Opinions

Holey rusted metal, Batman!

De twee Tim Burton films waren erg vermakelijk, maar kende toch net iets teveel kleine foutjes om een echt hoge score te garanderen. Naar het schijnt zou de jaren '80 - jaren '90 reeks vanaf dan in een verval geraken en mijn initiële score voor deze Batman Forever was inderdaad lager dan voor zijn voorgangers. Het was echter jaren geleden dat ik de film nog had gezien en ik vroeg me af of dat wel terecht zou zijn. De enige manier om dat na te gaan is de film eens opzetten natuurlijk.

Globaal gezien wordt dit inderdaad als een mindere film gezien als ik moet afgaan op de algemene score, maar ik vond hem in ieder geval heerlijk. Een hele hoop personages introduceren is niet altijd een even strak plan (zie maar de derde Spider-Man die daar echt onder te lijden heeft), maar Joel Schumacher weet het op zich nog vrij goed te balanceren. Two-Face is de heerlijke kleurrijke karikatuur, misschien hier en daar net iets te hard Joker-achtig, zoals ik me hem altijd voorstelde (dat pak ook waar de ene helft kleurrijk is en de andere helft sober!) en The Riddler is zijn gestoorde zelve. Ik was alweer vergeten dat Robin hier zijn opwachting in maakte (verwachtte eigenlijk dat in het volgende deel te zien gebeuren aangezien dat Batman & Robin heet), maar ook dat werkt vrij goed. Het is eigenlijk enkel de romance plotlijn met Chase Meridian die niet altijd even lekker verloopt. Gelukkig niet op zo'n manier dat het de film onderuit haalt.

Schumacher zijn Batman is geen Burton Batman, zoveel is duidelijk. Schumacher maakt er veel meer een cartoon van en om de één of andere reden kan ik dat meer waarderen. Visueel net iets minder indrukwekkend dan zijn voorganger, maar de toevoeging van de neonkleuren is een goede keuze geweest. Iets wat ook geldt voor Val Kilmer trouwens. Die zit er namelijk boenk op met zijn vertolking als Bruce Wayne/Batman en dat is iets dat niet gezegd kon worden van Michael Keaton. Tommy Lee Jones is heerlijk fout, hetzelfde is van toepassing op Jim Carrey trouwens, en mijn zwak voor Nicole Kidman is nog eens wat groter geworden. Hoewel Chris O'Donnell me net iets teveel 'trendy' is gemaakt (dat oorbelletje ook..), kan hij er ook nog wel mee door. Benieuwd wat dat in de opvolger gaat brengen.

Veel knipogen naar de cartooneske Batman uit de jaren '60 en eerlijk gezegd, zo zie ik hem nog het liefst. Lekker overdreven, die openingsscène waar Batman zegt dat hij wel langs de drive-through passeert zet meteen de toon, en dat past gewoon uitstekend. Burton's visie zorgde ook voor twee geslaagde films, maar vind deze Schumacher net een tikkeltje beter.

4*

Why is there always someone who brings eggs and tomatoes to a speech?

Toen ik een aantal jaar geleden de Batman film uit 1989 had gezien, schreef ik het volgende: "Jammer dat ik blijkbaar de 2e Batman film mankeerde want ik wou wel eens zien wat Burton en Keaton van de volgende films gingen maken." Het zal de meesten niet zijn ontgaan, maar vandaag is het kerstmis en wat heb ik van de kerstman gekregen? De boxset met de Batman films die gemaakt zijn tussen 1989 en 1997! Bovendien was er nog het mooie toeval dat Batman Returns zich tijdens kerstmis afspeelt en dan is vandaag natuurlijk de beste gelegenheid om de film eens op te zetten.

Ik dacht altijd dat ik deze sequel nooit had gezien, maar er kwamen op den duur wel wat flarden terug en ik blijk hier zelfs bijna 10 jaar geleden eens op gestemd te hebben. De score was toen 3.5* en die zal in ieder geval hetzelfde blijven. De regie is terug in de handen van Tim Burton en dat merk je al vrij snel. Dezelfde sfeer uit de eerste Batman komt in volle glorie terug (die openingsscène is wel erg heerlijk) en het is wederom genieten van een geweldige villain in de vorm van Penguin. Alleen jammer dan ook dat Burton hier alweer de film net iets te lang laat doorlopen. Gewoon rond de 100 minuten afronden en er zou een hogere score hebben ingezeten. Nu zakt de film een tikkeltje in bij de strijd om het burgemeesterschap, iets wat op zich ook niet echt zo'n invloed had op het verdere verloop van de film. Soit, in ieder geval een waardige opvolger en dat is vooral te danken aan het feit dat Burton gewoon zijn eigen goesting doet met de franchise. Bruce Wayne (gelukkig ook deze keer eens geen gezeik over zijn ouders, dat riedeltje kennen we ondertussen al wel) komt bij vlagen zelfs amper in de film voor en de focus ligt dan ook vooral op Penguin en Catwoman.

Die worden vertolkt door Danny DeVito en Michelle Pfeiffer waarvan zeker DeVito heerlijk is. De make-up doet sowieso al erg veel (ik dacht trouwens dat het personage gemodelleerd was naar een bepaalde comic stijl, maar blijkbaar was bijvoorbeeld een Tim Sale zo gecharmeerd door de make-up dat hij Penguin zelf zo begon te tekenen), maar DeVito schmiert er gewoon lekker op los. Hoewel ik bij Pfeiffer in het begin dezelfde indruk begon te krijgen als bij Halle Berry in het verschrikkelijke Catwoman uit 2004, moet ik zeggen dat Pfeiffer er wel in slaagt om niet lachwekkend over te komen in haar leren pak. De 'schizofrenie' gaat haar ook erg goed af trouwens. Ik ben nog steeds niet helemaal overtuigd van Keaton, maar ik vond hem hier overtuigender dan in de voorloper. De enige die wat teleur stelde was Christopher Walken eigenlijk. Heb hem vrij hoog zitten, maar zijn klasse komt enkel in de moord op Selina naar boven.

Evenwaardig aan de eerste Batman en dat had ik niet verwacht. Burton laat zich nu helemaal gaan en dat resulteert in een erg vermakelijke film, maar er blijven hier en daar nog oneffenheden over. Zonde eigenlijk, want voor de rest kijkt dit erg lekker weg. Ben benieuwd wat Batman Forever gaat brengen. Moet volgens mij nog ergens een filmposter van de film hebben liggen dus ik vermoed dat ik hem eerder heb gezien. Ik kijk er naar uit in ieder geval.

Dikke 3,5*

I want a lawyer! I want a doctor! I want a cheese sandwich!

Ik ben altijd meer een Marvel fan geweest. Volgens mij komt dat gewoon doordat ik vroeger erg veel van de animatieseries uit de Marvel stal heb gezien waardoor er een zekere nostalgie met de superhelden verbonden is. Met DC heb ik dat gevoel nooit gehad maar ik wil gerust wel eens wat meer van die hun superhelden zien en daar zijn dit soort animatiefilms natuurlijk perfect voor. Ik had geen idee wat ik moest verwachten maar dit is in ieder geval een vermakelijke samenwerking tussen Batman en Superman geworden.

Maar eerlijk is eerlijk, het is voornamelijk de Joker met zijn sidekick Harley Quinn die de show weten te stelen. Ik was al wat aan het hopen dat beide een grote rol in deze film gingen hebben en ik ben dan ook niet teleurgesteld. Door de korte speelduur heeft de film een vrij snel tempo en het resulteert hierdoor in een film die nergens inzakt. Plotgewijs is deze World's Finest, want dat is eigenlijk de ondertitel, niet zo enorm bijzonders doordat het allemaal nogal redelijk standaard blijft (Superman en Batman komen eerst niet overeen en slagen dan de handen in elkaar om gezamenlijk hun vijanden te verslagen) maar vooral ook omdat de rol van Lex Luthor eigenlijk redelijk onbenut blijft. De aandacht gaat bijna compleet uit naar Joker en Harley Quinn en als je niet beter zou weten, dan denk je dat Luthor maar een simpele handlanger/gangster is.

Qua animatie vind ik dit een beetje tegenvallen. Nu moet ik toegeven dat ik niet had gedacht dat dit alweer 15 jaar geleden is uitgebracht maar het oogt allemaal nogal kaal en vlak. De vergelijking die door Hobbes wordt gemaakt dat Disney hier nog iets van kan leren is voor mij dan ook compleet onterecht, het is eerder andersom. Gelukkig is de stemmencast wel waanzinnig goed. Mark Hamill zette met de Star Wars franchise al zijn naam op de kaart bij menig nerd maar zijn invulling van de Joker is ook erg sterk. By far de beste voice-actor voor de rol. Ook de gebruikelijke namen zoals Tim Daly (Superman), Dana Delany (Lois Lane) en Kevin Conroy (Batman) doen het erg behoorlijk en tillen de film naar een hoger niveau.

Vermakelijke film die voor mijn part gerust nog wat langer had mogen duren. Met de extra tijd hadden ze in ieder geval Lex luthor dreigender kunnen maken maar bon, de Joker en Harley Quinn zijn op zich al reden genoeg om te juichen aan de villain kant. Het verhaal is redelijk standaard maar heeft het voordeel van de speelduur mee.

3.5*

Devils don't come from hell beneath us. No, they come from the sky

Als liefhebber van comics is dit wel een erg aangename tijd om in te leven. Er komen meer films uit dan je kunt bijhouden en één van de meest opzienbarende ging deze Batman v Superman zijn. Het antwoord van DC op het Cinematic Universe van Marvel, maar vanaf het moment dat de eerste details vrijkwamen kon de film al rekenen op een heuse shitstorm. Het grootste mikpunt was Ben Affleck en eerlijk gezegd, ook ondergetekende had zijn twijfels bij de ex-Daredevil als de Caped Crusader.

Het verbaasde me dan ook dat de initiële reviews Batfleck leken te prezen, maar dat de film voor de rest met de grond werd gelijk gemaakt. Er ontstond dan ook een hate it or love it beweging en sinds gisteren kan ik met zekerheid zeggen dat ik in het kamp van de lovers zit. Om dit de beste Batman film te noemen, is me een brug te ver, maar dit is weldegelijk de beste Superman film die ik al heb gezien. Snyder heeft gekeken naar hetgeen dat er in de voorganger is misgelopen en levert een erg degelijke film af. Waar Man of Steel volgepropt zat met actie (en nog eens wat extra ontploffingen), is Batman v Superman iets ingetogener. Sowieso al een goede zet om via deze film gevolg te geven aan de destructie uit de vorige, maar vond de opbouw an sich al goed werken. Dat neemt echter niet weg dat de regisseur hier en daar nog wel eens een misser maakt, Doomsday heeft niet echt een toegevoegde waarde en ik ben het eerlijk gezegd beu dat praktisch elke keer Lex Luthor wordt bovengehaald, maar ik heb zowaar zin gekregen in de Justice League films. Ik blijf op zich de Marvel manier prefereren waarin elke superheld zijn aparte film kreeg, maar dit soort droomsequenties (Lois! Lois Lane, she is the key, am i too soon?) intrigeren me wel.

Batfleck dus. Ik ben zelf het meeste fan van de invulling van Val Kilmer ten tijde van Batman Forever, maar Affleck overtuigt over de gehele lijn. Ben blij dat Snyder voor een oudere, meer volwassener en meer cynische Bruce Wayne is gegaan. Ook Henry Cavill is meer in zijn rol gegroeid (heeft bovendien ook nog wat extra spieren gekweekt) en overtuigt ook over de gehele lijn. Amy Adams blijft degelijk als Lois Lane en Gal Gadot is ook een goede Wonder Woman. Had misschien toch nog net iets liever Adrianne Palicki gezien die de rol vertolkte in de nooit geproduceerde serie uit 2011, maar ik ben tevreden aangezien die nu te hard aanwezig is in het Agents of SHIELD universum. Hoewel ik het Lex Luthor personage wat beu ben gezien vond ik de invulling van Jesse Eisenberg nog vrij goed trouwens. Voor de rest de degelijke bijrollen (onder andere Laurence Fishburne) die we al kenden uit Man of Steel. Oh ja, Jeremy Irons is trouwens ook nog wel erg geslaagd als Alfred.

Visueel ook iets minder donker precies dan de voorganger, vind ik op zich wel goed maar durf het niet met zekerheid zeggen aangezien het 3 jaar geleden is dat ik die nog heb gezien. Soit, het kan zijn dat mijn verwachtingen enorm laag waren, maar ik heb me hier kostelijk mee geamuseerd. Ik verwacht een halfje minder met een thuisherziening, maar in de cinema was dit een erg aangename zit.

Kleine 4*

Got ketchup?

Nu ben ik nooit zo'n DC Comics fan geweest. Ik ben altijd al meer voor Marvel geweest maar wanneer ik deze film voor nog geen euro in de budgetbak in de Saturn vond, dan pakte ik het algauw mee. Vooral doordat dit met Dracula is en laat ik daar nu eenmaal een zwak voor hebben gekregen in de loop der jaren door de invloed van mijn broer en zijn Dracula fascinatie.

Batman vs Dracula begint dan ook wervelend en je zit meteen in de film. De Joker en de Penguin worden even kort geïntroduceerd en daar zit meteen dan ook de kracht van de film. Men haalt niet enkel Batsy en Dracula boven maar er is ook tijd genomen om het allemaal wat deftig in de film te introduceren. De Joker blijft een geniaal krankzinnig personage, wordt hier trouwens ontzettend beestig weergegeven maar ik kon het wel waarderen, en de Penguin blijft zijn oude vieze zelf. Erg leuk om te zien dat ze respect genoeg hebben voor de originele reeks om heel de boel wat geloofwaardig neer te zetten. Ook heel het Dracula concept wordt goed in de film neergezet. Sowieso is het een goed idee om deze twee wezens van de nacht te introduceren in elkaars wereld. Geen idee of ze daar in de comics ooit zijn opgekomen (Dracula komt o.a. wel voor in de Buffy the Vampire Slayer comics van Dark Horse Comics maar daar is het meer dan logisch doordat het a) een vampier is en b) dat Dracula ook al in de serie zelf voorkwam) maar soit, geweldig idee en de legacy van Dracula wordt ook geëerd. Al kan ik me wel vergissen en kon Dracula niet sterven in het originele Dracula boek van Bram Stoker maar het is al enorm lang geleden dat ik dat nog heb gelezen. Het internet echter bied me de uitkomst en blijkbaar kan Dracula niet sterven door zonlicht, hij wordt erdoor verzwakt, dus dat is wel ergens een fout. Langs de andere kant is het idee dat vampiers sterven door zonlicht al zo hard in onze cultuur geïntegreerd dat het niet echt een stoorfactor is. Je zou het ook kunnen bekijken dat de machine van Wayne zo'n ontzettend grote kracht had dat het hem effectief kon vernietigen. Soit, dat doet er nu niet toe.

Ik heb helemaal niets gezien van de Batman reeks waarvan deze film een deel is dus ik stoorde me ook totaal niet aan het veranderen van de stemmen ten opzichte van de originele Batman reeks. Ik vond in ieder geval dat het over het algemeen allemaal erg goed wordt ingesproken dus daar geen negativiteit over. Ook over de tekenstijl ben ik wel te spreken. Ik ben een enorme sucker voor het tekenwerk van de tijden van Hanna & Barbera of de oude comic stijl van de jaren van weleer maar hier ziet het er allemaal degelijk uit. Het is natuurlijk allemaal nogal gedigitaliseerd en af en toe zie je te hard dat de echte massa scènes uit pure CGI bestaan maar zelfs dat valt allemaal nogal mee en er is wel een zekere sfeer te vinden. De personages worden op zich goed getekend (al is de Joker wel iets te beestachtig getekend maar dat kan misschien wel gewoon liggen aan het feit dat ik nog niet zo lang geleden The Dark Knight heb gezien waarin Heath Ledger een geniale menselijke vertolking neerzet) maar vooral Dracula is goed neergezet.

Vermakelijke film die vooral door het uitstekende verhaal en degelijke animatie naar een hoger niveau wordt getild. De film is het dus sowieso waard om even tijd in de budgetbakken spenderen want je zult het je niet beklagen. Als Dracula fan zul je dit volgens mij ook wel kunnen waarderen, ik in ieder geval al wel.

3.5*

Immortality. But only 24 hours at a time

Het is een beetje jammer dat ik een tijd geleden onwetend aan Batman: Bad Blood ben begonnen. Dat bleek een derde deel te zijn in de Batman & Robin saga die werd opgestart met Son of Batman en gevolgd werd door deze Batman VS. Robin. Alhoewel, als ik puur op de kwaliteit van Son of Batman was gegaan, dan betwijfel ik of ik überhaupt de rest een kans had gegeven aangezien dat één van de zwakste animated features van DC is die ik tot nu toe heb gezien. Bad Blood was echter nog redelijk dus eens kijken wat Batman VS. Robin brengt.

Veel van hetzelfde in ieder geval, met een ietwat vervelende Damien Wayne op kop. Gelukkig is het hier alweer gebeterd ten opzichte van de voorganger (en het feit dat die vreselijke versie van Deathstroke hier niets te zoeken heeft) waardoor dit nog vrij draaglijk wordt. Lekker overdreven qua actie (zowel Batman alsook Nightwing krijgen hier en daar een pak rammel van jewelste en twee seconden later merken ze alweer niets van) en is de titel niet enkel een goedkoop lokkertje. Robin komt effectief in een tweestrijd terecht en die wordt op zich nog vrij degelijk uitgewerkt. Nog een redelijk interessante verhaallijn ook met The Court of Owls, al heb ik het vermoeden dat die in de comics nog net iets meer pit krijgen. Soit, met zo'n korte speelduur verloopt dit sowieso al erg vlotjes.

Zelfde cast als Son of Batman en dat is altijd een pluspunt. Niets is zo irritant als een sequel waar een aantal acteurs zijn gewijzigd. Ik blijf Jason O'Mara weliswaar een wat mindere Batman vinden, maar het zou incorrect zijn om te zeggen dat hij het personage niet naar zijn hand weet te zetten. Vreemdste aanwezige in de cast is zowaar 'Weird Al' Yankovic. De parodie-muzikant neemt de stem van de Doll Maker op zich en doet dat eigenlijk nog goed ook. Qua animatie ook weer het vertrouwde niveau. Hier en daar wat bloederiger dan normaal, hoewel sommige scènes dan weer zodanig gecensureerd worden dat het lijkt alsof er gewoon geen bloed in een mens zit, en een aantal leuke scènes. Beetje jammer wel trouwens die 'Get out of my cave' quote van Batman. Zo pijnlijk niet-grappig.

Blijf het amusante films vinden die perfect garant staan voor een dik uurtje vermaak, maar dan vind ik de laatste telg van DC (Justice League Dark) toch wat vermakelijker dan deze saga. In ieder geval wel een vooruitgang ten opzichte van Son of Batman, maar dat is dan ook weer niet zo moeilijk. Benieuwd wat Jay Oliva ooit eens aan die 4* gaat geraken.

3*

That would make them Nunja's

Afgelopen Black Friday weekend heb ik me eens gewaagd aan een Batman box met daarin The Killing Joke en deze Bad Blood. De box kocht ik vooral vanwege de eerste titel, maar aangezien ik altijd wel te vinden ben voor een superheldenanimatiefilm (wat zou de scrabble waarde van dat woord zijn?) was ik hier ook wel benieuwd naar. Heb de comics waar dit op gebaseerd is (Batman: Battle for the Cowl en Batman: Incorporated) nooit gelezen dus zonder enige voorkennis aan begonnen.

Al blijft het Batman natuurlijk en is het ondertussen een personage dat zo vaak is verschenen in zowel animatie als echte films, dat het me erg moeilijk lijkt om hier echt blanco in te stappen. Dat is misschien dan ook de reden dat regisseur Jay Oliva weinig moeite doet om de personages te introduceren. Deze Bad Blood is dan ook een film geworden waar je naar moet kijken wil je wat meer over de verschillende Bat-gerelateerde personages wilt leren aangezien zowat iedereen die maar iets met de vleermuis te maken heeft tevoorschijn komt. Het is meteen ook het debuut van Batwing buiten de comics en naar het einde toe krijgen we zelfs nog even Batgirl te zien. Interessant in ieder geval en het is dan ook beetje jammer dat het plot rond The Heretic en Talia al Ghul nooit echt goed op gang komt. Zeker de manier waarop die eerste uit de film wordt geschreven is wel erg pover gedaan. Vond het nochtans wel een interessant personage, zo'n volwassen Damian Wayne.

Verschil met The Killing Joke is niet zo enorm groot qua animatie, maar er wel één groot aspect dat anders is: deze film is niet R-Rated. Dat heeft als resultaat dat er weinig tot geen bloed is te zien en dat zorgt er toch ook voor dat het ietwat grimmige sfeertje niet zo goed tot zijn recht komt. Zeker de dood van Jervis Tetch, wiens hoofd ontploft, mist hierdoor zijn effect. De voice-cast is wel degelijk trouwens. Even wennen dat het weer geen Kevin Conroy is als Batman, maar Jason O'Mara doet het nog wel goed. Verder nog een paar persoonlijke favorieten (Yvonne Strahovski! Sean Maher! Morena Baccarin!) die ik altijd wel graag hoor.

Vermakelijk weliswaar maar er zijn toch betere films in het genre te vinden. Jay Oliva begint zich meer en meer te profileren als regisseur van comic animated features, maar verder dan een 3.5* komt hij toch nooit. Bad Blood geraakt daar zelfs niet aan, maar is nog altijd beter dan hetgeen hij van The Invincible Iron Man maakte.

3*

Hush Batman, hush

Ik geef het maar meteen toe: ik ben helemaal niet meer mee met het aantal films waarin DC zijn Animated Universe mee tentoon spreidt. Zo af en toe zie ik eens iets passeren en pak ik het wel mee en zodoende kwam ook deze Batman: Hush op mijn pad. Ik heb de storyline wel eens in flarden zien passeren, maar de exacte details was ik in ieder geval al vergeten. Wat me echter het meest interesseerde is dat het bovendien het debuut van Justin Copeland was als volwaardig regisseur.

Copeland is namelijk geen onbekende naam in het DC Animated Universe doordat hij nog heeft meegewerkt aan onder andere Justice League Dark en Batman: The Killing Joke. Qua animatie zit dit op zich dan ook wel snor. Vreemd genoeg blijven auto-achtervolgingen wat de achilleshiel in dit soort animatiefilms, maar Copeland blijft qua stijl erg dicht bij het beeld dat ik van de bepaalde personages heb - hoewel dat niet helemaal telt voor Riddler en Catwoman - en met een speelduur van nog geen 90 minuten kijkt dit bovendien wel vlotjes weg. Toegegeven, het is wel niet één van de meest spectaculaire plotlijnen in de geschiedenis van comics en ik had het eerlijk gezegd iets interessanter gevonden als men het originele einde waar Hush eigenlijk Thomas Elliot is had behouden. Nu voelt de twist dat de Riddler (die om de een of andere reden een C-Lister wordt genoemd? Toch één van Batman's meer klassiekere slechteriken) een beetje geforceerd aan.

De film zit trouwens wel bomvol personages, wat het resultaat niet altijd ten goede komt. Je hebt natuurlijk Batman en Catwoman en de te verwachten bijrollen (Damian, Batwoman, Nightwing, ...) maar dan verschijnt daar ook opeens nog Superman en Lois Lane, komt Lex Luthor nog op de proppen en krijg je een verzameling van slechteriken om U tegen te zeggen. Joker, Harley Quinn, Riddler, Bane, Clayface, Scarecrow, ... Om dan nog van flitsen van bijvoorbeeld Two-Face en Mr. Freeze te zwijgen. Het is op een bepaald moment gewoon teveel en dat is vooral zonde voor de degelijke voice-cast die hiervoor wordt ingeschakeld. Fun fact: Kevin Conroy en Mark Hamill wilden op zich terugkeren voor Batman & Joker maar uiteindelijk is het naar Jason O'Mara en Jason Spisak gegaan.

Goh, kijkt op zich lekker weg dus maar het is iets teveel een overhoop van personages die geruisloos verschijnen en verdwijnen. De twist ten opzichte van de comics zal ongetwijfeld bedoeld zijn geweest om de kenners van het verhaal toch nog op het verkeerde been te zetten, maar ik vond het maar een jammerlijke zet eerlijk gezegd.

3*

As they say on the streets, "I ain't touchin' that one."

Recentelijk een aantal van de live-action Batman films gezien en het viel me op dat ik de Caped Crusader heel wat beter kon waarderen dan ik dacht. Bij deze Mystery of the Batwoman had ik echter wat mijn twijfels omdat ik vroeger The New Batman Adventures serie (waar deze film qua stijl erg veel van weg heeft) niet zo kon waarderen. De DVD kostte echter maar anderhalve euro en dan denk je al eens: kom ik waag het erop.

En ik ben blij dat ik dat heb gedaan. Ik ben nog steeds geen enorme fan van deze animatiestijl die er hoekig en best wel goedkoop (die introductie van Kathy Duquesne is werkelijk verschrikkelijk geanimeerd, let maar eens op hoe ze lijkt te zwalpen) uitziet, maar er hangt een toffe sfeer. Weliswaar komen niet alle personages echt overtuigend aan bod (Robin wordt gedegradeerd tot een aanhangsel dat wat in de weg loopt en Batgirl krijgt welgeteld 1 lijn dialoog), maar langs de andere kant passeert er erg veel bekend volk en dat is altijd wel leuk. Aangenaam verrast ook dat de verhaallijn de Batman liefhebbers op het verkeerde been (ik was ervan overtuigd dat Kathy Duquesne Batwoman ging zijn aangezien het personage in de comics Kathy Kane heet en ik al superieur dacht dat ze mij niet gingen hebben met de speciale schrijfwijze van quesne - Kane) zet en de film verveelt gedurende de speelduur niet. Iets wat op zich al wel straf zou zijn aangezien de film uiteindelijk maar zo'n goede 70 minuten duurt. Ik heb al langer gezien.

Hoewel ik niet dus niet zo'n fan was van de animatie, verbaasde het me toch dat dit alweer meer dan 10 jaar oud. Blijft toch beter overeind staan dan ik had gedacht. Ik blijf het enkel jammer vinden dat het design van The Penguin is omgegooid. Ik ben echt fan van de Burton aanpak en de villain verliest hier eerlijk gezegd compleet zijn uitstraling. Bane daarentegen is een goede toevoeging en ook Carlton Duquesne (een personage dat voor deze film werd gemaakt) blijkt nog wel degelijk ingevuld te worden. Sowieso ook wel dankzij een goede stemmencast. Kevin Conroy blijft toch één van de ultieme Batman acteurs.

Vermakelijk, zoveel is duidelijk. Er schorten weliswaar een aantal zaken aan Mystery of the Batwoman, maar het mysterie zelf blijft goed overeind staan en voor een dik uurtje vermaak is dit ideaal. Al lijkt dit soort films me vooral iets voor de liefhebbers van het genre.

3.5*

If I'm going to have a past, I prefer it to be multiple choice!

Mark Hamill die verkondigt dat hij op pensioen gaat als stem van de Joker, tenzij ze besluiten om The Killing Joke te verfilmen. Meer hadden de mensen van Warner Brothers en DC niet nodig om te besluiten om het legendarische Batman verhaal op poten te zetten als een animatiefilm. Er was echter enkel één probleempje en dat is dat de graphic novel eigenlijk wat te kort was om tot een volwaardige film te komen. Geen probleem, dan verzinnen we er wel een extra verhaallijn bij die als introductie kan duren.

Ik heb het dan ook nog niet vaak gezien dat een film zo in twee verschillende stukken is onder te verdelen. Op zich snap ik de keuze wel om juist Batgirl wat meer diepgang te geven, naar de relatie tussen Batman en Batgirl werd al langer gehint, maar dit voelt gewoon wat onafgewerkt aan. Heel dat verhaaltje rond Paris kon me eerlijk gezegd gestolen worden en hij verdwijnt ook geruisloos uit het geheel. Het lijkt wel alsof dit een soort voorfilmpje was om dan uiteindelijk tot de main feature te komen en die is toch wel heerlijk om te zien. De waanzinnigheid van de Joker, de R rating, de marteling van Gordon, ... Het lijkt bijna wel een één op één verfilming en dat is toch wel erg fijn. Uiteraard ook nog even wachten op een klein stukje na de aftiteling dat lijkt te gaan leiden tot een verdere uitdieping van Barbara Gordon en dat is op zich ook nog wel een leuke easter egg.

Qua animatie wel degelijk. In het begin had ik even wat mijn twijfels, die auto-achtervolging zag er wel erg digitaal (en bovendien lelijk) uit, maar al snel wen je aan de stijl en blijkt die wel goed in elkaar te zitten. Flink wat bloed en wat subtiele teasers naar verontrustende scènes (de Joker die de blouse van Barbara ontknoopt wanneer ze is neergeschoten!) en ik ben ontzettend blij dat ze hier voor de R rating hebben gekozen. Qua stemmencast ook niets op aan te merken. Mark Hamill is een uitstekende Joker, hetzelfde kan gezegd worden van Kevin Conroy als Batman en ook Tara Strong doet het goed als Batgirl.

Vermakelijk filmpje in ieder geval. Vooral vanwege het uitstekende bronmateriaal, maar beetje jammer dat het uiteindelijk te weinig om handen heeft om een volledige speelduur te vullen. De proloog met Batgirl is aardig, maar is van een lager niveau dan hetgeen dat erna komt.

3.5*

Het begin van Jackie Chan's Amerikaanse periode

Het heeft even geduurd eer we terug voort gingen met de Jackie Chan films, de helft van het gezelschap zat in Londen en dan kwam het goede weer + de Gentse Feesten er nog eens tussen maar met The Big Brawl zitten we weer netjes op schema qua films van één van de bekendste en nog levende kung fu legendes. Zoals gewoonlijk hadden we allebei geen enkel idee waar de film over ging en lieten we het maar wat over ons heen komen maar ik had persoonlijk toch meer verwacht van Chan zijn debuut in de Westerse film.

Het concept laat nochtans werkelijk alle ruimte open voor een heerlijke knokfilm. Een straattoernooi waar schijnbaar alles kan en alles mag met als underdog Chan. Beter kun je het niet hebben maar jammer genoeg is de choreografie wel erg flauw. Chan, die al vanaf zijn 6 jaar trainde, deed in voorgaande films erg veel van de choreografie zelf maar besloot hier om gebruik te maken van een extern persoon om de gevechtscènes te choreograferen. Het resultaat? Verschrikkelijke trage en logge gevechten die nergens enige vorm van de charme hebben die we in zijn voorgaande films wel hadden. Hier en daar steekt er nog een leuke scène tussen uit, het rollerskate stuk bijvoorbeeld, maar over het algemeen is het maar slappe hap. Het werd al snel duidelijk dat dit nergens het niveau ging halen van Bruce Lee's uitstap naar de Westerse wereld, in tegenstelling tot wat de producers ons proberen wijs te maken op de poster.

Wel grappig om eindelijk eens Chan zijn echte stem te horen. Het merendeel van de films hebben we in dub gezien en ik betwijfel of het effectief zijn stem was in de Chinese versies maar The Big Brawl wordt gecrediteerd als Chan zijn eerste Engels sprekende rol. Hij verstond blijkbaar amper maar wat hij vertelde en leerde zijn dialogen dan ook puur op het geluid dat de woorden moesten maken. Je zou denken dat dit verschrikkelijk slecht klinkt maar hij geraakt er wonder boven wonder nog mee weg. Naast de kleine en smalle Aziaat bevat The Big Brawl nog een hoop kleerkasten die eigenlijk weggelopen zijn uit de wrestling scene. Eén daarvan is H.B. Haggerty die de rol van Kiss vertolkt, een leuk personage ware het niet dat zijn finishing move een kus op de mond is. Niet echt een overtuigende move naar mijn mening. Kristine DeBell krijgt de 'eer' om voor het eerst het Westerse vriendinnetje van Chan te spelen en doet dat op zich nog redelijk. Wat mij vooral nog aantrok aan de film was de lekkere jaren '30 misdaad sfeer die doorheen de film ging. Gangsters waren nog mannen met klasse en de auto's zagen er ook nog een stuk indrukwekkender uit. Het verhaal rondom de misdaden van die gangsters dienen dan ook alleen maar om het personage van Chan aan het vechten te krijgen en zijn voor de rest vrij verwaarloosbaar.

Jackie Chan zijn eerste stappen in de Westerse filmbusiness is nu niet meteen een film geworden om over naar huis te schrijven. De choreografie is redelijk slecht te noemen maar vooral enorm, maar dan echt enorm, traag in vergelijking met zijn Hongkong periode. Straks eens aan Young Master beginnen want die hebben we ook nog liggen uit 1980.

2*

All knowledge is for good. Only the use to which you put it can be good or evil

Met Battle for the Planet of the Apes komt de Planet of the Apes franchise die in 1968 startte ten einde. We kregen 5 films in evenveel jaar, maar het was overduidelijk nog niet het einde van de reeks aangezien al tijdens productie van dit 5e deel besloten werd om op naar televisie verder te gaan. Er volgde nog een 14 episodes tellende televisiereeks (ook met Roddy McDowall) en dan viel effectief het doek voor de apenplaneet. Althans toch tot de reboot in 2011 en ondertussen staan er nog steeds films rond Caesar en zijn kompanen in de pipeline.

Deze Battle is echter het einde van de reeks die ooit van start ging met Charlton Heston en hoewel ik grote fan ben van de franchise, is dit toch het deel teveel. Sowieso erg vreemd dat regisseur J. Lee Thompson zijn film laat starten met een ellenlange recap van de vorige delen (Conquest kwam een jaar ervoor uit en ok, de mogelijkheid tot films herzien was er nog niet zoals we die de dag vandaag kennen maar ik ga ervan uit dat mensen hun geheugen toch net iets beter was dan dit) en wie verwacht had dat dit in de lijn van Conquest ging verder gaan komt bedrogen uit. Voor een stuk is dat te wijten aan het feit dat Thompson de opdracht had gekregen om dit allemaal wat kindvriendelijker te maken en hoewel je met onder andere de terugkeer van Kolp - Don Murray wou niet terugkeren als Breck - een interessant uitgangspunt kunt krijgen, is het een kabbelend geheel geworden. Redelijk inconsistent ook in lijn met de andere films, dat heb je wel vaker met films waar tijdreizen aan te pas komt, en je zit je eigenlijk ook heel de tijd af te vragen wanneer zich dit überhaupt afspeelt. Mandemus zegt dat hij al 27 jaar in de wapenkamer slaapt maar volgens Mendez zijn we nog maar 12 jaar na de oorlog? Het oogt allemaal onverzorgd.

Gelukkig is er dus nog altijd wel Roddy McDowall om de boel wat op te fleuren. Hij blijft voor mij het gezicht van de franchise, hoewel hij in Beneath niet meespeelde, en doet dit toch erg goed. De manier waarop hij Caesar neerzet.. Het heeft iets enorm imposant en indrukwekkend. Hij wordt opnieuw bijgestaan door Natalie Trundy die de rol van Lisa op haar heeft genomen. Ze heeft meer screentime ten opzichte van de voorganger en dat doet haar blijkbaar veel goeds. Claude Akins is verder een goede slechterik in de vorm van Aldo (zeker de climax tussen hem en Caesar geeft de film nog wat extra glans) en dan krijg je nog de legendarische John Huston in een kleine rol als Lawgiver. Het zou niet de enige bekende regisseur zijn die in de film meespeelt aangezien John Landis (bekend van The Blues Brothers en An American Werewolf in London) gecrediteerd wordt als Jake's Friend. Ik heb hem echter niet herkend en ook IMDB lijkt te twijfelen aangezien in de trivia wordt aangegeven dat het om een andere John Landis zou gaan.

Het is toch een raar gevoel dat het ten einde is. De afgelopen week telkens een Planet of the Apes film herzien en hoewel dit een ietwat flauwe ontknoping is (dat huilende standbeeld...), heb ik me toch danig geamuseerd met de reeks. Nu maar eens op zoek gaan naar dat Tim Burton misbaksel (1.5*) en de James Franco reeks. Van die laatste heb ik nog niets gezien dus hoog tijd om daar eens aan te beginnen!

3*

That was some new John Wayne shit, Staff Sgt

Ik ben altijd wel te vinden voor een science-fiction filmpje. Het hoeft niet altijd hoogstaand te zijn, gewoon wat knallen op aliens is meestal ook wel leuk, en Battle Los Angeles leek na het zien van wat beelden perfect aan die omschrijving te voldoen. Ben niet zo'n enorme fan van een film rechtstreeks op televisie te zien, maar dan toch blijven hangen voor de uitzending van vorige vrijdag.

Battle Los Angeles is nogal een mengeling geworden van een aantal klassiekers in het genre. Iedereen herkent er wel een andere science-fiction film/game/weetiknogwat in (ik dacht meteen aan War of the Worlds eigenlijk) en dat zorgt ervoor dat de film op zich soms als een wat ongeïnspireerd zootje overkomt. Stoort dat? Eigenlijk niet en ook het overduidelijke patriottisme heeft geen negatieve invloed op de score. Jammer genoeg weet Jonathan Liebesman het geheel niet altijd even goed te balanceren en dat stoort wel. Een korte introductie en dan meteen knallen, dat vond ik leuk, maar dan laat hij een deel van hen sterven in de helikoptercrash en dan moet er verder gegaan worden met zo'n waardeloze bijrol als Elena Santos. Erg vreemd in ieder geval, lijkt wel alsof ze halverwege in de film is ingeschreven. Beetje raar einde ook met de overwinning op de aliens. Op de winst an sich heb ik niets tegen, maar alles lijkt opeens in orde te zijn terwijl er nog zo'n 19 andere steden zijn aangevallen. Misschien is het zo gelaten met het oog op een sequel? Geen idee, maar het oogt nu allemaal wat slordig.

Dit soort films moet het hebben van de coole mariniers/soldaten die de bedreigers van onze wereld het liefst om zeep helpen met veel explosies en met de nodige one-liners. Explosies zijn er genoeg, one-liners iets minder. Aaron Eckhart oogt in de eerste minuten niet echt overtuigend, maar groeit nadien wel meer in zijn rol. Michelle Rodriguez is meestal in dit soort stoere rollen wel op haar plaats, maar valt hier serieus uit de toon als Santos. Voor de rest qua cast dus veel stereotiep gedoe. Visueel wel degelijk trouwens. Het design van de aliens kan er mee door, blijft toch echter een hekelpunt dat die er in veel films nagenoeg altijd hetzelfde uitzien, maar de actie is deftig in beeld gebracht.

Typisch zo'n filmpje dat amusant is voor 1 keer gezien te hebben en daarna te klasseren als vermakelijk, maar ook niet meer dan dat. Eckhart is als enige echt op zijn plaats en ook op narratief vlak is er wel wat aan te merken maar kom, ik heb me geamuseerd.

3.5*

Battle of the boring

Van de actiehelden van weleer is Dolph Lundgren toch één van mijn favorieten. Niet alles is even goed weliswaar, maar hij maakt er altijd wel een leuk filmpje van en een tijdje geleden had ik een aantal van zijn meer recente films op kop getikt. Die zijn nagenoeg altijd minder dan zijn jaren '80 en jaren '90 werk maar ik dacht dat er weinig verkeerd kon gaan met een film waarbij onze Dolph het ging opnemen tegen hordes zombies. Was ik even verkeerd..

Naar het schijnt oorspronkelijk bedoeld als vervolg op Christopher Hatton's Robotropolis (vandaar ook de vreemde interventie van de robots) maar het resultaat is gewoon een enorm saaie film die kant noch wal raakt. Jammer genoeg legt het team van Gatling al redelijk snel het loodje en blijkt hij terecht te komen bij een saaie bende die bol staan van de clichés. Af en toe wordt er nog wel een poging tot wat diepgang gebracht (onder andere Reese die ineens een of andere klokkenluider blijkt te zijn? Geen idee wat daar de bedoeling van was) maar het boeit voor geen seconde. Wat overblijft is een film met hier en daar eens een leuk ideetje maar over het algemeen misschien wel één van de slechtste films die ik van Lundgren heb gezien. Dat ligt niet volledig aan hem, daarover zo meteen meer, omdat hij ook gewoon weinig ruimte krijgt om zijn ding te doen. De focus komt teveel op Jude te liggen en dan dat subplot met die zwangerschap. Ik wou gewoon wat zombies neergeknald zien worden..

Ik heb ondertussen zo'n goede 20 titels met Lundgren gezien en daar zitten dus af en toe wel eens wat mindere films tussen. Ik dacht dat de Universal Soldier sequels (Day of Reckoning en Regeneration) het zwakste in zijn oeuvre waren, maar dat is dus zonder Battle of the Damned gerekend. Het probleem is voor een stuk ook dat hij zijn geloofwaardigheid kwijt is geraakt. Zijn outfit ziet er op zich nog wel cool uit, maar hij kan amper wandelen en je barst bijna ongewild in lachen uit wanneer je hem effectief ziet rennen. Naar het schijnt, volgens een interview met Jeff Pruit (stunt coordinator en één van Gatling's teamleden in het begin) was de grote Zweed wel geblesseerd door een vorige film. In ieder geval, één van zijn minste performances als je het mij vraagt. Rest van de cast is nagenoeg compleet inwisselbaar en al helemaal niet memorabel. Ik heb de film afgelopen zaterdagavond gezien en kan me de helft van de acteurs al niet meer voor de geest halen.

Neen, dit was het niet en het doet me eerlijk gezegd het slechtste vermoeden voor de boxset van recente films van de actieheld die ik voor een spotprijs heb gekocht. Ach, veel slechter dan deze Battle of the Damned kan het niet gaan worden en bij één van de films is Lundgren zelf regisseur. Iets waar ik op zich ook al langer naar benieuwd ben. In ieder geval: zowel in het zombiegenre als in het oeuvre van Lundgren zijn heel wat betere films te ontdekken.

1*

The Battle over Citizen Kane

Gisterenavond Citizen Kane gezien en nu de documentaire die bij de 2-Disc editie zit. Het is een interessante documentaire die de levens van Hearst en Welles mooi verwoordt. Alleen spijtig dat het pas helemaal op het einde duidelijk waarom er nu eigenlijk al die controverse was rond Citizen Kane waardoor de titel dus vrij misleidend is.

Battle over Citizen Kane is mooi gestructureerd door interviews, archiefbeelden die bol staan van de leuke weetjes en feiten (o.a. wanneer Welles zegt dat hij helemaal geen idee wat voor controverse War of the Worlds veroorzaakte) maar duurt toch wel iets te lang. Het wordt er vooral niet interessanter op door de verschrikkelijk monotone stem van Richard Ben Cramer. Wat wel spijtig is dat op mijn versie een echt lamme ondertitelaar aan het werk was. Hij stopte soms gewoon in het midden van een zin.

Vind het trouwens ook redelijk onterecht dat de documentaire hamert op het feit dat Welles zijn carrière over was wanneer Citizen Kane is uit gekomen maar het lijkt me duidelijk dat hij hierna ook nog zeker een aantal meesterwerken heeft geregisseerd.

3.5*

It's going to be like Columbus and the Indians, only we're the Indians

Battleship was zo'n film van 2012 die me nu eens werkelijk niets zei. Ik loop niet warm of koud van Rihanna en een film van meer dan 2 uur die gebaseerd is op een vrij eentonig spel.. Neen, dit liet ik liever links liggen. Normaal gezien had ik me hier dan ook niet aan gewaagd maar het was doordat een kameraad maar bleef doordrammen om deze te zien dat ik mee aanschoof in de verwachting een slechte film voorgeschoteld te krijgen.

En laat dat nu eens net niet het geval zijn! Ik heb vroeger wel wat Zeeslag (zoals het spel bij ons heet) gespeeld en dat is op zich wel leuk maar zoals gezegd nogal eentonig en ik vroeg me dan ook af wat ze gingen doen om een speelduur van 2 uur te rechtvaardigen. Wel, niet bijzonder veel eigenlijk want het enige dat we te zien krijgen zijn wat aliens. Het duurt echter wel redelijk lang eer de film op gang komt, de voetbalmatch had voor mij niet perse gehoeven maar de versiertruc van Alex Hopper naar Sam toe was wel erg leuk. Eenmaal er vanalles begint te ontploffen lijkt de film nooit meer stil te staan en krijgen we een amusante adrenalinerush over ons heen gegoten. Beetje stom dat ze het schelden zo wat wegmoffelen (Rihanna die 'motherfu' zegt maar haar stem is onverstaanbaar gemaakt door een nabije explosie) maar bon. Het is dan vooral ook in de actie dat Battleship weet uit te blinken want die zit eigenlijk over het algemeen erg goed. Het design van de aliens voelt wat Halo achtig aan maar storen doet het niet. Rest er eigenlijk voornamelijk nog de wel erg cheesy humor die ik altijd wel kan waarderen. De army dude zonder benen die eventjes mano-a-mano een gevecht met een alien aangaat maar de kers op de taart was toch zonder twijfel de veteranen die hun jeugd nog eens even kunnen herbeleven. Veel what the fuck momenten (ook de personages leken de helft van de tijd niet goed te begrijpen wat hen overkwam) en dat scoort toch wel bij mij. Zeker wanneer de soundtrack nog eens vol zit met AC/DC, ZZ Top en Creedence Clearwater Revival!

Ik zei daarjuist al dat ik niet koud of warm loop voor Rihanna omdat ze me gewoonweg niet interesseert. Ik ben helemaal geen fan van haar muziek (dat Umbrella gedoe, brrr) maar dit doet ze eigenlijk nog vrij amusant. Geen idee waarom ze hier eigenlijk in wou meespelen (is ze echt van plan om een filmcarrière te gaan uitbouwen?) maar ze probeert niet te geforceerd over te komen en dat is een mooie meevaller. Dit soort films moet het van zijn effecten hebben maar het is ook altijd mooi meegenomen als er nog een vrouwelijke schoonheid in komt opdraven. Hoogstwaarschijnlijk in een scène met een diepe, goed gevulde decolleté (Megan Fox in Transformers is hier toch echt wel het schoolvoorbeeld van) en met Brooklyn Decker weet Peter Berg ze wel uit te kiezen. Leuk ook om Liam Neeson nog eens te zien verschijnen want die is toch ook wel echt geknipt voor dit soort rollen. Rest alleen Taylor Kitsch nog in de hoofdrol en die doet het gewoon goed. Niets bijzonders maar dat moet ook niet voor dit soort films.

Stukken beter meegevallen dan ik had verwacht. De film zit vol met explosies, typische Amerikaanse patriottische dialogen maar het heeft allemaal een hoge vermakelijkheidsfactor waardoor de 2 uur eigenlijk vrij snel omvliegen. Cast is niet echt bijzonder maar gewoon perfect voor dit soort rollen. Let vooral ook nog op een scène na de credits.

3.5*

They were searching for a star called Earth, but first they had to win a great war

Wanneer er in een reeks die ik volg meermaals naar iets wordt gerefereerd, dan heb ik altijd de neiging om dit te gaan opzoeken. Het gebeurde met All the President's Men in Veronica Mars, Tron in Chuck en ook met Battlestar Galactica in The Big Bang Theory. Nog een neiging die ik heb is dat ik altijd iets compleet wil zien dus begon ik vandaag met de Saga of a Star World ofwel de eerste 3 afleveringen van de Battlestar Galacitca reeks uit '78.

Ik had wel wat mijn twijfels. De reeks heeft veel bekendheid maar de score hier op MM stelde me teleur, ze geraakte maar juist aan de 3*. Gelukkig heb ik me hier niet door laten afschrikken en heb ik de reeks een kans gegeven. Een kans die Colla en Levi overduidelijk hebben benut want hun Saga of a Star World is meeslepend, boeiend en vermakelijk genoeg voor een dikke 2 uur, mijn versie duurde 140 minuten met een extra epiloog aan het einde van de film maar daar straks meer over. Op zich ben ik wel een sucker voor een sci-fi serie als deze. De Stargate reeks behoort tot één van mijn favoriete shows aller tijden en Battlestar Galactica voelt aan als een voorloper maar wel een uitstekende voorloper. Oké, het voelt allemaal soms nogal gedateerd aan. Het grootste punt van 'ergernis' was voor mij toch wel het feit dat de Cylons ontzettend sloom waren maar dat wanneer ze schieten er sowieso naast schieten. Langs de andere kant duurde het ook een eeuwigheid eer iemand van Galactica een Cylon raakte, al kreeg ik af en toe wel een A-Team gevoel en daar zal Dirk Benedict wel voor iets tussen zitten. Soit, na een dikke 2 uur heb ik veel zin om de rest van de afleveringen te zien dus in dat opzicht zijn de makers wel geslaagd. Al is het natuurlijk jammer dat er vrij veel termen inzitten die voor de Galactica leek niet verstaanbaar zijn. Raar eigenlijk want dit hoort toch het eerste te zijn in het Galactica universum? Soit, alles is wel grotendeels verstaanbaar. Nog even over die epiloog, ik heb geen idee of dat in de originele reeks ook in zat. Ik denk het niet want het voelde ontzettend last minute plakwerk aan maar dit speelt zich toch af nadat Apollo en Starbuck het base ship van de Cylons opblazen? Ik kreeg even het gevoel alsof dit een soort voorloper was om het verraad van Baltar duidelijk te maken.

Que effecten is dit af en toe ook wel lachen. In gedachte houdend dat we het hier hebben over een film die al meer als 30 jaar oud is, zien de effecten er zelfs nog goed uit maar heden ten dage is dit natuurlijk lachwekkend. Sommige scènes gaan nog maar er wordt ontzettend veel gebruik gemaakt van dezelfde scènes (de radars o.a.) maar ach, wie stoort zich daar nu aan. Op zich is heel de aankleding wel dik de moeite. Het battleship ziet er ontzettend goed uit en ook de manier waarop de fighters uit hun tunnels vliegen is best wel leuk gedaan. Het hoogtepunt van de film is toch de aankleding van de Cylons. Men neme een helm met wat lichtjes en een stemvervormer en ziedaar: een uitstekende bad-guy. Ontzettend simplistisch maar wel heel erg doeltreffend. Zo zie je maar dat het niet altijd hoogtechnisch moet zijn om te vermaken.

Ik haalde al daarjuist The A-Team aan omdat die ook nooit geraakt werden door vijandelijke kogels maar de voornaamste link is natuurlijk de rol van Dirk Benedict. Ik dacht dat hij eigenlijk alleen maar bekendheid had gemaakt met zijn rol van Face in die reeks maar het was leuk om hem eens in een andere rol te zien. Hij doet het trouwens ook uitstekend. Ook leuk om een oude Ray Milland nog eens te zien verschijnen. Het was geleden van Dial M for Murder dat ik die nog eens in een film was tegen gekomen. Richard Hatch heeft volgens mij nooit echt veel bekendheid verworven wat wel jammer is want hij doet het hier zeker niet slecht. Beetje knullig bij de dramatische scènes maar in het algemeen zeker niet slecht. Eigenlijk doet heel de cast het vrij goed, al stoorde ik me soms wel Noah Hathaway die de rol van Boxey vertolkt maar kinderen in films zal toch altijd een bijna onmogelijke combinatie blijven.

Leuk begin van een reeks die zeker en vast wel wat potentie heeft. Saga of a Star World geeft een uitgebreid beeld van de geschiedenis die vooraf is gegaan en hoewel de effecten wat knullig overkomen, is het toch wel de moeite waard.

4*

Life here began out there

Exact twee jaar geleden waagde ik me eens aan de oude reeks van Battlestar Galactica. Ik was er wat bij toeval opgestoten vanwege de rol van Dirk Benedict als Starbuck maar na een paar afleveringen was ik verslingerd en was ik helemaal benieuwd geworden naar de remake. Volgens velen nog beter dan het origineel maar ik had eerlijk gezegd schrik dat het me allemaal wat ging tegenvallen omdat ik gehoord had dat er een aantal zaken gewijzigd werden ten opzichte van de reeks uit 1978. De reboot heeft dan ook al die tijd op de planning gestaan en gisteravond besloot ik dan dat het eindelijk toch eens tijd werd om de serie eens te starten en waar kun je beter beginnen dan bij het begin?

En jah, dit is inderdaad wel erg goed! Ik blijf het jammer vinden dat ze een aantal personages van geslacht hebben veranderd (ik vond Dirk Benedict als Starbuck toch nog net iets beter dan Katee Sackhoff maar bon, misschien moet dat nog groeien) maar deze versie voelt een stuk rauwer aan. In praktisch elke sci-fi serie die ik tot nu toe heb gezien (persoonlijke favorieten zijn de Stargate saga en Firefly) zit er altijd wel een komische noot in maar die is in deze eerste 3 uur niet echt te bekennen. Is dat erg? Helemaal niet want zoals gezegd geeft het een erg rauw tintje dat ik wel kon waarderen. De scène waar Adama de Cylon op Ragnar tot bloedens toe blijft slagen had je dan ook nooit gezien in het origineel bijvoorbeeld. Visueel is dit natuurlijk ook een stuk overtuigender. Dat mag dan ook wel want er zit zo'n 25 jaar tussen de twee reeksen en het campy gehalte is verdwenen. Langs de ene kant jammer, ik vond dat lanceren van de Vipers altijd geweldig, maar langs de andere kant is dit ook erg mooi. Het verhaal blijft qua uitgangspunt ook redelijk hetzelfde maar het wordt allemaal een stuk dieper uitgewerkt dan ik had verwacht. Zo was ik eerst wat teleurgesteld dat ze van Boomer ook een vrouw hebben gemaakt maar de moment dat ze tevoorschijn komt als Cylon was puur kippenvel. Ik denk in ieder geval dan ook dat ik nog een aantal erg leuke momenten ga krijgen dus vandaag maar eens met de echte serie starten.

Qua cast is dit natuurlijk wel om van te smullen. Ik blijf vaak refereren naar de oude reeks maar de 2003 versie weet perfect op eigen benen te staan. Vooral omdat ze er in geslaagd zijn om mij Lorne Greene, die de rol van Adama perfect wist te benaderen, compleet te laten vergeten door Edward James Olmos in deze rol te casten. Man, wat een klassebak! In het begin nog even onwennig maar langzaamaan begon hij echt in mijn vel te kruipen. Zoals gezegd ben ik iets minder te spreken over Katee Sackhoff die de rol van Starbuck op zich neemt maar misschien moet het gewoon nog wat groeien. Het is verwonderlijk eigenlijk hoe zoveel castleden erin slagen om mij de 'originelen' compleet te laten vergeten want ook Jamie Bamber als Apollo is erg geslaagd. Eén van de interessantste insteken aan deze nieuwe versie is natuurlijk ook de uitgebreide rol van de Cylon Number Six, gespeeld door Tricia Helfer. Blond, lange benen en geweldige jurk. Meer heb je bij mij niet nodig om mijn aandacht te trekken en Helfer weet dit dan ook geweldig uit te spelen. Persoonlijk ook erg benieuwd naar de evolutie van James Callis als Gaius Baltar die sowieso een verbetering is ten opzichte van het origineel. Voor de rest leuk om nog wat bekende koppen te zien verschijnen zoals Tahmoh Penikett.

Wat ik had gehoopt is uitgekomen. Battlestar Galactica is zijn status tot nu toe compleet waard. Visueel overweldigend, de sci-fi talk is misschien wel een tikkeltje droog maar het verhaal en de acteurs smaken naar meer. Ben benieuwd naar het verdere verloop.

4*

Boksende Buster

Het is eigenlijk erg gesteld met de manier waarop ik DVDs koop en ze nadien bijna niet kijk. Zo was ik een Buster Keaton box tegen gekomen met een aantal films voor nog geen 15 euro volgens mij en het resultaat was dat hij wat stof stond te happen in mijn DVD kast. Waarom weet ik ook niet maar tijdens mijn examens besloot ik eens wat van Keaton te gaan zien (korte films die altijd wel vermakelijk zijn) maar ik kreeg precies een tikkeltje Keaton-overkill. De laatste films dan maar voor een latere gelegenheid over gelaten en een paar dagen geleden deze Battling Butler maar eens opgezet.

En ik begin eigenlijk te twijfelen of het een Keaton-overkill was of dat de films die ik nu ben aan het kijken simpelweg niet tot zijn beste werk behoren. Ik ben gewoon de volgorde van de films zoals ze in de boxset zitten afgegaan en ik heb de indruk dat zijn beste werk daar naar voor is geschoten. Titels zoals The Navigator of Go West zijn simpelweg beter dan films zoals deze Battling Butler. Niet dat dit een slechte film is, verre van, maar ik krijg niet het verbluffende Keaton gevoel zoals ik dat bij andere films wel kreeg. Deze film heeft dan ook wel erg weinig om handen, en dat is wel triestig als je dit vergelijkt met andere van zijn films, en duurt dan ook iets te lang. Op zich zijn er wel een aantal leuke scènes te vinden, Keaton die meetraint met de boksers onder andere, maar het wordt nergens echt indrukwekkend en dat is toch wel enorm jammer. Ik hoop in ieder geval nog eens erg aangenaam verrast te kunnen worden met het werk van Keaton maar daarvoor zal ik naar andere films zoals Our Hospitality en The General moeten gaan vrees ik en die zitten dan weer niet in mijn boxset.

Soit, genoeg geleuterd over het verhaal en de vergelijkingen met zijn andere werk. Keaton speelt hier weer zijn heerlijke zelf en de emotieloze droge kloot die hij is kan ik altijd enorm waarderen. Heerlijk hoe hij alles met zo'n passief gezicht ondergaat en Keaton weet zich hiermee toch serieus boven de enorm overgewaardeerde Chaplin te plaatsen. Ik kan gewoon naar hem blijven kijken. Ik heb trouwens nog wel hoge verwachtingen voor de talloze shorts die ik hier nog heb liggen, die schijnen ook nog erg sterk te zijn. In ieder geval, Keaton is een held en weet de film al gewoon door zijn aanwezigheid naar een voldoende te trekken. Ook leuk om Snitz Edwards uit Seven Chances hier nog in te zien verschijnen. Een enorm lelijke vent maar de combinatie met Keaton komt hier nog beter tot zijn recht dan in Seven Chances en samen hebben ze een aantal erg leuke scènes.

Veel valt er voor de rest niet over te vertellen. Het is niet Keaton's beste werk, zoveel mag duidelijk zijn, maar hij weet het toch weer op een charmante manier te brengen. Een aantal stukken spreken weer tot de verbeelding maar het geheel valt soms dood. Leuk om Edwards nog eens te zien verschijnen in een fijne bijrol.

Kleine 3.5*

Tex Avery is precies wel de koning van de parodie. Hij heeft al een aantal genres op de hak genomen (onder andere de whodunnit met Who Killed Who in 1943) en met Batty Baseball lacht hij met de sport... Baseball. Leuke short met een aantal erg leuke ideeën (Kill the umpire! waarna er de doodsmars weerklinkt), maar vooral een beetje stuurloos. Avery vliegt er vanaf de eerste seconde in, de openingscredits krijgen zelfs niet de tijd om getoond te worden, maar weet niet goed hoe hij het moet afronden. Het 'Sad ending, isn't it?' einde waar een catcher aan diggelen wordt geslagen is dan ook Avery onwaardig. Dat neemt gelukkig niet weg dat er hier voor de rest wel een aantal erg leuke dingetjes in zijn te vinden.

3.5*

I'm oceanic motherfucker

Voor de eerste uitzendingen van Baywatch was ik nog te jong, de serie startte zelfs vooraleer ik geboren was, maar het was zo'n show die jaren later nog altijd met de regelmaat van de klok werd uitgezonden. Mooie vrouwen in slow-motion, het was voor een beginnende puber als mezelf een onbekende wereld die openging. Ondertussen zijn we ettelijke jaren verder en is die beginnende puber logischerwijs ook ettelijke jaren ouder geworden, maar voor old-times sake wou ik hier wel eens voor gaan zitten.

Wel met een beetje schrik voor die speelduur, waarom moeten al die komedies van tegenwoordig 2 uur duren, maar wat blijkt? Ik heb me bijzonder goed geamuseerd! Veel knipogen naar de serie (het opsommen van een aantal plots van vroegere afleveringen en dan die opmerking van Brody dat dat eerder iets voor de politie is!), een aantal cameo's (beetje jammer wel dat die gespoilerd werden in de openingscredits) en vooral veel fun. Zo zet die openingsscène met het Baywatch logo en de springende dolfijnen al meteen de toon en de film blijft dat netjes behouden. Natuurlijk mist een joke hier en daar wel eens zijn doel, maar dat wordt algauw weer opgevangen door een volgende. Veel running jokes ook met Mitch die Brody continu een andere naam geeft (naar het schijnt zou Zac Efron zelf alle namen hebben voorgesteld aan Dwayne Johnson) en natuurlijk een van de pot gerukt plotje rond één of andere drugssmokkel. Het is daar dat de film wat de mist ingaat omdat Leeds een slechterik van 2 keer niets is.

Wat overblijft is vooral een film waarbij je merkt dat er heel veel plezier is geweest tijdens het maken en en dat straalt ook van het uiteindelijke eindresultaat af. Ergens snap ik wel dat ze voor een aantal dezelfde namen willen gaan, maar blijf het toch vreemd vinden om een andere Mitch Buchannon, Matt Brody of CJ Parker te zien. Vooral omdat het op zich eigenlijk niet nodig is, want er wordt toch wat een andere richting mee uitgegaan. De invulling van Johnson kun je namelijk moeilijk hetzelfde noemen als de invulling van de Hoff maar gelukkig is dit nog een toffe uitwerking. Johnson kan geregeld met de spieren rollen, vormt een leuke combinatie met Zac Efron die voor dit soort rolletjes uitermate geschikt blijft en ook de vrouwelijke rollen (onder andere Alexandra Daddario met haar prachtige ogen en Kelly Rohrbach) passen perfect in dat bekende Baywatch sfeertje. De enige die wat uit de boot valt is Jon Bass als Ronnie maar die heeft nog wel een handvol leuke momenten.

Het is tegenwoordig weer de rage om een oude televisiereeks een nieuw leven te geven op het grote scherm en Baywatch is voor mij een schoolvoorbeeld hoe het moet. Het nodige respect voor het bronmateriaal en toch voldoende eigen smoel. Zo'n film zoals The A-Team had hier veel van kunnen leren.. Laat die sequel maar komen in ieder geval!

3.5*

Anything you say can and will be held against you...in the court of Robocop

Be Kind Rewind had me altijd wel geïnteresseerd. Een leuk ogend plot en Jack Black, dat kan niet mis gaan. Echter was ik nog fan van Black toen de film uitkwam en dat veranderde in de loop der jaren. De film leek me vaak te roepen in de winkels maar nooit meegepakt en toen hij een paar dagen geleden op televisie kwam, had ik hem maar opgenomen. Gisteravond had ik wel zin in een luchtige komedie en Be Kind Rewind leek precies aan die voorwaarden te voldoen.

Alleen, dat is het niet echt geworden. Het plot blijft nog altijd interessant te noemen. De manier waarop Jerry wordt gemagnetiseerd is natuurlijk nogal vergezocht maar vanaf dat ze hun eigen films beginnen ineen te steken, wordt het allemaal wel leuker. Jammer genoeg is dit ook één van de weinige leuke zaken aan de film en is de rest allemaal nog teleurstellend. Ik had het daarjuist al over het redelijke saaie en vergezochte begin maar ook het einde is echt een serieuze anti-climax. Sowieso vond ik het idee van de Fats Weller al niet helemaal geslaagd maar dat de film zo abrupt afloopt, dat was echt wel een teleurstelling. Er wordt dan de hele tijd gehamerd op het belang van het in tact houden van de videotheek maar op het einde weet je gewoon niet wat er nu juist gebeurt. Er wordt natuurlijk geïnsinueerd dat de grote baas de boel toch niet besluit af te breken maar een tikkeltje meer duidelijkheid natuurlijk geen kwaad gedaan. Neen, eigenlijk is dit qua plot nogal een teleurstelling maar er wordt veel goed gemaakt met de eigen gemaakte versies van de films. Ik had niet alle titels gezien, Driving Miss Daisy onder andere, maar degene die ik wel had gezien worden wel erg leuk gepersifleerd. Favoriet blijft toch de bekende ronddraaiende scène uit 2001. Op zich allemaal wel erg leuk gedaan maar hier had volgens mij nog altijd wel meer in gezeten.

Ik zei het daarjuist al, een fan van Jack Black ben ik niet meer. Ik vond hem geweldig in School of Rock maar nadien is hij mij echt wel serieus beginnen irriteren. Rollen zoals in Year One of Gulliver's Travels waren verschrikkelijk en ik had het gevoel dat ik het wel met Black zijn kunstje had gehad. Gelukkig is dat hier niet het geval want Black past werkelijk perfect in de fol van Jerry. Ik had het niet gedacht maar hij verrast me echt op een aangename manier. De manier waarop hij de films zich eigen maakt zorgt vaak voor hilarische taferelen waaronder de Ghost Busters zijn echt geweldig. Wat minder ben ik te spreken over Mos Def. De naam deed ergens een belletje rinkelen maar ik kon niet juist herinneren van wat. Dat was tot hij zijn mond open deed en ik ineens de vervelende taartenbakker uit 16 Blocks herinnerde. Een verschrikkelijke stem heeft de man en het is blijkbaar er niet echt op gebeterd. Beetje jammer want met een andere acteur had dit misschien wel beter tot zijn recht gekomen. Wel een leuke rol van Danny Glover die de rol van Fletcher op zich neemt. Ik moet toegeven dat ik hem eerst niet had herkend, er zit natuurlijk wel weer wat tijd tussen deze film en de Lethal Weapons, maar het is in ieder geval een vermakelijke rol. Voor de rest nog wel wat leuke bijrollen, als iedereen aan de gemeenschappelijke film begint wordt het echt leuk, maar het blijft jammer van Mos Def.

Intrigerend idee maar niet bijzonder goed uitgewerkt. Eternal Sunshine of the Spotless Mind vond ik ook al niet boeiend en deze 2e kennismaking met Gondry is ook niet echt een groot succes te noemen, al is dit al veel beter dan ESotSM. Black is leuk, Def is vervelend maar het 'sweden" van de film is leuk gevonden en de rest van de rollen zijn soms lekker droog. Leuk om eens een keertje gezien te hebben maar daar blijft het dan ook bij.

3*

If you can load it, I can fire it

Ik ben fan van Godzilla. Niet perse van de Amerikaanse versies, hoewel ik de recente film nog wel degelijk vond, maar gewoon van het genre dat het heeft teweeg gebracht. Monsters die via één of andere atomische stommiteit tot leven worden gewekt en dan de boel beginnen te vernielen.. Heerlijk! The Beast from 20,000 Fathoms was ik dan ook al eerder tegengekomen als inspiratiebron voor Tomoyuki Tanaka en kon daardoor de DVD gisteren op de rommelmarkt niet laten liggen.

Natuurlijk diezelfde dag meteen maar eens opgezet aangezien ik wel zin had in een kort filmpje en met zijn speelduur van nog geen 80 minuten voldeed The Beast from 20,000 Fathoms aan deze eisen. Al moet ik toegeven dat ik wel iets hogere verwachtingen had dan hetgeen ik nu voorgeschoteld kreeg. Het is eigenlijk vooral het werk van Ray Harryhausen dat me wat tegenviel. Legendarisch door zijn werk in onder andere Jason and the Argonauts, maar het duurt een tijd eer de Rhedasaurus interessant wordt. De eerste blikken op het monster tijdens de openingsscène in de sneeuw zijn dan ook pijnlijk achterhaald. Harryhausen zou naar het schijnt carte blanche hebben gekregen en dat merk je eigenlijk pas alleen maar wanneer het uit de kluiten gewassen reptiel meer en meer vernieling begint te zaaien. Hoogtepunt is ongetwijfeld de vernietiging van Coney Island's rollercoaster, maar de scène met de vuurtoren was ook nog wel leuk. Harryhausen gaat dus wel in stijgende lijn, maar van hem verwacht ik eerlijk gezegd dat hij er meteen knal opzit.

Voor het overige een typisch jaren '50 filmpje waarin de wetenschap verantwoordelijk is voor de creatie van een monster en dat het leger het moet gaan oplossen, met alle gevolgen van dien. Het blijft allemaal houterig, maar dat is net de charme bij dit soort films. Let vooral op één van de eerste rolletjes van Lee Van Cleef als scherpschutter die uiteindelijk iedereen redt door het monster neer te schieten met een radioactieve isotoop. De focus ligt echter niet op Van Cleef, maar op het trio Paul Hubschmid (Nesbitt) - Paula Raymond (Lee) - Cecil Kellaway (de professor). Leuke cast op zich, maar voor de rest niet echt memorabel. De beste bijrol is trouwens nog weggelegd voor een inktvis en een haai die halverwege de film nog een lekker potje beginnen te vechten.

The Beast from 20,000 Fathoms zou uiteindelijk aan het kortste einde moeten trekken qua populariteit met de release van Godzilla/Gojira en de vele sequels. Jammer dat dit eigenlijk zo ondergesneeuwd is geraakt, want Eugène Lourié zet hier toch wel een enorme stap in het genre. Het is één van de eerste (misschien zelfs wel dé eerste) radioactieve monsters die het scherm teisterden en het zal zeker niet de laatste zijn.

3*

A proud man can be just as foolish as a fool

Het is vreemd maar waar ik vroeger maanden aan een stuk oude films kon bekijken is de goesting de laatste paar weken wat voorbij. Ik neig precies meer naar nieuwere films maar een paar dagen geleden had ik weer eens zin in zo'n ouderwetse film met één van mijn favoriete actrices, Elizabeth Taylor. Geen idee waar de film voor de rest over ging dus de verwachtingen waren niet al te hoog gespannen maar ik moet toegeven dat ik toch net iets beter had verwacht.

Vooral ook omdat de rol van la Taylor vrij waardeloos is. Op zich doet ze perfect wat ze moet doen, er wat mooi staan wezen maar iets meer diepgang in haar personage had gerust gemogen. Taylor staat bij mij ten boek als een mooie vrouw maar wel één die een degelijk stuk kan acteren (Who's afraid of Virginia Woolf en Cat on a Hot Thin Roof bijvoorbeeld) maar dit was redelijk lachwekkend. Toen ik Stewart Granger zijn naam op de openingscredits zag verschijnen sloeg mijn hart een slag over. Was het diezelfde Granger uit Bhowani Junction en Green Fire? Dezelfde Granger die in elke film die ik al van hem heb gezien mij enorm hard irriteerde? Ja, die Granger dus. Maar ik moet zeggen, hij doet het nog vrij degelijk. In het begin komt weer hetzelfde geforceerde ruwe bolster - blanke pit gehalte bovendrijven waardoor de irritaties weer tevoorschijn kwamen maar naargelang de film vordert, ging mijn waardering voor de acteur ook naar boven. De rol van Peter Ustinov is redelijk verwaarloosbaar, had hem er eerlijk gezegd ook niet in herkend, maar de situaties tussen de twee zijn vrij vermakelijk om naar te zien.

Op gebied van verhaal is dit een redelijk rare zit. Tijdens productie nogal veel problemen gehad met de censuurcommisie die niet echt tevreden was met het beeld dat van de prins en zijn minnares, Fitzherbert, werd geschetst maar ik vond de relatie tussen Brummel en de prins nog net iets vreemder. Ik kon niet van het gevoel af geraken dat de film een paar subtielere verwijzingen bevatte naar homoseksualiteit maar misschien zoek ik er wel gewoon wel te veel achter. In ieder geval geeft de film wel een mooi coherent beeld van Brummel als man zelf, althans toch in hoeverre dat ik er iets van weet. Qua locaties is dit trouwens wel erg mooi om naar te kijken. De kostuums zien er mooi uit en de tijdsperiode en de bijhorende grootsheid komt redelijk goed tot zijn recht.

Een film die eens interessant is om naar te kijken vanwege de altijd mooie Elizabeth Taylor en een goed acterende Stewart Granger, een ware zeldzaamheid heb ik de indruk. Het verhaal is boeiend genoeg voor de kleine twee uur die de film duurt maar ik betwijfel of de film nog bestaan had als het met een handvol onbekende acteurs had geweest.

3*

Frivole Faust

De Faust legende moet toch één van de meest verfilmde stukken in de cinema te zijn. Je hebt een aantal Hollywood pogingen (onder andere Doctor Faustus met Elizabeth Taylor en Richard Burton), maar ook de Russen deden recentelijk een poging met (hoe kan het ook anders) Faust. Deze Franse aanpak was me compleet onbekend totdat de Vlaamse zender Eén op een druilerige Novemberdag de film uit de kast pakte.

En ik had best wel hoge verwachtingen. De algemene score hier is niet zo erg hoog, maar lijkt niet overeen te stemmen met de overwegend positieve commentaren alsook de reviews op IMDB zijn bijna unaniem positief. Tijdens het kijken begon ik me dan ook af te vragen of ik misschien niet de verkeerde film had opgezocht want het ontgaat me wat er zo goed hoort te zijn aan La Beauté du Diable. Het is vooral de komische aanpak die me op den duur begon tegen te steken. Ik beschouw het verhaal van Faust en Mephistopheles toch meer als een tragisch stuk. Hier en daar wel een leuke gimmick (het switchen van acteurs vond ik wel leuk) maar met uitzondering van een enkele scène kon ik hier niet al te veel mee. Het luchtige filmen schijnt wel een trademark te zijn bij René Clair, maar dat wist ik dus niet aangezien dit mijn eerste kennismaking met de Fransman is.

La Beauté du Diable is op visueel gebied trouwens wel de moeite waard. De zwartwit cinematografie vind ik sowieso altijd wel mooi, maar Clair weet een aantal erg mooi geschoten scènes uit zijn camera te toveren. Hoogtepunt was de scène waar Mephistopheles de toekomst aan de jonge Henri laat zien via de spiegel. Zoals gezegd is de gimmick waar er met de acteurs geswitcht wordt wel leuk gevonden, maar Gérard Philipe is wat teleurstellend als Henri. Hij heeft te weinig uitstraling als Henri, als een jonge Mephistopheles is hij vreemd genoeg wel goed, waardoor het personage de schwung mist die het nodig had. Michel Simon is duidelijk in zijn element als de oude Faust/Mephistopheles.

Neen, ik had er meer van verwacht. Het is me een brug te ver om La Beauté du Diable een slechte film te noemen, maar de komische uitwerking lag me niet. Gelukkig kan de film nog rekenen op een sterke cast en zijn een aantal scènes visuele plaatjes. Het kan de film echter niet redden van een onvoldoende.

2*

When I discovered drugs my world went from black and white to technicolor

Ik ben een grote Felix van Groeningen fan, staat ook al geruime tijd in mijn top 10 van regisseurs hier op MovieMeter en dat was eigenlijk gekomen sinds De Helaasheid der Dingen en The Broken Circle Breakdown. Twee cinemabezoeken die een serieuze indruk hebben achtergelaten en toch stond ik niet meteen te springen voor Beautiful Boy. Belgica was sowieso al wat een mindere film in zijn oeuvre en nu ging hij de Engelstalige richting uit met Steve Carell in de hoofdrol. Een acteur die me nooit echt zo kan bekoren..

Maar ik had blijkbaar niets om schrik van te hebben, want Beautiful Boy is van Groeningen pur sang. Bij vlagen ongecompliceerd rauw en hoewel ik het in eerste instantie jammer vond dat hij hier voor een happy end ging, blijkt dat een logische keuze te zijn aangezien het een waargebeurd verhaal is en de echte Nic ook nog altijd leeft en zijn verslaving heeft overwonnen. Hier en daar misschien net iets te herhalend (Nic is van de drugs af, Nic hervalt, Nic is van de drugs af, ...) maar ook dat blijkt achteraf een groot pluspunt in de film te zijn. Het is niet van de ene dag op de andere opgelost en hervallen is eerder regelmaat dan uitzondering maar ook filmisch gezien levert dat een aantal mooie dingen op. De scène waar David met zijn familie een berg is aan het beklimmen, telefoon krijgt van zijn ex-vrouw en eindelijk de knoop doorhakt dat hij niet meer verder kan met Nic is al sterk maar dan in combinatie met de latere scène waar David in het ziekenhuis zijn schuifelende zoon ondersteunt.. Het is geen mokerslag zoals je in The Broken Circle Breakdown krijgt maar het blijft wel een "krop in de keel" momentje.

Ik moet blijkbaar ook mijn mening herzien over Steve Carell. De vervelende acteur uit onder andere Dinner for Schmucks is geëvolueerd in iemand die een film volledig mee op sleeptouw kan nemen. Hij speelt de rol van David met verve en overtuigt dan ook over de volledige lijn. Al mag ook de aanwezigheid van Timothée Chalamet niet ontkent worden. Het is niet eenvoudig om dit soort rollen te spelen zonder te vervellen in een soort van parodie van de typische drugsverslaafde maar Chalamet flikt het hem volledig. Die scènes tussen hem en Carell zijn dan ook het hoogtepunt aan heel de film en zonder die twee had je wel eens een veel slechtere film kunnen krijgen. Fijne soundtrack verder nog, iets waar van Groeningen altijd wel goed in is, en nog een aantal degelijke bijrollen.

Degelijke film dus, maar ik hoop dat van Groeningen met zijn volgende film wel terug wat een andere richting uitgaat. Met uitzondering van een degelijke cast en wat handig spelen met flashbacks is dit het soort film dat gemakkelijk vergelijkbaar is met talloze andere films in het genre en dat heb ik met zijn voorgangers niet. In ieder geval, die top 10 plaats qua regisseurs blijft stevig staan.

4*

Want ze is gewoon een rare meid, een mooie maar een rare meid, ze is een hele rare meid, die Bel

Ik was gisteren met een user hier op MovieMeter over Disney aan het praten en hierdoor begon het bij mij weer te kriebelen om zo'n ouderwetse Disney op te zetten. Ik ben pas recent begonnen met Disney films te verzamelen maar Belle en het Beest was zo'n titel die al jaren in het bezit van de familie. Toen ik de tape opzette haperde hij en krijg ik melding dat ik de cassette moest reinigen maar na de film teruggespoeld te hebben, bleek dat het toch allemaal weer in orde was. Het blijven wispelturige dingen die VHS maar het herbergt zo'n grote nostalgiefactor dat het heerlijk is om naar te kijken.

Soit, genoeg over mijn liefde van Disney op VHS en wat meer over de film. Ik heb Belle en het Beest vroeger erg veel gezien, althans dat dacht ik toch want gisteren ging er precies een nieuwe wereld open. Veel zaken kwamen me nog wel ergens bekend voor maar toch was er genoeg nieuws voor een nieuwe ervaring en wat voor een ervaring is het geworden! Belle en het Beest is in alle opzichten een heerlijk sprookje geworden, een sprookje dat nergens verveelt en waar je tot op de laatste moment van blijft genieten. Wat me wel opviel is dat de film wel veel meer muzikale intermezzo's kent in tegenstelling tot andere Disney films, toch in ieder geval ten opzichte van degene die ik recentelijk heb herzien. Normaal gezien ben ik niet zo voor nummers in de film (tenzij het een musical is) maar Disney weet ze altijd perfect te brengen. Ik roemde de Aristokatten hier al om maar ook hier zijn er een aantal pareltjes te ontdekken. Het leukste blijven toch de kleurrijke personages. Belle is weer zo'n typische Disney prinses. Waanzinnig mooi getekend, lief, sympathiek maar vooral in combinatie met het Beest is het echt de moeite waard. De relatie tussen de twee wordt erg mooi uitgewerkt maar het is vooral dankzij de leuke humor dat dit een extraatje krijgt. Die humor krijgen we vooral in de vorm van de bedienden van het Beest, Lumiere en Pendule. Dat waren twee personages die ik me nog kon herinneren (samen met Madame Tuit en Barstje) maar ze kwamen precies nog veel leuker uit de hoek dan ik me kon herinneren. Het plot achter Belle en het Beest is wederom niet origineel van Disney maar toch weten ze weer hun eigen draai er aan te geven. Ik zei daarjuist al dat de film een heerlijk sprookje is maar tegelijkertijd is er ook nog zoveel meer te ontdekken in de film. De romantiek, de humor, de moraal, de angst voor het onbekende, ... Allemaal elementen die vaak ook in andere Disney films zitten maar er zijn bij mijn weten maar 2 andere Disney films die dit perfect weten te combineren, al kan het zijn dat het later wel meer titels worden want ik krijg de smaak te pakken.

Belle en het Beest is uitgekomen in het jaar dat ik werd geboren en het is dan ook logisch dat de animatiestijl ontzettend is gegroeid ten opzichte van films als Sneeuwwitje of Sleeping Beauty. Het ziet er dus allemaal weer ontzettend goed uit. De personages worden stuk voor stuk mooi weergegeven, zeker het Beest ziet er soms echt ongelooflijk knap uit, maar ook vele romantische scènes krijgen door de animatiestijl net dat beetje extra romantiek. Denk aan scènes zoals de dans in de balzaal tussen Belle en het Beest. Heerlijk om naar te kijken. Iets wat me is opgevallen bij de Disney films die ik nu heb gekeken is dat er in de climax altijd hun beste animatiebeentje wordt voorgezet. Ik dacht even dat het hier niet het geval ging zijn, de achtervolging in het bos met Belle's vader of het redden van Belle door het Beest leken me moeilijk te overtreffen maar dan kwam het einde. Eerlijk gezegd, ik kon het me niet meer perfect voorstellen hoe de film afliep maar ergens ben ik er ook blij om want dit was een erg uitstekend stukje animatie. Sowieso is het idee van het gevecht tussen de betoverde bedienden en de dorpelingen al fantastisch uitgewerkt maar het is zo verbluffend mooi geanimeerd! De combinatie van het plot met de animatie werkt perfect en net daardoor komt deze film in mijn top 3 van Disney films. De openingsscène is trouwens ook geniaal. Disney wou deze keer eens geen boek gebruiken om het sprookje te openen dus wordt er gekozen voor het verhaal van de prins in loodramen te vertellen. Het ziet er ontzettend mooi uit en het zet meteen ook al de toon voor de rest van de film.

Ik heb gisteravond weer genoten. Belle en het Beest ziet er wondermooi uit, voelt wondermooi aan en is gewoon ook wondermooi. Het plot is typisch Disney maar ze weten er een ontzettend sterk sprookje van te maken met een uitstekende combinatie van humor, liedjes en personages in het achterhoofd. Het is alweer de 3e Disney die de score van 4.5* toegewezen krijgt maar het is zonder twijfel terecht.

4.5*

Cary Grant en LSD

Cary Grant wordt als één van de groten uit het oude Hollywood gezien en hoewel die status engszins terecht is, plaats ik hem toch niet op hetzelfde niveau als bijvoorbeeld een James Stewart. Grant heeft echter wel een aantal fijne films op zijn naam staan (uiteraard de films van Hitchcock maar ook The Philadelphia Story onder andere) en aangezien ik altijd wel te vinden ben voor een documentaire, ben ik hier ook maar eens voor gaan zitten. Een ingekorte versie alweer (ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat ze bij de openbare omroep bijna een halfuur uit dit soort documentaires haalt) maar ik had er sowieso wel meer van verwacht.

Regisseur Mark Kidel heeft zijn handen op een kleine voorraad privébeelden kunnen leggen en blijkbaar ook op een onuitgegeven biografie die door Grant zelf zou zijn geschreven. Daar worden dan sporadisch wat stukjes uit voorgelezen en de rest wordt opgevuld met het naspelen van bepaalde dingen. Zo worden de hoofdstukken uit de biografie die over Grant bij de psycholoog gaan ondersteund door nagespeelde beelden van iemand die op zo'n typische zetel gaat liggen en daar zijn verhaal verteld. Het voelt allemaal nogal goedkoop aan en het is dan vooral nog goed dat de inhoud an sich wel interessant is. De relatie met zijn ouders en de gevolgen die die relatie had op zijn latere leven, zijn onzekerheid en de experimenten met LSD, zijn spelen met het mysterie rond zijn geaardheid, ... Niet alles komt even uitgebreid aan bod en er zijn absoluut dingen waar dieper in op gegaan mocht worden (al zit de kans erin dat dat wel het geval is bij de langere versie) maar het geeft wel een extra laag aan de gladde persoon die Grant altijd leek te zijn. Ik vond dat je altijd wel ergens voelde dat hij stiekem een rolletje speelde, maar ik had het niet op deze manier verwacht.

Kijkt mede door zijn korte speelduur wel erg vlotjes weg maar de nagespeelde scènes ogen nogal amateuristisch en ik was al blij dat ze het merendeel gewoon opgevuld hebben met materiaal uit zijn films. Weinig tot geen floating heads ook, maar dat is niet zo verwonderlijk doordat Grant ondertussen toch ook alweer 36 jaar geleden gestorven is. Barbara Harris, de laatste vrouw van Grant, komt nog wel aan bod maar die was dan ook beduidend jonger.

3*

You've got seven wishes. Choose carefully

Ik was eigenlijk alweer half vergeten dat ik deze ooit gekocht had op DVD. Gisteravond had ik dus wel zin in een film maar ik vond niets naar mijn smaak, tot deze me terug in het oog sprong. Lang geleden gezien maar ik denk zelfs nog niet op DVD dus dat werd toch eens tijd.

Het verkopen van je ziel aan de duivel gaat al ver terug, de legende gaat dat Faust de eerste was in 1540 die zijn ziel aan de duivel verkocht. Niets echt origineel dus maar de uitwerking is wel vermakelijk. De wensen van Elliot variëren van zeer leuk tot tergend slecht. Zo is de tweede wens waar hij een Colombiaanse druglord is direct het beste wat de film heeft te bieden, samen met de wens waar hij president is en blijkt dat hij Lincoln is geworden. De wensen die daarna komen en bijna hetzelfde niveau halen zijn de basketballer wens en die waar hij een gevierd auteur is. De wens waar hij overgevoelig is was gewoon ronduit irritant en had er voor mij niet moeten bijzitten. Ze hadden die beter verwisseld met de wens dat hij een rockstar is op de extra's van de DVD. Ook is het wel leuk te zien hoe de duivel er altijd in slaagt om Elliots wensen zo te verneuken. Het beste aan de film is nog het einde vind ik, ik kon me het einde helemaal niet meer herinneren maar ik veronderstelde dat alles wel goed ging komen en dat wanneer Elliot zijn laatste wens gebruikt om Allison een gelukkig leven toe te wensen dat dat een leven met hem ging zijn. Wel zit er een grote plothole in als je kijkt dat Elliots eerste wens met de McDonalds is gedaan voor hij het contract heeft getekend maar dat kan eerlijk gezegd de pret niet derven.

Brendan Fraser is zo'n acteur die ik wel eens graag zie spelen in een film maar ik zou er nooit speciaal voor naar de cinema of de videotheek gaan, daarvoor is hij vaak te irritant. Gelukkig zet hij in Bedazzled wel een sterke rol neer. In het begin is hij nog altijd irritant maar dat lag aan zijn personage. Maar degene waarvoor de film echt de moeite waard is, is zonder twijfel de ongelooflijke sexy Elizabeth Hurley als de duivel. Verdomme, wat een heerlijke vrouw! Als de hel effectief wordt geregeerd door haar dan kan het mij persoonlijk niet veel schelen waar ik terecht kom. Degene die het meeste tegenviel was Frances O'Connor. Geen fantastische actrice en ze wordt compleet weggespeeld door haar duivelse tegenspeelster.

Bedazzled is een film die vermakelijk is en niet pretendeert meer te zijn. Ik ben toch ergens benieuwd naar het origineel al wordt die hier niet veel beter beoordeeld dan deze versie.

3.5*

You mean you poison the dragon, or just the liver?

Ik ben een tijd geleden begonnen aan de queeste om het werk van Disney eens te (her)zien. De echte klassiekers heb ik volgens mij allemaal wel gehad en het zijn dan voornamelijk de meer onbekendere films die nog overschieten. Bedknobs and Broomsticks is er daar zo één van. Ik heb de film altijd een beetje afgehouden wegens de langere speelduur (toch voor een Disney) en grotendeels ook uit schrik dat de combinatie echte acteurs met animatie me niet ging kunnen bekoren. Mary Poppins bewees echter het tegendeel dus hier dan toch eens tijd voor vrijgemaakt.

Dit moet echter by far de slechtste Disney film zijn die ik ooit al ben tegengekomen, dan reken ik de ensemble films zoals Three Caballeros uit de oorlogsjaren niet mee doordat die eigenlijk gewoon een aantal kortverhalen zijn die bij elkaar zijn gestoken. Zeker ook omdat Bedknobs and Broomsticks zo enorm lang lijkt te duren! Ik kon dan ook zweren dat ik een versie van zo'n 140 minuten had te pakken. De dansscènes worden zo lang uitgesponnen dat het niet meer leuk is (de scène op de de boekenmarkt is tergend) en het verhaal zelf stelt ook niet teveel voor. De film wordt ook geroemd vanwege de legendarische voetbalscène maar dat is zowaar nog de grootste teleurstelling van allemaal. Het is gewoon een geanimeerd wedstrijdje (ik had gedacht dat het real-life tegen animatie ging zijn) waar bijzonder weinig fut in zit en dat eigenlijk direct voorbij is. ik verwachtte dan eerlijk gezegd ook dat het na de voetbalwedstrijd gedaan ging zijn maar dan komt er nog eens een compleet geforceerd Nazi stuk aan te pas dat enkel de moeite is vanwege de manier waarop de harnassen tot leven worden gewekt. Volgens mij ook de enige reden dat ik er in geslaagd ben om de gehele film uit te zien.

De combinatie van animatie en echte acteurs werkte beter in Mary Poppins. Die mag dan misschien wel zo'n 7 jaar ouder zijn maar toch is het zo. Bedknobs and Broomsticks voelt vreemd genoeg dan ook enorm gedateerd aan tegenover Poppins, al had die film hier ook wel last van maar bleef het een zekere charme behouden. Perfect voorbeeld is de spuuglelijke kleurenfilter die op de kijker wordt losgelaten wanneer het bed gaat reizen. Wel leuk om Angela Lansbury eens in iets anders te zien dan Murder, She Wrote. Een programma dat hier regelmatig opstaat ten huize Metalfist, weliswaar niet voor mezelf, maar het is erg lastig om Lansbury als iets anders te zien dan Jessica Fletcher. Zeker met dat typerende stemgeluid. Een tijd geleden was ik nog aan het overwegen of ik eigenlijk niet eens van mijn vooroordeel met betrekking tot kinderen in films moest afstappen. Ik heb altijd de indruk gehad dat ze verschrikkelijk acteren maar de laatste tijd was daar een aangename verandering in gekomen bij recent gekeken films. Totdat Ian Weighill als Charlie op de proppen komt die gewoonweg irritant is. De andere twee gaan nog maar Weighill.. Neen, één blok irritatie. Voor Roddy McDowall moet je het trouwens ook niet doen, zit amper in de film.

Wegens tijdgebrek heb ik nu pas een recensie kunnen maken maar ik vraag me eerlijk gezegd af waarom ik dit op 2* heb staan. Het is de climax die de film uiteindelijk het voordeel van de twijfel geeft maar op zich moet ik dit geen 2e keer zien. Had er toch meer van verwacht.

2*