Opinions

Prima vervolgje (?) op de gameverfilming uit 2006, die zich nu richt op Sharon, de inmiddels ouder geworden dochter van de hoofdpersonage uit deel 1. Ik had eerst gedacht dat het iets losstaands was.

Het eerste deel is me inmiddels wel een beetje ontgaan na al die jaren... al weet ik nog wel dat het een zeer geslaagde spelverfilming was met een erg fijn en luguber sfeertje. In deel 2 worden de creaties weer uit de kast getrokken: Leven en dood, een geheim, het dorpje Silent Hill en verschillende wezens en creaturen die wederom prachtig doch afzichtelijk in elkaar gemonteerd zijn. Vooral dat spin-geval was fucked up. Naast het survival-horrorthema ook genoeg plaats voor wat actie in bloederige battles en heel veel gore.... Die zogenaamde guards... Die kermis was een lust voor het oog... Ja, zo weet Revelation zeer aangenaam weg te kijken. Ook het einde was bijzonder.

Een van de vervolgen die niet tegenvalt en qua inhoud en stijl erg goed werkt.

4,0*

20 jaar na Paycheck keert John Woo terug naar Amerika; daar waar hij tussendoor niks met zijn ouderwetse Heroic Bloodshed in Hong Kong meer deed. Toch zie je dat Heroic Bloodshed aardig uit de tijd is geraakt.

Als actieheld kiest hij de Zweed Joel Kinnaman; de man die we ook als JW kennen in de Stockholm Trilogie.

De film begint sterk met die achtervolging. Helaas zakt het daarna al snel in en neemt Woo een iets te lange aanloop naar de echte actie. Althans, zoals ik dat van hem gewend was. Het grootste gedeelte van de film draait om de trainingen die Godlock verricht om wraak te nemen. Maar net zoals in Monkey Man is hij tijdens de lompe gevechten in beginsel toch niet zo opgewassen tegen zijn tegenstanders. De echte shootouts vinden pas plaats tegen het einde. Deze worden mooi in beeld gebracht; alleen ditmaal ontbreken de moves die Chow Yun Fat ons heeft geleerd en de opvliegende duiven. Dat Woo nu meer door de Wick-achtige technieken is geïnspireerd is hier wel duidelijk. Ook een leuke bijrol van Kid Cudi overigens.

Conclusie: De comeback van Woo in Amerika en in de actiegenre heeft hier een beetje een standaard actiefilmpje afgeleverd die zo direct to video had kunnen gaan. Desalniettemin staat het de vermaak niet in de weg.

Ik ben benieuwd naar Woo's nieuwe versie van The Killer.

3,5*

MMh, matige De film is vaak erg saai en gebeurt weinig in. Acteurs zijn ook niet al te best. De enige 2 uitschieters van deze film was die autoachtervolging door Moskou en die in goed in beeld gebrachte schietpartij. Voor de rest was er weinig aan.

2,5*

Hele mooie hartverwarmende Hollandse komedie met een dramatisch en ontroerend randje. Om te beginnen was het opgezette verhaal erg mooi en goed op volgorde en natuurlijk grijpt de film tussen al die humor door je wel eens flink naar je strot. Cees Geel vond ik prachtig acteren als die homo Camiel, daarnaast ook Dirk Zeelenberg als mede homo en Hensema als de hetero Simon. Heb verder ook die acteurs nooit eerder in een film gezien. De film heeft zo zijn tijdssprongen. Het begint eerst op dat moment in 2002 waarbij Simon en Camiel elkaar weer na 14 jaar terugzien en blijkt dat Simon een terminale kanker heeft. Na die weerzien keren we de klok naar 1988. Waar de bijzondere vriendschap van deze twee heren begon. Camiel is een doodnormale burgerhomo en Simon is toch echt een behoorlijke cynische hetero en hasjdealer met regelmatig harde sarcastische grappen. Vooral die grappen tegen die politieagent en die sjors en sjimmie . Het sfeertje zat er ook goed in. Die beelden van de jaren 80 en nu van Amsterdam en natuurlijk die Thailand scenes. Op dat moment schijnt dan nog alles goed te gaan totdat de wegen van die twee ineens scheiden.

En dan komen de scenes van 2002/2003 aan bod die de term komedie wel een beetje aan de kant doen schuiven en der plaats komt voor een dramatisch verhaal. Alhoewel Camiel zich toch nog wel heel sterk houd ook al weet hij dat er niks meer aan die ziekte te doen is. En vanaf dat moment is het aftellen begonnen in de film.

Wat dan ook weer erg mooi is is dat iedereen in de film nog een laatste reis naar Thailand maakt. En dat iedereen dan daar in paniek raakt waneer ze de zekere overlijdingsdatum te horen krijgen. Dan krijgen we ook nog de bruiloft van Camiel en zijn partner die Simon nog moest meemaken en uiteindelijk de scene op de sterfbed.

Gewoon weer een parel in de geschiedenis van de Hollandse cinema. Het is zowel grappig en ook heel dramatisch en grijpt je vaak naar de keel. Er word ongelofelijk goed in geacteerd. Het verhaal is zeer uitgebreid en op volgorde. Ik zou zo niet kunnen bedenken wat er slecht aan is. Gewoon een sublieme film.

"Gevoel voor tumor "

5,0*

Mijn laatste stem dit jaar...

Na het zien van de onderhuidse Afterschool van Campos, wou ik nu toch echt wel Simon Killer gaan zien (waar ik al langer benieuwd naar was) En deze is toch nog wel een stuk subtieler, onschuldig lijkender en onderhuidser dan Campos voorganger.

Je weet al meteen bij het begin dat Simon, een jongen die niet weet hoe hij met de breuk van zijn voormalige relatie om moet gaan en waarschijnlijk een trip naar Parijs als oplossing ziet om zijn hoofd leeg te maken, al iets duisters in zijn schild heeft, maar in het begin lijkt dat er totaal niet op en weet Campos dat voor Simon nog veel dieper weg te stoppen dan Robert uit Afterschool. Afijn, Simon zoekt zijn heil in Parijs, maar komt echter niet verder dan doelloos door de nachtelijke straten te zwerven, hier en daar wat wrok te uiten bij Franse jongens die hem lopen te fucken, af te trekken bij neppe-camsex op zijn laptop, en uiteraard ook door maar eens zijn libido van een typische 20-er kwijt te kunnen bij de eerste de beste bordeel, waar hij zich meteen al aangetrokken voelt door een iets oudere prostituee Victoria, waarbij we een experimentele love story van een 20-er voorgeschoteld krijgen, die wel meer lijkt te zien in haar. Hier zou je nog denken van; wat zou er nou mis zijn met Simon, maar dat veranderd al gouw als Victoria een soort van aanval krijgt, en Simon zich daar maar niks van aantrekt en gaat daten met een andere meid die hij in de metro heeft ontmoet, en dan is dit nog maar het topje van de ijsberg. De werkelijke conclusie word maar in een paar flitsbeelden vertoond en die zijn ziek, behoorlijk ziek. Gewoon het idee alleen al!

En dat is waar het bij dit soort films ook om gaat. Dat een onschuldig lijkende jongen gewoon zo gevoelloos en gestoord kan zijn en dat Campos nu ook het op zo'n manier kan neerzetten dat je zoiets niet van hem kan verwachten. Ook die shot bij die urinoir waarbij hij grijnst naar de camera, die voicemail scene bij zijn moeder, en dat stukje bij de douane zijn ook momenten om kippevel te krijgen. Je maakt gewoonweg kennis met een zieke denkwijze van een zieke geest, die ondertussen ook zijn gevoelens ervoor wegstopt.

De film opzich had ook een lekker ijskoud sfeertje en de film moet het kwa locatie's vooral denken aan de donkerste uithoeken van een romantisch Parijs. Ook is alles lekker soundtrackloos waardoor het allemaal weer behoorlijk realistisch aanvoeld. De aanwezige soundtrack's (in bijvoorbeeld een nachtclub) zijn helemaal nog niet zo slecht zoals hierboven beschreven word.

Opnieuw gewoonweg weer een behoorlijke rake film van Campos. Ik ben benieuwd wat zijn volgende project word.

4,5*

Bij Bart Smit gekocht voor 3 euro en gister gekeken, vond hem nog steeds wel redelijk. Ok verhaal slaat nergens op en het bevat slechte acteurs. Maar ik vond het wel nog vermakelijk. Gewoon verstand op nul zetten en kijken maar.

Verhoog mijn stem naar: 2,5*

Gisteren gekeken, ik vond hem steengoed.

Die drie verhalen waren erg grimmig en goed in beeld gebracht. De film moest op de stripverhaal lijken.

The Hard Goodbye: vond ik een keihard, spannind en bizar verhaal dat soms erg op een horror film leek. Mickey Rourke kon het ook erg goed spelen en het leek af en toe alsof hij ondsterfelijk was. Die zwart witte scherm en het donkere sfeer maakt er gewoon een spannende film van. Het verhaal vond ik ook erg interesant en bizar, Rourke gaat op zoek naar de moordenaar van zijn droomhoertje en komt op een boerderij terecht van Kevin, een kanibalistische vrouwen moordenaar die er ook echt eng uitzag. Ook luguber vond ik die kelder van Kevin waar er allemaal afgehakte vrouwen hoofden als trofee aan de muur hingen. Ook leuk dat je Rutger Hauer nog even ziet in dit verhaal.

The Big Fat Kill: Was weer wat minder eng maar nog even bizar. Raar vind ik dat mensen hierin bijna ondsterfelijk blijven. Zelfs met een stuk pistool diep in je hooft, als je olie ingeslikt heb, doorzeeft bent of zelfts als de afgehakte hooft nog praat. Die Hoeren in dat verhaal waren ook lekker medogenloos en die Clive Owen kon ook goed het verhaal vertellen.

En dan tot slot: Yellow bastard: Ook een zeer goed verhaal. Bruce Willis mocht trots zijn op zijn rol. Het leukste is dat hij natuurlijk in een cel zit en elke donderdag een brief krijgt van het meisje die hij gered hebt tegen een stel pedofielen. Tot hij geen brief meer krijgt en dan beseft ie wel dat er iets ergs aan de hand is. Als ie vrij komt komt ie weer oog in oog met het meisje die al 8 jaar ouder is en nog steeds in gevaar zit. Hij beschermt haar dan tegen zo'n griezelige pedofiel: Yellow bastard. Zo'n ventje kom je liever niet tegen. Ik denk dat je liever door Marc Dutroux word misbruikt dan The Yellow Bastard . In deze hoofdstuk komen ook alle verhalen weer bij elkaar Je komt Marv en Kevin weer tegen
Wel grappig dat Bruce willis op het eind Yellow Bastards zijn pik eraf trekt en zijn hele kop in appelmoes gaat veranderen. En als het meisje eindelijk gered is pleegt ie zelfmoord

Echt een aanrader voor elke filmliefhebber. Alles zit erin. Deze film kun je welterecht een meesterwerk noemen.
Ik kijk al uit naar deel 2 en 3.

5,0*

An atom bomb goes off between my legs.

8 jaar lang... naderhand dacht ik uiteindelijk van; laat maar, Sin City 2 komt toch niet, net zoals de zovele vervolgen van de Will Smith-films die inmiddels al jarenlang een kale pagina hebben op IMDB, maar wonder boven wonder leek het er toch wel aan te komen, maar come on... na pas 8 jaar... en dan staat deel 3 ook nog in de planning.

Maargoed, beter laat dan nooit, en in tegenstroom van de niet zulke denderende recensies heb ik me weer ouderwets weten te vermaken zoals ik in 2006 ook deed bij de eerste Sin City. Robert Rodriguez probeert weer al zijn krachten bij een te bundelen en een sterk vervolg te maken, wat hem ook weer aardig is gelukt. Maar dit keer zijn er nieuwe filmhelden aan de beurt om hun poëzie te verwerken in de donkere, kille en artistieke wereld van Sin City. We hebben nog de oude bekenden; Mickey Rourke gaat weer lekker vrolijk door als de grommende en agressieve Marv, en ook Bruce Willis zien we nog terug in de hersenschimmen van Nancy Callahan, die de dood van haar redder nog steeds niet kan verwerken, waarbij ze ook bereid is om wraak te nemen op de gestoorde Senetor Roark, de vader van "The Yellow Bastard". Maar we maken ook plaats voor nieuwelingen. De rol van Dwight wordt vervangen door Josh Brolin, die hier bijna even overtroffen en bad-ass over komt als Clive Owen, en Joseph Gordon Levith zet weer een hele nieuwe personage neer, de gladde goochelaar Johnny en Eva Green is erg overtroffen als "De Moordwijf". Moeten we nog even doorgaan: Powers Boothe als de zeer onprettige Senator Roark, en ook Gail is terug als soortevan Ninja-meisje en ook Manute was een hele grote gevaarlijke neger. A Dame to Kill For gaat deels verder waar Sin City is geëindigt, maar ondertussen worden er ook weer nieuwe wegen bewandeld, waar weer een hoop prima geplaatste macho-gedoe, twists (vooral die in het verhaal van Dwight) en sterke oneliners goed weten te werken, en opnieuw gaat de boel weer niet van zijn leië dakje en is het geweld en de grofheid weer heerlijk over de top, lomp, bloederig en soms lekker fout.

Wat mij betreft is ADTKF zeker geen slecht vervolg, eigenlijk gewoon net zo goed. Rodriguez heeft er echter nog wel wat meer kleuren in gegoten en het lijkt er ook soms op alsof deze met ietsje minder budget is gemaakt i.v.m deel 1, maar Robert heeft zijn best gedaan om er toch nog een hoop uit te halen om weer een levende stripboek neer te pennen met de stereo-type plaatjes en de knipogen naar de jaren 50/60, waar ik tot zover zeer over te spreken ben. De verhaallijnen zitten weer meeslepend en goed in elkaar en weet door het duistere sfeertje ook op een umheimliche manier de aandacht erbij te houden.

Ik ben er zeer te spreken over. Hopelijk laat deel 3 niet te lang op zich wachten.

4,0*

Goed!

Ja, het debuut van REC-regisseur Balaguero sloeg toch wel in als een bom; veronderstellend dat dit slechts een simpel thrillertje zou worden. Maar nee... De Spanjaarden hebben eten er wel kaas van. En dat taaltje blijft toch ook altijd zo leuk.

The Nameless is echter wel een film die er vrij gewoontjes ingaat, maar later toch wel onder je huid gaat zitten. En het kan alle kanten opgaan: We volgen Claudia, die na zes jaar een telefoontje krijgt van haar doodverklaarde dochter. Inmiddels geen kind van zes meer, de leeftijd dat ze op een gruwelijke, rituele manier vermoord werd. Ja, erg creepy. Je zou haast weer denken dat dit een geestenhorror gaat worden, maar tevergeefs.

Claudia krijgt meteen hulp van rechercheur Massera. Ook een man die kampt met de dood van zijn vrouw en ook de sarcastische Quiroga wordt op de zaak gezet. Telkens wordt je als kijker op het verkeerde spoor gezet en beseffen we dat we te maken hebben met een wel hele zieke psychopaat, aangezien de (kinder)lijken zich door de jaren heen blijven opstapelen en Claudia nu ook erg interessant begint te worden voor deze onbekende kracht. Dat moment dat ze in de bezoekkamer van de gevangenis oog in oog komt te staan met de zekere Santini; die verantwoordelijk is voor de moorden/vermissingen is waarschijnlijk nog wel één van de sterkste en confronterende scene's die ik ooit heb gezien. En daar blijft het niet bij. Dat we nog wel eens te maken kunnen hebben met een Sekte.

En dan het einde... Haar dochter... althans wat er met haar is geworden... Brrrr...

Nee, dit is echt beter dan ik had verwacht. Erg sterk, verzorgt, intelligent en sterke hoofd en bijrollen. Met name ook Claudia's ex-man en die heethoofdige politiebaas. Aan te raden. Jammer dat hij in de vergetelheid is geraakt; gezien de vele Spaanse Netflix producties.

4,5*

Al vanaf het moment dat ik de eerste trailer zag van deze film (ik geloof mei) zat ik helemaal te hunkeren. Uiteindelijk gezien. De film is zeker wel creepy, donker en sick opgebouwd, de elementen zijn goed op zijn plaats, alleen is dit op een een of andere manier meer een thriller dan een horror.

Sinister gaat wel gewoon mee met Insidious, Paranormal Activity enz. Derrickson had al een aardige horrorfilm afgeleverd genaamd: The Exorcism of Emily Rose. Ook verrassend om Ethan Hawke (Training Day, Lord of War) in zo'n film te zien als huisvader alias schrijver, die met zijn gezin verhuist naar een huis waar meerdere moorden zijn gepleegd. Ellison probeert met het verhuizen ook steeds meer invloeden te zoeken voor zijn boek maar dat werd amper een succes. (opzich wel een dure hobby en een last voor je gezin, steeds van plek naar plek willen verhuizen alleen maar voor een verhaal) Ook daar lijkt hij zijn geduld al snel te verliezen, en dan vind hij op zolder een doos met filmblikken. En dan niet zomaar filmblikken, maar blikken waar alle moorden op staan die in dat huis gepleegd zijn. Wanneer Ellison de eerste begint te kijken, beseft hij niet dat dit een langzaam maar zekere begin is van een nachtmerrie.

De opnames zien er allemaal stuk voor stuk doodeng en behoorlijk ziek uit, en dan ook vooral met een heel sick deuntje erbij. Vooral die BBQ, Grasmaaier en die met die boom waren behoorlijk ziek.

Wat hij dus eerst niet weet is dat er dus een entiteit op die tapes rust en Ellison en zijn gezin vervloekt zijn (de zoon krijgt al rare symptomen in het begin). En het word ook steeds enger, eerst zijn het enkel de tapes en naderhand maken we ook kennis met een nieuwe horror-icoon: Bagul, die er ook gewoonweg weer lekker typisch en ook verschrikkelijk eng uitziet. En hier en daar nog wel eens op komt duiken. Wat ook nog wel weer voor prima plaatjes/schrikeffecten zorgt. Ook die dode kinderen zagen er eng uit, en die verstoppertje spelen-scene was ook vrij ijzingwekkend. Die zolderscene was een fikse schrikmoment.

Bij het einde had ik wel een beetje een dubbel gevoel. Wat ik wel positief eraan vond was dat alle puzzelstukjes op een verrassende maar ook lugubere wijze op een plek vielen, maar het was allemaal zo hap slik klaar. Dat Bagul op het laatste seconde nog even het publiek wil laten schrikken voor de camera vond ik ook een beetje kinderachtig. Ze hadden het gewoon bij die shot van de doos tapes moeten houden en meer niet. Ook wel vrij jammer dat die shot met Bagul die beweegt op de computerscherm zich overdags afspeelde.

Maar verder is deze film prima en ook zoals ik een horrorfilm wil zien. Weinig bombasme of ongepaste muziek, maar zieke duistere tunes. Ook, zoals ik hierboven al heb vermeld vond ik het zeer verrassend dat Boards of Canada (een van mijn favo artiesten) ook een nummertje mocht doen. Het sfeertje is zoals gezegd ook pikkedonker en creepy en werkte prima (toch had ik wel een sfeertje ala The Strangers verwacht, die is toch nog iets rustiger en dreigender). Ook is het niet alleen eng, maar ook nog eens lekker schokkend met die tapes.

Prima horror/thriller, zeker kijken als je horrorliefhebber bent.

4,0*

Degelijk vervolgje, maar niet beter dan de eerste.

De vloek verplaatst zich naar het Zuiden van Amerika en een moeder trekt met zijn twee zoons in bij een boerderij ergens in de Middle of Nowhere. Op de boerderij heerst een vloek, een van de zoontjes krijgt visioenen van dode kinderen en Baghul komt ook zo nu en dan eens langs... Nouja, hoe je het wel kan bedenken.

Al neemt deze film wel een andere draai waarbij zoontje Dylan de voormalige kinderslachtoffers van Baghul kan zien (inclusief onze grote icoon zelf) Helaas wil dat op den duur niet echt meer eng of pakkend worden en is Baghul nu ook niet echt meer een middelpunt.

Maar dat neemt niet weg dat de blikfilms weer om te smullen waren en ook niks schuwden... creepy grammofoonplaten, storende radio's met duivelse boodschappen, Baghul die overal op kan duiken, die geluidopnames, de locaties, het toch nog wel donkere sfeertje met passende soundtracks... gelukkig wel genoeg dingen die de film konden redden. Alleen die kinderen (de hoofdzaak van de film) mochten van mij wel wat beklemmender worden neergezet en het einde mocht ook wel wat subtieler.

Al met al mocht dit vervolg er wel wezen.

3,5*

Edit: zie dat dit van de regisseur van de sterke Ierse horrorfilm Citadel is....

Nu al de beste film van 2025; zo werd dat benoemd. De afgelopen zaterdag wou ik er een mannenweekend van maken, maar het regende. Dus, gingen we maar een film reserveren bij Pathé... en dat was deze. Uiteraard deze.
Want kinderfilms zoals de zoveelste Mission Impossible, Jurassic Park, Marvel of Fast & Furious-gimmick... daar pas ik de laatste tien jaar voor.

Qua inhoud had Sinners zo vijf sterren kunnen krijgen, maar daar komen toch wel weer wat belemmeringen voor in de plaats. Allereerst vind ik de setting helemaal geweldig en sfeervol naar de tijd. Het begin van de jaren 30, in het zuiden van Amerika tijdens de drooglegging. Een droom voor een conservatieveling, een nachtmerrie voor een kleurling. Smoke en Stack (nota bene een dubbelrol van Michael B Jordan) keren terug naar hun geboortedorp na een paar roerige jaren in Chicago. De dorpelingen prijzen hen de hemel in omdat ze natuurlijk niet met lege handen zijn teruggekomen; in dit geval drank. Dat betekend een mooie gelegenheid voor een feest.

Iedereen verzameld zich in een schuur en het wordt een waar bluesfestijn, waar de drank vloeit en waar niemand zich wat aantrekt tegen de onderdrukking van het zwaar christelijke bewind die het niet zo op kleurlingen heeft.
Maar toch staan er dan toch zomaar ineens enkele blanken... Ieren in dit geval... voor de deur en willen zij meedoen. Maar al snel wordt de situatie behoorlijk verdacht. En ja... Drie keer raden.

Sinners doet uiteindelijk aan als een soort From Dusk Till Dawn en het metafoor is goed bedacht. KKK en Vampieren. Juist.

Het thema is natuurlijk al door de eeuwen heen vaak gebruikt en nu komen wel de belemmeringen. De film laat het een en ander aan subtiliteit liggen waardoor de legende en de geschiedenis in deze kwestie erg van de hak op de tak willen gaan en de structuur op losse schroeven staat. Het wil niet echt een subject of uitgangspunt kiezen.
Dat actie-einde hadden ze toch net zo goed in de nacht kunnen plaatsen. Hoe fijn we het ook vinden om actie te mogen aanschouwen, nu voelde het een beetje overbodig aan.

De mid-credits-scene was daarentegen wel weer behoorlijk interessant.

Ja, het vampierenthema was goed gekozen, maar staat niet echt op vaste schroeven. Wel is het acteerwerk, de spanning, de decors en ook de oneliners goed op zijn plaats. Bij wijlen moest ik bij die feestscene ook soms een beetje denken aan Mother! Ook de opzet waarin de nadruk op blues wordt gelegd en we ineens van allerlei muzikale tijdsbestekken geslingerd worden vond ik een ludieke opzet.

Vooralsnog een 4,0*

Had deze vorige week met me vriendin in de bios gezien en hij viel zeker niet tegen. Sterker nog ik vond dit eigenlijk weer een prachtfilm van Dick Maas dat nu wel een beetje aan de blockbuster kant leunt, dat dat eindelijk eens een keer mag gebeuren in Nederland. Om te beginnen is de film uitstekend en ritmisch opgebouwt en het gore-gehalte word ook niet geschuwt en zo zul je zien dat dit toch echt geen film is voor de kleintjes. In het begin krijgen we een stukje geschiedenis dus hoe de sint en de pieten door bewoonders van het dorp die ze regelmatig terroriseren in de brand worden gestoken, en ook die scene met Goerd die als kind zijn hele familie verliest door de moordlustige Sint en zijn pieten. Goerd mag dan niet echt zo'n megagrote rol hebben maar toch is hij wel een van de belangrijkste personage uit de film. Vervolgens gaan we naar het heden. Ik vond Egbert Jan Weber weer prachtig acteren als die cynische stoere Frank en ook Caro Lenssen heeft weer een uitstekend bijrolletje. Vond het wel grappig dat deze bijde puberrollen moesten neerzetten terwijl ze al de 30 gepasseerd zijn. En 2010 is kennelijk het jaar dat het weer volle maan word op 5 december en dat er dan ook sneeuw ligt. (wel toeval dat er zaterdag al sneeuw voorspeld word, alsof Dick Maas in de toekomst kan kijken ) en zo komen we weer oog in oog te staan met de moordlustige zombiesint (waarvan het haast niet opvalt dat het Huub is en dat je soms denkt dat het een computeranimatie is) op zijn zombiepaard met de zombiepieten en zo kan de aaneenschakeling aan blood en gore momenten beginnen. Shockerend? Jazeker, maar ook vaak hillarisch met typische Maas humor. Zo moet ik altijd heel erg lachen om de knulligheid en de lompheid van vele politieagenten (en dan ook vooral van die 2 agenten die Frank gevangen houden) En ook om op die Goerd terug te komen, die immers nu eind 40 is en nog steeds zwaar getraumatiseerd door zijn verleden word altijd nog heel sterk neergezet. Vooral bij de scenes dat Frank met Goerd in zee gaat met als plan die verbrande spookschip van de Sint op te blazen. En zo komen we zo langzamerhand een beetje bij het Actie gedeelte. De actiescenes zagen er ook uitstekend uit, waaronder natuurlijk die scene met dat die politieauto dat paard met Sinterklaas achtervolgt.

Ook de schrikeffecten zaten er goed in en de shots van het ondergesneeuwde Amsterdam als achtergrond waren ook een lust voor het oog. Verder gewoon zeker de mooite waard voor horror/slasher liefhebbers. Koppen rollen, bloed en ingewanden vliegen in het rond, actie en ook nog scherpe humor. Kan haast niet mis gaan toch? Dick Maas, ga zo door!

4,0*

Bijzonder...

Ja, ik herinner me haar nog wel. Dat ene vage wijf uit dat segment van de eerste VHS die met het moment alleen nog maar creepier begon te worden. Maar dat is alweer 12 jaar geleden. Nu ik een bepaalde pindakaasfabriek heb betreden en me weer eens ben gaan verdiepen in de resterende VHS-producten en films die in Nederland maar nergens op internet eruit te persen zijn ben ik op SiREN gestuit. Een side-project. Ditmaal niet door David Bruckner geregisseerd maar Gregg Bisshop. Ik zag de negatieve reviews... Oei.

Maar nee. Ik heb nog altijd zo mijn zintuigen die al het beetje interessants uit een film wilt halen en wat dat betreft is dat SiREN best wel gelukt. Alleen klopt de titel niet, want we hebben het hier nu niet over een zeemeermin, maar een Lilith. Mag wel even vermeld worden.

Het opent inderdaad een beetje als een Hangover-film. We volgen vier mid dertigers die, voordat het volwassen huis-tuin-en-keuken leven er echt aan zit te komen en voordat één van hen in het huwelijksbootje gaat stappen, besluiten om nog eens voor een avondje erop uit te trekken om helemaal los te gaan. Een nee wordt niet getolereerd. Je moet profijt maken van wat de avond aan drank, drugs en meiden van plezier te bieden heeft.
Ze belanden in een club die erg saai is en besluiten maar eens verder te zoeken.

En zo komen ze terecht in een wel heel surreëel en bizar seksclub; eentje die bijna niet op de landkaart te vinden is, maar dat maakt niet uit. Want er is genoeg tieten en kont... en drankjes met een worm erin. En ja, al dat lugubere uitschot met die emotieloze maskers en die excentrieke strippers die moet je maar voor lief nemen.
De tent wordt gerund door zo'n elitaire redneck Mr Nyx. Voor hem zijn de vier vrienden wel erg interessant en de zekere Jonah mag voor zijn huwelijk nog een keertje een lapdance ondergaan. Los van het feit dat er in de tent zelf het een en ander mis gaat, krijgt Jonah wat in zijn smiezen in de kelder.

Vanaf dit punt gaan alle remmen los. Jongens moeten ontsnappen en krijgen de bende van de club achter zich aan. Maar niet alleen de bende. De rest hoef ik niet uit te leggen.

Maar cliché is het toch net weer niet, gezien die ene Lilith (letterlijk in de hele film is ze spiernaakt, ook al is ze niet bepaald sexy als ze die buien heeft) achter Jonah aanzit. En drie keer raden waarom. Ergens is dit uitgangspunt ook best wel hilarisch.

En dat maakt van SiREN toch nog wel een erg leuke film waarin alles uit de kast lijkt te worden getrokken en werkelijkheid en onwerkelijkheid hier drastisch door elkaar lopen. Je zou het eigenlijk zelf moeten zien... maar ik denk dat ik door de vele negatieve reviews niet meer overtuigend ben.

4,0*

Was toch weer een aardig goede Franse Actiefilm. Maar dan helemaal in het Engels gesproken. En ik dacht dat Fransen totaal geen Engels konden. Maar evengoed was dit wel een vermakelijke Euro-Roadmovie actiefilm. Deed soms ook een beetje aan Leon denken. Jean-Marc Barr kon wel steengoed spelen als huurmoordenaar aka oorlogsveteraan. Daarnaast vond ik die moeder er best griezelig uitzien en Asia Argento was best wel mooi als agente. Ook vond ik Alexandra Negrão als Alice een lief kind. Verder vond ik de actiescenes (vooral die langdurige Motel-Shoot Out) ook helemaal mooi en ook opnieuw op de intense Franse wijze gemaakt. De Portugal locaties waren ook erg mooi. En ik heb trouwens nergens kunnen zien dat deze in Nederland is opgenomen, wat op Imdb staat.

Voor de rest een mooi tussendoortje.

3,5*

Erg fijne western.

Van de regisseur ken ik nog de sterke gevangenisfilm Un Prophete. Zijn talenten zijn niet vergaan.

The Sisters Brothers wist me al vanaf het begin te boeien, en bewees ook dat Westerns nog lang niet uit de tijd hoeven te zijn. We maken kennis met de gebroeders Sisters (ironie?)

De gebroeders Sisters zijn twee authentieke huurmoordenaars ten tijde van de goudkoorts. Deze twee worden erg fraai vertolkt door Jaquin Phoenix en John C Reilly. Hoewel de twee broers nog altijd samen werken, verschillen ze gigantisch van elkaar. Charlie is een beetje een opvliegerig type terwijl Eli vaak overkomt als een oude chagrijn. Samen trekken ze erop uit om ene Warm op te speuren; iemand die lucht heeft van goudbronnen. Ze gebruiken Warm's collega Morris voor informatie. Jake Gyllenhaal lijkt soms de rollen van de twee broers te stelen. Ook Warm zelf heeft een beetje een karikaturale imago. Het duurt ook niet lang totdat de gebroeders Sisters en de twee andere heren vrede zouden moeten sluiten. Wat volgt is toch wel een erg fijn, sfeervol en indrukwekkend en soms speels avontuur. De plezier spatte er vaak genoeg vanaf.

Hierbij weet de film ook met het moment steeds beter te worden en nergens te vervelen. Het acteerwerk is toch wel iets wat terecht genomineerd zou kunnen worden. Alles blijft lekker luchtig en ook aan de decoratie en sfeer is een hoop gedaan. Opmerkelijk ook dat deze film ook in Spanje is opgenomen. De regisseur wist dus wel waar hij zijn mosterd vandaan halen moest. Dat dit een internationale productie is, maakt het er misschien ook naar, hoe secuur de uitwerking is. Alles wat een western zou moeten hebben is aanwezig: Outlaws, de sfeervolle stoffige dorpjes, de bossen (ipv een woestijn), de bezigheden op de achtergrond. Enkele memorabele scenes zoals met die spin en die gekte in dat bordeel en nog enkele andere interessante zijwegen. De zonsondergangen tijdens die ritjes op het paard, met zo'n rustige typische soundtrack eronder (of stilte). En ja... ook... dat je de term goud'koorts' wel letterlijk moet nemen.

Ja... dit was echt een western naar mijn hart. Erg door verrast.

5,0*

Bijna een droom van een (Nederlandse) film.

Persoonlijk omdat 's-Hertogenbosch door omstandigheden voor mij hoog in de rang staat als de mooiste stad van Nederland. Dat was al een verrassend pluspunt na een lange vraag en na zo nu en dan zoeken of de stad ook eens in een film is gebruikt. Deze film is er een ode aan. En blijkbaar ook niet voor niks. Want het verhaal moet lonken naar Jeroen Bosch. Het levert een prijzenpakket op die je maar weer eens zelden tot nooit in Nederlandse films mag treffen. Of waar weer vele jaren overheen gaan totdat het weer eens boven tafel gehaald wordt. Want nee, normaal is Sisyphus at Work absoluut niet. En daar zat ik op te wachten.

Boy Talma is een man op leeftijd die na jaren in Amerika gezeten te hebben, terugkeert naar 's-Hertogenbosch.
Hij wil zijn toneelthema's weer herpakken en besluit om een stuk te maken over Sisyphus. Maar dan krijgt hij ook te horen dat hij nog maar negen maanden te leven heeft maar besluit dit voor zijn gezin en voor iedereen verborgen te houden. Althans, hij probeert zijn toneelstuk te gebruiken om het boodschap wel over te brengen; zodat mensen denken dat het slechts een script is.

Maar hoe langer je naar de film kijkt; hoe meer je wordt meegezogen in een wel hele opmerkelijke wereld dat hier wordt neergezet. Op den duur krijgen de toneelstukken en de werkelijkheid en zelfs fantasie een vage scheidslijn. Hierin gaat de regisseur volop aan de haal met een fantastische vorm van surrealisme dat tegen het Lynchiaanse aanloopt, knotsgekke verknipte personages en schuwt hij totaal niks. De decors en de gekte in de toneelstukken zijn om van te smullen en de werkelijkheid (als ik niet over iets heengekeken heb) vormt een soort leegte in het bestaan. De film gaat alle kanten op. Ook de flashbacks zijn een mooie toevoeging; zeker wanneer hij er in het heden achter komt dat hij al die tijd een affaire met zijn dochter heeft gehad Uiteindelijk is de roadtrip met die dochter van die aan een ziekte overleden homo-figurant ook een onvergetelijk moment waarmee hij het leven wilt afsluiten.

Ja, ik had ook verwacht dat dit weer zo'n typische Nederlandse brave arty farty gimmick zou gaan worden, maar uiteindelijk is er wel een verschil tussen 's-Hertogenbosch en het spruitjesluchtstreek en het Zuidas. Weet ik toevallig, gezien mijn halve familie daar is gesticht.

Maar ik ben bang dat hij niet is aan te bevelen aan het publiek. Dus moet ik de bewondering maar weer voor mezelf houden.

4,5*

Lag al een tijdje op de plank en besloot maar om hem gistermiddag eens te bekijken. Opzich is de film niet echt slecht. Gewoon zo'n science fiction verhaaltje alias ontsnapping-uit-de-gevangenis-film waar ik me wel in kon bekoren. Alleen begon je wel te merken dat het budget langzamerhand een beetje op was. Ook had de film inderdaad iets christelijks. De acteurs vond ik wel redelijk maar wel jammer dat Eric Roberts maar een rolletje had van 4 minuten.

Niet echt goed maar ook niet slecht: 2,5*

Een zegen om deze weer eens gezien te hebben! Echt waar...

Zelfs het feit dat de rip op Youtube geen ondertiteling had maakte me niet uit. Vele ondertitelingen zaten me nog vers in de geheugen.

Het moest denk ik 1999 of 2000 geweest zijn. Op een opneem-VHS stond de tasjesdief, en snel na de aftiteling zag ik ineens een Zweedse bus. Dat was een reden om de band toch even te laten doorspelen. Resulterend een prachtige sympathieke Zweedse jeugdfilm dat, naarmate ik er door de jaren heen aan terugdacht, betoverde. Zeker die scene waarin Sixten en Emma die sprong in het diepe wagen heeft altijd een plekje in mijn hart gekregen.

De rol van de pientere Sixten was erg goed. De typische pestkoppen, een leuke juf, een toffe vader, een goede vriend en een betrokken vriendinnetje vormen een prachtig paar voor een jeugdfilm. Nadat de moeder van Sixten naar het buitenland is verhuist en het lijkt dat ze zich meer met zichzelf bezig wilt houden proberen Sixten en Jonte via contactadvertenties de vader aan een nieuwe vrouw te koppelen. Hoe dat verloopt...

Naast dat Nederlanders er toch wel goed in zijn, wist ik altijd al dat Zweden er ook met de kop bovenuit stak. Jeugdfilms die je kunnen raken, die niet te gepolijst en op de automatische piloot zijn om het slechts plezierig en leuk te maken... maar wel zo hartverwarmend blijven dat er zelfs voor volwassenen geen houdbaarheidsdatum aanzit.

Gedacht dat ik deze nooit meer zou gaan vinden...

4,5*

Had deze film voor het eerst gezien toen ik een jaar of 10 was. En god, ik was destijds al gevoelig voor enge dingen, maar deze film sloeg echt in als een bom. Ik durfte na het kijken van de film weken niet meer naar de wc te gaan waneer het bedtijd was en ik durfte ook niet te lang naast mijn bed te staan vanwege die hand. Zo kan je toch wel zien dat dit toch wel een effect geeft op een 10jarige. Maar toch vond ik deze als kind ook erg interesant.

En 9 jaar later eindelijk eens de dvd gekocht. Dat werd tijd. En The Sixth Sense was weer helemaal goed. Om te beginnen vond ik Bruce Willis toch echt prachtig spelen in een subtiel rolletje wat eigenlijk niet echt veel opvalt. Maar toch laat ie me toch als actieheld wat talent zien als een psychiater. Toch steelt Osnet de rol als de 8 jarige geestenzieke Cole, ook echt fantastisch neergezet. Een kind van 8 die al zo ongelofelijk goed kan acteren en gevoelens uit kan drukken zie je niet vaak. Het verhaal is natuurlijk in het begin al heel interesant en geheimzinnig en het word pas helemaal interesant op het einde waneer blijkt dat Bruce Willis al die tijd al dood is geweest en zelf een dood persoon is die Cole zich verbeeld. Dat was me als 10jarige niet tot me doorgedrongen en daarom is deze film nog interesanter geworden na de 2de herkijkbeurd.

Verder bleven en blijven me die scenes van: dat Cole naar de wc gaat en dat er dan zo'n gedaante voorbij loopt, die hand onder dat bed, en die autoongeluk me nog altijd bij, Ook die videotape scene was pakkend.

Ja, het is altijd wel heel mooi om zo'n film na zoveel jaar weer terug te zien. Als kind van 10 snap je het hele verhaal natuurlijk niet, maar blijven vele dingen je wel je hele leven bij en is het dan evengoed nog een hele filmervaring. Nu je het verhaal opvat is de film alleen maar beter geworden. Echt topklasse, prachtig acteerwerk en een heel netjes verhaal die je niet zomaar 1 2 3 verzint.

4,5*

Een doordeweekse avond, geen zin om iets op te zetten wat diep zou gaan. Skate or Die op dvd... Nouja, Franse actiefilms vallen vaak niet tegen.

En nee, dat was deze toch ook niet. Prima filmpje met een dun verhaal maar wel met een aanhoudend tempo. Twee jonge skatervrienden leven zich uit op hun boards. Alles speelt zich af binnen 24 uur. Na de Parijse ansichten niet altijd even veilig voor de voetgangers te hebben gemaakt halen ze een zakje wiet bij een schoonmaakster op het Gare Du Nord en tijdens het blowen zijn ze getuige van een moord op drugshandelaars. Ze worden betrapt en moeten nu letterlijk skaten voor hun leven.

En zo is de film een lange vlucht, waarop de twee jongemannen een ongelimiteerde hoeveelheid energie schijnen te beschikken en met al hun tricks en kunstjes de boeven moeten afschudden. Boeven? Corrupte agenten zal je bedoelen. En zo hebben deze corrupte agenten ervoor gezorgd dat de rollen zijn omgedraaid en weten ze hun daden in de schoenen van deze jongens te schuiven. En voor ze het weten zit het hele Parijse politiepeloton achter hen aan.

En dit zorgt ervoor dat Skate or Die geen seconde verveeld. Tussen deze achtervolgingsscenes, die soms zelfs een beetje de Banlieu 13 kant op gaan, komen er ook geregeld een paar vette shootouts aan bod die lonken naar Luc Besson. Geen Franse thriller, misdaad, sportfilm of actie zonder een stevig potje pief paf poef lijkt nu wel.

De montage is dynamisch en de vele mooie beelden van Parijs in zomeravond en nacht zorgen voor de sfeer.

Ook die dealster Dany had een leuke aanwezigheid en er was genoeg ruimte voor lompe humor. En uiteraard: De soundtrack was lekker variabel... met Hell is arround the Corner van Tricky als eindlied.

Dit bevat toch een prima vermakelijk pakket dat nergens saai wordt. Prima film.

4,0*

Was een geslaagde spannende thriller dat natuurlijk ook een geheim verborgen heeft. Vond Kate Hudson ook ijzersterk spelen, is ook de eerste film van haar die ik zie. Skeleton Key is zeker heel goed in elkaar gezet en er staan ook regematig verrassingen voor de deur. Alles vind plaats in de sombere moerassengebied van Louisiana. (ook wel grappig dat de film hier in NL in de bioscoop kwam kort voordat orkaan Katrina kwam) Alles begint natuurlijk normaal, Hudson is ingehuurd als oppasser in een villa voor een bedleggerige man, van de Mysterieuze Violet. Natuurlijk is het ook gewoon weer een huis met griezelige geheimen en natuurlijk een soort van vloek dat er schuilt op dat zolderkamertje. En dit soort verhalen kom je vaak tegen maar desondanks weet The Skeleton Key toch wel te boeien en is de spanning ook regelmatig te snijden. Vooral tegen het eind begint het spannendste gedeelte en het climax en de resultaat ervan zal ik ook niet snel vergeten.

Zo is ook The Skeleton Key een zeer geslaagde mysterie in zijn genre. Zeker de moeite waard.

3,5*

Gister gezien op telefilm en het was al een goede start van de 6 telefilms. De film was erg rauw en soms best schokkend en soms kon je de emoties van sommige acteurs en vooral van die van Frankie echt voelen. De jaren 70 sfeer zat er ook erg goed in en werd ook foutloos nagebouwt. Met oa auto's, kleding enz enz..
Het verhaal draait om Frankie, die overkomt als een erg gevoelige jongen met een erg klein hartje maar wel een grote mond en losse handjes. Die door zijn getraumatiseerde Joodsche vader geen recht krijgt op leven omdat Frankie hetzelfte moet voelen van zijn vader. Frankie komt eigenlijk in de film een beetje over als zielepoot maar die diep van binnen best grof en gevaarlijk kan zijn. Ook de tijd die niet op volgorde was was mooi gemaakt. Je krijgt gewoon de film te zien met daartussendoor Frankie in de gevangenis. De verdere rollen van oa Frankie's vrienden (vooral die Surinaamse Jeffrey) en nog een paar anderen vond ik erg mooi neergezet en veel emoties waren ook eerrrg goed uitgedrukt waarvan je zelf zoals gezegt ook wel een beetje hetzelfte gevoel bij krijgt. Eigenlijk is dit weer een beetje de Nederlandse film die in de buurt komt van de schokkende thema's. Deze film is absoluut niet zomaar effetjes een dramaatje zoals de meeste Nederlandse films van 2000+. Dit is gewoon weer het echte werk. Rauw, schokkend, hard en akelig.

De film heeft zoals gezegt ook al iets weg van American History X. (die douchescene bv) ofwel gewoon die hele gevangenisscene.

Trouwens heeft de moord van Kerwin Duijnmeyer hier maar weinig mee te maken want:

1: Kerwin Duijnmeijer was geen Molukker
2: Het gebeurde niet in 1979
3: Het gebeurde ook niet in Rotterdam



Ze laten hierin gewoon de andere kant zien en dat die moord een soort ongelukje was van Frankie.

Meer info..


Zoals gezegt weer een steengoede en harde Nederlandse film. Dat gewoonweg een soort meesterwerk genoemt mag worden. Hopelijk komt deze nog uit op dvd.

4,5*

Prima Noorse horrorfilm van de regisseur van Darkwoods die ook erg goed was. Deze film weet op vele gebieden nog goed te werken. Opnieuw verkiest de regisseur de bossen als locaties en weet ook hier weer een lekker donker en onvoorspelbare psychologische horrorfilm neer te schetsen. Ook de personage KK vond ik overtreffend overkomen en zoals gebruikelijk word hij, bij zijn terugkomst in zijn oude omgeving, gelijk al onvriendelijk ontvangen en het idee dat hij wel wat op zijn geweten kan hebben komt ook steeds dichterbij, of is hij er slechts ingeluisd? Afin, zo'n soort verhaaltje word het. Ook die roodgemaskerde moordenaar blijft interessant, vooral als we erachter komen wie er achter zit.

Gewoonweg weer een prima 2de film van Oje (met een streep door die O)

3,5*

Ik blijf het zeggen: Die Belgen weten het weer te overtreffen en gaan niks in de weg. Weer vervloek ik Nederland, met zijn opgedrongen kitcherigheid en vooral het weglaten van de echte realiteit in bepaalde omstreden zaken.

Koen Mortier heeft me jaren geleden nog weten te overtreffen met de Brusselmansverfilming Ex-Drummer.
Met Skunk haalt hij het rauwe grauwe harde sfeertje weer terug. Alleen valt er nu echt totaal niets meer te lachen.
Zelfs niet als Liam het in zijn broek doet.

De film speelt zich af in 2007. In het begin, bij het zien van die oudere mobieltjes gokte ik dat; maar op het moment dat we de "Liam is here"-krabbel te zien krijgen, bleek ik nog gelijk te hebben. Ja, want inderdaad; waar waren die smartphones allemaal ineens gebleven in die inrichting?

Een inrichting waar de zekere Liam geplaatst wordt. Hij wordt uit huis gehaald, een groezelige en uitzichtloze situatie met een agressieve vader die tevens ook nog moeders prostitueert.
De intrede in de inrichting gaat absoluut niet over een leien dakje. Met moeite sluit Liam enkele vriendschappen, maar zit hij tevens ook verstrikt in een hiërarchiecultuur waar de Marokkaanse Momo de leiding van lijkt te nemen.
Het verbaasde me wel dat de leidinggevenden toch nog wel voor een beetje zonlicht lijken te willen zorgen en één proberen te zijn met de groep. Het zou nog wat wezen als je naast alle misère ook nog eens te maken krijgt met leidinggevenden die manipuleren, betuttelen of treiteren. Maar dat terzijde.

De film pendelt tussen het heden in de inrichting als de flashbacks in het smerige huis van Liam. Voornamelijk de vriendschap met die dierenbeul, de excursie, en de sessies met Pauline en die korte ontmoeting in het verleden met dat meisje waren erg sterk. De film lijkt te worstelen voor de zonnige puntjes, maar wordt nog altijd overladen door de uitzichtloosheid van de realiteit.

De kersen op de taart is ook zeker de soundtrack. Ik hoorde This Mortal Coil... Maar ben even de naam kwijt van die ene song die je hoort bij de scene dat Liam net door de politie wordt opgehaald. Met die elektronische kattengeluiden. Was deze nou van Godspeed! You Black Emporer?

Ja, keihard en daarom zo goed. Dat is wat de Belgen wel kunnen; recht voor zijn raap zijn. Het einde waarin Liam zich daadwerkelijk door zijn favoriete B-horrorfilm laat beïnvloeden vond ik denk ik net iets te over de top. Maar ergens ook niet zo misplaatst.

Wil je eventjes door het riool gaan en het zonlicht van de putdeksels koesteren? Kijk deze film dan!

4,0*

De film is erg mooi gemaakt naar mijn mening en het lijkt er wel een beetje op dat er een jaren 30 sf gereanimeerd word in 2004. De achtergronden en kleuren zijn bijzonder mooi en het lijkt meestal op een neo noir tekenfilm. Jude Law en zijn vriendin vond ik ook goed spelen en ook Angelina Jolie had een mooie bijrol. De film is ook een dikke knipoog naar WO II en alles word hier zowat uit de kast getrokken: Neo-noir, robots, mooie snufjes, Indiana Jones achtige elementen en zelfs dinosaurussen. De objecten zagen er ook heel bijzonder uit, vooral die landingsbaan op propellors dat oud futuristisch is, ook die vogel achtige vliegtuigen.

Het verhaaltje is natuurlijk weer standaard maar visueel zit de film goed in elkaar en weet zo je avond te vullen. Wel opmerkelijk dat dit voor Sin City en 300 is gemaakt.

3,5*

Leuke film van Kitamura. Uit hetzelfde jaar dat hij Azumi produceerde.

En die twee films hebben aardig wat van elkaar gemeen; zeker als het om zwaardvechten draait. Alleen speelt Sky High zich af in het heden en is er hier sprake van fantasy.

Het komt allemaal goed uit de verf. De combinatie tussen fantasy (de alternatieve werkelijkheid/hemel/hel) en een politiethriller zorgen ervoor dat het al te heroïsch zou worden. We volgen detective Kudo die rouwt om de dood van zijn vrouw, waarvan de moordmethode hetzelfde is als de methodes waar de politiezaak nu steeds meer mee te maken krijgt. De harten van de vermoorde vrouwen worden verwijderd. Wie schuilt hier achter? Wat voor moordenaar hebben we nu in het vizier... of is het toch iets anders?

Ja, het is een bovennatuurlijke kracht, iets wat in de zaak zelf nog amper te geloven valt. Totdat ze kennis maken met een klunzige forensisch expert die ook in hetzelfde ongeloofwaardige verhaal blijkt te geloven. Althans voor de buitenwereld dan.

Dit ontpopt zich tot een creatief werkje, waarin bovennatuurlijke krachten, melodrama, actie, droge humor, toffe karakters, gelikte montage, maar ook toffe zwaardgevechten een stempel vormen. Op den duur is het ook interessant als de tegenstander van Kudo eigenlijk een lotgenoot is. Ook de aanwezigheid van de geest van Kudo's vrouw kwam prima uit de verf en wist gelukkig niet al te sentimenteel te worden.

Kitamura heeft hier ook weer een leuk werkje neergepend. Een verlate Asiamania-titel in mijn dvd-collectie.

Maar beter laat dan nooit...

4,0*

Skyline wil nog best redelijk beginnen, de kleuren en de special effects lijken nog wel goed te doen maar helaas komt daar erg snel verandering in en blijft de film behoorlijk haken in de cliche's. Special effects worden goedkoper en acteurs steeds beroerder en om dan nog om die tenenkrommende kleffe momenten te zwijgen. Het doet weinig met je en het lijkt net alsof je naar een jaren 80 B-film zit te kijken. Met een hoop moed en lef en stoere maar iele mannetjes die op de vuist gaan met aliens, tijdens het ontsnappen en daarnaast nog een hoop relatie/liefdes problemen die er tussendoor worden gekwakt zodat de overbodige soapgehalte ook om de hoek gaat kijken. Het dieptepunt vond ik nou echt die zoenscene terwijl ze naar boven worden gezogen door die UFO. Vele jatwerk van District 9 (die 10x beter is) was ook verdacht veel te herkennen.

Zeer matig.

2,0*

Toch wel beter dan August Underground.

Tsja... Wie die Lucifer Valantine en zijn crew zijn? En hoe die over straat zullen lopen na het maken van dit werkje, mag Joost weten. Verhaal zit er niet in, maar de beelden zijn daarentegen wel behoorlijk interessant, en lijken wel een beetje op een Shock/X-rated versie van een Chris Cunningham clip. Opmerkelijk ook dat de fragmenten zich in 1994 afspelen in de laatste dagen tot de dood van Kurt Cobain. En ja, wat is het inhoud? We zien hier enkele erg aantrekkelijke, al dan niet, psychisch ontspoorde dames (dat is nog te zacht uitgedrukt trouwens) die wegkwijnen in hun zelfhaat, en verwaarlozing. Of ze nou drugs hebben gebruikt of dat de film uit zichzelf al een trip is... Ja, het is een trip. Bestaand uit vele beelden, noise-muziek, kleuren, martelingen, snuff... en uiteindelijk gekots... Heel, heel veel gekots... Met als hoogtepunt: de vingers van een afgehakte arm achter in de keel steken, en dan die glas volkotsen, opdrinken, weer volkotsen

Nee, eten is geen optie bij deze film.

In principe is dit een ongenuanceerd broddelwerkje waarbij de acteurs overduidelijk willen laten zien hoe walgelijk ze wel niet zijn of erop bevestigd willen worden... Maar toch is het wel allemaal lekker fout en over the top, en de trippy beelden maken de film net goed om geamuseerd met een MM-lid te bekijken.

3,0*

Edit: Lees ik dat de hoofdrolspeelster vorig jaar is overleden?

Weer een hele mooie opgezette film dat van onderwerp naar onderwerp verplaatst: Eerst is het een kwajongens-film dat uiteindelijk omgetoverd word naar een gevangenisfilm en uiteindelijk een mafiafilm/rechtbankdrama. Om te beginnen vond ik de film weer erg mooi en sfeervol opgezet en de cast was weer om te smullen. Robert deNiro maakte er ook weer iets schitterends van als Pastoor en verder waren die 4 vrienden ook heel erg goed. Ook de decors waren weer sfeervol en om te smullen. Het begint allemaal met kwajongensstreken maar uiteindelijk gaat er een streek mis en belanden de vrienden in een gevangenis waar we te maken krijgen met die smerige gevangenisbewaker Nokes. Die machtsmisbruik vertoond en de vier jongens sexueel misbruikt en mishandeld en dat zag er ook heel onprettig uit. De gevangenisscenes deden me trouwens een beetje denken aan The Shawshank Redemption. En vanaf dan gaat het er in de film wel bikkelhard aan toe.

En dan komen we in het gedeelde dat de jongens volwassen zijn en door Tommy en wraakactie word gepleegt op Nokes En vanaf dat moment komen we bij de rechtbank-drama gedeelde, dat ook ijzersterk inmekaar word gezet en alle dingen die mensen liever willen vergeten naar boven komen. Ook mooi is dan om te zien dat de vier vrienden uiteindelijk allemaal hun eigen leven lijden. Ook Dustin Hoffman vond ik goed als advocaat. En natuurlijk Brad Pitt, Jason Patric en de rest van die ouder geworden vriendenclub.

Gewoon een prachtige film. Dit had zo een Scorcese-werkje kunnen zijn. Gewoon prachtig opgezet met veel aandacht aan die mooie sfeervolle jaren 60 decors (waar de film zich grotendeels in afspeeld) en een hele mooie cyclus aan verhalen. En natuurlijk zorgt Robert deNiro voor de strike! Topfilm!

4,5*