Opinions

Persoonlijke Chang

In zijn memoires schreef Cheh Chang dat hij ten tijde van Boxer Rebellion het maken van kungfu films een beetje beu was geraakt. Hij besloot het over een andere boeg te gooien met oorlogsfilms zoals Seven Man Army en maakte in 1976 Boxer Rebellion, een film die hij zelf tot één van zijn beste rekende. De film werd echter kort na de release verminkt door Britse censuur (en uitgebracht onder de titel Spiritual Kung Fu) waardoor het jarenlang duurde vooraleer het publiek de originele versie kon zien, althans toch tot 2005 toen Celestial Pictures eindelijk de originele versie op DVD uitbracht.

Het is niet zo verwonderlijk dat de Britse censuur hier niet mee kon lachen, want anno 1976 was Hongkong nog altijd onder Brits bestuur als ik me niet vergis en de allied nations worden hier inderdaad (en terecht) niet zo positief neergezet. Jammer eigenlijk dat Chang het zelf niet meer heeft kunnen meemaken dat de versie zoals hij ze bedoeld heeft dan toch is uitgekomen aangezien hij al in 2002 was overleden maar om dit nu zijn beste werk te noemen? Dat gaat me toch een brug te ver. Dit is ondertussen mijn 15e film van de regisseur en dan vind ik The One-Armed Swordsman, Thirteen Warlords en Five Venoms (om er maar een paar te noemen) toch beter. De reden is dat Boxer Rebellion nogal rommelig oogt en daardoor ook redelijk hard sleept. Het wordt allemaal grootschalig aangepakt maar bijvoorbeeld die audiëntie bij keizerin Dowager waar iedereen even zijn kunnen tentoonstelt had gerust geskipt mogen worden. Wat overblijft is wel een intrigerende film over een intrigerend thema.

Chang laat zich dus inspireren door ware gebeurtenissen en maakt er zijn eigen typische mix van met heroïsche personages en larger than life vechtscènes. Visueel dan ook wel leuk gedaan met een aantal grootschalige actiescènes (vond persoonlijk die aanval op het Japanse kamp ergens aan het begin van de film met de gattling gun wel een klein hoogtepuntje) maar het duurt dus allemaal wel erg lang. Wel een fijne cast trouwens. Sowieso al een enorm pluspunt dat alle personages hun eigen moedertaal spreken, daar kan Hollywood nog wat van leren, maar de focus ligt voornamelijk op het trio Tsang Hin Hon, Shuai Fang Yun en Chen Chang. Deze bloedbroeders worden door respectievelijk Alexander Fu Sheng, Chi Kuan-Chun en Leung Kar-Yan gespeeld en dat is een goede zet. Ze kunnen alledrie een goed potje knokken en ook op de meer emotioneel geladen scènes staan ze hun mannetje.

Ik blijf fan van Chang, zoveel is duidelijk. Hij heeft een oeuvre om U tegen te zeggen en ik betwijfel of ik het ooit allemaal volledig ga zien (ik weet zelfs niet of dit eigenlijk überhaupt allemaal te vinden is), maar voor dit soort films waar de regisseur zelf erg over te spreken was wil ik wel wat extra moeite doen. Degelijke film dus die zich inderdaad wel ergens in de bovenste regionen in zijn oeuvre situeert maar hij heeft er echt wel een aantal beter gemaakt.

3.5*

Eén van de meest humoristische kung fu films die ik al ben tegen gekomen

Ik ben nu al een goed jaar ofzo bezig met me eens verder te verdiepen in het kung fu genre. Voornamelijk via het complete oeuvre van Jackie Chan waar ik met een kameraad bijna door ben maar ook via onder andere de Shaw Brothers. Deze The Prodigal Son had ik dan ook eens een tijd geleden gekocht omdat ik er van overtuigd was dat het met Jet Li, toch ook wel een icoon in het genre, was. Ik haalde hem gisteren dan ook tussen al de rest van de films van Li uit en kwam tot de conclusie dat die hier eigenlijk bitter weinig mee heeft te maken.

Ik vermoed dan ook dat ik Yuen Biao op de DVD hoes verwarde met Li maar soit, hier zit ook genoeg vermakelijk kung fu acteergeweld in om mijn interesse te wekken. Zeker door de aanwezigheid van zowel Biao en Sammo Hung is the Prodigal Son een film die meer gezien mag worden. Ik heb ondertussen al wel wat films in het genre verorberd, al beschouw ik me nog altijd als een beginneling, maar er zijn maar weinig films waar de humor er zo dik op ligt en dan ook nog eens geslaagd overkomt. Er wordt veel aan smoelentrekkerij gedaan maar het blijft over het algemeen vrij leuk en dat is niet zo vanzelfsprekend als je zou geloven. Qua verhaal is dit eigenlijk ook nog vrij degelijk. Weliswaar een opzet die redelijk standaard aanvoelt maar het blijft de gehele speelduur boeien. Interessante afwisseling ook tussen humoristische momenten en nogal harde scènes zoals de moorden op praktisch het gehele theatergezelschap.

Maar het aspect waarvoor The Prodigal Son toch eens 1x gezien moet worden door een liefhebber van het genre is de uitmuntende vechtchoreografie. Dat is natuurlijk compleet te wijten aan Sammo Hung die hier een heerlijk gemonteerde vechtfilm van weet te maken. Jammer dat hij dit talent later is kwijtgeraakt als ik op The Medaillon en Mr. Nice Guy moet afgaan. Er zitten hier dan ook een paar legendarische scènes in (zoals het gevecht van Leung Yee-Tai wanneer zijn astma opspeelt) die de film de moeite waard maken. Yuen Biao ken ik eigenlijk alleen maar van een handvol films met Jackie Chan maar daar was hij me praktisch altijd positief opgevallen. Deze keer neemt hij de hoofdrol op zich en het gaat hem meer dan goed af. Hij heeft in ieder geval een heerlijke stijl. Datzelfde geldt voor Sammo Hung natuurlijk maar dat was wel te verwachten. Interessante rol ook voor Ching-Ying Lam. Ben hem denk ik nog niet eerder tegen gekomen, hier ziet hij er dan ook vrij raar uit zo zonder wenkbrauwen en dan dat optreden als travestiet, maar het is in ieder geval een geslaagde rol en de wisselwerking met Biao en Hung is geslaagd.

Interessante film die wel eens kans maakt op een verhoging naar 4,5* met een herziening. De choreografie is één van de beste die ik tot nu toe ben tegengekomen, de humor lag me vrij goed en met de tandem Biao en Hung heb je twee degelijke acteurs. Tel daar ook nog eens onder andere Lam bij en je bent vertrokken voor een geslaagde avond.

4*

Oh I thought you said 100 soldiers six feet high

Ik had nog nooit iets van Laurel & Hardy gezien. Althans niet een volledige film want een sketch heb ik wel hier en daar eens gezien. Een gat in mijn cultuur, al zeg ik het zelf, en daar moest dus iets gedaan aan worden. Ik heb 2 Laurel & Hardy films goedkoop op de kop kunnen tikken en deze Babes in Toyland was nummer 1.

Het is een vreemd filmpje geworden. Babes in Toyland (of March of the Wooden Soldiers zoals miin hoes zegt) gaat over een sprookjeswereld die gevuld is met een mix van Disney personages (Mickey Mouse) en ouderwetse sprookjes (de 3 Biggetjes). Leuke combinatie maar toch niet wat ik had verwacht. Gelukkig gold dit alleen maar in het begin en begon ik er na een tijd toch aan te wennen. Het plot is niet bijster veel maar meer een springplank voor de capriolen van het bekende duo. In dat opzicht valt de film een tikkeltje tegen. Laurel & Hardy zijn als duo een pak bekender dan Abbott & Costello en ik dacht dan ook dat ze dat duo gingen overtreffen. Ik ben zelf een erg grote fan van Abbott & Costello en het geniale van Laurel & Hardy zie ik simpelweg niet. Pas op, het zijn vermakelijke moppen (weliswaar gedateerd) maar ik kon er wel mee lachen. Ik vraag me dan enkel af waarom Laurel & Hardy zoveel meer bekendheid hebben verworden, misschien wordt dit wel in andere films duidelijker maar voor nu gaat mijn voorkeur toch meer naar Abbott & Costello. Het viel me ook op dat het duo hier nogal veel gebruik maakt van de randpersonages en in dat opzicht is er wel genoeg te beleven. Het wordt allemaal nogal kleurrijk voorgesteld, hoewel het in zwart wit is, en de personages zijn bij vlagen erg vermakelijk. Het zingen had niet gehoeven maar iemand zo overdreven als Henry Brandon die de rol van Barnaby vertolkte. Het einde was trouwens wel erg geslaagd en de film weet hiermee wel wat punten te scoren.

Ik heb het ondertussen al wel genoeg gehad over Laurel & Hardy maar ik moet toch nog even kwijt geraken dat ze, hoewel ze te weinig in beeld zijn, toch wel een paar vermakelijke scènes op hun naam hebben staan maar ik hoop dat de andere film (The Flying Deuces meer van hen bevat). Het is niet dat de rest van de acteurs zo slecht zijn, zeker en vast niet. Het is en blijft overduidelijk een kinderfilm dus het niveau lijkt precies wat te zijn aangepast (meer overdreven typetjes) maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het wel ergens kon waarderen. Ik noemde daarjuist al Henry Brandon maar ik doe het nog eens omdat die gewoon zo overdreven speelde dat het lachwekkend werd. Ben ik trouwens de enige die ervan verschiet dat Charlotte Henry al 20 was ten tijde van deze film? Ik had ze zonder zwans een jaar of 12 geschat, vond de 'liefde' van Barnaby dan ook al een tikkeltje ruiken naar pedofilie. Eigenlijk is het allemaal nogal serieus overdreven qua personages. Men steekt een aap in een muizenkostuum, een volwassene in een kattenkostuum (de 3 Biggetjes natuurlijk ook niet vergeten) en een 26e jarige, wiens naam van zijn personage aan een doedelzak doet denken, in Robin Hoodachtige kleren van een 12 jarige. Ach, het heeft wel een zekere charme en hoogstaand acteren zit er nergens tussen maar vermakelijk is het wel. Kan goed zijn dat ik dit later als een slechte Laurel & Hardy film ervaar maar als instapper vond ik dit wel vermakelijk voor een avondje.

Een kinderfilm met volwassenen in kleren van kinderen in een sprookjeswereld. Je zou denken dat je hier toch ooit te oud voor moet worden maar gelukkig is het mijn tijd nog niet en kan ik dit nog goed waarderen. Vermakelijke instap maar Laurel & Hardy moeten maar met wat beters op de proppen komen willen ze Abbott & Costello van de troon stoten.

3.5*

Tequila!

Ik gebruik The Graham Norton Show als één van mijn primaire bronnen om nieuwe interessante films te leren kennen. Regelmatig zit er iets in dat me niet al te hard interesseert, maar Baby Driver was deze keer een aangename uitzondering. Gast van de dag toen was Jamie Foxx die de film uiteraard kwam promoten en hoewel ik de acteur in de teaser (de introductie tussen hem en Baby) al niet echt overtuigend vond, kwam dit wel op het verlanglijstje te staan. Gisteren de avant-première, vandaag de recensie.

Geschreven in de tuin met een Baby Driver zonnebril zelfs, want dat is een hebbeding dat gisteren werd uitgedeeld in de cinemazaal. Ik dacht dan ook eerst dat ik in een 3D-film was beland, maar dat klopt gelukkig niet. Baby Driver is in de eerste plaats een gangsterfilm over een snottige getaway driver die tinnitus heeft en dat vervelende ringende geluid probeert te overstemmen met muziek, heel veel muziek. Daar zit dan ook de kracht van deze film, want het is juist de combinatie met de soundtrack die dit tot iets unieks maakt. Bijna 2 uur lang is er continu wel ergens muziek te horen en regisseur Edgar Wright stemt alles op de melodie af. Wordt er een pistool geleegd? Dan gebeurt dat op het tempo van de muziek. Een aangename afwisseling ook qua stijlen trouwens, want zo passeert onder andere Hocus Pocus van Focus (jodelende Nederlanders in een rockjasje, het is aanstekelijker dan het klinkt) en krijgen we uiteraard Baby Driver zelf van Simon & Garfunkel nog te horen.

Zoals gezegd zit daar voornamelijk de kracht van Baby Driver, want het plot volgt een redelijk platgetreden pad. Wright kiest dus vooral de kaart van de visuele stijl, maar dat neemt niet weg dat de relatie tussen Debora en Baby wel één van de leukste feelgood romances van de laatste jaren is. Sowieso wel fijn als muziek de katalysator in een relatie is (vond 500 Days of Summer met There is a Light That Never Goes Out ook al zo tof), maar de invulling van Lily James en Ansel Elgort is gewoon ook degelijk. Sowieso weinig aan te merken op de cast. Jon Hamm is heerlijk als Buddy en Kevin Spacey is de vertrouwde degelijkheid. Jamie Foxx daarentegen heeft niet genoeg gekheid in zich om Bats (in het Nederlands wordt dat vertaald naar Mesjogge terwijl Buddy en Darling onvertaald blijven?!) tot een goed einde te brengen. Het is echter maar een kleine smet op het geheel.

Fijn dat het er uiteindelijk is van gekomen. Wright speelde al met het idee sinds 1995, maakte het script af in 2011 en heeft er dan nog 6 jaar over gedaan om dit naar het grote scherm te krijgen. Een huzarenstukje dus en vooral eentje waarbij je voelt dat hier veel kunde in schuilt. Volgens mij een kunstje dat nog lang overeind zal blijven staan, benieuwd wat een toekomstige herziening zou brengen.

4*

Save the planet, one child at a time. Ain't that a bitch

Babylon A.D. was een film die al langer op mijn 'wil ik graag nog eens zien' lijstje maar de kritieken waren zo rampzalig slecht dat ik de gok niet wou wagen om de film te kopen. Ik vergat hem toen wat maar toen ze hem een tijd geleden op televisie gaven, kon ik het toch niet laten om hem op te nemen en op een rustige moment met mijn broer op te zetten. We hadden allebei onze twijfels bij de film (vooral door de vele negatieve commentaren) maar doordat we allebei al films hadden gezien die gigantisch worden afgekraakt maar toch goed zijn, wouden we het toch eens proberen.

First things first, Diesel is wel weer extreem cool. Vergeet de rollen waarin hij een humoristische babysitter moet spelen want dit soort rollen is toch waarom hij een geliefkoosd acteur is in dit soort films. Een spierbundel van hier tot in Tokio en de sfeer die er van afstraalt is geweldig om naar te kijken. Gewoon zo'n geweldige badboy/actieheld die de film nog ietwat red van totale vernietiging maar we lopen te ver uit op de zaken. Diesel past perfect in de film maar het rare is dat er voor de rest praktisch niemand echt bij lijkt te passen. Neem nu een klassebak als Gérard Depardieu. Fantastisch in de films van Truffaut, redelijk waardeloos in de film van Kassovitz. Hetzelfde geldt voor Michelle Yeoh die hier een soort kung-fu non moet voorstellen die op eender welk moment kan uitbarsten in een waanzinnige gele flits. Lekker boeiend dus. Daar komt dan nog eens de Franse Mélanie Thierry bij die, wonder boven wonder, al even waardeloos is als Depardieu en Yeoh. Is het het accent, is het het brakke acteerwerk? Geen idee, het is in ieder geval tenenkrommend. Gelukkig is er nog altijd zo'n gast die heel de boel aan flarden schiet. En dat ziet er dan wel weer altijd mooi uit. Ik sprak een dag nadat ik de film had gezien nog met een kennis over deze film en die zei dat hij de film wel goed vond door de vele actie. Als actie inderdaad je enige criterium is, dan mag je dit met een gerust geweten gaan kopen maar anders laat je het best maar liggen. Soit, ik heb sowieso al wel een redelijk zwak voor dit apocalyptische tintjes en Kassovitz speelt hier dan ook wel lekker op in. Het ziet er allemaal netjes uit en ook dat red de film wel nog ergens. Een beetje. Een heel klein beetje.

Voor het verhaal moet je het ook niet echt doen. Gebaseerd op een boek maar zoals vele boekverfilmingen is hier geen touw aan vast te knopen als je het boek niet hebt gelezen. Ik begreep in ieder geval niet waarover het nu eigenlijk allemaal juist ging. Je krijgt een soort van futuristisch Jeanne d'Arc figuur dat om de 5 minuten hysterisch wordt. Jolijt ten top want meer heeft de film ook niet te bieden. Als we Kassovitz op zijn woord mogen geloven dan is het allemaal de schuld van iemand anders en heeft hij het allemaal niet zo bedoeld. Tjah, je kan je er natuurlijk ook gemakkelijk van af maken... Het komt er in ieder geval op neer dat Twentieth Century Fox er voor gezorgd heeft dat hij geen enkele scène kon maken zoals hij het wou en dat er teveel gesneuveld is in de montagekamer. Hilarisch als je bekijkt hoe chaotisch de uncut versie van 90 minuten is, ergens wil ik zelfs niet weten welke 10 minuten ze dan nog hebben geknipt... Maar gelukkig hebben we Diesel nog altijd.

Met deze woorden zou ik dan ook willen afsluiten want voor de rest is de film, uitgezonderd van de mooie beeldjes, echt niet veel waard. Het verhaal springt van de hak op de tak, de acteurs zijn bijna allemaal rampzalig gecast (die rol van Yeoh en Depardieu o.a.) en hoewel de film maar een korte speelduur heeft, is het toch wat teveel.

2*

This son of a bitch is crazier than a tree full of owls!

Het is ondertussen een traditie om op maandag een onderdeel van de Full Moon Pictures stal te zien. Oorspronkelijk ging ik enkel de Puppet Master reeks tackelen maar wegens wat overeenkomsten volgden Dollman, Demonic Toys en ook deze Bad Channels. Tot nu toe waren die uitstapjes vermakelijk genoeg en ik wist niet goed wat ik van deze Bad Channels moest verwachten. Nogal blind aan de film begonnen en zowaar, het blijkt de leukste film uit heel de franchise tot nu toe te zijn. Wat me dan ook doet afvragen hoe het komt dat het net de Puppet Master reeks is die zo is gegroeid qua aantal films.

Want deze film leent zich evengoed voor een aantal sequels maar dat is dus nooit gebeurd. In ieder geval, Ted Nicolaou levert een leuk van de pot gerukt plot waarbij een stel aliens (eigenlijk een alien en zijn robothulpje) besloten hebben om mooie vrouwen te ontvoeren en die te verkleinen zodat ze in een fles passen. Waarom? Geen idee. Hoe? Geen idee, het heeft iets met radiogolven en hallucinaties te maken. Tof? Ja! Een kort filmpje en Nicolaou verspilt geen moment. Eigenlijk deed het me nog het meest denken aan een soort van parodie op de War of the Worlds uitzending met Orson Welles waarbij de buitenwereld dacht dat de gebeurtenissen uit het verhaal op de radio de waarheid waren. Bad Channels keert het om waardoor je met een radiohost zit die aangevallen wordt door aliens en niemand wilt hem geloven. Het levert in ieder geval een aantal leuke scènes op en misschien is die 4* wat overdreven maar ik heb me hier echt danig mee geamuseerd en vind dit qua vermaak nog net een tikkeltje beter dan Dollman.

Fijne soundtrack ook. Blue Öyster Cult - vooral bekend van het geweldige (Don't Fear) The Reaper en Godzilla - neemt een groot deel van de soundtrack voor hun rekening en worden nog bijgestaan door een aantal andere groepen. Zeker in de hallucinatiescènes geeft dat een aantal erg fijne momentjes. Qua cast is dit van het niveau dat je voor dit soort films kunt verwachten. Paul Hipp is nog een leuke toevoeging als radiohost Dan O'Dare en de vrouwen lijken vooral voor hun looks gecast te zijn. Roumel Reaux is als Flip Humble wel vreselijk irritant maar die is gelukkig niet continu aanwezig. Visueel ook nog wel wat leuke dingetjes maar vandaag de dag voelt dit natuurlijk wel wat verouderd aan. Het is echter nog van dat oldschool handwerk waar ik altijd wel fan van ben. Blijf vooral ook nog even zitten tot het einde, want je krijgt nog een link met Dollman.

Ben benieuwd wat Dollman vs. Demonic Toys gaat brengen. Dat zou namelijk het orgelpunt moeten zijn van Dollman, Bad Channels en Demonic Toys en hoewel de algemene score niet veel goeds voorspelt, ben ik toch wel nieuwsgierig of het echt zo slecht is. Eerst maar eens het 4e deel van Puppet Master verorberen en dan zal Dollman vs. Demonic Toys de week erop nog wel passeren.

4

I believe a man is as big as what he's seeking. I believe you're a big man, Mr. Macreedy

Het kan toch vreemd verkeren. Spencer Tracy was voor mij eerst altijd een acteur die wat bekendheid had verworven met een aantal films met Katharine Hepburn. Het was ook daar dat ik hem voor het eerst tegen kwam, maar na een tijd begon ik het kunnen van Tracy meer en meer te waarderen waardoor hij uiteindelijk Hepburn zou inhalen en zelfs overtreffen qua aantal films dat ik van één van de twee heb gezien. Tracy was dan ook de reden dat ik benieuwd was geraakt naar deze Bad Day at Black Rock.

Al vind ik het sowieso wel eens leuk om er een korte film door te jagen. Bon, het interessantste aan heel de film is sowieso het begin. John Sturges weet met minimale inspanningen een heerlijk claustrofobische sfeer op poten te zetten, maar gaandeweg zakt de film dieper en dieper weg in de poel der voorspelbaarheid. Je blijft eigenlijk gedurende de gehele speelduur wachten op een twist of iets dergelijks en uiteindelijk kom je van een koude kermis thuis. De beweegredenen rond Komoko's dood zie je al van ver aankomen, het mysterie rond Macreedy komt nooit echt tot zijn recht en de climax tussen Macreedy en Smith is flauw uitgevoerd. Op zich snijdt Bad Day at Black Rock wel een handvol interessante thema's aan, maar de uitwerking is nogal zozo te noemen. Wel knap trouwens hoe Sturges er in slaagt om twee werelden (de film voelt overduidelijk aan als een Western, maar speelt zich wel af enkele maanden na de tweede Wereldoorlog) te combineren tot één geheel.

Spencer Tracy is hier al wat ouder geworden dan in de film waarin ik hem gewend ben (meeste van zijn geziene werk komt uit de jaren '30-'40), maar hij is zijn kunnen overduidelijk nog niet verloren. Tracy speelt de mysterieuze eenarmige man met verve en draagt de film over de gehele lijn. Alleen de karate scène had voor mij echt niet gehoeven, maar dat terzijde. In de bijrollen is Walter Brennan geslaagd te noemen als Doc Velle en ook Robert Ryan en Ernest Borgnine doen wat van hun verwacht wordt. Voor de rest valt het cinematografische kunnen van Sturges nog op. Het desolate stadje wordt sterk in beeld gebracht en de lange shots hebben hun meerwaarde.

Ik moet toegeven dat ik hier meer van had verwacht. De hoge score hier op MovieMeter en IMDB deden me vermoeden dat ik met een klein meesterwerk had te maken, maar Bad Day at Black Rock is vooral een voorspelbare film geworden die nooit echt weet te overtuigen.

3*

Bad Luck Blackie maakt gebruik van één van de simpelste gegevens in een Tex Avery short, een klein katje komt in bezit van een fluitje waarmee hij het nodige ongeluk op zijn achtervolger (een gemene bulldog) kan afroepen. Het resultaat is te verwachten en de bulldog, met de stem van Avery zelf, eindigt altijd met één of ander voorwerp op zijn hoofd. Erg leuk om te zien wat Avery allemaal uit zijn mouw schudt en hij slaagt erin om dit soort Tom & Jerry-achtige slapstick na al die jaren nog altijd fris te houden. Leukste momentje is ongetwijfeld de bulldog die er eindelijk in slaagt om zijn ongeluk te doen keren. Met alle gevolgen van dien uiteraard.

4*

Zo slecht als de titel doet vermoeden

Zo af en toe laat je je eens verleiden tot de aanschaf van een op het zicht slecht ogend filmpje. Het was in een periode dat ik wel eens wat meer Japanse gangsterfilms wou zien en naast de aanschaf van een aantal Takashi Miike films, was er dus ook deze The Bad One - The Legend. Een goedkope DVD release maar wel één met originele audio en Nederlandse subtitles, toch ook niet altijd een sinecure in de Benelux.

Maar het is niet echt meteen een interessante zit te noemen. Een wat van de pot gerukt filmpje trouwens, zo wordt er halverwege ineens een nogal zware verkrachtingsscène in de film gestoken. Nu is zoiets sowieso nooit echt één van mijn favoriete dingen in een film, maar dit valt echt compleet uit de lucht. Hetzelfde kan gezegd worden van één van de personages die opeens een soort van baseball outfit aan heeft en met golfballetjes in het rond gooit. Zijn aim was echter niet altijd even goed waardoor een aantal worpen met CGI gedaan moest worden. Het resultaat is lachwekkend abominabel trouwens. Wat overblijft is een samenraapsel van een aantal clichés in het genre. Er komen eens wat samoeraizwaarden aan te pas, wat jonge gasten die gangsters willen spelen, ... Niets bijzonders dus.

Hoofdrolspeler in The Bad One - The Legend is Kojiiro Shimizu. Shimizu speelt Himiro, die blijkbaar de meest beruchte zwaardvechter in de Japanse onderwereld zou zijn. Veel zie je er niet van aangezien hij maar eens sporadisch begint te vechten (en het meeste van de tijd is dat zelfs niet met een zwaard) en toch bezit hij wel een zekere uitstraling. Het is geen iconisch personage zoals een Sonny Chiba dat wel is (is ook Chinees en niet Japans natuurlijk maar je begrijpt wel welke richting ik uit wil) maar kon er wel mee door. Verder nog een handvol slechteriken (de leider van de rivaliserende maffia wordt beschermd door 11 bodyguards) waar ik de namen niet meer van weet en waarvan ik de respectievelijke acteurs zelfs niet van terug vind.

Sowieso een erg onbekend filmpje blijkbaar. In Italië ook op DVD uitgebracht maar dan wel met Italiaanse audio en dito subtitles. Klinkt in ieder geval nog slechter dan de versie die ik heb gezien. Soit, het is in ieder geval een goede zaak dat dit al bij al niet te lang duurt. Tempo zit goed en een handvol leuke scènes maken het allemaal nog wat draaglijk. Veel soeps is het echter niet.

1.5*

Tonight we get to be our own gods

Ik snap niet hoe ik het gemist kan hebben maar blijkbaar is Drew Goddard in 2018 met nieuw werk gekomen. De regisseur die één van mijn favoriete horrorfilms heeft geregisseerd en ook een serieuze vinger in de pap had bij series als Buffy, the Vampire Slayer en Angel. Ik heb Bad Times at the El Royale dus compleet gemist indertijd en je kan je dan ook wel mijn vreugde voorstellen toen ik dit opeens ontdekte. De regie in handen van Goddard en dan nog eens met Jeff Bridges in de hoofdrol? Count me in!

En ja, dit is echt genieten van de eerste tot de laatste seconde. Ik ben altijd wel fan geweest van dit soort films waar maar mondjesmaat duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit en het fijne is dat het gewoon blijft boeien. Even lijkt de film te gaan inzakken bij de komst van Billy Lee maar nee, zelfs dat weet Goddard nog heerlijk te brengen. Opvallend ook in hoeverre dit wel wat wegheeft van Once upon a Time... in Hollywood van Tarantino maar dat ligt misschien eerder aan het feit dat beide films geïnspireerd zijn door de gebeurtenissen met Charles Manson in 1969. Verder weet Goddard ook nog een aantal keer leuk te verrassen eigenlijk. Het is wel zo het type film waarbij ik twijfel of hij nog overeind blijft staan eenmaal je de clou kent maar het idee van zo'n motel dat zich op de grens van Californië en Nevada bevindt is al een toffe setting en ook die scène waar Darlene aan het zingen is terwijl Flynn de vloer is aan het uitbreken is geweldig. Zo zijn er nog wel meer fijne momentjes te ontdekken maar het is toch ook vooral die soundtrack die hier heerlijk om te horen is.

Cynthia Erivo heeft in ieder geval een klok van een stem en het is genieten wanneer ze haar keelgat opentrekt. Ook flink wat originele songs van onder andere The Four Tops en natuurlijk die heerlijke versie van Hush door Deep Purple. Dat origineel van Billy Joe Royal mag er ook absoluut zijn maar die cover van Deep Purple is nog net iets beter. Jeff Bridges is ook goed op dreef als Father Flynn maar sowieso weinig op te merken aan de cast. Dakota Johnson is een fijne griet met ballen en dan natuurlijk de onverwachte (ik had totaal geen idee wie hier überhaupt in meespeelde) komst van Chris Hemsworth. Natuurlijk geen onbekende voor Goddard wegens zijn rol in Cabin in the Woods maar toch, aangenaam verrast en het is een rol die hem ook wonderwel afgaat. Jon Hamm is misschien wat te geforceerd in zijn rol van verkoper Sullivan - al blijkt dat uiteindelijk ook nog wel zijn reden te hebben - maar zo'n Lewis Pullman groeit echt perfect in zijn rol als Miles.

Tof! Erg tof zelfs. Hopelijk laat Goddard een volgende keer niet terug zoveel tijd tussen zijn films maar blijkbaar heeft hij ook gewoon erg lang liggen schaven aan het script. Ach, als dit het resultaat is.. Dan vind ik het eigenlijk nog niet zo erg. Een erg fijne soundtrack, een erg fijne cast en een verhaal dat de volledige speelduur blijft boeien. Wat meer moet een mens eigenlijk hebben?

Dikke 4*

Antoine Doinel als 24-jarige

Ik ben groot fan van het werk van Truffaut maar zijn Doinel cyclus leek me niet echt interessant eigenlijk. Ik had de films weliswaar gekocht, vooral omdat het eerste volume erg goed was, maar de drive bleek er nooit achter te zitten. Een anderhalf jaar geleden me dan toch eens aan Les Quatre Cents Coups maar dat draaide uit op één van de minste films die ik van de regisseur had gezien. Ik heb me echter voorgenomen om mijn kijkachterstand eens te doen slinken en Volume II van de Truffaut collectie ligt al het langst op mij te wachten.

Belachelijk ook van A-Film dat ze een 5-delige boxset van Truffaut uitbrengen met daarin maar 4 van de 5 Doinel films.. Zo zit Tirez sur le Pianiste (die dus niets met Doinel heeft te maken) wel in de collectie maar ontbreekt L'Amour à Vingt Ans, de film die zich tussen deze en Les Quatre Cents Coups afspeelt. Erg jammer in ieder geval want nu is Antoine van 12-jarige naar 24-jarige geëvolueerd en ik heb het gevoel dat ik een stuk uit zijn leven heb gemist. Daar kan Truffaut natuurlijk bitter weinig aan doen maar bon. Het grootste probleem aan de Doinel cyclus is dat de hoofdpersoon een personage is waar je maar weinig sympathie voor kunt opwekken. In Baisers Volés gaat Truffaut gelukkig wel de humoristische toer op en dat is een goede keuze. Dit gebeurt door het alter-ego van Truffaut allerlei jobs te laten uitvoeren. Als detective is hij veruit het leukst en het is genieten om hem mensen te zien schaduwen. Hij switcht regelmatig van werk maar het interessantste zijn zijn amoureuze escapades, iets wat meestal wel erg boeiend is bij het werk van Truffaut. Antoine weet overduidelijk niet wat hij nu eigenlijk juist wil en het levert een aantal interessante scènes. Zoals gewoonlijk weet Truffaut vooral naar het einde toe de kijker weer te beroeren. Geen idee hoe de relatie Christine - Antoine zal verder gaan (of ze überhaupt al verder gaat) maar ik vond het een geslaagde zet om de stalker op de proppen te laten komen. Hoewel zijn bedoelingen waarschijnlijk ook niet helemaal oprecht zijn, kreeg ik wel de indruk dat zijn liefde voor Christine groter was dan die van Antoine. Ben benieuwd hoe dit in de vervolgen verder ontwikkeld zal worden.

Ik was Jean-Pierre Léaud al eerder tegen gekomen in La Nuit Américaine en natuurlijk in Les Quatre Cents Coups, al was het me daar niet opgevallen dat het om dezelfde acteur ging. Het is in ieder geval al een pluspunt dat Léaud terug de rol van Antoine op zich neemt. Hoewel Antoine een erg vreemd personage blijft, is de invulling wel meer dan behoorlijk. De focus ligt voornamelijk op hem maar ik was ook wel gecharmeerd door Claude Jade als Christine. Heb sowieso wel een zwak voor Franse dames maar ze vormt een geslaagde combinatie met Léaud. Hoop ze in ieder geval nog in de vervolgen terug te zien.

Want juist daar zit hem de grote kracht van de reeks. Je ziet Antoine opgroeien van kleine jongen naar een volwassen man met alle mogelijke problemen. Ik vermoed dat de films per vervolg net iets beter zullen worden en misschien kan er nog wel een halfje bij mocht ik het 2e deel uit de cyclus ergens kunnen vinden. Het probleem nu is dat de ontwikkeling van 12-jarige naar 24-jarige erg abrupt lijkt te gebeuren.

3*

Who's Richard ill?

Er zijn tegenwoordig nog maar weinig ruimtes waar het fris is. Gelukkig slaag ik er meestal wel in om de woonkamer fris te houden en laat daar nu net de televisie staan. Op het weerbericht raadden ze aan om geen al te grote inspanningen te doen en wat kun je beter doen dan een filmpje opzetten? Ball of Fire, een nogal toepasselijke titel vond ik met deze temperatuur, had ik al een tijdje opgenomen staan en gisteren dus eens voor gaan zitten.

Een script van Billy Wilder met de regie van Howard Hawks en Gary Cooper & Barbara Stanwyck in de hoofdrollen. Een aantal klassebakken die solo een film al aantrekkelijk zouden maken en je zou verwachten dat het spettert wanneer ze samenkomen. Toch loopt er iets mis met deze Ball of Fire. Ik had meer schwung verwacht, meer tempo en vooral wat leukere scènes. Een handvol momentjes weliswaar die het geheel nog genietbaar maken, maar daar blijft het ook bij. Het steekt me ook wat tegen dat Wilder qua setup nogal recycleert van Ninotchka die 2 jaar eerder uitkwam, maar dan deze keer nog meer mannen die in de ban geraken van een vrouw. Leuke knipoog wel naar de zeven dwergen, al vond ik de aanwezigheid van Joe Lilac (zeker naar het einde toe met onder andere de aanval op Asthma en Pastrami) niet echt mooi combineren met de verschillende professoren.

Veel dialect, of slang zoals dat hier wordt genoemd, en dat zijn eigenlijk de leukste momenten uit de film. Had het niet meteen bij Barbara Stanwyck verwacht, maar ze geraakt er perfect mee weg. Het samenspel met Gary Cooper is dan ook vooral in deze scènes erg leuk. Het muzikaal intermezzo aan het begin van de film geeft een leuke vibe aan het personage, maar het zijn vooral de één op één momenten tussen Stanwyck en Cooper die de film eer aandoen. Toch mag ook de aanwezigheid van de andere professoren niet onderschat worden. Niet iedereen is even leuk weliswaar, maar er zitten een paar aandoenlijke figuren tussen.

Om het een kutfilm te gaan liggen noemen zoals sommigen hier gaat me een brug te ver, maar het mag duidelijk zijn dat Ball of Fire nogal overgewaardeerd is bij het IMDB publiek. Meestal neig ik bij dit soort oude films meer naar hun richting en voor een keer dus niet. Het moet niet altijd hetzelfde zijn natuurlijk.

3*

Butterfly mornings and wildflower afternoons

Sam Peckinpah en mezelf, het is niet direct een goede combinatie te noemen. Geen slechte regisseur, verre van, maar ik zie de grootsheid niet. Van de 5 geziene films kwam ik nooit verder dan 3.5* (en in dat rijtje zit onder andere The Wild Bunch) en mijn regisseursgemiddelde stond dan ook op een teleurstellende 3*. Ik noem dat teleurstellend omdat het een regisseur is waar ik veel van verwacht en ik had in de loop der jaren dan ook wat Peckinpah voorraad opgeslagen. Met The Ballad of Cable Hogue ben ik aan de laatste film uit die voorraad gekomen.

En zowaar is dit één van de leukste films in zijn oeuvre. Peckinpah noemde dit blijkbaar zelf ook altijd zijn favoriete film en ik kan begrijpen waarom. Het is een leuke afwisseling ten opzichte van de rauwheid uit The Wild Bunch (die in hetzelfde jaar is uitgekomen! Van een werktempo gesproken...) en de mix van comedy en western lukt wonderwel nog goed. Hier en daar heeft de tand des tijds de film aangestoken, die versnelde scènes zien er vandaag de dag wel redelijk belachelijk uit, maar Peckinpah's stijl blijft overeind en het is eigenlijk pas naar het einde toe dat de film inzakt. Hoewel de komst van de auto nog een leuke metafoor is voor het wilde westen dat zijn wilde haren verliest, oogt de manier waarop Cable aan zijn einde komt wel erg knullig. Gelukkig wordt dat nog voor een groot deel opgevangen door een schitterende monoloog van priester Joshua maar het kwaad was toch al geschiedt en dat is zonde. Waarom? Omdat dit eigenlijk geruime tijd op weg was om misschien wel de eerste film in het oeuvre van Peckinpah te zijn die beloond ging worden met 4*.

Al is dat natuurlijk niet enkel en alleen de verdienste van de regisseur. Neen, de film steunt voor een heel groot stuk op Cable Hogue en die rol wordt geweldig ingevuld door Jason Robards. Ken hem voornamelijk van zijn rol als Cheyenne uit Once Upon a Time in the West (hoewel hij blijkbaar ook nog meedoet in Peckinpah's Pat Garrett & Billy the Kid) maar een komische rol gaat hem even goed af. Er is gewoon iets aan zijn uitstraling dat perfect past bij het personage dat Cable moet zijn. Je begrijpt zijn wraakgevoelens en toch snap je ook waarom hij uiteindelijk Bowen niet neerschiet. Fijn herzien ook met Stella Stevens die me vooral als eenzaam lichtpuntje in The Nutty Professor is bijgebleven en zij vormt een leuk klankbord voor Robards. Toch mag ook David Warner als de geweldige Joshua niet vergeten worden. De scènes tussen hem en Cable zijn goud waard en hij geeft het einde net dat beetje extra dat het nodig had. Verder vooral opnieuw een goede soundtrack en een aantal knap geschoten scènes die de speelduur snel laat voorbij gaan.

Tjah, opnieuw een 3.5* dus waardoor het regisseursgemiddelde op 3.08* komt te staan. Ligt dus een stuk onder het gemiddelde van alle MovieMeter gebruikers en dat verrast me toch. Indertijd aan zijn oeuvre begonnen vanwege Pat Garrett (met soundtrack van Bob Dylan!) maar ik denk dat ik het bij deze 6 films ga houden. Hoewel ik Straw Dogs ook nog wel eens een keer wil zien, dat lijkt me echt iets compleet anders te zijn.

3.5*

Anno 1923 was Buster Keaton blijkbaar wel klaar voor het langere filmwerk. Hij had een aantal jaar lang (geslaagde) kortfilms gemaakt en zou in 1923 met Our Hospitality, zijn eerste echte langspeler in zijn typische stijl, komen. Ik heb er een dubbel gevoel bij, want in zijn kortfilms zie ik hem ook erg graag bezig en ook deze The Balloonatic is weer vintage Keaton. Een beetje lang misschien, het middenstuk met het vissen sleept een beetje, maar genoeg stuntwerk om me met een open mond met het scherm te doen staren. Die scène waar hij op een luchtballon naar beneden kruipt.. Het blijft toch voor zijn tijd enorm knap gemaakt. Verder is de chemie met Phyllis Haver niet zo denderend en voelt vooral het begin in het soort van spookhuis aan als los idee dat ooit voor een andere kortfilm is bedoeld geweest.

3.5*

Blijkbaar moet Bambi Meets Godzilla een heuse status hebben - het kreeg de 38e plaats in het toonaangevende The 50 Greatest Cartoons: As Selected by 1,000 Animation Professionals boek van Jerry Beck - maar dit stelt echt bitter weinig voor. Een punchline die zo uit Monty Python lijkt te zijn weggelopen (vreemd genoeg kwam Flying Circus ook uit in 1969 dus misschien hebben Marv Newland en Terry Gilliam de inspiratie nog ergens anders gehaald?) en verder is het enige noemenswaardige een paar leuke mopjes in de credits. In 1999 volgde trouwens nog Son of Bambi Meets Godzilla, deze werd echter geregisseerd door Eric Fernandes.

1*

Blood! That should be on the inside!

Toen ik me begon te interesseren voor Woody Allen, dan kwam ik precies altijd terecht bij zijn recenter werk. Ergens logisch natuurlijk aangezien die af en toe nog eens in de cinema verschijnen (ik kan me Vicky Cristina Barcelona nog herinneren in de Kinepolis, in een nagenoeg lege zaal trouwens) maar het oudere werk was wat lastiger (en bovendien nogal prijzig) te vinden. Gelukkig was daar de Woody boxset die een doorsnede van Allen's oude carrière bevat en die nog geen 40 euro kostte voor 20 films.

Met Bananas kun je bijna niet veel verder teruggaan in Allen's oeuvre, want dit is nog maar de derde film die hij regisseerde. Ik wist daardoor ook niet goed wat ik moest verwachten, maar deze Duck Soup-achtige (ook hier een parodie op een manier van regeren en de stijl van dialogen doet wel wat aan de one-liners van Groucho denken) film behoort ongetwijfeld tot één van mijn favoriete Allen's tot nu toe. Een hoop bizarre situaties die als los zand aan elkaar hangen met als katalysator Fielding Mellish die tegen wil en dank in San Marcos terecht komt en uiteindelijk president wordt. Met een speelduur van nog geen anderhalf uur beseft Allen gelukkig ook wel dat dit soort nonsens niet te lang kan doorgaan. Al had Voor mij het einde met het consumeren van het huwelijk met de reporters en het publiek weliswaar niet perse gehoeven.

De bijrol van Sylvester Stallone als één van de metro hoodlums aan het begin van de film is ongetwijfeld één van de opvallendste dingen aan de film. Naar het schijnt zou Allen Stallone (die nog maar juist aan een carrière was beginnen timmeren) terug naar het casting agency hebben gestuurd doordat hij vond dat Stallone niet de juiste dreiging uitstraalde, maar blijkbaar heeft Sly de regisseur dan toch nog kunnen overtuigen. Allen speelt zelf wel zelf weer de hoofdrol. Weliswaar weer hetzelfde typetje en toch.. ik blijf het leuk vinden. De scène waar hij een pornoboekje gaat kopen of waar hij iemand helpt met parkeren, ... Erg leuk in ieder geval. Er is ook nog een rol weggelegd voor Louise Lasser met wie Allen tijdens het filmen van gescheiden is die het op zich nog wel leuk doet.

Jaja, hier kon ik in ieder geval wel wat mee. Bananas is één van de vroegste films van Allen en het voelt ook wat aan als een atypische film in zijn oeuvre, in hoeverre dat je dat kunt zeggen afgaande op 15 geziene films, maar wel één die na al die jaren nog fris aanvoelt. Hier en daar slaagt Allen misschien wat de bal mis, maar het zijn maar kleine futiliteiten op een voor de rest uitstekende film.

4*

The Band Concert is één van de meest gewaardeerde shorts uit de Disney stal en het is perfect te begrijpen waarom. Hoewel er met Parade of the Award Nominees uit 1932 al een aantal personages in kleur waren te zien, is dit de eerste theatrical release in kleur en het is bovenal gewoon een erg leuke cartoon. Iets wat vooral te wijten is aan een schitterende Donald Duck die heel het concert komt verstoren. De manier waarop hij elke keer een fluit tevoorschijn weet te halen (zijn pesterijtjes deden me wat aan Harpo van The Marx Brothers denken) is schitterend en de climax met de storm is simpel doch vermakelijk. Erg, erg leuk.

4.5*

Louis de Funès en Le Grand J

Een tijd geleden een boxset van Louis de Funès aangekocht met de subtitel 'De Debuutjaren'. Het waren logischerwijs een aantal films die ik nog niet in bezit had (anders had ik hem niet gekocht natuurlijk), maar ik gaf eerst wat aandacht aan de volwaardige de Funès films die ik nog had liggen. Daar ben ik echter ondertussen door geraakt dus hoog tijd om hier eens aan te beginnen.

Het duurt een tijdje eer de Franse driftkikker op de openingscredits verschijnt en daarom verbaasde het me dat hij toch nog een relatief grote rol heeft. La Bande à Papa voelt wat aan als een soort van Fantômas (de Funès zou er zich in de remakes ervan in de jaren '60 erg populair mee maken) waarin een inspecteur de jacht maakt op een meesterdief, maar de film kan gelukkig goed genoeg op zijn eigen benen staan. Een combinatie van een lekker vlot tempo en de nodige absurde situaties (Le Grand J, die de vader van Fernand is, die aan dezelfde tafel zit met Merlerin, de toekomstige schoonvader van Fernand, die jacht maakt op diezelfde Le Grand J maar niet door heeft wie hij over zich heeft zitten) zorgen ervoor dat La Bande à Papa een film is die 60 jaar na datum nog steeds gezien mag worden. Hier en daar voelt het allemaal misschien wat snel snel aan, vond vooral het einde nogal eenvoudig, maar het deert niet.

Vooral omdat hier wel een goede cast achter zit. Het was de eerste filmrol voor komiek Fernand Raynaud en het duurt wel even eer hij wat in zijn rol geraakt. Ik irriteerde me in het begin voornamelijk wat aan die gekke bekken die hij continu trekt, maar dat gevoel verdween gelukkig redelijk snel. Voornamelijk gekocht vanwege die andere komiek met zijn gekke bekken, ik heb het natuurlijk over de Funès, en die is wel weer heerlijk als de stuntelende inspecteur Merlerin. Vooral dat overdreven vertrouwen in zijn eigen kunnen vond ik schitterend. Geslaagde rol ook nog voor Noël Roquevert die Le Grand J speelt. De film steunt voornamelijk op deze driepoot, maar de bende van Le Grand J (de Bande waar in de titel sprake van is) is ook nog wel een leuk allegaartje, al blijven ze wel een tikkeltje onderbelicht.

Blijkbaar een niet al te populaire film, zowel hier als op IMDB, en het is me een raadsel waarom. Heb ondertussen al wel wat van dit soort oudere Franse films achter de kiezen, maar dit is toch één van de leukste komedies die ertussen zitten. Voer voor de liefhebbers van de Funès, maar liefhebbers van de Franse cinema in het algemeen moeten hier ook wel iets mee kunnen.

Dikke 3,5*

Bandidas

Na Vicky Christina Barcelona te hebben gezien was mijn vertrouwen in Miss Cruz weer wat gestegen maar dat heeft ondertussen weer rock-bottom geraakt.

Een verschrikkelijk cliché verhaaltje, slecht Engels van beide vrouwen en totaal niet grappig. Het enigste pluspuntje waren de mooie dames en Steve Zahn, die was tenminste grappig.

2*

The true story of a heist gone wrong... in all the right ways

The Bank Job was zo'n film die me eigenlijk wel aansprak maar waarvoor ik nooit de moeite had gedaan om hem aan te schaffen, hoewel hij voor een paar euro is te vinden in talloze budgetbakken. Uiteindelijk toch meegepakt in de 5 voor 10 euro actie en maar eens opgezet. Dit soort films interesseren me altijd wel en met Statham in de hoofdrol kon dit wel eens een erg leuk filmpje worden.

En dat is het ook geworden. Ik weet niet waarom maar ik vind bankovervallen vaak uitermate interessant. Bank Job is op dat gebied dan ook een erg onderhoudende film doordat alles goed wordt uitgewerkt want als er, naast het idee van de bankoverval zelf, nog iets is waar ik altijd van kan genieten, dan zijn het de uiteenlopende personages die samen komen. Het zijn altijd ietwat vreemde types maar in combinatie met de rest van het team komen er altijd wel vermakelijke scènes uit en dat is bij Bank Job ook het geval. Het zou gebaseerd zijn op waargebeurde feiten maar daarvoor kent de film soms wel wat teveel toevalligheden. Het is natuurlijk ook altijd lastig om te bekijken in hoeverre dit eigenlijk echt strookt met de waarheid want als je de film moet geloven is iedereen afgemaakt, met één à twee uitzonderingen, maar is er ook nooit iemand echt opgepakt en verhoord. Ach, misschien slaat heel het verhaal kant noch wal maar eigenlijk boeit dat niet want Donaldson weet er een boeiend en fascinerend geheel van te maken. De sfeer van de jaren '70 wordt mooi weergegeven, al zijn er natuurlijk wel erg veel fouten qua tijdsbeeld maar dat is praktisch onmogelijk om daar allemaal rekening mee te houden.

Statham is weer eens erg leuk. Toen ik hem een tijd geleden in Death Race terug zag begon ik me wat te storen aan het feit dat hij vaak hetzelfde truukje bovenhaalt om zijn personage te portretteren, eigenlijk speelt hij vaak eenzelfde personage, maar met Terry Leather weet hij eens een ander personage op het scherm te zetten en hij doet dat goed. Het Britse accent blijft natuurlijk goud waard maar Statham bewijst hier dat hij eens een ietwat andere rol aankan. Pluspuntje voor Statham maar de rest van de cast mag niet vergeten worden want die zijn stuk voor stuk van een even hoog niveau. Stephen Campbell Moore en Daniel Mays zijn een leuke toevoeging aan het personage van Statham en vormen hiermee de basis van de film maar ook de bijrollen van Saffron Burrows en James Faulkner zijn erg leuk. Let trouwens ook op Mick Jagger in een kleine bijrol als bankbediende!

Erg vermakelijke film dat dankzij het goede plot, de sterke cast en de lekkere sfeer naar een hoger niveau stijgt. Alles wordt netjes in beeld gebracht dus Donaldson levert hier zeker mooi werk af, misschien toch maar eens wat van zijn werk herzien want dat staat meestal op een lage score.

4*

Slowmotion Chang

Je moet het die Duitsers toch aangeven, die hebben een veel betere DVD/Blu-Ray markt dan wij hier in de Benelux. De Shaw Brothers films zijn bij ons maar uitgekomen in een reeks van 20 films (door DFW als ik me niet vergis en die uitgaves zijn ondertussen dan ook nog eens out of print waardoor je er maar heel lastig aan kunt geraken) maar in landen als Zwitserland of Duitsland kom ik toch altijd met een stapeltje Shaw Brothers terug. Oké, je moet het jammer genoeg wel doen met een Duitse titel op de rug maar je krijgt er gelukkig wel originele audio èn Engelse subtitles voor in de plaats.

Deze Have Sword, Will Travel is er eentje uit die reeks recente aankopen en is er bovendien dan nog één die geregisseerd is door Cheh Chang. Zowat mijn favoriete regisseur uit heel de Shaw Brothers stal en die mij tot sinds kort nog nooit had teleurgesteld. Four Riders was echter een fikse tegenvaller en ook van deze Have Sword, Will Travel heb ik niet zo'n hoge pet op. Het verbaast me dan ook dat het merendeel van de stemmers wel positief is, want ik zie niet veel meer dan een wel erg trage driehoeksverhouding die dan ook nog eens af en toe wordt onderbroken door slowmotion actiescènes waar ik het nut niet van inzie. Qua plot duurt het eventjes vooraleer het allemaal echt op gang getrokken wordt en het is eigenlijk vooral die Game of Death-achtige toren (ik dacht eigenlijk altijd dat concept van zo'n toren met verschillende verdiepen gevuld met slechteriken en dan bovenaan de ultieme bad-guy uit die film kwam, maar Have Sword, Will Travel is bijna 10 jaar ouder!) die me uiteindelijk nog over de streep trekt om hier toch nog een halfje extra voor te geven.

Al maakte die ellenlange sterfscène van Yi Lo het wel bijna terug om zeep.. Dat bleef maar duren! Jammer, want verder is David Chiang is wel weer uitstekend. De focus ligt vooral op de driehoeksverhouding Yi Lo, Siang en Piau Piau en die dynamiek werkt redelijk goed. Ching Lee kan overduidelijk haar mannetje staan en zeker de combinatie met Chiang is op narratief vlak het beste. Lung Ti daarentegen komt er wat bekaaid vanaf maar kan zich gelukkig nog met verve laten gelden tijdens de gevechten. Verder nog wel een paar toffe slechteriken (onder andere eentje die niet kan praten) maar de grote slechterik in de vorm van Jiau Hu stelt een tikkeltje teleur. Feng Ku heeft niet bepaald de juiste uitstraling voor dit soort rollen en hoewel hij een aantal van de meest bloederige scènes voor zijn rekening neemt, is het uiteindelijk wat een lichte teleurstelling.

Mjah, Have Sword, Will Travel is uiteindelijk een tegenvaller gebleken. Ik verwacht bij Chang toch op zijn minst 3.5* en daar komt deze niet bij de buurt. David Chiang heeft de grootste meerwaarde en ook Ching Lee doet goed haar best, maar verder is het allemaal nogal hit & miss. De actie valt helemaal dood door het vele gebruik van slowmotion en Lung Ti weet niet over de gehele lijn te overtuigen. Op naar de volgende alleszins! Cheh Chang heeft nog heel veel gemaakt dat ik nog niet heb gezien..

3*

Barbarella

Iedereen kent Barbarella en Duran Duran wel maar ikzelf had nog nooit de film gezien. Dit gisteren maar gedaan en nu zit ik wat met een gemengd gevoel.

Langs de ene kant is het echte cult en trekt het verhaal en de special effects eigenlijk op niet veel maar langs de andere kant zijn de verschillende outfits, de openingsscène waar ze zich gewichtloos uitkleed en het einde met de orgasmatron gewoon geweldig. Ook is Fonda een zeer mooie verschijning natuurlijk.
Kort gezegd is het pulp maar wel pulp die ik enigszins kan appreciëren

2.5*

I feel like we've died and gone to heaven - only we had to climb up

Tegenwoordig heb ik zo'n grote achterstand met betrekking tot opgenomen films (gekochte ook maar dat is een ander verhaal) dat het soms weken en zelfs ettelijke maanden kan duren vooraleer ik een film kijk. Ik probeer altijd zo min mogelijk plotomschrijvingen te lezen en wanneer ik dan eindelijk aan de film begin, ben ik alweer vergeten waarom ik hem heb opgenomen. Het is dus altijd een verrassing om te zien wat ik deze keer voorgeschoteld zal krijgen.

Al kon ik me precies nog vaag herinneren dat Barefoot in the Park een komedie was en daar had ik wel zin in. Mijn geheugen liet me deze keer eens niet in de steek en regisseur van dienst, Gene Saks, levert een combinatie af tussen Dharma & Greg en Period of Adjustment, toevallig ook met de immer bevallige Jane Fonda. Het resultaat mag er in ieder geval wezen. Oorspronkelijk was dit een toneelstuk maar er is gelukkig bitter weinig te merken van deze verandering. Saks speelt amusant met het kleine appartementje en de vele trappen maar geraakt helemaal in zijn sas wanneer de bovenbuurman op de proppen komt. Victor Velasco is een heerlijk charmant personage dat de film net dat extra kleurrijke tintje geeft dat nodig was. Het zolderappartement, de vele diners, de romance met de moeder, ... Erg leuk allemaal. Naar het einde toe zakt de film jammer genoeg wel wat in wanneer er besloten wordt dat er toch enige vorm van climax aanwezig moet zijn. De dronken Paul die op het dak kruipt en Corie die hem dan moet redden... Het werkte jammer genoeg niet echt. Vooral Redford gaat hier met zijn performance wat de mist in.

Wat op zich zonde is want de chemie met Jane Fonda is uitstekend. Ik ben een groot Redford fan maar Fonda is overduidelijk de spil van de film en misschien zelfs wel net iets beter in haar rol. Wat op zich wel vreemd is want a) ze was niet de eerste keuze want onder andere Natalie Wood, Sue Lyon en Nancy Sinatra kregen de rol eerst aangeboden maar weigerden stuk voor stuk en b) Redford had de rol van Paul al in zijn voeten doordat hij hem in het originele toneelstuk vertolkte. Je zou verwachten dat alle aandacht naar deze twee sterren ging maar dat was zonder Charles Boyer en Mildred Natwick gerekend. Die spelen respectievelijk Victor Velasco, de bovenbuurman, en Ethel Banks, de moeder van Corie, en zijn echt heerlijk op dreef. Fijn ook om te zien dat Boyer wel wat komedie in zijn handen heeft want ik vond hem ook al erg sterk in All This, and Heaven Too.

Jammer eigenlijk van het misplaatste einde want dat kost de film toch wel een halfje. Dit regiedebuut van Gene Saks is een erg vermakelijke komedie die vooral gedragen wordt door de vier hoofdrollen. Hier en daar nog een leuk nevenpersonage (Harry Pepper, de telefoon installateur!) dat het geheel afmaakt.

Dikke 3.5*

You can put down your hands now, Mr. Barry!

Een tijd geleden was ik naar de Kubrick by Kubrick documentaire aan het kijken en het zorgde ervoor dat ik me voornam om eindelijk eens het oeuvre van Stanley Kubrick volledig te krijgen + dan kon ik eindelijk eens aan de nogal spoilerige A Life in Pictures beginnen. De boxset met Killers Kiss, Paths of Glory en The Killing is onderweg en Barry Lyndon bleken ze in de plaatselijke bibliotheek te hebben. Enkel voor Paths of Glory was de boxset zijn prijs al waard en ik was blij dat ik bij Barry Lyndon op voorhand kon kijken of me dit wel genoeg ging bevallen om een aanschaf te rechtvaardigen.

Want Barry Lyndon leek op het eerste zicht het type film te zijn waar ik werkelijk niets mee heb: het kostuumdrama. Geen idee waarom juist maar ik kan er nooit mijn aandacht bij houden, het duurt ook allemaal zo godsgruwelijk lang en met uitzondering van de aankleding is er vaak weinig interessants te ontdekken. Drie zaken die bij Barry Lyndon al vrij snel worden afgevinkt, zeker wanneer er dan nog eens zo'n duffe voice-over aan te pas komt die zich gedwongen voelt om te pas en te onpas de flow te onderbreken en zelfs ronduit spoilers te vertellen. Neen, dan had ik liever toch dat Napoleon epic gezien waar Kubrick eerst mee bezig was. Hij kreeg die film echter niet rond en besloot om het reeds gedane werk niet overboord te gooien en op zoek te gaan naar nieuw bronmateriaal. Hij koos ervoor om The Luck of Barry Lyndon van William Makepeace Thackeray te verfilmen en dit is uiteindelijk het resultaat. Gefilmd in een periode waar Kubrick de ene klassieker na de andere maakte (de twee films voor en de twee films na Barry Lyndon staan bij mij allemaal op 4.5*) maar dit is een serieuze terugval.

Maar dat kan dus voor een groot stuk te wijten zijn aan het feit dat ik hier simpelweg niets mee kan. Een speelduur van 3 uur voor een gemakzuchtig plot rond een Ierse stumper die vastbesloten is om zich in te werken in de hoogste aristocratische kringen en dat met dialogen waar de saaiheid vanaf druipt. is dan alles slecht aan Barry Lyndon? Neen, dat nu ook weer niet. Ryan O'Neal slaagt erin om het titelpersonage nog boeiend te houden en de visuele stijl van Kubrick leent zich wel voor dit soort weidse landschappen en aantal indrukwekkende (dat duel tussen Barry en Lord Bullingdon!) scènes. Het is alleen jammer dat de cast verder van zo'n beroerd niveau is. Leon Vitali bijvoorbeeld is als de volwassen Lord Bullingdon gewoon abominabel te noemen en van Marisa Berenson krijg je het als Lady Lyndon nu ook niet warm of koud. Verder is het ook een komen en gaan van personages en weet Kubrick er nooit echt een goed geheel van te maken. Het is natuurlijk eigen aan films die zo'n lange tijdspanne overbruggen dat het allemaal wat fragmentarisch oogt maar toch.. Van Kubrick verwacht je toch net iets meer.

Neen, dit was het toch niet. De moeite voor zijn aankleding en Kubrick laat hier visueel een aantal erg toffe dingen zien maar dat rechtvaardigt geen speelduur van 3 uur. Het zorgt er wel voor dat de film nog flink wat punten weet te sprokkelen maar die voice-over is alleen geslaagd aan het begin (het duel met Barry's vader) en met uitzondering van O'Neal springt er niemand echt tussenuit van de cast. Ik heb toch hogere verwachtingen van Killer's Kiss en The Killing en dan moet ik tenslotte nog eens ergens Fear and Desire op de kop kunnen tikken. Naar het schijnt een rotslechte film: save the worst for last noemen ze dat dan..

Nipte 3*

Two guys invented a game... and turned the sports world upside down!

Ik had gisteren nog eens zin in een gewone platvloerse komedie die best wel leuk is en nergens echt verveelt. Het was twijfelen tussen deze BASEketball of Dodgeball maar dan blijkt dit een uitstekende keus te zijn.

BASEketball is vooral een leuke parodie op de Amerikaanse profsport, het wisselen van spelers, transfers,... Ook de sport zelf is leuk gevonden, al slagen de regels soms echt nergens op maar het beste blijven toch de psyche-outs. Voor de rest loopt het allemaal bijzonder standaard want natuurlijk maken de twee beste vrienden ruzie omdat ze achter hetzelfde meisje zitten en uiteindelijk komt alles terug in orde op die wip van vertrouwen (of toch iets in die zin)en winnen ze de wedstrijd. Al had die kus niet gehoeven, die trouwens na de aftiteling bijna nog eens terugkomt. Gelukkig stoort dit helemaal niet maar maakt het alles zelfs nog wat leuker.

Met de humor zit het ook wel goed, je moet natuurlijk geen intellectuele humor verwachten maar gewoon hier en daar een paar hilarische one-liners en een imitatie van Cartman en Mr. Garrison. Die psyche-outs zijn trouwens echt een aantal keren geweldig maar ook het nummer dat op de radio wordt gespeeld wanneer Coop in de auto zit is fantastisch.

Matt Parker en Trey Stone stelen de show maar de bijrollen mogen ook niet worden vergeten. Vooral de bloedmooie Yasmine Bleeth als Jenna Reed (die wel onterecht is genomineerd voor een Razzie Award) is een genot om naar te zien. Voor de rest spelen er trouwens ook nog echt een boel andere bekende sporters in mee waaronder Kareem Abdul-Jabbar, Reggie Jackson, ...

Uiteindelijk kreeg ik perfect wat ik verwachtte.

3.5*

Where does he get those wonderful toys?

Ik was al langer van plan om de Batman reeks eens terug van in den beginne op te zetten (de films dan want de reeks met Adam West heb ik nog niet zo erg lang geleden gezien) en met ziek te zijn was de gelegenheid er perfect voor. Het moest in ieder geval al jaren geleden zijn dat ik de film had gezien want ik sloeg blijkbaar allerlei dingen uit de verschillende films door elkaar. Zo dacht ik dat deze film met Mr. Freeze en Nicole Kidman was maar dat bleek dus niet helemaal te kloppen.

Ik vraag me eigenlijk af vanwaar de fascinatie met Batman langs mijn kant komt want persoonlijk ben ik niet meteen een erg grote fan van de grote vleermuis. Misschien heeft het er wat mee te maken dat ik vroeger de serie met Adam West regelmatig heb gekeken en ook een paar animatiereeksen heb gevolgd maar de comics spreken me totaal niet aan. Misschien maar goed ook want hiermee heb ik eindelijk nog eens een comic verfilming kunnen zien zonder me te irriteren aan allerlei veranderingen zoals bij de Marvel verfilmingen vaak het geval is. Soit, deze eerste Batman film concentreert zich voornamelijk op één van de bekendste en sterkste schurken uit het comic universum en dat is The Joker. Vandaag de dag wordt die naam vaak gelinkt met Heath Ledger maar dat is onterecht want Nicholson doet het zonder twijfel even goed maar daar straks meer over. Tim Burton, ik wist zelfs niet dat hij dit regisseerde dus dat was een aangename verrassing, levert in ieder geval een sfeervolle film af. Batman is bijna continu gehuld in duisternis en dat werkt wonderwel. Je voelt perfect aan wat voor misdaadstad Gotham in de loop der jaren is geworden en de keuze van The Joker is hier dan natuurlijk perfect voor. Er worden niet teveel randpersonages geïntroduceerd maar simpelweg de gouwe ouwe classic clash tussen Batman en Joker. Naar het einde van de film toe vervalt de film hier en daar is spuuglelijke effects (die val van The Joker ziet er werkelijk niet uit) maar dat bedekken we maar met de mantel der tijd want de film kent natuurlijk ook al wel een aantal jaren.

Wel niet echt content met de invulling van Michael Keaton als Batman, zeker als je hem vergelijkt met Bale die de rol zou vertolken in Nolan's visie op de reeks. Ik kan echter niet perfect benadrukken waarom hij me eigenlijk tegen viel, het is meer een gevoel. Hij komt simpelweg te ongeloofwaardig over. Zeker als je bekijkt dat Batman is het oorspronkelijke script werd beschreven als een man with muscles on top of muscles and scarred from nightly combat. Als je dat hoort dan denk je niet meteen aan Keaton. Jammer dat ik blijkbaar de 2e Batman film mankeerde want ik wou wel eens zien wat Burton en Keaton van de volgende films gingen maken. Soit, de reden waarom dit sowieso de moeite is om eens te zien is de rol van Jack Nicholson als The Joker. Ik zei het daarjuist al dat met de komst (en het gaan) van Ledger de rol altijd aan hem wordt toegeschreven maar eerlijk gezegd, Nicholson geniet toch een tikkeltje mijn voorkeur. Hij is simpelweg de perfecte belichaming van het personage zoals ik me hem altijd heb voorgesteld en is een waar genot om naar te kijken. Een aantal scènes zoals de parade naar het einde van de film zijn dan ook heerlijk gespeeld. Oorspronkelijk ging de rol van Vicki Vale naar Sean Young maar die brak iets tijdens het opnemen van een scène en de rol ging uiteindelijk naar Kim Basinger. Hoewel ik niet echt een fan ben van Basinger (heb er op zich ook niets tegen) ben ik daar wel blij om want Basinger lijkt mij een meer logische keuze dan Young. Ze doet het het dan ook erg leuk. Vreemd trouwens om Billy Dee Williams als Harvey Dent te zien want die was bij mijn weten blank maar zijn kleine bijrol heeft sowieso niet al te veel om handen dus dat is geen groot gemis.

Met uitzondering van de keuze van Keaton voor Batman is dit een degelijke film geworden. De setting spreekt tot de verbeelding, het verhaal (met maar één schurk, wat een verademing) blijft boeien voor de gehele speelduur en de vertolking van Nicholson mag legendarisch genoeg worden.

Dikke 3.5*

Tonight's forecast... a freeze is coming!

Met Batman & Robin ben ik aan de laatste film van de 3 sequels op Burton's Batman uit 1989 gekomen. Een vreemde franchise die een hoogtepunt kende met Batman Forever, hoewel ik Batman Returns ook nog wel sterk vond, en naar het schijnt compleet zou instorten met dit 4e deel. Ik had er echter best nog wel een goed oog in aangezien ik het derde deel dus sterk vond, terwijl de algemene opinie de film nogal serieus afbreekt, en zodoende zag ik regisseur Joel Schumacher graag wederkeren.

Op dat gebied is er niet echt te klagen. Het probleem zit hem echter in het feit dat Val Kilmer niet meer wou meedoen en dat hij vervangen werd door George Clooney. Nu was Michael Keaton nooit mijn ideale keuze voor de rol van Batman/Bruce Wayne, maar Clooney is simpelweg nog slechter. Ik zie nog teveel Clooney en te weinig Batman. Soit, opnieuw weer een aantal nieuwe belangrijke personages die komen opdraven en waar Schumacher die in het vorige deel nog netjes wist te balanceren, loopt het hier wat mis. Freeze en Poison zijn nog wel een vlotte combo, maar Batgirl heeft gewoon geen toegevoegde waarde (naar het schijnt zijn een hoop van haar scènes verwijderd omdat ze haar gewicht niet kon houden) en Bane wordt wel erg hard herleidt tot het lompe handlangertje van Ivy. Hoewel Schumacher nog wel de fans probeert te plezieren door onder andere Julie Madison, de eerste grote liefde van Batman, te introduceren, lukt ook dat niet doordat ze gewoonweg zo weinig screentime krijgt. Vind het sowieso vreemd dat hij in Batman Forever een personage zoals Chase Meridian, die geen comic verleden heeft, introduceert om die nu compleet te negeren en te vervangen door Madison. Had dat dan al in Batman Forever gedaan...

Soit, ik begin wel erg negatief te klinken en dat is zeker ook niet de bedoeling. De cartoony stijl blijft overeind in dit 4e deel en dat blijf ik wel leuk vinden. De transformatie van Pamela naar Poison Ivy, gewoon heel het Mr. Freeze gebeuren, ... Allemaal erg flashy en met de cast zit het ook wel vrij goed. Schwarzenegger is heerlijk als Mr. Freeze (werkelijk elke zin dat hij uitspreekt heeft wel een pun met ijs) en Uma Thurman weet ook nog wel te overtuigen als Poison Ivy. Chris O'Donnell keert terug (zonder oorbel deze keer) en weet ook zijn ding te doen. Jammer eigenlijk dat de geplande Nightwing sequel er uiteindelijk niet meer is gekomen, had wel eens willen zien wat hij daar mee deed. Iets meer aandacht ook Michael Gough die als Alfred in alle vier de delen is komen opdraven en dat is ook leuk.

Het was de laatste Batman film die Bob Kane heeft mogen aanschouwen en dat is toch zonde. De bedenker van Batman verdiende meer, maar hij werkte nog altijd mee aan de film dus wie weet vond hij dit wel de goede richting uitgaan. Persoonlijk vind ik het de zwakste van de '89 - '97 quadrilogie. De enige ook waar Tim Burton geen invloed op had. Toeval?

2.5*

The things I do for Gotham

Als liefhebber van comics zijn het de laatste jaren toch echt wel goede tijden eigenlijk. Marvel heeft heel dat MCU op poten gezet en hoewel de live-action variant van DC niet zo geslaagd is, zijn die wel veel beter in hun animatiefilms. Ze maken ze alleen aan een moordend tempo en op een bepaald moment had ik het wel eventjes gehad met de capriolen van Batman en co. Althans toch totdat een tijd geleden deze Batman and Harley Quinn mijn pad kruiste. Ik ben altijd wel in de mood voor een filmpje rond de gekke assistente van Joker en was wel benieuwd wat dit ging brengen.

Veel fun blijkbaar. Het is niet de eerste film die ik van Sam Liu zie maar wel de eerste keer dat ik hem echt iets goed weet afleveren. The Killing Joke was ook degelijk maar dat was nagenoeg een één op één kopie van de comic en hetgeen er zomaar wat werd aangeplakt om tot een volwaardige speelduur te komen, was dan weer een stuk minder. Soit, Batman and Harley Quinn is denk ik een meer "bij elkaar geraapt" plot en eentje dat vooral steunt op de dynamiek tussen de twee titelrollen. Flink wat knipogen naar andere slechteriken (jammer dat ze dat bargevecht met al die henchmen zoals Min & Max van Two Face niet volledig laten zien, maar het gebruik van die typische "Pow" beelden vond ik nog wel leuk) maar ook die bar waar Harley werkt zit vol met referenties. Sowieso wel een film die voor een iets ouder doelpubliek lijkt te zijn gemaakt. Hier en daar wel wat bloed te zien en best wel wat aangebrande mopjes. Zo'n Harley Quinn die zegt dat ze Nightwing wel zal bellen wanneer ze zonder batterijen zit.. Ik denk dat die insinuatie naar een vibrator bij de kleinsten onder ons over het hoofd zal gaan.

Een Batman animatiefilm hoort natuurlijk Kevin Conroy in de voice-cast te hebben en dat is hier gelukkig het geval. Hij begon er indertijd mee in 1992 met Batman: The Animated Series en verleent anno 2020 nog altijd zijn stem aan de Caped Crusader. Harley Quinn heeft al wel wat meer stemmen achter de rug en Melissa Rauch is toch een beetje een misser, ik blijf er te hard Bernadette van The Big Bang Theory in horen en het is me ook gewoon net iets te schel. Al neemt ze wel één van mijn favoriete Harley Quinn scènes tot nu toe voor haar rekening: het moment dat ze opeens één van mijn favoriete nummers van Blondie begint te coveren. Loren Lester is nog een fijne Nightwing (vooral in de dynamiek met Quinn) en Paget Brewster blijft een beetje onderbelicht als Poison Ivy. Sowieso een nogal abrupt einde met de manier waarop ze met Jason Woodrue afrekenen maar blijf zeker de aftiteling kijken voor nog een erg kort en een vrij lang after-credits stukje.

Qua animatie ook van het vertrouwde niveau maar niets dat er echt met kop en schouders bovenuit steekt. Een aantal knipogen naar de animatieseries in het design van kostuums en voertuigen maar het is vooral de dynamiek met Quinn die dit zo leuk maakt. Ik krijg wel zin om me nog eens terug wat onder te dompelen in de DC Animated Universe, het is al lang geleden dat ik nog eens één van die films heb gezien.

3.5*

Theatricality and deception are powerful agents

Ik ben al een tijd van plan om de nieuwste Batman film eens te gaan zien maar het is er nog altijd niet van gekomen. Eén van de volgende dagen zijn het de BNP Paribas Fortis Film Days waarmee je voor 4 euro een film kunt gaan zien in de Kinepolis dus leek het me een mooie gelegenheid om Nolan's afsluiter te gaan kijken. Het schoot me echter opeens te binnen dat het al erg lang geleden was dat ik dit eerste deel had gezien (stem dateert uit 2008) dus een herziening was wel gewenst, al was het maar om de kleine details in de trilogie op te merken. Zo gezegd, zo gedaan dus.

En de stem van 4* blijft staan, maar het wordt wel erg nipt. Ik ben nooit zo'n fervente DC comic lezer geweest (geef mij maar Marvel of Darkhorse) maar de Batman saga fascineert me op de één of andere manier wel. Ik keek vroeger altijd naar de versie met Adam West en ook de eerdere verfilmingen heb ik allemaal ooit wel eens gezien. Toch krijg ik het gevoel dat er hier misschien iets meer in had kunnen zitten omdat het qua verhaal niet altijd even interessant aanvoelt. En dat is grotendeels de schuld van Nolan want hoewel de plot op zich erg veel potentie heeft (Scarecrow blijft één van de leukste villains), geraakt de vaart compleet uit de film door te lange uitgesponnen actiescènes zoals de achtervolging met de Tumbler. Op den duur heb je het allemaal wel gezien en is de speelduur van meer dan 2 uur simpelweg te lang. Nolan probeert er wat de humor in te houden met de aanwezigheid van Alfred (subliem gespeeld door Michael Caine trouwens) maar vervalt voor de rest naar het einde toe iets te vaak naar het in je strot duwen van moraal. Ook de aanwezigheid van twee villains (Scarecrow en Ra's Al-Ghul) komt niet altijd even goed tot zijn recht. Het had beter geweest als er maar één was geweest, voelt in dit opzicht wat aan als Spider-Man 3 die ook genekt werd door de aanwezigheid van teveel slechteriken. Visueel is de film over het algemeen overtuigend (al vond ik Burton's sfeerbeeld van Gotham net iets meer geslaagd) maar zijn er toch hier en daar fronsende wenkbrauwen bij onder andere de wel erg slechte geanimeerde vleermuizen.

Je zit hier echter wel met een ijzersterke cast die er nogal snel voor zorgt dat je dit soort minpunten vergeet. Bale is over het algemeen een degelijke Bruce Wayne maar doet om de één of andere bizarre reden iets verschrikkelijks idioot met zijn stem wanneer hij in zijn alter ego verandert. Het lijkt wel alsof hij stoer wilt overkomen door een soort van grommen in zijn stem te leggen (het resulteerde er trouwens in dat hij een aantal keer compleet zijn stem kwijt geraakte) en het werkt voor geen meter. Ik noemde daarjuist al Michael Caine maar gewoon voor de fun of it doe ik het nog eens want die is erg sterk in zijn rol als Alfred, de butler. Die heerlijke Britse finesse en een fantastisch droge timing zorgen voor een geweldige rol. Cillian Murphy was oorspronkelijk in de running voor de rol van Wayne maar Nolan koos er voor om hem de rol van Crane te geven. Een rol die Murphy in ieder geval perfect weet in te vullen. Ook Gary Oldman en Rutger Hauer zijn erg sterk maar de kleine bijrol van Morgan Freeman is er dan net weer teveel aan. Het is zo'n typische Morgan Freeman rol en daar begin ik langzaamaan toch genoeg van te krijgen. De enige die echt niet tot haar recht lijkt te komen is Katie Holmes maar die weet zich precies in elke productie slecht op te stellen.

De cast blijft enorm sterk maar het geheel is dat niet. Ik was van plan om een nipte 4* te houden maar ik verlaag toch met een halfje want dit is simpelweg niet van hetzelfde niveau als zijn opvolger. Nolan weet Gotham degelijk in beeld te brengen maar mist af en toe op narratief gebied. Binnenkort de opvolger nog maar eens bekijken, al heeft die al een recentere herziening.

3.5*

Ah, brave new world, that has such putzes in it

Ik heb denk ik geen aflevering van eender welke Batman animatieserie meer gezien sinds ik kind was, maar er zijn in die jaren nog altijd wel wat flarden blijven hangen. Genoeg materiaal in ieder geval om me altijd te overtuigen om één van de bijhorende films aan te schaffen wanneer ik ze tegenkom en eerlijk gezegd: het bestaan van Return of the Joker is me blijkbaar al die jaren ontgaan. Jammer eigenlijk, want a) ik ben sowieso wel fan van het idee om een tijdssprong te maken en b) de Joker die opeens terugkeert wanneer hij al lang dood had moeten zijn...

Het is en blijft natuurlijk één van de, misschien zelfs DE, meest legendarische slechteriken uit de DC stal en ik blijf me er altijd over verbazen hoe de comicmaatschappij hun animated universe zo goed heeft kunnen neerzetten terwijl ze hun cinematic universe compleet verpesten. Eigenlijk zowat het omgekeerde van wat Marvel doet, maar in ieder geval is dit toch wel een erg toffe zit. Beetje achtergrondinformatie over wat er in de tussenliggende jaren is gebeurd en het is dan ook jammer dat er 2 grote hekelpunten zijn. Ten eerste is de manier waarop Joker in de huidige tijd is geraakt wel erg ongeloofwaardig en ten tweede blijkt er een serieus geknipte versie op DVD rond te slingeren en 3x raden welke versie in de Benelux is te vinden.. Overal anders in de wereld is de geknipte versie (naar aanleiding van de schietpartij in Columbine) ondertussen al vervangen door de uncut versie maar niet bij ons dus. Jammer, want de R-Rating uit The Killing Joke (weliswaar 16 jaar later) bewijst wel dat er publiek voor is. Verder gewoon veel leuke interactie tussen old man Wayne, zijn jeugdige vervanger en natuurlijk Joker en zijn handlangers.

Indertijd dus wel wat afleveringen van Batman Beyond gezien (vreemd genoeg wordt mijn DVD versie hernoemd naar Batman of the Future trouwens, dat was met de serie toch niet het geval dacht ik) maar om dit effectief te kunnen plaatsen in de serie.. Daar is het toch wat te lang voor geleden, maar qua animatie voelt dit in ieder geval wel erg vertrouwd aan. Ook qua stemmencast want de grote namen (Kevin Conroy als Bruce Wayne/Batman, Mark Hamill als Joker, Angie Harmon als Barbara Gordon, ...) komen allemaal terug en dat is toch gewoon direct al een grote meerwaarde. De legendarische Frank Welker mag ook nog eens zijn beste gromgeluiden boven halen als zowel Woof the Hyena-Man maar ook als Ace the Bathound. Naar het schijnt ging er nog een vervolg komen indien deze film een succes was, maar ik vermoed dat dit dan redelijk hard geflopt moet zijn.

Wees niet getreurd echter, want het gerucht gaat dat er bijna 20 jaar na het eindigen van de serie er toch nog een nieuwe film zou komen! DC zou wakker zijn geschud door het succes van Spider-Man into the Spiderverse, maar veel details zijn nog niet gekend. Hamill is ondertussen al wel gepensioneerd maar laat de Joker deze keer maar thuis, zijn nog genoeg andere interessante slechteriken als je het mij vraagt. Zou graag de uncut versie wel is willen zien, het schijnt dat die veel en veel beter is.

Voor nu 3.5*