt gewoon verpest door die "het kan me allemaal niet schelen"-houding. Misschien dacht hij dat hij daardoor een zekere coolness ging uitstralen die perfect bij de over the top one-liners ging passen? Geen idee, maar het werkt voor geen meter. In tegenstelling tot de one-liners trouwens, daar zitten wel een paar leuke dingetjes tussen. Verder is het de grote Seagal show en zijn de bijrollen volstrekt verwaarloosbaar. Dan Badarau en Darren Shahlavi spelen van die typische Balkan bad guys en D. Neil Mark is als Steve, de nieuwe partner van Seagal, zo compleet inwisselbaar dat je het zelfs nog niet zou merken dat hij halverwege de film door iemand anders gespeeld zou worden.

Neen, hier kon ik bitter weinig mee. Seagal heeft best wel wat leuke films gemaakt (Under Siege, Marked for Death en On Deadly Ground onder andere) maar Born to Raise Hell is echt gewoon waardeloos. Een plot dat langs alle kanten rammelt en gewoonweg niet boeiend is, actie die kapotgemonteerd wordt en een hoofdrolspeler die enkel en alleen maar aan zijn volgende loonbriefje lijkt te denken. Als hij dit niet geproduceerd en geschreven zou hebben, dan zou je denken dat ze hem gewoon gechanteerd hadden om hier aan mee te doen.

1* (en dan ben ik nog gul)

Free as a jailbird

Gisteravond had ik nog zin in een leuke film maar iets dat niet te lang duurde want ik was nogal moe. Ik besloot om een willekeurige John Wayne western te zien uit één van de boxsets die ik ooit heb gekocht. Dit zijn nooit echt hoogstaande films doordat ze nogal routineus aanvoelen maar John Wayne kan ik altijd wel waarderen en de korte speelduur maakt de films perfect voor gelegenheden zoals gisteravond. Begonnen bij de eerste film op het eerste schijfje van Volume 1 en dat bleek deze Hell Town te zijn.

Al werd ik al wel vanaf de eerste seconden verrast doordat de film geregisseerd is door Charles Barton. Nu zal die naam voor velen onbekend zijn maar Charles T. Barton (om de een of andere reden zou hij later een tussenvoegsel gebruiken) is de regisseur van een handvol Abbot & Costello films en die draag ik op handen. Barton staat bij mij dan ook garant voor leuke films doordat hij een paar van de beste films van het komische duo heeft geregisseerd dus ik was benieuwd hoe hij het hier eigenlijk vanaf ging brengen, al had ik wel het vermoeden dat het moeilijk was hier om je stempel op te drukken. In dat opzicht slaagt Barton dan ook niet waarin regisseurs als John Ford wel in slaagden en dat was een John Wayne film maken die tussen al zijn genregenoten uitspringt. Natuurlijk ook wel ergens normaal want Barton is nu eenmaal geen Ford en dit is nu eenmaal meer een routineklus dan iets waar een regisseur zijn eigen ding mee kan doen. Toch kent Hell Town nog altijd wel een interessant plot dat nergens lijkt te vervelen. De speelduur is natuurlijk erg kort (mijn versie duurde trouwens maar een 53 minuten) maar hierdoor zijn er natuurlijk nergens saaie inzakkingen. Geen inzakkingen maar ook geen verrassingen natuurlijk want de film is op zich vrij voorspelbaar. Doet dat afbreuk aan de film? Verre van want dit heeft nog altijd wel zijn charme, al denk ik wel dat ik één van de weinigen ben die dit kan waarderen.

John Wayne, het blijft toch een geweldig acteur. Nu ben ik op zich niet erg thuis in het western genre maar dit blijft voor mij toch echt wel de ultieme revolverheld. De karakteristieke kop, de zware stem en vooral de personages die hij speelt maken hem tot het icoon dat hij is geworden. Ik vind het dan ook altijd leuk om te zien dat Wayne nooit de typische goedzak speelt maar dat er altijd wel wat mindere kantjes aan hem te ontdekken zijn zoals hier ook het pokeren. Natuurlijk draait het op het einde allemaal goed uit maar het maakt het er niet minder leuk om. John Wayne is hier de bekendste kop, al blijkbaar was dat ten tijde van 1937 nog niet want hij wordt maar in het klein op de poster vermeld maar langs de andere kant staat hij wel als eerste want Zane Grey is de schrijver van het boek waarop de film is gebaseerd. Soit, de gebruikelijke love-interest is ook weer van de partij in de vorm van de mooie Marsha Hunt. Ze is echt zo'n typische genre dame die niet slecht is maar ook direct is vergeten. Dan laat John Wayne's sidekick John Patterson meer indruk achter. Soms irritant maar even vaak wel met een glimlach op mijn gezicht gezeten.

Routinewerk maar daarom niet slecht. Barton weet er een vlot geheel van te maken dankzij een vullend plot, toch voor deze speelduur, en leuk spel van John Wayne en de zijnen. Ik wou een makkelijke film en met Hell Town is mijn wens perfect vervuld. Het is misschien allemaal niet zo hoogstaand als een True Grit of een Rooster Cogburn maar perfect om eens op een uurtje vrije tijd op te zetten.

3.5*

Nielsen speelt op de beurs

Stom eigenlijk, maar ik was dus compleet vergeten dat ik nog deze Die Börsenkönigin had liggen. Een viertal jaar geleden had ik een boxset van Asta Nielsen aangeschaft in het filmmuseum van Frankfurt en in de daaropvolgende jaren dacht ik dat ik de boxset ondertussen wel volledig had gezien. Ik was dan ook in de overtuiging dat Die Börsenkönigin eigenlijk een film van Ernst Lubitsch was en hoewel ik eigenlijk van plan was om eens wat meer van Lubitsch te gaan zien, toch maar eens besloten om eindelijk de volledige boxset van Nielsen te zien.

Een aanrader trouwens, die boxset. het is nummer 67 in de Edition Filmmuseum reeks en hoewel de films uit die reeks nogal duur zijn, krijg je in het geval van deze boxset wel 4 films voor de prijs van één à twee films in de collectie. Het duurt wel even vooraleer Die Börsenkönigin op gang komt, dat moet ik er wel bij zeggen. De film werd opgenomen in 1916 en zou pas een release krijgen in 1918 (door de oorlog waarschijnlijk, dat was ook zo bij Das Eskimobaby) maar lijkt zijn tijd wel voor te zijn. We volgen Helene Netzler (een rol van Nielsen) die succesvol op de beurs speculeert en door een gelukje de "Koningin van de Beurs" wordt. Alles lijkt naar wens te zijn maar hoogmoed komt voor de val en haar lief blijkt achter haar rug aan te pappen met haar nicht - die ze dan edelmoedig een job heeft gegeven - waarna ze doordraait en een affaire begint met een opzichter die haar niet lang ervoor nog heeft proberen aan te randen. Eindigen doet de film met een (offscreen) brand in de mijn waar haar grote geliefde aan zijn einde komt waarna de nog altijd grootmoedige Helene besluit dat haar geld allemaal niets waard is als ze degene waar ze van houdt niet kan hebben en besluit om ervoor te zorgen dat de mijnwerkers niet de dupe van het ongeluk worden.

Als je dat zo op papier ziet staan, dat lijkt Helene een te politiek correct en geforceerd personage maar in handen van Nielsen komt het uitstekend tot zijn recht. Of het nu haar mannetje staan is in de door mannen gedomineerde beurswereld (ze speelt ook duchtig mee met wat kaartspelletjes) of erg dramatisch in schok zijn wanneer ze haar minnaar betrapt met haar nicht.. Nielsen speelt met alle grote emoties (en mensen die wat bekend zijn met dit soort oude films weten dat dat wel eens erg potsierlijk kan worden) en doet dat zonder echt te vervallen in clichés. Het was indertijd een gok om hier een boxset van te kopen maar ik heb haar nog geen enkele keer weten tegenvallen. De rest van de cast is niet veel bijzonders omdat alle aandacht naar Nielsen gaat. Of misschien beter gezegd: Nielsen zuigt alle aandacht naar zich toe.

We mogen trouwens het Filmmuseum in Nederland bedanken voor het feit dat dit nog in vol ornaat uitgebracht kan worden. De originele tussentitels waren namelijk verloren gewaand maar er werd nog een Nederlandse variant gevonden (die ooit uit het Duits vertaald waren) en die werden opnieuw vertaald naar het Duits en aan de film toegevoegd. Beetje jammer van het trage begin en het feit dat de soundtrack van Maud Nelissen gewoon niet zo goed lijkt te passen, want voor de rest een fijne film.

3*

Bourvil en la botte de Nevers

Jaren geleden kocht in eens in een supermarkt of all places 3 Bourvil films. Het was een periode dat ik me begon te interesseren in de Franse komieken en na een aantal bijrolletjes in Louis de Funès films wou ik wel eens zien wat Bourvil verder in zijn mars had. Het ging om Le Chemin des Écoliers, Le Miroir à Deux Faces en deze Bossu en de eerste van dit trio was een vermakelijk filmpje. Vreemd genoeg is er daarna ergens een kortsluiting gekomen in mijn hoofd en was ik er tot vandaag de dag van overtuigd dat ik de rest ook al had gezien.

Dat klopt dus niet en daardoor met serieus wat vertraging aan Le Bossu begonnen. Zonde dat ik hier zo lang mee heb gewacht, want ik heb me hier danig mee geamuseerd. Dit is zo'n typische mantel-en-degenfilm als die waar Errol Flynn in Hollywood een patent op had maar het meest deed me dit eigenlijk nog denken aan bijvoorbeeld Fanfan la Tulipe. Een erg vlotte film waarbij de nodige intriges worden afgewisseld met de nodige zwaardgevechten en het is gewoon allemaal dikke fun. Le Bossu is in ieder geval zo'n typische mix geworden waar precies enkel de Fransen goed in waren en dat resulteert dus in een erg fijne film die bovendien over de gehele lijn blijft boeien. Door een aantal tijdssprongen (waar je dan maar op de leeftijd van Aurore moet letten om te schatten hoeveel jaar we verder zijn) krijgt de climax ook nog net iets extra, al blijf ik het wel een tikkeltje vreemd vinden dat Aurore uiteindelijk iets met Lagardère begint. Zal wel in het oorspronkelijke boek van Paul Féval Père ook zo zijn gebeurd vermoed ik.

Le Bossu is niet de eerste verfilming van dat verhaal, het is ook niet de laatste, maar volgens mij wel de bekendste uit heel die hoop. Wat wil je ook met Bourvil in een grote humoristische bijrol en met Jean Marais als de held in het verhaal. Die verkleed zich blijkbaar wel erg graag in films, want ook in de Fantômas saga (ook geregisseerd door deze André Hunebelle trouwens) gaat hij gebukt onder een hoop rubber. Het zijn echter wel rollen die hij goed naar zijn hand weet te zetten, want als de gluiperige gebochelde waar de titel het over heeft is hij gewoon heerlijk om naar te kijken en hij deelt een vlotte chemie met Bourvil. Toffe dubbelrol ook nog van Sabine Sesselmann die de volwassen Aurore speelt alsook haar moeder. Dat geeft een beetje een gekunsteld einde qua montage aangezien moeder en dochter elkaar moeten ontmoeten, maar met een stand-in en wat cuts geraak je alweer een heel eind.

Hunebelle blijkt wel een regisseur voor mij te zijn met een gemiddelde van 3.42* op 6 geziene films maar de eerlijkheid gebiedt me daarbij wel te zeggen dat het allemaal Louis de Funès of Bourvil vehikels zijn en ik ben nu eenmaal fan. Moest er nog iemand gemakkelijk te vinden aanraders hebben van Hunebelle, ik ben altijd geïnteresseerd. Dan moet ik dringend maar eens aan Le Miroir à Deux Faces beginnen!

4*

Interessant portret over le roi triste

Het is eigenlijk erg gesteld met mijn kennis van ons koningshuis. De grote lijnen weet ik op zich half en half maar het zijn voornamelijk de roddels en buitenechtelijke kinderen die altijd mijn aandacht weten te trekken. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen en waar kun je beter starten dan met een documentairereeks die speciaal gemaakt is voor het 20-jarige overlijden van de 5e Koning der Belgen. Dat de makers weet hebben gehad van de naderende troonwisseling lijkt me van niet maar het is wel mooi meegenomen natuurlijk.

Ik was hier vooral benieuwd naar omdat Peter Boeckx hier mederegisseur is. Boeckx was tot voor kort een volstrekt onbekende naam voor mij maar het portret van de Bende Haemers (samen met Annick Bongers en Charlotte Lerouge) smaakte me erg goed. Naar het Hart van de Koning is dan ook wederom een fascinerende zit geworden waarvan zeker de eerste twee afleveringen uitermate interessant zijn. In Le Roi Triste krijgen we een beeld voorgeschoteld van Boudewijn's vader, Leopold III, en als opener kan dat wel tellen. Het is een historie die ik in het vak Geschiedenis op de middelbare school wel heb gekregen maar het blijft aangenaam om dit op te frissen. Sowieso een brok in de geschiedenis van België die uitermate interessant is. In de tweede aflevering wordt er meer geconcentreerd op het hele Congo gebeuren en ook dat wordt op een boeiende manier vertelt aan de hand van veel archiefmateriaal en interviews met politici en anderen die kennis van zaken hebben. De derde aflevering rond de abortuswet zou op papier de interessantste kunnen zijn maar hier wordt om een onduidelijke reden te vaak een herhaling gegeven van voorgaande afleveringen. Het is pas de laatste 10 minuten dat we een echt duidelijk beeld krijgen van de situatie rond de abortuswet (die weer op zijn typisch Belgisch wordt opgelost) en dat is zonde want hier had echt wel meer uitgehaald kunnen worden. De laatste aflevering over de laatste jaren van Boudewijn is weer als een vanouds niveau en tonen een volstrekt andere kant van de vorst. Het is hoe dan ook knap hoe de makers er in slagen om de verschillende gelaagdheden van de persoonlijkheid van Boudewijn in beeld te brengen zonder echt een oordeel te vellen over bijvoorbeeld zijn uiterst christelijk geloof.

Naar het Hart van de Koning bevat veel archiefmateriaal en dat is iets dat ik bij documentaires alleen maar kan toejuichen. Werkelijk alles wordt uit de kast gehaald van televisiefragmenten tot foto's tot zelfs enkele radio uitzendingen. Dit geeft toch altijd net iets meer authenticiteit aan hetgeen dat de makers proberen te documenteren. Aangezien het hier vaak om een aantal politieke kwesties ging, krijgen we dus ook veel politieke pronkstukken te zien. Degenen die het meest komen opdraven zijn vaak om ex-ministers en dergelijke maar mensen zoals een Willy Claes of Mark Eyskens vormen dan ook een boeiende verteller. Zeker Eyskens met zijn typerende vertelstijl kan me altijd wel bekoren. Van de Koninklijke Familie op zich krijgen we niemand te zien, was ook te verwachten natuurlijk, maar dit wordt gelukkig opgevangen door een aantal koninklijke raadsmannen zoals Noël Vaessen. De zogenaamde biografen worden gelukkig tot een minimum gehouden (ik heb teveel slechte ervaringen gehad met biografen die zich zogezegd hebben ingewerkt in het leven van persoon X en dan compleet de bal misslagen, vaak gebeurd bij Marilyn Monroe) maar de toevoeging van onder andere Robert Senelle als grondwetspecialist (eveneens te zien hier op de stil maar jammerlijk genoeg kort na opnames overleden) zijn uitstekend. Mensen met ervaring die weten waarover ze het hebben, zo zie ik ze graag in een documentaire.

Alleen jammer van het enorm kleine lettertype in de eerste twee afleveringen. De namen van de geïnterviewden is amper te lezen zo ook wat voor functie ze eigenlijk hebben. Dit euvel wordt gelukkig opgelost in aflevering 3 en 4. Voor de rest is Naar het Hart van de Koning een degelijke documentaire die uitgezonderd van de derde aflevering rond de abortuswet een interessante zit is. Meer van dit!

3.5*

Romeo Bowling Ball en Juliette Banana Knight

De Vlaamse film lijkt de laatste jaren weer wat meer in de opmars te zijn, maar om de één of andere reden lijken de films van Mark Punt op gebied van promotie niet belangrijk te zijn. Aan wie ligt dat? Geen idee, maar het is onterecht voor de regisseur die onder andere verantwoordelijk is voor Frits & Franky en Matroesjka's. Bowling Balls was nagenoeg geheel aan mij voorbij gegaan, maar het gezelschap waarmee ik naar de cinema ging wou dit graag zien. En wie ben ik dan om dit tegen te spreken.

En Bowling Balls is een vermakelijke film geworden. Een meevaller voor Punt dat ik een sucker ben voor dit soort Romeo & Juliette taferelen, maar vooral het geklungel van de Bowling Balls bende zelf is leuk te noemen. Een soort van niet al te snuggere Hells Angels die het zonder succes opnemen tegen een rivaliserende bende en natuurlijk regelmatig in contact komen met de politie. Het zorgt in ieder geval voor een aantal erg leuke momenten. Dan lijkt Punt te beseffen dat hij toch wel op één of andere manier hier een einde aan moet breien en besluit hij de relatie tussen Gino en Tina wat verder uit te breiden. Origineel is het niet en de typische Punt touch die in het eerste deel van de film tot uiting kwam ontbreekt. De film kabbelt een beetje verder naar het einde en verhaallijnen (onder andere de dode flik die in de koffer van de Bulgaar steekt) worden niet mooi afgesloten. Beetje zonde en ik vraag me af of het eigenlijk wel nodig was om de romance erin te steken.

Bowling Balls wordt gesponsord door VTM en dat zullen we geweten hebben. Punt houdt er sowieso meestal wel een vaste cast op na (onder andere Peter van den Begin en Manou Kersting), maar de overige bijrollen worden ingevuld door populaire VTM gezichten. Is dat slecht? Bwah, op zich niet doordat bijvoorbeeld een Jonas Van Geel stevig genoeg op zijn voeten staat. Hij is goed ingespeeld op Nathalie Meskens (die hebben ook een aantal programma's samen) en de vele bekende koppen zijn leuk om te zien. Onder andere Wim Opbrouck, Filip Peeters, Sven De Ridder, Charlotte Vandermeersch, Herwig Ilegems verschijnen regelmatig in de film.

Lijkt me wel een typisch Vlaams filmpje te zijn en dat zie je ook aan de wel erg weinige reacties en stemmen hier op de site. De zaal zat in ieder geval stampvol afgelopen weekend, maar ik betwijfel of een Nederlander hier iets mee kan.

3,5*

The Box Collector

Een standaard thriller met een raar einde, ik snap het nog altijd niet trouwens. Enige interessante stukken waren de moeder die zo zot is als een achterdeur. Echt spannend wordt het allemaal niet en ook deed het raar om een aantal Belgische acteurs Engels te horen praten.

2.5*

All you have to do is push the button

Met Donnie Darko zette Richard Kelly een uitstekende film neer. Southland Tales, zijn tweede, heb ik jammer genoeg nog altijd niet kunnen zien omdat de film hier in België precies wat wordt geboycot? Soit, ik was blij om te zien dat The Box wel in de zalen draaide. Gisteravond maar ineens gegaan want wie weet hoe snel ze hem er weer uitsmijten.

De trailer is trouwens langst geen kanten representatief voor de gehele film. Ik had eerst ook mijn twijfels maar Kelly zet zijn lijn die hij in Donnie Darko heeft gestart helemaal verder, weliswaar iets minder dan die film maar nog altijd uitstekend. Zelf had ik het meeste schrik van het moralistische ondertoontje dat doorheen de trailer zat verweven. Ik vreesde voor 90 minuten ethisch gezever over het wel of niet indrukken van de knop. Gelukkig laat Kelly zich niet vangen en zorgt hij ervoor dat Diaz al redelijk snel op de knop duwt. Wat volgt is gewoon een uitstekende film met bizarre personages, leuke wendingen en een sterk einde. De film kent een aantal schrikmomenten en is bij vlagen zelfs angstaanjagend. Mij maak je niet wijs dat je bij de achtervolging in de bibliotheek niet de kriebels kreeg. Wat ik ook leuk vond was het bizarre Lynch sfeertje dat soms in de film zat. Van de eerste keer lijkt nog niet echt alles duidelijk maar daar zijn herzieningen voor. Als je de bewuste Twilight Zone aflevering hebt gezien waar de film is op gebaseerd kan ik me wel voorstellen dat het allemaal niet echt als een verrassing aankomt. Wel leek ik samen met mijn broer één van de weinige mensen in de zaal te zijn die de film goed vonden want halverwege zijn er een aantal het gewoon afgetrapt en niet meer teruggekomen.

De reden waarom ik mijn broer naar de film meekreeg was omdat zijn vlam Cameron Diaz er in meespeelde want hij heeft het nooit echt zo op dit soort mysterieuze films à la Lynch, dit is trouwens wel toegankelijker. In ieder geval, ze speelt een sterke rol. Het was alleen jammer van dat verschrikkelijke fake accent dat ze doorheen heel de film had. Ook lijken de jaren eindelijk hun tol te eisen bij Miss Diaz want ze zag er echt oud uit, ik wil zelfs niet weten hoe het is zonder de kilo's plamuur op haar gezicht. James Marsden, een acteur die zichzelf op de kaart zette door zijn geweldige rol van Tommy in 10th & Wolf maar er al even snel afvloog door Cyclops te vertolken. Gelukkig is hij hier terug op het niveau van die eerste maar de titel van beste acteur gaat toch naar Frank Langella. Hij zet de rol van Arlington Steward op een sterke en angstaanjagende manier neer. Ik zie hier ook commentaren dat zijn gezicht er zo fake uit zag maar daar heb ik echt niets van gemerkt. In mijn ogen was het vrij realistisch, in hoeverre dat dat mogelijk is natuurlijk.

Zonder twijfel ontzettend ondergewaardeerd. Velen verwachten een tweede Donnie Darko en hoewel het dat niet is, is de film toch op zijn eigen manier de moeite waard. Het verhaal zit sterk in elkaar en de acteerprestaties zijn gewoonweg goed. Nu moet ik toch maar eens achter Southland Tales gaan.

4*

Oh my god! I regret so much

Het was pas met de Oscars dat ik het bestaan van The Boxtrolls leerde kennen. Dit soort animatiefilms doen het sowieso al niet goed in de Belgische cinemazalen en worden dan nog eens genekt door hoogstwaarschijnlijk een schandalig slechte dub. Zonder keuze om het origineel te zien natuurlijk.. Soit, er bestaat nog altijd zoiets als een tv-theek en daar werd de originele versie gelukkig wel aangeboden. Stopmotion is niet helemaal mijn ding, maar ik laat me met plezier verrassen.

En dat gebeurt ook wel bij deze The Boxtrolls. Gebaseerd op Here Be Monsters! van Alan Snow (de titel van het boek komt ook op een riooldeksel voor geloof ik) vertellen Graham Annable en Anthony Stacchi het amusante, weliswaar niet altijd even goed voor kinderen geschikte, verhaal van Eggs. Een jongen van 10 jaar die bij de Boxtrolls is terecht gekomen. Een soort van wezen dat er effectief uitziet zoals de naam doet vermoeden, namelijk trollen in kartonnen dozen. Leuke details, de wezentjes halen hun namen van het logo op hun respectievelijke doos, en een bij vlagen van de pot gerukt plot rond een dubieus figuur dat tegen beloning de gehele stad trolvrij wil maken zorgen voor een merkwaardig filmpje. Het is echter op dit gebied dat de film af en toe de mist in gaat, heel dat kaasgedoe had weggelaten mogen worden, maar het mag duidelijk zijn dat dit één van de fantasierijkste kinderfilms van de afgelopen jaren is.

Het blijft me altijd verbazen hoeveel werk en kunde er in dit soort films kruipt (wacht vooral nog even de credits af voor een, bovendien erg leuk, voorbeeld) en ik blijf het dan ook verschrikkelijk jammer vinden dat het een stijl is die me niet helemaal ligt. De wereld van de trollen zelf is nog een uitzondering (al kreeg ik er soms wat een Minion gevoel van Despicable Me bij, zeker bijvoorbeeld in de manier waarop ze terug naar boven gaan met de soort van afzuigkap), maar het oogt niet altijd vlot en de toevoeging van CGI om de stukken die stroef gaan wat te verbloemen werkt ook niet altijd even goed. Iets wat niet gezegd kan worden van een uitstekende cast. Ben Kingsley is schitterend als Snatcher en Nick Frost plus persoonlijke favoriet Richard Ayoade vervolledigen de bad-guys met verve.

Ik klink misschien negatiever dan ik eigenlijk ben nu ik het zo nog eens nalees, dus bij deze: The Boxtrolls is één van de origineelste animatiefilms van de afgelopen jaren. Hetzij wel één met de nodige kleine foutjes waardoor een echt hoge score er niet inzit. Knap gemaakt en met een toffe voice cast.

3,5*

Who decides who gets a second chance?

Een paar keer per jaar gaan wij met de school naar een filmforum waar meestal de meer arthouse-achtige films worden gedraaid. Das Leben Der Anderen, Babel, ... Vandaag was het de beurt aan Boy A, de titel kwam me bekend voor maar meer ook niet. Ik stond wel redelijk sceptisch tegenover de film omdat mijn mening meestal negatief wordt beïnvloedt door de sfeer van mijn medezaalgenoten.

En ook hier was het weer van jan. Ik weet het, het zou niet mogen maar wanneer je een troep idioten achter je hebt zitten met een vocabulaire die uit niets meer dan de one-liners uit New Kids From the Block bestaat (wat dus resulteerde in ongeveer om de 5 minuten 'Verrekte Mongol!') maar die dan ook nog eens hun mond niet kunnen houden dus op alles commentaar liggen te geven dan irriteer je je nogal snel en wens je dat de film snel ophoud. Misschien dat ik de film later nog wel eens op mijn eentje terug zie want dan kan ik hem misschien beter waarderen. Het verhaal vond ik eerlijk gezegd niet zo bijster speciaal. Het is een thema (verdiend iedereen een 2e kans?) dat al vaker is aangekaart en Crowley doet er niet zo bijzonder veel meer mee. Ik kan het gevoel dan ook niet onderdrukken dat hier meer inzat dan wat we nu te zien kregen. Boy A heeft ook een wat goedkope manier om het verhaal te eindigen. Persoonlijk had ik een origineler einde willen zien dan dit waar de zoon van de maatschappelijk werker hem verraad omdat hij zich ondergewaardeerd voelt door zijn eigen vader. De manier waarop het verteld word is dan wel weer de moeite waard. Zoals ik hierboven al vertelde ging ik zonder informatie de zaal binnen waardoor ik dus ook niet wist wat Jack eigenlijk allemaal op zijn kerfstok had. Hierdoor kwam de langzame opbouw en het mysterie beter tot zijn recht en sprokkelt de film toch nog een aantal puntjes. Crowley geeft dan ook maar elke keer een aantal stukjes weer die pas later tot een mooi geheel komen. Op zich niets speciaal maar ik heb hier wel een zwak voor.

Andrew Garfield is de revelatie van Boy A. De manier waarop hij Jack neerzet is ontzettend goed gedaan. De gekwelde blik is meelevend maar het is vooral zijn lichaamstaal dat zijn prestatie naar een hoger niveau tilt. Dit is vooral te zien in de scènes wanneer hij een relatie heeft met Michelle (de fotoshoot in de badkuip was fenomenaal) Jammer genoeg komt Katie Lyons dan ook enkel in die scènes echt geloofwaardig over. Iemand die ook niet geloofwaardig overkomt is James Young die de rol van Zeb vertolkt, de zoon van Terry. Het einde waar hij de waarheid over Jack te weten komt en dit aan jan en alleman verteld doet dan ook serieus veel afbreuk aan de film. Gelukkig is zijn filmvader, Peter Mullan, dan wel weer goed. De man heeft dan ook een heerlijk accent, al zorgde dat blijkbaar voor hilariteit bij de rij achter me... Als ik erover nadenk ben ik het volgens mij aan mezelf en aan de makers verplicht om elke film die ik ooit met het school heb gezien eens terug te zien want hoe meer titels ik in mijn hoofd krijg, hoe meer ik bedenk dat ik de film slecht vond door het publiek of de te kleine plaats.

Een niet al te origineel dat veel te melodramatisch eindigde, Jack had zijn leven niet moeten beëindigen in mijn opzicht. De cast is wel van een hoog niveau, vooral de twee hoofdrolspelers zijn om je vingers van af te likken maar toch voelt het allemaal wat als een net niet ervaring aan.

2.5*