Opinions

Sterk staaltje ondergewaardeerde cinema

In december 1954 startte Marilyn Monroe samen met fotograaf Milton Greene het productie MMP op (Marilyn Monroe Productions) Via dit productiehuis ging Marilyn een aantal films produceren waar ze mee een hoofdrol ging spelen. De Brothers Karamazov was er eentje van en ze zou de rol van Grushenka op zich nemen. Jammer genoeg is het er nooit van gekomen en werd een aantal jaren het project opgenomen door Avon Productions.

Ik heb nooit het boek van Dostojevski gelezen (betwijfel ook of ik er ooit aan zou beginnen) dus ik weet ook niet in hoeverre Richard Brooks trouw is gebleven aan het boek. Wat ik wel weet is dat hij er een mooi meeslepend drama van heeft weten te maken. De kracht zit hem in hoe Brooks er in slaagt om de 3 broers, 4 als je de halfbroer meerekent, die allemaal bijna het tegenovergestelde van de ander zijn toch als een familie weet neer te zetten. Dmitri is in zekere mate het hoofdpersonage en tegelijkertijd de meest gekwelde van allemaal. Hij liegt, steelt, bedriegt en twijfelt of er nu wel een God is of niet. Zijn twee echte broers daarentegen zijn daar allebei resoluut in. Voor Ivan is er geen en voor Alexi is er zonder twijfel wel één. Naast deze drie heb je nog een vreemde, slangachtige en slijmerige, Smerdjakov. Terwijl de drie ander oprecht zijn in hun geloof en stevig in hun schoenen staan als echte Karamazovs is Smerdjakov een zwakkeling. Niet geaccepteerd door de vader en gekweld door epilepsie aanvallen. Maar het interessantste personage zit toch bij de vader. Heb me altijd afgevraagd hoe je de relatie tussen vader en zoon zo kunt laten verkloten als bij Fjodor en Dmitri.

Ik weet niet meer waar maar ik had ergens gelezen dat het verhaal van Dostojevski wordt gezien als één van de meest bekende who-dunnits in de literatuur geschiedenis. De film versie dan toch niet want hoewel de film natuurlijk ook over de dood van Fjodor gaat komt dit pas aan bod in het laatste deel van de film. Dat laatste deel heeft dan ook een heerlijke climax maar het is vooral het deel daarvoor dat de film zo de moeite waard maakt. De relatie tussen de broers en hun vader is vooral in combinatie met de scènes met Grushenka en Katya om duimen van af te likken. Even terzijde, ik ben er ten vaste van overtuigd dat dit wel eens Marilyn Monroe's glansrol had kunnen zijn waarin ze de voordelen helemaal van zich zou hebben afgesmeten. Blijft toch jammer dat het er niet van is gekomen.

Ik kende Yul Brynner al van The Magnificent Seven en natuurlijk van het personage uit Cool Runnings dat overduidelijk op hem is gebaseerd. Ik moet The Magnificent Seven nog eens herzien maar het lijkt me dat hij hier een sterkere rol neerzet. Maria Schell speelde een jaar hiervoor een ijzersterke rol in Viscontis Le Notti Bianche maar hier doet ze hem nog eens lichtjes over. Geweldig mooie vrouw die ook nog eens een knap staaltje kan acteren. De scène waar ze Katya in de zeik neemt is dan ook een hoogtepunt van de film. Diezelfde Katya is trouwens ook een ijzersterke actrice. Ik prees Lee J. Cobb al voor zijn rol van Julio Madariaga in Four Horsemen of the Apocalypse maar hier komt hij nog beter over als de meest gestoorde Karamazov, de vader. Een echte karakteracteur zo blijkt. De andere broers komen op zich niet veel in beeld t.o.v. Dmitri maar moeten zeker niet onder doen. Leuk trouwens om William Shatner te herkennen die later echt bekend zou worden met zijn rol van Captain Kirk.

Ik verschiet er echt van dat dit zo slecht wordt gewaardeerd want dit is cinema met een grote hoofdletter C. Het moet niet simpel zijn geweest om Dostojevski's roman te verfilmen maar Brooks doet dit op uitmuntende wijze. Klein minpuntje is wel dat terwijl het verhaal zich in Rusland afspeelt er Engels wordt gesproken.

Dikke 4*

You can't reform the system if you're not in it

Robert Redford en gevangenisfilms, het is een combinatie die wel werkt. Niet dat de acteur zo vaak heeft meegespeeld in dit specifieke subgenre (ik kan me enkel en alleen maar The Last Castle voor de geest halen momenteel) maar ik ben altijd wel benieuwd naar een Redford film die ik nog niet heb gezien, zeker wanneer die dan nog is van de hand is van Stuart Rosenberg die met Cool Hand Luke een uitstekende gevangenisfilm maakte.

Al is deze niet van eenzelfde kwaliteit als je het mij vraagt. Brubaker is in de eerste plaats een wat onevenwichtige film waarin de nieuwe directeur van een gevangenis anoniem besluit te infiltreren in zijn eigen gevangenis om alle wanpraktijken aan kaak te stellen. Een interessant uitgangspunt op zich, maar de film zwalpt wat van links naar rechts (de dood van Abraham, de strijd tegen de politiek, heel die verhouding met Lillian, de dreiging van sommige medebewakers, ...) en het einde waar iedereen eventjes gaat applaudisseren wanneer Brubaker enigszins met de staart tussen de benen moet vertrekken is wel helemaal tenenkrommend slecht. Toch neemt dat niet weg dat dit op zich een vermakelijke film is geworden. Het voor een Oscar genomineerde script gaat de inspiratie halen bij waargebeurde feiten maar verliest zich dus vooral in teveel kleine subplotjes.

En dan is het goed dat er nog altijd Robert Redford is om de boel wat recht te trekken. Ik ben bevooroordeeld aangezien het één van mijn favoriete acteurs is, maar de rol van de wringende gevangenisdirecteur is een kolfje naar zijn hand. Vooral ook interessant om een aantal acteurs in hun beginjaren te zien. Zo heeft Morgan Freeman hier één van zijn eerste gecrediteerde rollen als een ietwat doorgedraaide gevangene en zou naar het schijnt Nicholas Cage nog ergens rondzwerven als een naamloze gevangene. Die eerste is makkelijk te herkennen, bij die tweede is het me niet gelukt. Met de rol van Jane Alexander als Lillian Grey had trouwens wel iets meer gedaan kunnen worden. Ze verdwijnt wat geruisloos uit de film en dat is zonde vanwege de chemie tussen haar en Redford.

Kijkt vlotjes weg maar de film zakt halverwege toch een tikkeltje in. Het is vooral Redford die hier de meubelen redt met een erg degelijke performance maar The Last Castle is toch een vele malen indrukwekkendere film. Als er nog iemand een aanrader heeft met betrekking tot het werk van Rosenberg, ik hou me aanbevolen.

3.5*

Een stuk beter dan Curse of the Dragon

Ik lijk de laatste paar dagen compleet in mijn Bruce Lee periode te zitten met als resultaat dat ik eindelijk eens komaf maak met documentaires en films die ik nog van de kung-fu legende heb liggen. De eerste documentaire, Curse of the Dragon, had een hoop potentie maar werd in zijn geheel genekt door de montage en slechte aanduiding qua geïnterviewden dus de hoop was groot dat dit beter ging zijn. En wat blijkt? Dit is inderdaad beter ineengestoken dan Curse.

Bruce Lee, the Legend (ik heb hem dus onder de Nederlandse titel: Bruce Lee: een legende, het beste van Bruce Lee) is onderverdeeld in een aantal chapters die de verschillende periodes in het leven van Lee vertellen. In de eerste chapters wordt er vooral geconcentreerd op zijn jeugd en allereerste films (waarvan er ondertussen zo'n 7 op DVD zijn verschenen) en dat is vermakelijk. Het meeste van de informatie kende ik al via het internet en de vorige documentaire maar hier het interessantste hier is dat er een vergelijking wordt tussen Lee zijn leven en het leven van zijn personages in zijn films. Vooral in zijn bekendste films (dan heb ik het dus over titels zoals Big Boss, Fist of Fury, Way of the Dragon) lijkt de grens redelijk dun te zijn. Misschien dat dit andere mensen al wel was opgevallen maar ik vond het in ieder geval een aangename insteek. Voor de rest wordt er nog verder ingegaan op de dood van Lee met onder andere beelden van zijn begrafenis maar ook wordt er nog gesproken over zijn onverwachte dood. Interessant om te zien hoe men hier er veel neutraler over gaat in tegenstelling tot Curse of the Dragon. In die laatste zou Lee gestorven zijn aan een allergische reactie aan, als ik me niet vergis, heroïne maar hier hebben ze het over een allergische reactie op een pijnstiller. Dat lijkt me een stuk aannemelijker en ook heel wat minder roddelachtig.

De documentaire heeft maar een redelijk korte speelduur, mijn versie rondde af op 84 minuten, en een deel daarvan zijn fragmenten uit Lee zijn films. Op zich niet erg natuurlijk want het is leuk om een piepjonge Lee te zien in bijvoorbeeld My son, Ah Cheung en ook de vergelijkingen tussen het leven van zijn personages en zijn echte leven zijn interessant om te zien. Dit zorgt ervoor dat er dus maar weinig tijd wordt besteed aan geïnterviewden maar qua keuze zit het in ieder geval erg goed. Oude leermeesters komen aan bod maar ook de producer van Golden Harvest komt ook nog op de proppen. Voor de rest bevat de documentaire de standaard mensen (geïnterviewd of archiefmateriaal) zoals zijn vrouw en een aantal van de mensen waar hij mee heeft gewerkt in de film zoals Robert Clouse die de regisseur is van Enter the Dragon en Game of Death. De beelden van de begrafenis blijven ook nog altijd indrukwekkend. Minpuntje is wel dat de film af en toe ook beelden laat zien van films waar Lee niets mee heeft te maken. Zo wordt er bij het character design van Game of Death (ongelooflijke beelden trouwens, jammer dat we nooit hebben kunnen zien wat Lee daar van ging maken) ingegaan op films zoals Death Duel en daar had ik nu niet echt behoefte aan.

Tot nu toe de beste documentaire die ik over Bruce Lee heb gezien. De montage is goed, Golden Harvest, die deze documentaire en Lee's bekendste films produceerden, weet perfect hoe ze hun superster in beeld moeten brengen maar het voelt bovenal erg verzorgd aan.

4*

Verhavert doet Rodenbach

Roland Verhavert is lange tijd een erg consistente regisseur geweest ten huize Metalfist. Ik ben zijn oeuvre zowat een beetje in volgorde van uitbrengen aan het kijken en vanaf Het Afscheid tot aan De Loteling zat ik altijd op een stabiele 3.5*. Pallieter was al een tikkeltje minder, die kreeg een halfje lager, en met Brugge, Die Stille kom ik op een bijna (toch voor Vlaamse normen) onvoldoende. Ben benieuwd wat Boerenpsalm en Meeuwen Sterven in de Haven nog gaan brengen en ik hoop toch ook ooit eens Rubens, Schilder en Diplomaat op de kop te kunnen tikken.

Want vreemd genoeg is Verhavert een regisseur die goed vertegenwoordigd is qua uitgaves. Nagenoeg zijn volledige oeuvre is gemakkelijk te vinden en er zijn collega's waarbij dat heel wat minder eenvoudig is. Releases die ook telkens worden versierd met een inleiding (al lijkt Verhavert hier wel ongeïnteresseerd iets van op een blad papier dat op zijn schoot ligt af te lezen) en nog een kort interview waarin hij zijn film in het toenmalige filmlandschap situeert. Interessant om te zien en te horen hoe Verhavert zelf zijn film zag, want eerlijk gezegd: ik vatte het niet. Brugge, Die Stille speelt zich rond een fin de siècle in Brugge waarin we een rouwende Hugues Viane volgen die opeens iemand ontmoet die als 2 druppels water op zijn overleden vrouw lijkt. Heel weinig dialogen en Verhavert kiest er volop voor om het verhaal in gebaren en emoties te vertellen maar het resultaat is vrij saai te noemen. Naar het einde toe begint er wel wat vaart in te komen wanneer Jeanne het altaar voor Blanche ontdekt en dat Hugues haar vermoordt met de afgeknipte vlecht (!) van Blanche maar dan stopt de film...

Geen idee ook wat Verhavert bezield heeft om Idwig Stephane (die ook al eerder in Verhavert's Pallieter de schilder Fransoo speelde) te dubben door Jan Decleir? Vreemd genoeg is daar amper iets van terug te vinden maar op de openingscredits staat wel degelijk dat Decleir de rol van "stem van Hugues Viane" voor zijn rekening neemt en je herkent zijn stem er ook wel in. Kan me niet voorstellen dat er niemand anders geknipt was voor de rol van Hugues (waarom dan ook niet gewoon Jan Decleir zelf kiezen?) maar het is in ieder geval al wel een betere dub dan die van Beata Tyszkiewicz in De Man Die Zijn Haar Kort Liet Knippen. Magda Lesage (in Pallieter nog gecrediteerd als Moy Vinckier en hier gecrediteerd als Eve Lyne. Qua aliassen kan dat tellen) weet nog goed te overtuigen in de dubbelrol van Blance/Jeanne en let vooral nog op een cameo van Robbe De Hert in het theater als de man die een verrekijker aan Hugues geeft.

Mjah, toch een beetje jammer dat Verhavert naarmate zijn carrière vorderde zijn touch wat begint te verliezen. Hij tapt vaak uit hetzelfde vaatje met zijn boekverfilmingen maar hij kiest er in zijn latere jaren voor om toch ook niet de meest eenvoudige boeken aan te pakken. Ik heb het boek van Georges Rodenbach weliswaar nooit gelezen maar dit lijkt me toch niet zo'n eenvoudig verhaal te zijn. Mooie beelden van Brugge wel, dat is ook nog een meevaller.

2.5*

Spaanse heksen

De Spaanse cinema, het is toch iets om in het oog te houden. De laatste jaren in ieder geval al een paar leuke films gezien (het werk van Julio Medem, Ana y los Lobos, de REC reeks, ...) en dan durf je wel eens de gok wagen wanneer je in het VOD overzicht een film genaamd Las Brujas de Zugarramurdi ziet staan. Stond gesorteerd tussen de horror, maar leek best wel ook wat komische invloeden te hebben en die combinatie gaat er altijd wel in ten huize Metalfist.

De eerste keer dat ik iets van regisseur Álex de la Iglesia zie, al deed zijn naam wel ergens een belletje rinkelen met de Messi documentaire van een tijd geleden, maar dit smaakt in ieder geval naar meer. Van de heerlijk foute openingscredits waar onder andere Angela Merkel en Frida Kahlo als heks worden afgeschilderd tot aan het compleet over the top einde waar de la Iglesia alle remmen los gooit. Ondertussen maken we nog kennis met twee amateurgangsters waarvan er eentje het een goed idee vond om zijn zoon mee naar de overval te nemen, een taxi chauffeur die besluit om een graantje mee te pikken van de buit en twee agenten die tegen wil en dank mee verzeild geraken in heel deze heksenketel. En dan hebben we het nog niet gehad over de toevallige passagier in de taxi die wordt gereduceerd tot proefkonijn en die geregeld het ene na het andere ledemaat verliest, zolang hij niet in de koffer vastzit natuurlijk. Heerlijk knotsgek in ieder geval en vooral ook lekker fout met onder andere heksen die in hun lingerie een bezemsteel berijden.

Toffe effects ook. Had verwacht dat dit wat een low-budget filmpje ging zijn, maar er zitten een aantal erg fijne momentjes tussen zoals een heks die op het plafond loopt. Las Brujas de Zugarramurdi is echter geen volbloed horror en is meer een samenraapsel van allerlei elementen. Komedie is er daar één van en dan blijkt dat er hier wel wat komische talenten tussen zitten. Veel droge delivery en het duo Hugo Silva (José) en Mario Casas (Antonio) is lekker op elkaar ingespeeld. Er is ook gewoon iets met de Spaanse taal waardoor dit soort dialogen toch nog een komisch tintje krijgen. Veel overdreven gedoe en gebaren en dat werkt perfect in deze setting.

Tof! Naar het schijnt zou dit was in het verlengde van Balada Triste de Trompeta liggen, dus daar moet ik ook maar eens aan geraken. Zijn meest geziene film is The Oxford Murders, wat een eenmalig Hollywood avontuurtje lijkt te zijn, maar dan bewijst de ervaring dat dit soort regisseurs meer tot hun recht komen in hun moederland. Zal maar is op zoek gaan naar het Spaanse werk

4*

Ik telefoneer ni graag

Toch vreemd hoe je soms jaren met de verkeerde informatie opgescheept kunt zitten. Zo is Brussels by Night, misschien wel één van de heerlijkste nummers van Raymond van het Groenewoud, blijkbaar niet specifiek voor dit filmdebuut van Marc Didden geschreven. Hij bracht het namelijk al een aantal jaar eerder uit voor zijn album Ethisch Reveil en Didden vond het blijkbaar de perfecte song om zijn film mee te ondersteunen.

Hij noemde zijn film hetzelfde als het nummer en vroeg aan van het Groenewoud om een soundtrack te schrijven voor de rest van de film. De rest is geschiedenis en Brussels by Night brak het patroon van de Vlaamse cinema die zich tot dan toch meer op literatuurverfilmingen had gericht. Het is in ieder geval een binnenkomer van formaat met een indrukwekkend sfeerbeeld. De DVD is jammer genoeg niet altijd even goed van kwaliteit, sommige scènes ogen nogal korrelig, maar dat deert de pret niet. Brussels by Night is een zware film maar wel zo eentje waar je compleet mee ingezogen wordt. Je voelt dat er iets niet klopt aan Max en hoewel de eindscène misschien iets te uitleggerig is, is het wel de payoff die je als kijker verwacht. Zeker die combinatie met de rinkelende telefoon doet het gewoon erg goed. Verder is dit vooral een film die het van zijn sfeer moet hebben. Die openingsscène is schoon in al zijn eenvoud en Didden registreert meer dan dat hij regisseert. Max die compleet los gaat op Piece of My Heart terwijl hij zijn schoen laat repareren.. Geweldig gewoon.

Didden was en is nog altijd aan het weekblad Humo verbonden en dan is het ook niet zo verbazingwekkend dat je opeens de oppersnor als agent ziet verschijnen. Guy Mortier acteert eigenlijk nog behoorlijker dan ik in eerste instantie had verwacht, maar de echte sterren zijn natuurlijk François Beukelaers (Max), Ingrid De Vos (Alice) en Amid Chakir (Abdel) die het door Brussel rondzwervende trio spelen. Die driehoeksverhouding blijft boeien en de toevoeging van Michiel Mentens als Louis, de werkmakker van Max, versterkt deze zelfs. Tof ook om Josse De Pauw - toch één van mijn favoriete acteurs - in een minieme bijrol te zien in de wasserette. Ook de soundtrack van van het Groenewoud mag uiteraard ook niet vergeten worden. Het titelnummer zelf is helemaal niet zo frequent te horen als je zou verwachten, maar ook de andere nummers zijn gewoon stuk voor stuk degelijk.

Met zelfs een samenwerking met zijn vader Nico Gomez op La Bamba! Didden had de smaak in ieder geval te pakken en maakte een tweetal jaar later Istanbul. Ogenschijnlijk nog zo'n rauwe film en eentje die ik al langer heb liggen. In zijn oeuvre heeft de regisseur nog niet helemaal weten te overtuigen, Sailors Don't Cry is vermakelijk maar geen idee wat ik met Mannen Maken Plannen aanmoet, maar ik zal hem al eeuwig dankbaar zijn voor deze Brussels by Night, en ook voor zijn Bob Dylan analyses maar dat terzijde.

4.5*

You know, I was just thinking. An insurance company could go flat broke in this prison

Brute Force was de tweede van drie samenwerkingen tussen Burt Lancaster en Mark Hellinger. Lancaster maakte zijn debuut in The Killers, speelde de hoofdrol in deze Brute Force en aan de samenwerking zou uiteindelijk een einde komen met de dood van Hellinger ten tijde van Criss Cross. The Killers was een aangename film en na een tijd twijfelen dan toch ook maar naar Brute Force gaan kijken.

Getwijfeld omdat ik na The Killers met het idee speelde dat het film noir genre niet helemaal voor mij weggelegd lijkt te zijn. Gevangenisfilms daarentegen liggen me dan weer wel waardoor Brute Force het voordeel van de twijfel kreeg en ik ben er blij om. Zou graag eens een deftige print willen zien (Engels gesproken en Duits/Frans ondertiteld is niet helemaal ideaal voor een film die sowieso al wat te leiden had onder het sleet), maar Jules Dassin maakt er een interessante film van. Een harde film trouwens, de dood van Munsey (Collins heft Munsey boven zijn hoofd en gooit hem van de toren waarna, mocht hij nog niet dood zijn geweest, aangevallen wordt door een horde gevangenen) is één van de heftigste scènes die ik in een film van deze periode heb gezien. Had alleen misschien net iets liever gehad dat de flashbacks achterwege waren gelaten. Ze geven tenslotte niet echt een meerwaarde aan het geheel en het weglaten ervan had de film ook wat compacter gemaakt.

De openingscredits spreken over Men on the Inside en Women on the outside, maar Brute Force is toch vooral een lekker potje testosteron. De vrouwen krijgen niet de beste dialogen voorgeschoteld (een zin als All my life, the one thing I've really wanted is a fur coat wordt dan ook nog eens waanzinnig slecht gebracht door Ella Raines), maar de mannen maken dat met gemak goed. Lancaster is indrukwekkender ten tijde van The Killers, maar het is vooral de combinatie met een wel erg gluiperige Hume Cronyn (Captain Munsey) die het hem echt doet. Voor de rest een aantal rauwe personages, al lijkt niemand echt terecht in de gevangenis te zitten, die door de respectievelijke acteurs mooi tot hun recht komen.

Vooral vanwege het einde eigenlijk dat ik hier nog net iets meer aan wil geven dan aan The Killers. Jules Dassin ligt me als regisseur ook meer dan Robert Siodmak, maar dat terzijde. Moet maar eens op zoek gaan naar Criss Cross precies, lijkt me nog wel een boeiende film.

4*

Zeebonk van marsepein

Met Brylcream Boulevard ben ik aan mijn laatste bezoek aan Cinema Flagey aangekomen in het kader van het in memoriam van Robbe De Hert. Het is niet meteen de meest moeilijke te vinden film uit zijn oeuvre maar toch was ik om verschillende redenen dit telkens opnieuw misgelopen. Nog even getwijfeld om Blueberry Hill nog eens te herzien om alles fris in het geheugen te hebben maar wegens tijdsgebrek is dat uiteindelijk niet meer gelukt. Uiteindelijk kwamen er wel wat flarden terug maar het is wel duidelijk dat je de eerste film gezien moet hebben vooraleer je hier aan begint.

Want Brylcream Boulevard is een vervolg in elk opzicht van het woord. We pikken de draad zo'n 5 jaar later terug op en de leerlingen van de 5de metaal zijn elkaar uit het oog verloren. De terugkomst van Robin De Hert zet echter alles opnieuw in een stroomversnelling en dan vraag je je af hoe het überhaupt kan dat ze elkander uit het oog zijn verloren, want in een paar seconden komen ze de ene na de andere weer tegen. Het is echter maar een klein hekelpunt in een voor de rest wel degelijke film. Waar de voorganger nog die branie van een stel jongeren die het tegen de gemene schoolsecretaris opnemen bevatte, is deze film net wat genuanceerder. De focus is eigenlijk veel meer op Verbist komen te liggen en De Hert slaagt er in om daar echt een personage van vlees en bloed van te maken. Waar het in Blueberry Hill gewoon een machtsgeile tiran is, is het hier een enorm tragisch figuur geworden. Langs de andere kant zijn de andere personages, en dan vooral de scholieren, weinig gegroeid ten opzichte van Blueberry Hill en dat wringt dan een beetje.

Enkel Robin maakt een grote sprong vooruit, wat nogal logisch is aangezien het het personage is dat het dichtst bij de regisseur aanleunt, en wordt opnieuw degelijk vertolkt door Michaël Pas. Sowieso wel fijn dat alle grote rollen uit de voorganger terug komen opdraven. Stijn Meuris is in die paar jaar dat er tussen beide films zit niet echt een betere acteur geworden en ook van Oliver Windross (Rudy) is het niet verbazend dat diens carrière, met uitzondering van wat films voor De Hert, niet echt van de grond is gekomen maar toch.. Liever dat dan andere acteurs casten. Brylcream Boulevard is ook wel weer het zoveelste bewijs wat voor een goede acteur Frank Aendenboom was. Die man kan echt eender welke rol naar zich toe te trekken en het stuk nadat het filmpje met Blondie wordt getoond is hem echt op zijn best. Nederlandse co-productie dus ook wat Nederlandse acteurs en naast Babette van Veen, die uiteraard ook al in de eerste film meedeed, krijgen we nu ook de altijd goede Gert Jan Dröge voorgeschoteld. Veel cameo's ook van onder andere Soulsister (Jan Leyers en Paul Michiels zijn apart te zien, ze nemen ook de soundtrack voor hun rekening) en Tom Lenaerts en Andrea Crooneberghs tijdens het gala maar ook de bijrollen met onder andere Jappe Claes, Marc Van Eeghem en Jaak Van Assche zijn de moeite.

Nu resten me enkel nog de kortfilms en de documentaires. Ik hoop daar toch ook ooit eens aan te geraken. De Hert is zo'n regisseur die misschien niet de meest perfecte films maakt, maar hij is wel altijd consequent in zijn kwaliteit met niets dat lager dan 3.5* scoort. Ook aan deze Brylcream Boulevard zijn een aantal dingen mis, maar er blijft een zekere charme in zijn werk zitten die me altijd wel kan bekoren.

3.5*

How long do you have to wait until you and that little girl are the same age?

Een tijd geleden heb ik besloten om alle Abbott & Costello films in juiste volgorde te zien. Vorige week was het de beurt aan de allereerste film, One Night in the Tropics, dus het logische gevolg is deze Buck Privates. Jammer genoeg is dit tot nu toe de zwakste van de vier (Lost in a Harem en Rio Rita heb ik al gezien) Abbott & Costello films tot nu toe.

In tegenstelling tot One Night in the Tropics worden Abbott & Costello hier al als hoofdacteurs gezien maar, hoewel ze zo worden gecrediteerd, ik vond ze niet genoeg tevoorschijn komen. De situatie met het leger heeft vrij veel potentie om echt hilarisch te worden maar jammer genoeg, al kan de film hier niets aan doen, voelen sommige moppen wel serieus veroudert aan. Neem nu een scène waar Costello verschillende keren met een geweer op zijn gezicht wordt geraakt. Door Costello wordt dit allemaal nog wel leuk maar we hebben het allemaal al eerder gezien. Gelukkig bevat Buck Privates wel die typische Abbott & Costello dialogen. Soms een tikkeltje voorspelbaar maar ik ga elke keer in een deuk wanneer Abbott weeral eens Costello gigantisch in het zak zet. De woordspelletjes, die stomme kop dat Costello trekt, ... Verdomme, dit zijn pas echte raskomieken en het is dan ook ontzettend jammer dat ze in de loop der tijden zo zwaar tenonder zijn gegaan. Dit zijn een aantal sterke scènes maar jammer genoeg is het gewoon te weinig ten opzichte van de andere Abbott & Costello films die ik al heb gezien. De grootste factor waardoor we zo weinig van het duo te zien krijgen is volgens mij de vele muzikale intermezzo's. In elke Abbott & Costello film lijken er wel een paar in te zitten maar hier waren het er gewoon teveel. Jammer, want er zaten soms wel goede nummers tussen (Costello's nummer 'When Private Brown Becomes a Captain' is fantastisch met een sterke begeleiding van Shemp 'The Three Stooges' Howard!) maar over het algemeen komen de Andrews Sisters simpelweg teveel op het scherm. Wat we me trouwens wel opviel was, ik kan hier wel naast zitten want waar ik het nu over ga hebben ligt niet echt in mijn genre, dat een nummer van Christina Aguilera (ik denk 'Candy Man') ontzettend hard trekt op 'The Boogie Woogie Bugle Boy of Company B' uitgevoerd door de Andrews Sisters. De reden dat ik dit ophaal is dat ik weet dat er vroeger zo veel lof werd gegeven aan Aguilera's 'unieke' performance door haar synchrone danspassen maar de Andrews Sisters deden dit vele jaren eerder en veel beter!

Abbott & Costello zijn, zoals altijd, weer hilarisch. Hun komische timing is uitmuntend en het is zoals Groucho Marx ooit zei: Abbott is de beste straight guy die komedie ooit heeft gehad! Wat me opviel in One Night in the Tropics was dat niet alleen ons duo komische momenten had maar dat ook de andere cast leuk uit de hoek konden komen. Daar is bij Buck Privates niets van te merken want zowel Lee Bowman en Alan Curtis hebben het charisma van een dweil en lijken dan ook totaal niet te passen in de film. Ook heel het liefdesverhaaltje met Judy, vertolkt door Jane Frazee, kon me niet zo veel schelen dus is het jammer dat hier zoveel tijd naartoe gaat terwijl die beter aan Abbott & Costello kon worden besteed. Pluspunt is trouwens ook dat de film helemaal niet zo lang duurt want anders had dit wel eens een onvoldoende kunnen worden.

Een iet of wat teleurstellende film. Abbott & Costello hadden te weinig schermtijd maar wanneer ze er waren was het wel lachen geblazen. Het zijn dan ook de muzikale nummers, met hier en daar een uitzondering, die de film de das omdoen. Jammer.

3*

I'm showering

Ik weet nog dat mijn eindgedachte bij de vorige Abbott & Costello film in de trend ging van dat ik hoopte dat Barton het zou kunnen waarmaken voor mij om als beste regisseur voor het duo te worden gezien. Zijn proefstuk zou deze Buck Privates Come Home worden want het is het enige vervolg op één van hun films (Buck Privates maar dat zal iedereen wel door hebben gehad) maar dat was juist één van de minste films die ik al van het duo had gezien. Alom twijfel maar vandaag me er toch eens voor neergezet en wat blijkt? Barton weet een zeer degelijke film neer te zetten.

Buck Privates verloor vooral punten door de nogal oubollige humor en het feit dat we rond de periode '40-'41 teveel Abbott & Costello in het leger, zeemacht en dergelijke hadden gehad waardoor het soms nogal als een oude film in een nieuw jasje aanvoelde. Daar is bij Buck Privates Come Home gelukkig geen sprake van. Veel is natuurlijk te wijten aan het feit dat dit niet zo bijster veel in het leger afspeelt en daar ben ik wel blij om. Het plot is er dan ook weer één dat vol steekt met de typische maar hilarische Abbott & Costello taferelen. Vooral Costello steelt hier meerdere keren de show door scènes zoals wanneer hij ligt te slapen in zijn hangmat. Voor de rest kent de film wel een aantal keer een alternatieve versie van een routine van de twee mannen maar het wordt er allemaal niet slechter op, in tegendeel. Ik kan blijven genieten van het feit dat ze elke keer me zo doen lachen door hun perfecte samenspel. Toch is het plot een grote plusfactor, zeker als je het vergelijkt met de halve musical die deel 1 was. De film kent geen enkel saai moment en wordt ook nergens voorspelbaar, mits je met de juiste verwachtingen gaat kijken want Barton zorgt natuurlijk nergens voor een geniale twist maar dat ik simpelweg ook niet mogelijk in dit soort films. Het duo blijft zorgen voor simpel vermaak maar ze doen het werkelijk uitstekend.

Een groot verschil tussen beide delen is natuurlijk ook het gebrek aan muziek in de sequel en de overdaad aan muziek in het origineel. Ik prefereer deze maar toch vind ik het af en toe wel leuk als er een ietwat catchy nummer inzit. Zo is het Going Home nummer erg leuk en een amusante verwijzing naar de voorganger, iets wat sowieso al veel gebeurt door de flashbacks aan het begin van de film. Voor de rest kent de film ook wel een aantal verwijzingen naar de twee hoofdrolspelers zelf. Costello begint een willekeurig iemand te ondervragen of zijn naam Abbott is en op het einde vliegt Costello ook een theater binnen waar de trekpleisters op het bord het duo Abbott & Costello is. Niets speciaals maar ik vind het altijd wel leuk om dit soort zaken op te merken.

Het is eigenlijk grappig hoe meningen soms zo kunnen verschillen. Universal was teleurgesteld na The Time of Their Lives en Little Giant en besloot om dus terug te gaan naar het kassucces van beide heren. Ik daarentegen vond The Time of Their Lives uitstekend en Buck Privates de mindere. Toch ben ik blij dat ze dit hebben afgebracht want het zorgt voor een uitstekende film van Abbott & Costello. Het duo zelf is weer in uiterste topvorm, ook leuk om te zien dat er geen problemen meer waren en dat ze terug naar hun succesformule gaan, namelijk dat ze altijd samen in de problemen zitten niet apart zoals in bovengenoemde 'flops'. De routines gaan erg vlot, Costello kan helemaal los gaan, vraag me soms af hoe je zoveel energie kunt hebben maar vooral de bijrollen zijn erg amusant. Het is natuurlijk fantastisch dat ze Nat Pendleton terug hebben kunnen strikken voor de rol van Collins. Geweldige rol in het eerste deel maar erg weinig te zien maar dat is gelukkig hier niet het geval. Costello, Abbott en Pendleton zijn een gouden trio en zorgen voor een paar fantastische scènes. Beverly Simmons viel me trouwens ook niet tegen. Normaal gezien ben ik echt niet voor kinderen in films maar langzaamaan begin ik een aantal goede ervaringen op te bouwen. Goede ervaringen met mooie vrouwen in films heb ik al genoeg gehad maar zoals ze zeggen, er is altijd plaats voor één extra. Dat is bij Joan Shawlee (toen nog Fulton) zeker het geval. Mooie vrouw en komt totaal niet gemaakt over, iets wat ik soms wel vind bij Abbott & Costello films.

Sequels hoeven niet altijd slechter te zijn en Buck Privates Come Home bewijst dit. Barton is goed op weg om een uitstekende Abbott & Costello regisseur te worden, het is alleen te hopen dat hij het kan volhouden. Nog even vermelden: de achtervolging op het einde was fantastisch!

4*

Het 'debuut' van John Ford

Het woord debuut staat hierboven tussen aanhalingstekens en dat is puur omdat Ford in 1917 maar liefst 4 films regisseerde. Waar (volgens mij) MovieMeter titels die in hetzelfde jaar zijn uitgekomen alfabetisch sorteert, pakt IMDB dat anders aan en volgens hen zou Bucking Broadway Ford's 4e film zijn. Grappig detail: Straight Shooting, The Secret Man en A Marked Man zijn allemaal met Harry Carey in de hoofdrol maar hij speelt er ook telkens hetzelfde personage in, namelijk Cheyenne Harry.

Het personage is echter geen creatie van Ford aangezien Carey ook al die naam kreeg in het nagenoeg onbekende A Knight of the Range uit 1916. Ford was blijkbaar wel onder de indruk van zowel de naam alsook van de acteur, want hij castte hem nog in talloze andere films en telkens onder dezelfde naam. In ieder geval kun je niet veel eerder teruggaan als je iets van het beginoeuvre van Ford wil kijken en wat blijkt? Dit is eigenlijk echt nog wel een vermakelijk filmpje. Silent movies zijn een genre waar ik niet altijd evenveel zin in heb, maar dit is een kolfje naar mijn hand. Een eenvoudig plot rond een cowboy die verliefd is en zijn verloofde van hem gestolen ziet worden door een gladde veehandelaar en naar de grote stad besluit te trekken om haar terug te winnen. Uiteraard komt het tot een confrontatie en uiteraard wint onze held zijn grote liefde terug, maar Ford verliest nergens veel tijd en eindigt zijn film met een heuse knokpartij. Altijd fijn om te zien in dit soort films en ik ben blij dat dit een aantal jaar geleden nog een versie is teruggevonden en bovendien ook gerestaureerd is.

Zo staat er op Youtube een versie met nieuwe tussentitels, want John Ford heette in zijn beginjaren nog Jack Ford en werd zodoende ook nog op deze manier gecrediteerd maar daar is in bovenstaande versie echter niets meer van te zien. Maakt op zich weinig uit, maar het is fijn dat een film van meer dan 100 jaar oud toch nog steeds draaglijk is om te zien. Enig minpuntje zijn de donkere scènes aan het einde wanneer het om de kameraden van Cheyenne gaat, maar dat is maar een kleine smet. Bucking Broadway is niet het eerste dat ik van Harry Carey heb gezien, maar het is wel de eerste echte hoofdrol dat ik zie. Hij doet het in ieder geval goed en ik krijg alvast zin om die andere Ford films met hem eens te gaan zoeken. De film steunt vooral op hem, maar toch mag ook de aanwezigheid van Molly Malone (Helen) en Vester Pegg (Eugeen) niet onderschat worden.

Tof! De niet-John Wayne Ford films konden me tot nu toe minder bekoren, maar misschien is er met Carey wel een nieuwe samenwerking waar ik fan kan van gaan worden. Vlotjes geregisseerd, hier en daar een leuk mopje (Cheyenne die een verwarming verwart met een slang) en gewoon een vermakelijk plot en een sterke cast. Ik vermoed dat Ford nr. 16 ook weer een Carey combo gaat zijn.

3.5*

I must have insonominomina

Op 23 maart begon ik aan de Abbott & Costello queeste. Ik had al eens een tweetal films (Rio Rita en Lost in a Harem) niet lang daarvoor gezien maar met One Night in the Tropics begon ik aan de chronologische eerste film van het duo met ongeveer elke week een film. Een 15 films later werd het zomer en door vakantie+werk+goed weer kwam het er niet meer van om elke week een film te zien. Ik heb toen een zomerstop ingelast en die werd gisteren geëindigd met nr 16, Abbott and Costello in Hollywood.

Misschien maar goed dat ik even een pauze heb ingelast want ten tijde van The Naughty Nineties leken de films me iets te routineus te worden. De film was erg vermakelijk maar leunde teveel op sketches die al eerder waren gebruikt. Gelukkig is in Hollywood weer een stap in de goede richting. Deze keer geen Who's on First sketch maar weer gewoon de ouderwetse Abbott & Costello humor. Natuurlijk voelt het allemaal soms wat gedateerd aan maar dat doen Laurel & Hardy of Chaplin ook dus dit blijft nog altijd wel erg vermakelijk. Het plot komt jammer genoeg nogal traag op gang. In Hollywood kent een aantal vermakelijke scènes (beide scheerscènes o.a.) maar heel het plot rondom de jonge knul die door iedereen in het zak wordt gezet had van mij niet gehoeven en bovenal wordt het redelijk saai uitgewerkt. Normaal gezien kijk ik de films gewoon op mijn laptop/pc maar omdat ik de film persé gisteravond wou zien keek ik hem in mijn bed. Toen de film aan Dr. Spine aankwam, bij Abercrombie's slaapprobleem, heb ik hem zelf even af gezet om hem daarstraks voort te zien. Ik denk dat de LP van Dr. Spine toch weer ingevoerd zou moeten worden... Langs de andere kant kent deze Abbott & Costello wel één van de sterkste eindes uit de voorbije films. De opbouw naar de typische achtervolgingsscène begint al redelijk vroeg (heerlijk hoe Abercrombie en Le Maire elkaar elke keer tegen komen zonder het te beseffen) maar vooral het einde is om je duimen en je vingers van af te likken. Meestal worden de eindes nogal gekenmerkt door Costello die wat ligt te schreeuwen voor een scherm (niets mis mee trouwens) maar hier is het bij het merendeel van de scènes niet op te merken. Al vanaf het moment dat er wordt gezegd dat er in de rollercoaster geen echte mensen mogen zitten, weet je dat Costello er verzeild in gaat geraken. Het zorgt in ieder geval voor heerlijke scènes met een Costello in topvorm.

Vreemd dat deze Abbott & Costello van MGM is. Ik was nog even aan het twijfelen (het was tenslotte een aantal maanden geleden dat ik nog een film van het duo had gezien) maar gaandeweg was ik er toch zeker van dat ze oorspronkelijk van Universal zijn. Er is blijkbaar een logische verklaring voor, Universal leende het hilarische duo uit voor 3 films (deze, Rio Rita en Lost in a Harem) maar het fijne weet ik er ook niet juist van. Wel weet ik dat MGM veel te weinig gebruik maakten van het feit dat dit zich in een filmstudio afspeelt. Namen als Clark Gable, Judy Garland en dergelijke worden genoemd maar niet getoond terwijl die in de tijd van filmen onder contract stonden bij MGM. Nu krijgen we een hoop tweederangs acteurs voorgeschoteld. Een gemiste kans in mijn opzicht want hier hadden ze meer kunnen uithalen. Abbott & Costello blijven toch heer en meester van de komiek. Ze hebben een heerlijke komische timing en ik vraag me dan echt af waar ze het aan hebben verdiend om ze vergeten te worden. Abbott is de perfecte aangever voor de stuntels van Costello maar het zijn vooral de gesprekken die zo geweldig zijn. Hoe Abbott Costello altijd in het zak zet, ik kan er naar blijven kijken. Het vrouwelijke schoon is ook alweer goed aanwezig in de film, Abbott & Costello hadden toch veel chance precies, want Frances Rafferty is een mooie toevoeging aan het lijstje van actrices in de film. Al blijft mijn all-time favoriet toch Marilyn Maxwell maar soit, dat doet er nu niet toe. Bob Haymes, toen nog Robert Stanton, is een kneus van hier tot in Tokio en past ook niet echt in de film. Dan was Carleton G. Young als Le Maise een stuk vermakelijker.

Abbott & Costello zijn hilarisch. Na 16 films hebben ze zich nog maar één of twee onvoldoendes weten te halen maar de goede films zijn een stuk in de meerderheid. Het duo is fantastisch, het verhaal wat minder en het gevoel blijft dat MGM hier meer mee had kunnen doen maar toch een solide voldoende.

3.5*

Jeepers! the creepers are after somebody - and guess who!

Tjah, het is nu niet echt moeilijk om te gokken wie de ongelukkige slachtoffers zijn. Alleen maar Abbott & Costello zouden dit kunnen afbrengen en ik was benieuwd wat ze van gingen maken doordat de Meet *insert Universal Monster* films toch wel tot het bekendste van hun werk horen.

Oorspronkelijk wou Costello dit helemaal niet maken eigenlijk. Hij vond het idee maar redelijk kinderachtig, "No way I'll do that crap. My little girl could write something better than this." waren zelfs zijn exacte woorden, maar dankzij de Charles Barton, die ondertussen een goede vriend was geworden, en een voorschot op zijn salaris zwichtte hij uiteindelijk toch. Ik ben er niet kwaad voor want dit is tot nu toe de beste film uit de hele reeks, nummer 22 trouwens voor de geïnteresseerden. Op zich is het qua humor niet zo vernieuwend ten opzichte van de voorgangers maar het is gewoon de aanwezigheid van de 3 giganten die dit echt tot een waar genot maken. Ik zie Abbott & Costello eigenlijk het liefste in dit soort films waar ze lekker los kunnen gaan, iets wat vooral geldt voor Costello. Een oud kasteel op een verlaten eiland is natuurlijk een geweldige springplank voor vreemde gebeurtenissen en daar zit Meet Frankenstein natuurlijk vol mee. Het plot van de film is ook één van de origineelste in de reeks (Dracula wilt het monster van Frankenstein terug tot leven brengen maar wilt niet dezelfde fout maken als Dr. Frankenstein en besluit een nieuw stel hersens in het monster te planten. En natuurlijk zijn het de hersenen van ons aller geliefde Lou Costello) Origineel en erg leuk in ieder geval. Gaandeweg komen er nog een paar geweldige nevenpersonages op de proppen waardoor dit een waar feest van herkenning wordt als je ietwat vertrouwd bent met de Universal klassiekers. Zelfs de Invisible Man heeft nog een erg kleine bijrol. Qua routines is dit een beetje een magere zit (alleen de bewegende kaarsroutine uit die andere haunted house film, Hold That Ghost, komt tevoorschijn) maar dat kan de pret zeker en vast niet deren. Qua effecten is dit trouwens ook wel mooi in de lijn van de sfeer van de bekende Universal horror reeks.

Abbott & Costello zijn zoals altijd weer geweldig. Ze zijn nog altijd zo heerlijk op elkaar ingespeeld dat het gewoon erg vermakelijk wordt om naar hen te kijken. Na 22 films ben ik ze nog altijd niet beu geraakt en ik twijfel of ik ze ooit beu zou geraken. Het is een geniaal duo dat perfect op elkaar is ingespeeld. Costello zijn mimiek, zijn druk gedoe gecombineerd met Abbots uitgestreken gezicht. Ontzettend jammer dat ze zo in de vergetelheid zijn geraakt. Toch stelen zij de show eens niet in deze film. Hoewel dat is niet waar, Abbott & Costello stelen altijd de show maar nu worden ze mee ondersteund door 3 geweldige acteurs. De eerste is de bekendste, namelijk Bela Lugosi. Mijn broer is altijd al hevige fan geweest van Lugosi en op den duur werd ik ook gebeten door zijn fanatisme. Met reden want Lugosi speelt dit werkelijk geweldig. Hij doet zijn rol van de originele Dracula gewoon over maar zijn serieusheid in combinatie met de grappen en grollen van het duo zorgt voor hilariteit alom. Ook leuk om Lon Chaney Jr. als de Wolf Man tevoorschijn zien komen. Persoonlijk heb ik hem altijd serieus ondergewaardeerd gevonden, als je het over de Universal Monsters hebt, hoor je bijna nooit zijn naam hoewel hij in zijn carrière zowel de Wolfman als Dracula als Frankenstein als de Mummy heeft gespeeld! Beetje jammer maar daar valt nu eenmaal niet veel aan te doen. Hier is hij wederom weer van het niveau dat ik van hem gewend ben. Ook Glenn Strange is de moeite waard als het Frankenstein monster. Hij moet niet zo bijster veel doen maar toch, het blijft heerlijk om Frankenstein te zien. Het is jammer dat ze Karloff hier niet voor hebben gestrikt want dat had het echt afgemaakt. Karloff heeft nochtans wel wat reclame gemaakt voor de film (o.a. promotieshots waarin hij in de rij staat voor een kaartje voor de film of een shot waar hij de poster is aan het bewonderen, met reden ook want dit is een erg sfeervolle poster) maar meespelen wou hij niet doen. Voor de make-up zou Universal voor de eerste keer sinds hun creatie van het monster de zaken eens anders aanpakken en het is wel geslaagd vind ik. Het origineel blijft het beste maar doordat daar zoveel werk inzat, vind ik dit wel een goede oplossing voor de acteurs die de rol moeten vertolken. Ook geweldig dat ze voor het erg kleine bijrolletje van de Invisible Man Vincent Price hebben kunnen strikken. Claude Rains had authentieker geweest maar met Price ben ik meer als gelukkig. Lenore Aubert en Jane Randolph zijn trouwens weer twee erg mooie verschijningen, blijf me afvragen waar Barton ze vandaan blijft houden.

Tot nu toe de ultieme Abbott & Costello film. Het plot loopt lekker en zit vol met goede vondsten. Het duo is geniaal en het vrouwelijk schoon is er genoeg maar het zijn toch de 4 Universal Monsters die dit zo geweldig maken. De eerste Abbott & Costello die 4.5* krijgt maar hij heeft het verdient.

4.5*

Great. My secret weapon is PMS

Als grote fan van de serie 'Buffy, the Vampire Slayer' kon ik het natuurlijk niet laten om de film mee te pakken toen ik hem voor 6 euro vond. Ik verwachte wel dat hij redelijk slecht ging zijn (Whedon was er zelf ook niet content van en wou een andere weg inslaan met de serie) maar eigenlijk viel hij best mee. In ieder geval heb ik me gisteravond wel vermaakt.

Ik heb een tijd geleden heel de reeks uitgezien, inclusief de vele extra's die op de seizoenen staan, maar daaruit bleek dat Whedon eigenlijk helemaal niet gelukkig met de manier waarop het script werd gebruikt. Op den duur werd het zo erg dat hij is opgestapt en dat is toch wel te merken aan de film. Af en toe voel je de touch van de man in kwestie maar over het algemeen is het allemaal een stuk minder dan de spin-off. Vooral naar het einde slaat de film soms compleet de bal mis. Het ergste vond ik nog de doodscène van Amilyn, die op mijn hoes trouwens Lefty wordt genoemd. Geen idee wat de makers bezielden maar waarom is er besloten om Amilyn zo idioot te laten ronddansen wanneer hij gespietst is? Zonde en ook het eindgevecht met Lothos is nogal teleurstellend. Waar de film met de meeste vreemde wendingen nog weg geraakte, voel je hier toch echt wel het gebrek aan Whedon. De climax van elk Buffy seizoen is uitstekend, het wordt zelfs beter per seizoen, maar dit is toch redelijk teleurstellend. Toch heeft de film een redelijk leuke sfeer over zich hangen. Als fan van de serie is het leuk om een aantal beginnende personages geïntroduceerd te zien. Pike, ik dacht eerst dat ze Spike zeiden, is een mengeling tussen Angel en Xander en Merrick heeft zowat dezelfde Engelse trekjes als Giles. Toch is het het beste om de film en de serie los van elkaar te zien want anders klopt het allemaal langs geen kanten. Mochten ze het script van Whedon compleet gebruikt hebben, en het dus niet 'lichter' willen maken, zou het allemaal perfect passen want Whedon heeft zijn ideeën later allemaal gebruikt in de Buffy Origin comic. Ach, vermakelijk voor een keer maar niet meer dan dat.

Ik was natuurlijk gewend aan de acteurs van de reeks. Sarah Michelle Gellar zal voor altijd in mijn geheugen gegrift staan maar soms moet je mensen gewoon een kans geven, met Stargate had ik hetzelfde probleem. Gellar blijft superieur maar ik moet toegeven, Swanson deed het eigenlijk helemaal niet slecht. Een leuke verschijning maar ook iemand met een meer dan redelijke komische timing. De film neemt zich langs geen kanten serieus en dat doet de film goed. De dialogen voelen Whedonesque aan maar Swanson weet ze goed te vertolken. Donald Sutherland is ook erg te pruimen. Hij is natuurlijk geen Anthony Stewart Head maar geeft op zich wel een redelijke prestatie, al kwam hij soms wel vrij pervert op me over. De hoed, de streakerjas, ... Aan de vampierenkant maakten ze zich vaak nogal belachelijk. Paul Reubens zet een redelijke rol neer maar weet dit alles te vernietigen door zijn sterfscène. Op Imdb staat dat hij het allemaal heeft geïmproviseerd en het is er aan te merken, het trekt op niet veel. Hauer is trouwens hilarisch in zijn rol van Lothos. Nu heb ik al redelijk wat crappy vampieren gezien maar dit sloeg werkelijk alles maar toch is het niet storend omdat het overduidelijk is dat Hauer zijn rol, net zoals heel de film, niet serieus nam. In een kort interview met wat castleden als extra op mijn DVD wordt er meermaals verkondigt "Ik kan echt niet geloven dat ik een film zat die Buffy the Vampire Slayer noemt". Luke Perry, vooral bekend van Beverly Hills 90210, doet het bijlange na niet slecht. Hij zet een leuke combinatie neer van David Boreanaz en Nicholas Brendon (Angel en Xander), al komt hij in de 'coolere' scènes niet echt over omdat hij zo verschrikkelijk mager is. Voor de rest nog een paar leuke bijrollen waaronder het eerste rolletje van Hilary Swank, een hilarische rol van David Arquette en natuurlijk Ben Affleck die even een basketbalspeler is.

Het is het beste om de reeks en de film apart te zien. Lukt dit dan krijg je een vermakelijk campy filmpje dat zich totaal niet serieus neemt. Goed voor een avond dat je zin hebt om wat te lachen maar wanneer je continu zit te vergelijken moet je je klaar houden voor een bron van ergernis. Ik heb me in ieder geval geamuseerd.

3.5*

Dat is het beste nieuws dat ik heb gehoord sinds ik gestorven ben!

Met Buitenspel is Jan Verheyen alweer aan zijn derde voetbalfilm gekomen. Vreemd eigenlijk voor een regisseur die zelf beweert bitter weinig met voetbal te hebben, maar hij beschouwt Buitenspel dan ook meer als een drama met nu toevallig voetbal als setting. Je zou dit volgens hem dan ook perfect kunnen maken in Amerika met baseball als sport of in India met cricket, maar België is en blijft een voetballand en stond de regisseur dus voor de 3e keer in 5 jaar op een voetbalveld te filmen.

En opnieuw is het een remake van een Nederlandse film. Blijf het vreemd vinden dat hij zo vaak kiest om een reeds bestaande film opnieuw te maken, maar ik moet toegeven dat ik zijn stijl toch wel ben beginnen te waarderen. Verheyen is zo'n regisseur die er zijn hand niet omdraait om een vlotte feelgood film te maken en met films als Boys en de eerste Team Spirit lukt dat perfect. Buitenspel mag zich ook aan dat lijstje toevoegen, maar het is wel wat een nipte als ik eerlijk moet zijn. Waar Team Spirit en zijn andere films nog wat meer gericht zijn op een ouder publiek, is Buitenspel een jeugdfilm pur sang. Wel eentje met een misplaatste naaktscène (dat is toch iets waar wij Belgen toch wat meer last mee hebben gehad, hetzelfde kan gezegd worden van Ad Fundum) maar verder lijkt dit me vooral een film te zijn voor de leeftijdgenootjes van Gilles. De gebruikelijke elementen passeren de revue (onder andere een schuif vol verborgen facturen die tevoorschijn komen na de dood van de vader) en het eindigt allemaal nog (semi) goed.

In de extra's op de DVD (onder andere een reportage van De Rode Loper) wordt de jonge Ilya Van Malderghem serieus geprezen. Het is Filip Peeters die verkondigt dat het ofwel de nieuwe Jan Decleir gaat worden of dat we hem gaan terugzien als Rode Duivel. Het is uiteindelijk geen één van de twee geworden (Van Malderghem zou zijn acteercarrière hierna links laten liggen), maar een groot gemis is het in mijn ogen niet. Het is vooral een erg leuke Filip Peeters, blijft toch een erg fijne acteur, en een al even degelijke Joke Devynck die de meeste punten weten te scoren. Peter Bulckaen doet hetzelfde als gewoonlijk en dat is vrij weinig dus. Verder nog de gebruikelijke usual suspects in een cameo of grotere bijrol (Stany Crets als trainer, Peter Van den Begin als scheidsrechter, Warre Borgmans als dokter, ...) en opnieuw een soundtrack van Jan Leyers.

Ik had wel zin in een ouderwetse feelgood film en dan kun je bij Jan Verheyen toch meestal wel terecht. Moet wel zeggen dat de voetbalscènes er hier trouwens een stuk degelijker uitzien dan in zijn andere films, misschien toch eens iemand extern aangenomen? Michaël Pas zat er in ieder geval al wel tussen als spelcoach als ik de aftiteling moet geloven.

Kleine 3.5*

Buddha bless you

Een paar dagen geleden was het poging 2 om South Shaolin VS North Shaolin eens te kijken. De eerste keer was ik halverwege in slaap gevallen en aangezien het te lang geleden was (en het eerste stuk verre van nog fris in het geheugen zat), was ik maar terug opnieuw begonnen. Wat blijkt? Wederom terug in slaap gevallen en de eerste keer kan dat nog mijn schuld zijn, maar als dat een tweede keer bij dezelfde film voorkomt.. Dan scheelt er toch iets. Dan maar de dag erna teruggespoeld tot waar ik het me kon herinneren en de film verder afgekeken.

Om maar duidelijk te maken dat het begin van de film erg taai is om door te komen. Er wordt een onnavolgbaar plot op poten gezet waarin twee zonen gescheiden van elkaar worden en waarvan er eentje in het South Shaolin kamp terecht komt. Alleszins toch iets in die richting, want het probleem met South Shaolin VS North Shaolin is dat er eigenlijk drie versies bestaan. Aangezien dit een Taiwanese/Zuid-Koreaanse productie is (het meer betrouwbare HKMDB geeft enkel aan dat regisseur Chia Chun Wu uit Taiwan komt en zegt verder niets over een co-productie) zijn er ook twee verschillende versies gemaakt. Vraag me niet waar de verschillen in beide versies zitten, want ik heb sowieso het gevoel dat de Engelse variant die ik heb gezien (zowat de enige die beschikbaar is op DVD lijkt me, mijn versie zit in de Kung Fu Classic Vol xx collection) nogal verknipt is. Overgangen lopen niet soepel, het plot is lastig te volgen en uiteraard is er weer die abominabele - ik begin er in deze collectie echter wel gecharmeerd door te worden - Engelse dub.

Toch een aantal redenen om dit eens een kans te geven en in de eerste plaats is dat Casanova Wong. Sowieso al een übercoole naam maar iemand die vooral het bekendst is geworden dankzij onder andere Warriors Two (met Sammo Hung) en The Fearless Hyena (met Jackie Chan). Fijn om hem in ieder geval nog eens tegen te komen en hij maakt hier ook zijn debuut als action director. Vreemde keuze dan dat juist hij ervoor kiest om niet zijn bekendste moves (vooral zijn benenwerk) te tonen, maar de hoofdrol gaat hem goed af. Eagle Han Ying is een toffe slechterik maar vooral het absurde laatste halfuur is te leuk. Opeens komen er ronddansende doodskisten aan te pas, wordt Wong aangevallen door geesten, zijn er ninja's die vuur spuwen, ... Het heeft allemaal niets met het plot of de personages an sich te maken maar het is wel een aangename afwisseling. Het is hier dat de film dan nog wat van zijn punten sprokkelt, want die typische comedy (die sidekicks!) komt hier verre van tot zijn recht.

Vreemd filmpje in ieder geval en de zoveelste onvoldoende in deze collectie en toch blijf ik ze maar kijken. Er zit toch altijd wel een zeker iets in dat ervoor zorgt dat ik me weer wil wagen aan de volgende film in de reeks. Misschien kom ik Chia Chun Wu nog wel eens terug tegen, al lijkt die zich vooral met de nodige Bruce-splotaition filmpjes bezig gehouden te hebben.

1.5*

Are we fucking Vikings?

Bullet to the Head bleek al snel een film te zijn om in het oog te houden. Na 10 jaar terug een bioscoopfilm van Walter Hill (de miniserie Broken Trail dus even niet meegerekend) maar alsof dat al geen reden genoeg is bleek de cast te bestaan uit legende Sylvester Stallone en de immer machtige Jason Momoa voor wie ik een zwak heb sinds Stargate Atlantis. De film verdween echter weer uit mijn gedachten, ik moet toch echt eens een to-see lijst gaan bijhouden, maar gisteren schoot hij me ineens terug te binnen en ineens maar eens opgezet.

Maar het is wat een makke bedoening geworden als ik eerlijk moet zijn. Walter Hill heeft bij mij legendarische status bereikt met The Warriors maar met deze buddy film slaagt hij toch ietwat de bal mis. Iets wat vooral te wijten is aan de miscasting van Sung Kang als flik. Normaal gezien was het dan ook helemaal niet de bedoeling dat Kang hier aan ging meedoen want de rol was bedoeld voor Thomas Jane. Die was echter nog door de oorspronkelijke regisseur aan boord gehaald (Wayne Kramer verliet de set na een geschil met Stallone) en werd nadien door producer Joel Silver buiten gegooid. De chemie tussen Stallone en Kang is nagenoeg niet aanwezig waardoor heel de essentie van de film om zeep wordt geholpen. Dit soort films drijft gewoon op de chemie tussen beide personages (beste voorbeeld blijft natuurlijk de Lethal Weapon franchise) maar je begrijpt niet waarom Bonomo überhaupt Kwon helpt. Het komt niet over en het doet de film praktisch de nek om. Plus het feit dat heel de politieafdeling corrupt ging zijn zie je al van erg ver aankomen maar de finale strijd tussen Bonomo en Keegan met de bijlen maakt erg veel goed.

En gelukkig hebben we nog Stallone. Hij begint misschien ietwat te oud te worden voor dit soort rollen maar het gaat hem nog altijd wel vrij goed af. Misschien volgende keer terug wat meer zelfspot maar bon, dat is toch iets dat meer in Schwarzenegger zijn straatje past. Mamoa blijft even indrukwekkend als altijd. Ik hoop dat dit een opstapje kan zijn naar meer van dit soort rollen want in dit soort bad-guy rollen is hij weergaloos, al moet hij zijn dreadlocks en baard terug laten staan, maakt hem nog net iets indrukwekkender. Toffe bijrollen ook voor Sarah Shahi die perfect is gecast als dochter van Stallone en Christian Slater. Visueel zit de film ook degelijk in elkaar, al stoorde de oranje flashes die je soms tussen de cuts ziet me wel wat.

Had hier vrij veel verwacht door de combinatie van Hill - Stallone - Momoa maar de mix wordt vreemd genoeg bijna compleet onderuit gehaald door de miscasting van Sung Kang. Het is niet gezegd dat Thomas Jane dit beter had kunnen doen maar het is wel erg waarschijnlijk. Jammer, erg jammer maar met onder andere The Last Stand hebben we toch wel wat degelijk actievermaak in de cinema gekregen.

2.5*

She's perky all right. She makes you want to sneak up behind her with a pillow and suffocate her

Het was bij Woody Allen's recentste film, To Rome with Love, dat me eigenlijk opviel dat ik enkel bekend was met zijn films vanaf 2005. Het was rond dat jaartal dat ik me begon te interesseren in zijn films en ik pakte meestal zijn nieuwste creaties mee in de cinema. Ik las echter bijzonder vaak dat Allen vroeger toch nog beter was en vermits ik zijn nieuwste films (Vicky Christina Barcelona en Midnight in Paris bijvoorbeeld) erg te pruimen vind, wou ik wel eens op zoek gaan naar wat van zijn ouder werk. Op goed geluk deze Bullets over Broadway gekocht en gisteravond eens opgezet.

En ik ben hier erg aangenaam door verrast. De hoes deed me vermoeden dat ik met een kitscherige, verouderde film te maken ging hebben maar Allen weet er hier een erg vermakelijk geheel van te maken. In het begin ligt het tempo vrij hoog en juist wanneer je denkt dat het allemaal wat minder begint te worden, begint Cheech zich met de dialogen van het toneelstuk te moeien en vind de film zijn tweede adem. Voor de rest zit Bullets over Broadway vol met een aantal erg leuke typetjes, de ene natuurlijk meer geslaagd dan de andere. Zo was Olive heerlijk met dat nasale stemmetje en de niet zo al te hoge intelligentie maar vond ik Warner wat te gemakkelijk doordat je al van erg ver zag aankomen dat het er gewoon op ging uitdraaien dat hij weer dik ging worden. Eindelijk ook eens een duidelijk voorbeeld gezien van het typische Woody Allen typetje dat regelmatig in zijn films verschijnt en vooral een kopie van de regisseur zelf blijkt te zijn. Dat gebeurt deze keer in de vorm van David Shayne en zorgt in ieder geval voor een aantal leuke scènes met de maffioso. Eenmaal dat Olive het loodje legt verliest de film een beetje zijn vaart omdat hiermee de kern van het verhaal, de gemaakte compromis tussen David en de gangsters, verdwijnt.

Veel verschillende en uitgesproken typetjes dus maar Woody Allen weet een goede cast rond zich te verzamelen. Jennifer Tilly kan ik me alleen nog maar goed voorstellen in El Padrino (waar ze toch een ander soort rol speelt, hoewel het allebei met gangsters heeft te maken) maar is hier in ieder geval heerlijk op dreef. Zeker die geweldige stem maakt haar personage compleet af. John Cusack is zo'n acteur waar je nooit goed van weet wat je kan verwachten want de ene moment kan hij pure genialiteit zijn (Usual Suspects en Seven!) maar soms kan hij ook zo bedroevend slecht zijn. Geniaal is hij hier niet maar het behoort toch zeker en vast tot één van zijn betere rollen. Het zijn echter de gangsters, met Chazz Palminteri op kop, die de show compleet weten te stelen. Dianne Wiest is op zich ook wel geslaagd in haar rol van manipulatieve diva die met gemak Cusack om de vingers windt maar die Oscar is dan weer wat overdreven. Had hem liever naar Uma Thurman voor Pulp Fiction willen zien gaan maar bon, het is wat het is natuurlijk. Tot slot rest Jim Broadbent nog maar die stelt hier wat teleur. Ik ken hem alleen maar van zijn recentere werk à la Harry Potter en The Iron Lady en daar was hij toch wel wat beter.

Ik had wat schrik om me aan Allen's oudere werk te beginnen doordat ik de indruk heb dat hij af en toe wel eens een misser heeft maar dit kon me in ieder geval bekoren. Erg vlotte dialogen, een leuk gegeven en een uitstekende cast zorgen ervoor dat Bullets over Broadway een vermakelijke film is.

4*

If you work for a living, why do you kill yourself working?

De dood van Eli 'The Ugly' Wallach zal de liefhebbers van The Good, the Bad and the Ugly niet ontgaan zijn. Hij is 98 jaar geworden, heeft een oeuvre om U tegen te zeggen en heeft bovenal een aantal iconische rollen neergezet. Het was alweer een aantal jaar geleden dat ik de film, met wat over het algemeen als zijn beste rol wordt beschouwd, had gezien en een herziening leek me een mooie gelegenheid om de acteur te eren.

Ik heb altijd al wel een zwak gehad voor Sergio Leone. Toen ik me nog niet lang voor film begon te interesseren was opeens Once Upon a Time in the West daar. Ik was meteen verliefd en Leone was ook één van de eerste regisseurs (samen met Alfred Hitchcock) waar ik bewust films van begon op te zoeken. Hoewel de algemene tendens andersom lijkt te zijn, bleef ik altijd met het gevoel zitten dat Once Upon a Time in the West beter was dan deze. Men zegt echter dat je films op verschillende periodes in je leven moet zien en ik was wel benieuwd wat een herziening meer als 5 jaar later zou brengen. De hekelpunten blijven echter nog altijd aanwezig en dat is namelijk dat het gewoonweg te lang duurt eer ons trio aankomt op het kerkhof. Daartussen zitten een aantal geniale scènes, maar Leone rekt de boel ook nodeloos lang. Heel het segment met het opblazen van de brug bijvoorbeeld had voor mij zeker en vast niet gehoeven en haalt de vaart uit de film. Gelukkig weet de regisseur met het einde voor een heerlijk stukje cinema te zorgen. De Mexican standoff onder begeleiding van Ecstacy of Gold... Het is en blijft een legendarisch fragment, des te jammer dat het zo lang duurt eer Leone aan zijn slotstuk komt.

Het was alweer zo lang geleden dat ik de film had gezien dat ik zelfs niet meer wist dat Tuco eigenlijk de hoofdrol vertolkte. Blondie en Angel Eyes hebben natuurlijk ook hun nodige portie in de film, maar ik ontdekte voor het eerst diepgang in Tuco die de anderen niet hebben. De conversatie tussen Tuco en Blondie nadat ze Tuco's broer hebben bezocht is misschien wel de treurigste (Tuco die overduidelijk liegt) en tegelijkertijd de mooiste (Blondie die overduidelijk weet dat Tuco liegt, maar zijn mond houdt) scène die de film kent. Wallach is voor mij dan ook de echte ster van de film, al zul je mij nooit horen verkondigen dat Eastwood en Van Cleef hier niet thuishoren.

Zelfs een dag later blijf ik twijfelen tussen 3.5* of 4*. Het middenstuk haalt de vaart serieus uit de film, maar daar staat wel een uitstekend begin en einde tegenover. Bovendien kan de film rekenen op een cast die wel erg goed op elkaar ingespeeld is. Laat ik ter ere van Eli Wallach de film dan toch maar het voordeel van de twijfel geven.

Kleine 4*

Welcome to Burlesque

Al vanaf de eerste moment dat er beelden verschenen van Burlesque was ik wel benieuwd naar de film. Waarom? Omdat ik dit soort films best wel graag zie. Films zoals Nine en Moulin Rouge heb ik recent ontdekt en doordat ik Nine in de cinema had gezien bleek dat dit op groot scherm met geweldig geluid een dikke meerwaarde heeft. Ik twijfelde dan ook niet om dit zo snel mogelijk te gaan zien want jammer genoeg kennen musicals meestal geen lang leven op het grote scherm. Ook nu zat er weer bijzonder weinig volk. Ik was met mijn broer de eerste in de zaal en we begonnen ons toen wat te generen toen er werkelijk geen andere mannen verschenen toen de kleine schare bezoekers toestroomde. Er waren wel 2 homo's (het was echt wel overduidelijk) en een getrouwd koppel dat de leeftijd had alsof ze de eerste burlesque show nog hadden meegemaakt maar voor de rest alleen maar vrouwen. Ach, eenmaal de lichten uit waren was er toch geen verschil te zien.

Christina Aguilera was eigenlijk niet de reden waarom ik dit wou zien. Ik ken werkelijk niets van haar muziek, enkel het verschrikkelijke "You're beautiful" dat ik enkel verschrikkelijk vond door de stroom aan make-over programma's waarvoor het nummer werd gebruikt en het feit dat ze met "Candyman" zo om haar clip werd geroemd hoewel dat overduidelijk werd gerat van de Andrews Sisters. Eerlijk gezegd, een hele hoop vooroordelen dus maar die blaast ze hier werkelijk compleet weg. Ik ga me nog altijd niet in haar muziek verdiepen, daarvoor is het mijn stijl niet, maar de dame heeft vast en zeker een dijk van een stem. Vanaf het eerste moment dat ze haar keel opentrekt in de bar/café zat ik daar met een open mond want wat voor een performance zet ze hier neer! Werkelijk heerlijk voor naar te kijken. Zelfs hetgeen waar ik een heilige schrik voor had, dat ze werkelijk geen zak kon acteren, was compleet niet waar. Ik begrijp dan ook niet goed waar de commentaar vandaan komt dat ze niet goed kan acteren. Het is natuurlijk geen geniale rol maar ze doet het hier meer dan degelijk. Over het zingen heb ik al gehad maar ze komt gelukkig ook geloofwaardig over in de scènes die er echt toe doen. Ik had het niet verwacht maar chapeau, Christina Aguilera. De actrice waar ik de film wel graag voor wou zien was de wondermooie Kristen Bell. Tegenwoordig zit ze in haar zwartharige periode, ik heb ze liever blond maar ik denk dat ze dan teveel op Aguilera had getrokken, maar het maakt allemaal niet uit want ook zij speelt een magnifieke rol. En niet zomaar een bijrolletje maar een grote sleutelrol die ze perfect weet te dragen. Ze is aandoenlijk, ze is sexy, ze is een trut maar ze is bovenal een geweldige actrice. De ene moment kun je haar vervloeken maar de eindscène tussen haar en Ali maakt werkelijk zoveel goed. Eerst het uitvliegen tegen een andere danseres omdat ze aan haar spullen zat, dan vies zien naar Ali maar uiteindelijk toch glimlachen. Ik zat met een dikke glimlach op mijn gezicht en die komt nu terug als ik aan de scène denk. Ik volg al een tijd Will & Grace en daar is één van de hoofdpersonages, Jack McFarland, een grote fan van Cher met als resultaat dat ze daar eens af en toe een gastrolletje in vertolkt. Meestal niet echt de moeite waard dus ik had mijn twijfels of ze hier dan ook goed in ging passen, ik had ook het gevoel dat de oude Cher langs geen kanten ging passen bij het jonge bloed waar de film mee vol zit. ik had niet fouter kunnen zitten want ook Cher is gewoon ijzersterk. Ze heeft hier en daar ook een nummer dat ze uitstekend doet, iets te nasaal naar mijn zin, maar ze weet haar rol erg overtuigend te brengen. Burlesque is ook de film geworden waarbij ik vaak dacht: "He, die ken ik ook al ergens van". Veel bekende gezichten (o.a. Gigandet uit Never Back Down en Gallagher uit The O.C.) maar die doen het dan ook allemaal uitstekend. Gigandet was een verrassing doordat ik hem alleen maar zijn rol als bad boy uit Never Back Down kon herinneren, Twilight heb ik zowat verdrongen, maar als love intrest van Ali is hij meer dan op zijn plaats. Was ik trouwens de enige die soms aan Alex uit A Clockwork Orange moest denken met de hoed en de make-up?

De songs waren anders dan ik had verwacht. Ik had gedacht dat de film meer op Nine ging trekken en dat echt iedereen hun eigen nummer had. Ik verschoot er dan ook eerst even van dat er zoveel aan playback werd gedaan. Een tikkeltje jammer maar ook wel ergens te begrijpen doordat de aandacht vooral naar Aguilera en Cher gaan op muzikaal vlak. De covers zijn op zich een leuke toevoeging, de Marilyn Monroe cover had voor mij echter niet gehoeven, maar de focus komt, terecht, op de nummers van Aguilera en in mindere mate op die van Cher. In ieder geval wel uitstekende en catchy nummers. Wat ik wel redelijk stom vond is dat Jack continu op zijn pianootje riedeltjes zit te componeren en dat er op het einde zo'n nummer als 'Show me how you burlesque' uitkomt. Soit, echt storen doet het me niet maar het viel me wel op. Van het plot had ik niet zo bijster veel verwacht en je krijgt ook niet zo erg veel. Burlesque is op dit gebied nogal standaard maar eerlijk gezegd kan me dat niet zo veel schelen. Het is allemaal redelijk voorspelbaar maar daar zit juist de kracht van dit soort films. Hier verwacht je geen plottwists of dergelijke maar gewoon een solide Hollywood verhaaltje over een jonge vrouw van het kleurloze platteland dat het gaan maken in de kleurrijke stad. Niets meer, niets minder maar wel perfect voor de film.

De aankleding van de film ziet er trouwens ook wel werkelijk uitstekend uit. Visueel is de film dik in orde, ik denk dat dit ook de reden is waarom ik dit soort musicals graag zie, maar ook de choreografie is om je vingers van af te likken. Oké, er komt redelijk wat playback aan te pas, de film komt daar ook overduidelijk voor uit, maar de synchrone passen en shows kun je onmogelijk faken. Het is hiermee dat Burlesque dan ook nog een groot aantal punten scoort want het ziet er allemaal werkelijk fantastisch uit. De sfeer die de film uitademt is dan ook geweldig om naar te kijken, je maakt precies terug een sprong in de tijd en je bent teleurgesteld dat je zelf niet in die tijd bent geboren. Het zag er ook allemaal pikanter uit dan ik had verwacht. Ik dacht dat men wel ging oppassen voor Aguilera's imago maar de kleedjes die ze aanheeft, damn! Daarmee dat ik ook niet begrijp dat hier zo weinig mannen naar gaan kijken. Een hoop knappe vrouwen in sexy outfits... Het is onbegrijpelijk dat er maar 3 hetero's in de zaal zaten. Soit, de nummers zijn uitstekend gechoreografeerd en visueel is de film ook vaak een waar spektakel. Dat er maar meer van dit soort films komen.

Ik verwachte een goede film en kreeg een uitstekende film. Elke acteur is perfect in zijn rol en Aguilera steelt de show. Visueel is dit een waar spektakel en het plot blijft perfect voor de film. Jammer van het playback gedeelte maar de paar live nummers maken veel goed. De film is in ieder geval de moeite waard om in de cinema te zien want daar komt het allemaal toch net iets beter tot hun recht. De score lijkt me duidelijk.

4.5*

Osbourne Cox? I thought you might be worried... about the security... of your shit

In de videotheek was het twijfelen tussen deze Burn After Reading of Pineapple Express. We hebben een munt getost en het werd deze. Het bleek geen slechte keuze te zijn.

Burn After Reading bevat een sterrencast waaronder Clooney, Pitt, Malkovich en deze laatste bewijst al direct in een hilarische openingsscène waarom hij het waard is om met die anderen in één adem genoemd te worden. Maar ook Pitt is werkelijk fantastisch als de pretty boy Chad Feldheimer. Vond de manier waarop hij eruit gaat dan ook wel schokkend en onverwacht. De enige die niet echt overkwam was Clooney. Ik vond hem wat teveel aan overacting doen. McDormand speelde ook niet zo goed als dat ik ze in Fargo herinner. De vrouwelijke rollen waren sowieso al karig.

Het verhaal is i.t.t. de vorige Coen brothers film, No Country For Old Men, weer lekker humoristisch en toch ook één waar een serieus randje af was. Er zitten een aantal geslaagde scènes in waaronder Clooney die een 'dildostoel' die hij in een magazine heeft zien staan begint na te maken maar ook een aantal saaiere stukken zoals McDormand die bij de Russische ambassade gaat aankloppen met de CD-rom. Wat trouwens ook wel redelijk onlogisch was.

Burn After Reading is een amusant filmpje met aantal gestoorde karakters en dito verhaallijn maar mist toch nog iets wat de andere Coen films wel hebben maar kan er niet juist men vinger op leggen.

3.5*

Boy, I got vision, and the rest of the world wears bifocals

Het is vreemd hoe je sommige films onbewust links kunt laten liggen. Ik ben een grote fan van zowel Robert Redford alsook van Paul Newman en dan zou je denken dat een samenwerking tussen beide acteurs hoog op de to-see lijst zou liggen. Ik had hier op zich ook wel zin in, maar ergens stond ik hier ook een beetje weigerachtig tegenover. Ik ben niet meteen één van de grootste Western fans die er hier rondlopen en ook het oeuvre van regisseur George Roy Hill kon me, met uitzondering van The Sting, maar matig bekoren.

En ook Butch Cassidy and the Sundance Kid is niet het beste van wat ik beide heren al heb zien brengen. Het grote probleem is de toon die Hill er op nahoudt. Ik kan me op zich nog wel verzoenen met een wat meer komische insteek, maar die fiets-scène met Butch en Etta onder begeleiding van Raindrops keep falling on my head.. Het is een wel erg slechte combinatie. Leuk detail wel bij die scène: blijkbaar kon de stuntman amper iets doen met een fiets waardoor het nagenoeg altijd Paul Newman zelf is op de fiets. In ieder geval, sowieso loopt er flink wat mis met de score van Burt Bacharach die vooral zeemzoet oogt en nooit echt bij de beelden past. Toch is er uiteraard ook veel goeds aan Butch Cassidy and the Sundance Kid. Misschien wel één van de leukste openingsscènes tout court maar vooral ook de onvermijdelijke shootout aan het einde van de film maakt erg veel goeds. Sowieso zit er lekker veel dreiging in de achtervolging waardoor dit op zich wel blijft boeien.

Wat op zich ook niet zo moeilijk is wanneer je klassebakken zoals Robert Redford en Paul Newman ter beschikking hebt. Redford is hier nog niet op het toppunt van zijn kunnen (hoewel ik hem in The Chase en Barefoot in the Park ook al wel sterk tot erg sterk vond) maar de chemie met Newman is al wel zeker aanwezig. Dat is dan ook zo'n acteur waar je als regisseur weinig verkeerd mee kunt doen, al zou het Hill later wel lukken met het abominabele Slap Shot. De main focus ligt op de twee titelrollen, maar wel tof dat Katharine Ross er niet zo bekaaid af komt als je zou verwachten van dit soort rollen. Hill neemt de tijd om haar in de film te werken en Ross (die er trouwens geen goede relatie met de regisseur op nahield) neemt die kans met beide handen aan.

Tof om eens gezien te hebben, zoveel is duidelijk. Butch Cassidy and the Sundance Kid is zo'n film waar de invloed van te merken is in veel films en je krijgt twee uitstekende acteurs voorgeschoteld. Redford zou hierna helemaal gebombardeerd worden tot ster en Newman bouwde die status verder uit. Later in 1979 volgde nog een sequel, wel met een compleet nieuwe cast waardoor de film compleet flopte. Dat zie je wel vaker gebeuren.

3.5*

Vulgarity has its uses

Het is 31 januari en ik heb een dikke twee uur vrij eer ik naar het nieuwjaarsfeest ga vertrekken, perfecte gelegenheid dus om het jaar af te sluiten met een film. In mijn boek van Elizabeth Taylor dat ik ben aan het lezen stond dat ze voor haar rol in Butterfield 8 een Oscar heeft gekregen dus de verwachtingen waren hoog gespannen. Jammer genoeg komen die helemaal niet uit.

Pas op, Butterfield 8 is op zich geen slechte film want het basisidee is boeiend genoeg maar de uitwerking is vrij triest. Veel daarvan ligt aan het personage dat Elizabeth Taylor moet vertolken. Langs de ene kant komen de trashy trekjes van Gloria regelmatig boven maar langs de andere kant verdwijnen ze ook enorm snel waardoor je eigenlijk nooit echt hoogte van haar krijgt. Het is dan ook jammer dat Mann zich niet aan het originele concept heeft gehouden waar Gloria een callgirl is. Hiermee mist het melodramatische kantje van de film compleet waardoor de climax waar Gloria zich te pletter rijdt compleet zijn gewenste effect. Eventjes dacht ik dat Mann het helemaal ging verkloten door Gloria te laten leven (ze leefde in ieder geval nog toen ze in de ambulance terecht komt) maar gelukkig wordt er verteld dat ze dan toch off screen is gestorven. Heel de menage à trois komt trouwens ook niet tot zijn recht maar misschien ben ik op dat gebied wel verwend met de Truffauts die ik heb gezien. Soit, Butterfield 8 heeft qua verhaal wel zijn momenten maar de rommeligheid en de wisselende Gloria zorgt ervoor dat dit onsamenhangend wordt waardoor de film nooit echt tot zijn recht lijkt te komen.

Waarom Elizabeth Taylor hier een Oscar voor heeft gekregen is me een raadsel. Die voor Who's Afraid of Virginia Woolf is geheel terecht maar ze heeft in ieder geval wel een stuk betere rollen gehad dan dit (Cat on a Hot Thin Roof bijvoorbeeld). Al kan het er natuurlijk ook aan liggen dat haar rol enorm te duren had vanwege het vreemde script maar toch, ik blijf het vreemd vinden. Maar nu klink ik wel erg negatief betreffende Taylor en dat is ook niet de bedoeling want op zich speelt ze het nog wel vrij degelijk. Het trashy aspect van haar personage gaat haar goed af, blijft dan ook echt een prachtvrouw, en de climax weet ze goed te brengen. Sterke bijrollen trouwens voor Laurence Harvey en Eddie Fisher die hier voor het eerst een grote rol speelt maar vooral bekender is geworden vanwege zijn relatie met Debbie Reynolds die hij later dan weer verliet voor Elizabeth Taylor.

Over het algemeen is Butterfield 8 meer een film geworden van net-niet terwijl ik meer een wow-film had verwacht. Vreemde Oscarnominatie maar Elizabeth Taylor zelf vermoedde dat het meer wegens haar ziekte was dan vanwege haar rol. Het verhaal kent zijn goede momenten en een degelijke cast trekt dit toch nog naar een voldoende.

Kleine 3*

Teleurstellend vervolg

Nu had ik al niet echt gedacht dat deze sequel het niveau van het eerste deel ging halen maar dit is toch echt wel triestig. Vooral doordat het eigenlijk gewoon een herhaling is van het eerste deel, een slechte herhaling dan.

Het verhaal loopt praktisch hetzelfde met maar één verschil. Waar Kutcher in het eerste deel nog een sympathieke gast speelde is dat hier vervangen door een kwal waarvan je direct hoopt dat hij doodgaat. Wat dan uiteindelijk ook gebeurd in een veel te sentimenteel zeikeinde waar ik trouwens nog altijd niet van begrijp wat hij nu juist doet? De personages kunnen voor de rest niet boeien en ook de, kleine, link met zijn voorganger wordt slecht uitgewerkt.

Visueel is het ook allemaal maar povertjes en wordt het tijdreizen maar lelijk in beeld gebracht. In het eerste deel is dit nu ook niet geweldig weergegeven maar het is in ieder geval beter dan dit. Ook ondervind Nick precies geen last van het tijdrijzen? Buiten hier en daar eens een bloedneus.

Weeral een sequel die voor mij niet had gemoeten. Het brengt niets extra aan het eerste deel en als alleenstaand verhaal wordt het allemaal te slecht uitgewerkt.

2*

It has been said something as small as the flutter of a butterfly's wing can ultimately cause a typhoon halfway around the world

Toen ik de eerste keer The Butterfly Effect had bekeken was ik vooral verbaasd door de geweldige rol van Kutcher en het toen voor mij complexe verhaal. Nu, een aantal jaar later, heb ik de film nog eens opgezet om twee redenen. De eerste is dat ik alles nog eens vers in mijn geheugen wou hebben voor het vervolg dat ik gisteren heb opgenomen en de tweede reden is omdat ik wou zien of de film me nog altijd even hard wegblies als vroeger.

Het verhaal bleek met de herziening eigenlijk helemaal niet meer zo complex te zijn. Meer zelfs, het bleek allemaal redelijk lineair te zijn en ook zo voorspelbaar. Het tijdreizen en de black-outs zijn op zich wel goed gevonden (ben sowieso eigenlijk al wel een fan van tijdreisfilms) maar het wordt uiteindelijk een beetje afgezaagd wanneer elke keer iets blijft fout gaan. Zo mocht het stuk waar Evan zijn handen verliest er voor mij wel uitgeknipt worden. Het einde daarentegen, van de directors cut, waar Evan zichzelf vermoordt in de baarmoeder is dan wel weer zeer bevredigend. Van de verschillende plotholes die hier uitvoerig worden besproken had ik dan weer geen last.

Na zijn rol in That '70s Show is dit eigenlijk de enige rol waar Kutcher me kan bekoren. Vind hem in de andere films veel te mierzoetig. Ook Amy Smart acteert wel redelijk maar speelt zij constant Kayleigh of werden er verschillende actrices gebruikt? Ze zag er soms zo compleet anders uit. De rest van de cast acteerde ook wel goed.

Het effect van The Butterfly Effect is met de herziening toch wel geminderd maar het neemt niet weg dat het nog altijd wel een sterke film is over een zeer interessant gegeven.

4*

Don't say it, don't think it

Ik vermoed dat het horrorgenre één van de moeilijkste genres is om nog echt in vernieuwend in te zijn. Als je goed zoekt zijn er natuurlijk altijd wel de nodige uitzonderingen, It Follows schiet me zo direct even te binnen, maar vaak lijkt het toch op iets dat al eens eerder gedaan is geweest. The Bye Bye Man lijkt dan op het eerste zicht ook wat weg te hebben van films als Candyman (in de zin dat je het monster in kwestie oproept door zijn naam op te zeggen) en het is maar de vraag of de film zijn eigen plaatsje in het genre ging kunnen veroveren.

Qua iconische naam al zeker niet. Het gebeurt wel eens vaker dat een uit het Engels naar het Nederlands vertaald woord zijn kracht verliest, maar Bye Bye Man? Dat klinkt belachelijk in het Nederlands, maar het klinkt zowaar nog belachelijker in het Engels. Zonde eigenlijk, want voor de rest is het best nog wel een imponerend figuur. Een soort van Slenderman die iedereen de stuipen op het lijf jaagt en dat vooral op een subtiele manier doet. Zo verschijnt hij regelmatig in de achtergrond zonder dat de personages het door hebben en ook zonder dat er echt iets gebeurt. Veel insinuatie dus en dat werkt eigenlijk wel goed. Zeker omdat het verder allemaal nogal lowbudget is en dat de special effects niet bijzonder veel voorstellen. Het einde waar onze Bye Bye Man in vol ornaat is te zien (inclusief demonische hond) stelt dan ook wat teleur omdat hij (en vooral zijn hond) er gewoon enorm fake uitziet.

Een film met de nodige clichés dus, hoewel er hier en daar nog wel een fijne verrassing tussen zit, en één van die clichés zit hem ook in de hoofdpersonages. Sowieso al een erg stereotiep groepje en je kunt je soms afvragen wat hen doorheen de film (hey, laten we even een seance gaan houden!) in godsnaam bezielt. De invulling van Douglas Smith (Elliot), Lucien Laviscount (John) en Cressida Bonas (Sasha) is echter nog vrij goed. Fijn ook om Faye Dunaway nog eens in iets te zien. Beetje jammer dat een actrice van haar allure het tegenwoordig moet doen met kleine bijrolletjes in lowbudget (al gaat dit haar beter af dan een Oscar uitreiken..) horror films zoals dit maar toch.. Ze blijft toch een zekere klasse uitstralen.

Regisseur Stacy Title is vooral bekend van Snoop Dogg's Hood of Horror (waarin Snoop een soort van gastheer is die wat griezelige verhaaltjes vertelt) en ik vermoed dat The Bye Bye Man niet echt veel aan die bekendheid gaat veranderen. Dit is geen film die het genre op zijn grondvesten doet schudden, maar wel tof is voor een anderhalf uurtje griezelen. Beetje meer budget en dit had echt wel iets kunnen worden.

3*