Opinions

Het gaat in Nederland wel vaker fout met films die op waargebeurde misdaden gebaseerd zijn. Er is De Dominee die het verhaal stevig moest bewerken omdat Etienne U. niet in de film wilde voorkomen en die een aantal onbegrijpelijke bewerkingen deed waardoor de film minder dramatisch effect kreeg en niet meer. Daarbij kwam nog dat een crimineel met veel uitstraling nogal dood gespeeld werd door Peter Paul Muller. Dan heb je Bloedbroeders waar in een poging om het psychologisch logischer te maken er opzichtig gehusseld wordt met karakters. In de film werkt het niet. In deze film is Willem Holleeder uit de film gehaald en zijn karakter en rol zijn gemixt met Martin Erkamps, waarvan ze ook de bijnaam lenen. Plus een flink deel fictie.

Dat is lastig bij een zaak die zo bekend is als deze. De film neemt wel meer loopjes met de werkelijkheid. Dat is te vergeven als de film er beter van wordt, maar dat lukt helaas nergens. De Heineken ontvoering heeft enkele fijne kleine scenes, maar de film is vluchtig, onevenwichtig, bevat kromme dialogen en de pogingen tot psychologisering werken helemaal niet. Aan de acteurs ligt het niet, maar van het script van Kees van Beijnum deugt weinig en het lijkt vaak alsof er een onaf script is verfilmd, alsof ze in tijdnood zaten. Ook de regie maakt het niet veel beter. Sommige figuren als Ab Doderer komen idioot weinig in de film voor. De film was stevig opgeknapt als de focus smaller was gemaakt. Bijvoorbeeld stoppen als Heineken bevrijdt wordt en het hele stuk erna weghalen. Dan is er bijvoorbeeld ook ineens tijd voor uitwerking van de karakters van Boellaard en Van Hout die net als in mindere mate Meijer nu van karton blijven.

Peter R. De Vries ergerde zich vooral aan de onwaarheden in de film en was betrokken bij een lowbudget Amerikaanse versie met een nog veel slechtere reputatie. Maar ook dit is helaas weer een voorbeeld van een misdaadverfilming uit Nederland die niet gelukt is.

Ik heb het boek niet gelezen en had van de film alleen de spraakmakende trailer gezien. En dan blijkt de film een stuk conventioneler dan vooraf gedacht eigenlijk. Ik had meer absurdisme en een radicalere film verwacht. Ik kreeg een komisch getint drama waarin een milieu wat uitvergroot wordt in een film die vooral gaat over je dromen waarmaken en ontsnappen aan je milieu.

De film is ook te rechtlijnig. Eerst is de terugblik vooral liefdevol (het beste deel van de film trouwens), later wordt de terugblik wat grimmiger. Terwijl de film interessanter was geweest als dat wat meer door elkaar had gelopen, zoals echte herinneringen ook vaak doen. Een ander probleem is dat de scenes met de oude Günther weinig overtuigend zijn en en de gevoelige scenes tegen het einde.kwamen helaas niet echt aan.

Beste rollen zijn zonder meer die van de jonge Gúnther en in iets mindere mate die van zijn vader. De rest van de cast blijft iets te veel hangen in een eendimensionale karikatuur.

Zeker geen slechte film, maar niet zo sterk als gehoopt.

3.0*

Godards verandering sinds de jaren '60 zit 'm voor een belangrijk deel ook in de thema's en referenties. In de jaren '60 veel Hollywoodcinema, later veel politiek en in films als deze mythologie, religie en filosofie.

Ik heb een aantal van de problemen van Mochizuki ook. Films als deze vind ik visueel niet mooi genoeg, slepen me niet echt mee en houden me te veel op een afstand om me uitgedaagd te voelen. Ik wordt al moe als ik eraan denk om alle verwijzingen uit deze film uit te moeten pluizen. Het fascineert me wel bij vlagen en er zijn talloze films die ik minder boeiend zou vinden.

In de kern best interessant (vrij letterlijk: de stukken tussen de "Goddellijke" Depardieu en zijn vrouw waren het interessantst), maar minder wijdlopig zou de film goed gedaan hebben.

2.5*

Erg veel films over de Mexicaanse drugsoorlog zijn er nog niet. Escalante maakt er wel een. En hij houdt zich bepaald niet in. Heli is een soort noodlotsdrama waar een familie slachtoffer wordt van wat een heel land nu in zijn greep heeft. Je krijgt nogal wat voor je kiezen. Dat was ook bij Los Bastardos al zo. Maar waar de vorige film van Escalante veel te veel dreef op effectbejag en makkelijke plotdingetjes, slaagt hij er bij Heli een stuk beter in. Hij schuurt nog steeds regelmatig tegen de rand aan, maar door de veel sterkere context trekt het me minder uit de film. Op een moment na de vrijpostige agente op het laatst, dat is echt een kras op een blij vlagen echt heel erg goede film. Bij zo'n scene weet ik ineens weer precies waar het misging bij die vorige film.

3.5* (maar ik had hier best graag een 4 aan willen geven).

Veel regisseurs die een beetje eigenzinniger waren konden goed werken met Daryll F. Zanuck van 20th Century Fox in deze tijd. Hij gaf ze relatief veel vrijheid om hun creativiteit te uiten en had er vaak nog succes mee ook. Gevolg was dat ze ook weleens wat voor hem deden. Deze film was er zo een. Hij werd in kleur geschoten en in cinemascope. En hij kon bij Zanuck voor elkaar krijgen dat hij het script wat minder anticommunistisch en minder patriottisch kon krijgen. Ondanks dat was dit volgens hemzelf "easily my least favorite film".

Ik vond het geen geweldige film. De spanningsopbouw werkt niet zo goed. De onderlinge verhoudingen tussen het team in de onderzeeër zijn beter en vrij typisch Fuller. Het kan de film niet redden. Alan Jones is een wat gekke hoofdfiguur. Veel meer een anti-held dan pakweg James Bond die ongeloofwaardig snel een held wordt. De verwarring in de toon van de film maakt het niet beter, maar gek genoeg wel interessanter.

Geinige gay slasher die niet al te veel om het lijf heeft en net ook niet scherp genoeg is om echt geslaagd te zijn. Toch heb ik me er absoluut mee geamuseerd, al was de jongen die ik het leukst vond was het eerste dood.

2.5*

Echt een uit de categorie "niet aan mij besteed". Ik vond de beelden veelal lelijk, de humor erg flauw, Hellboy maar een vervelend karakter en het verhaal echt totaal oninteressant. Knap gemaakt is het allemaal wel, maar wat heb ik daar uiteindelijk aan?

Ik ken de comics niet en deel 1 ook niet. Laat dat duidelijk zijn. Maar toch had ik het gevoel naar een film te kijken die veel minder duister was dan de comics en veel meer op nogal flauwe humor dreef. En zoiets als een paar regeltjes 'Beautiful Freak' van Eels mag een leuke bijverdienste voor E zijn, maar wat is het hier misplaatst zeg.

1.5*

Boeiende film. Valt vooral op door wat hier al eerder genoemd is. Een genuanceerd script, een realistische stijl en een heel erg goede Rooker. Een film die me tijdens het kijken enigszins tegenviel , maar erna begon te groeien. Ga het nog eens herzien.

Voor nu dik 3.5*

Toonbeeld van een mislukt vervolg. Vooral het script deugt niet en de film lijst onder een slechte hoofdrol. En juist Rookers sterke rol was belangrijk in de eerste film. Vooral een moeizame poging om ook zoiets te maken van een filmmaker die niet echt aanvoelt wat de eerste film goed maakte.

1.5*

Ben het eigenlijk wel behoorlijk eens met de kritiek van ErCee, hoewel ik de film dat wat minder zwaar aanreken. Het uitgangspunt is erg interessant, de uitwerking neigt net wat te veel naar romcom ( Theodore kapt met Samantha, krijgt spijt, wil haar terug enz. ) en het hoofdpersonage is wat te quirky aangezet. Het wordt daardoor wat te bedacht en afstandelijk voor me. Ook van die achtergrondjes als de baan van Theodore. Daar wordt de film me te nadrukkelijk.

Het laatste deel is het beste en ik ben erg blij dat het daarheen ging. Samantha ontgroeit Theodore volkomen, omdat ze zoveel andere mogelijkheden heeft.

Een goede, sfeervolle, best relevante film. Maar groots wordt het niet. En dat had wel gekund met dit thema.

3.5*

Voorlopig de laatste van mijn Rosales blokje. En dit is niet zijn beste film, maar ook weer niet zoveel minder. Gaat vooral over een koppel in een maatschappij in crisis die de noodzakelijke skills en mogelijkheden niet hebben om daar uit te komen. In alles wat net wat minder trefzeker dan zijn beste films. Hij dringt wat minder ver door in zijn personages hier.

Je gaat je wel afvragen bij een pionier als Murnau waar in 1925 allemaal de eerste mee was. Was dit de eerste film-in-een-film. Of sowieso een raamvertelling/ Hoeveel films waren er al zulke kritiek op religieuze hypocrisie? En een van de grote krachten van Murnau is licht en schaduw, vooral een aantaal sublieme fraaie scenes in die lekker ouderwetse hal met zo'n kronkeltrap.

Dit viel me behoorlijk tegen.

Bij vlagen kon het me meeslepen, vooral tegen het einde. Maar de film is toch vooral een halfgeslaagd experiment dat me meestal niet in de droomachtige wereld wist te trekken en vaak geforceerd aandeed in plaats van een meeslepende droom te worden.

Het grootste probleem is, en ik denk dat dat mede door de hypnose van de acteurs komt, de film nergens echt gaat leven en gemaakt en geforceerd blijft aanvoelen en dan blijven de schilderachtige composities over, maar ook dat is weleens beter gedaan.

2.5*

Tot op een minuut of 50 dacht ik dat het meer van hetzelfde was, maar net wat minder naast Greetings. Maar dan komt die Be black scene en die is me alleen al waard om een volle ster te stijgen. Helaas is niet de hele film van dat niveau, maar dat is superscherpe,messcherpe satire. Ook wat er na komt is, is beter dan dat eerste stuk.

Ik ben het eigenlijk wel met kappeuter eens wat betreft het einde. Ik vond het een gemiste kans, een compromis. Op het allerlaatste stuk na dan, als de marshall zijn ster neerkwakt en de blik die hij trekt naar de rest van het dorp.

Desondanks een vermakelijke, originele western. Met een ijzersterke Cooper. Maar dat einde is erg jammer.

3.0*

Sterke film die zowel de doorbraak was van Bogart (tot dan toe bijrolacteur) en John Huston, die de film schreef (en goed ook vol met sterke details) en doordat deze film een hit was The Maltese Falcon nog hetzelfde jaar mocht regisseren. Raoul Walsh hergebruikte het idee nog voor een western die hij acht jaar later maakte, Colorado Territory.

Lupino is de ideale tegenspeler en speelt dit soort rollen altijd erg goed en ook het weerzien met Bogart was heel erg fijn, ik had in geen jaren een film met m voor het eerst gezien en de vorige was volgens mij een van zijn eerste rollen. The Petrified Forest.

Walsh de trouwe Warnerregisseur die het vak nog leerde van D.W. Griffith heeft ook hier een gevoel voor een spectaculair einde, zeker voor 1941.

Het scenario stelt weinig voor, maar Gyllenhaal en Leto zijn goed in deze film. Ik heb me dan ook perfect geamuseerd

Bovendien is dit typisch zo'n film waarvan mijn gevoel hem beter vind dan mijn verstand en dan luister ik naar mijn gevoel.

3.5*

Prachtig.

Een film over verwondering. Over kind blijven. Over vol verbazing naar de wereld blijven kijken. Over geluk zonder grote aanleiding. Over de emoties die een mens tot mens maken. Over de ultieme liefde. Over dingen waarvan je soms vergeet hoe mooi ze zijn.

En dan hebben we ook nog vreselijk mooie beelden, prachtige close ups, Berlijn dat er wonderschoon uitziet. (Wenders moet wel oprecht veel houden van die stad.) Bruno Ganz. Peter Falk (na deze film en A Woman under the influence ben ik er eigenlijk gewoon heel zeker van dat dat een geweldige acteur is, misschien niet altijd in de juiste film gezeten). Een film om nog vaker te zien bovendien.

Ruime 4.0*

(PS Op één avond door Berlijn en Parijs gezworven, filmkijken is soms zo fijn.)

Prachtige film. Een van de post Easy Rider films die betrokken mochten maken zonder studiobemoeienis. Die films flopten allemaal dus dat was snel over. De film is een prachtig gefilmde (alleen die openingscollage van beelden al. Wow!) western met een zeer rudimentair plot. Op mijn blu ray staat extra materiaal waaruit je kunt halen dat rudimentaire deels een montagekeuze was. Er wordt prachtig geacteerd. Vol veelal ingehouden emotie waarachter tig verhalen schuilgaan. Zeker ook van de mij onbekende Bloom. Mooie westernparel met meer sfeer dan plot, wat ik graag heb,

Dat zeker. Alleen jammer dat het verhaal flink achterblijft en niet al te overtuigend is. Het is dat de sfeer van de film vrij ingetogen is, maar hetzelfde plot was ook heel makkelijk als een Hollywoodblik op de Taliban te verkopen geweest. Een erg duidelijk op westers publiek gericht, weinig genuanceerd en tamelijk oppervlakkig geheel. Ik vraag me af of dat in het bronmateriaal (geschreven door een Algerijn) zit of dat dat komt door de verfilming.

Allereerst een grootse openingsscene.

Boeiende thema's: Persoonlijke grootse gevoelens afgezet tegen de wereld die je dwingt om keuzes te maken. En uiteindelijk de zelfbescherming.... zijn grote gevoelens van voorbijgaande aard omdat we er anders stuk aan gaan?

De film bleef net te veel op een analyserende afstand voor mij om echt in mijn ziel te kruipen (na de openingsscene). Daardoor was dit voor mij iets te veel een een verstandsfilm over grote emoties.

Maar niettemin boeiend.

3.5*

Prachtige komedie met een enorm tempo. Heerlijk vinnig en lekker druk. Wat een dialogen ook, enorme grapdichtheid. Grant kan subliem timen en Russell is al even geweldig. Het einde was ook erg fijn, ik heb zo'n gevoel dat als deze film nu was gemaakt er een einde was gekomen waarin Hildy er toch nog met die brave saaie Bruce vandoor was gegaan . Soms zijn we nu truttiger dan toen.

Ruim 4.0*

Een film die helemaal niet zou moeten werken. Een bizar huwelijk tussen uitbundige komedie en film noir. Een film die twee uur duurt wat bijna extreem lang is voor een film noir. Door de altijd bemoeizuchtige toenmalige baas van RKO, Howard Hughes werd Richard Fleischer min of meer gedwongen om scenes bij te schieten. De film die uitkwam was heel anders dan wat regisseur John Farrow gemaakt had. Hughes verving bijvoorbeeld Lee van Cleef door Robert J Wilkie en toen weer door Raymond Burr, waardoor een flink deel van het einde drie keer is geschoten. Dat leidde tot kosten die volkomen uit de had liepen en de film was verliesgevend.

Maar toch is het vaak leuk. De eerste heeft de film eigenlijk weinig plot en de echte komediescenes komen ook later pas. Mitchum is weer eens een relaxte man en we zijn in een of ander rijkeluis vakantieoord in Mexico (in elk geval na 20 minuten). Er is vooral veel snappy dialoog en Mitchum en Russell zijn fijn samen. Halverwege de film wordt pas echt duidelijk waarvoor Mitchum naar Mexico is gelokt en het laatste half uur is bijna geschift in de combinatie van uitbundige komedie en film noir die duidelijk de grens opzocht van wat nog mag. Met als extra middelpunt van de komedie zowaar Vincent Price. Die zo leuk gevonden werd door Hughes dat zijn rol zeker in het laatste deel enorm door hem werd uitgebreid, waardoor de film veel komischer werd dan Farrow het ooit bedoeld had.

Knotsgekke film die volgens mij ook nog de langste of een van de langste die ik ooit zag in dit topic. Alsof een noir en een film van Preston Sturges door elkaar gemonteerd zijn ofzo.

Heel erg Frans vooral, deze film. Veel relationeel gedoe, vrij veel dialoog, man met jongere sensuele vrouw en een scenario dat speelt met vorm en structuur. En hoewel het misschien niet de ideale eerste Rivette is om te kijken, denk ik wel dat ik een beetje een beeld van 'm als regisseur krijg.

Hoewel het in het begin een typisch relatiedrama lijkt vallen er eigenlijk dan ook al een paar eigenaardigheden op. En gedurende de film krijg je telkens wat meer aanwijzingen dat de film naar iets toewerkt, zodat het moment dat in een grote Amerikaanse film als grote plottwist zou worden neergezet hier eigenlijk erg terloops is en niet bepaald onverwacht komt.

Bepaald geen film waar ik echt wild van wordt, want uiteindelijk is dit mijn smaak niet zo. Ik vind de film vooral te weinig speels voor de scenariostructuur. Maar interessant genoeg om een zondagmiddag aan te besteden. Het kabbelt wel lekker traag voorbij, op het randje van saai vaak, maar net niet erover.

3.0*

Fraaie film. Erg consequent qua toon en stijl We wijken nooit van Souleymane gedurende de film en de man is alleen bezig het kaartenhuis dat zijn leven is overeind te houden. Film gaat ook over dat systeem en iedereen die daar van profiteert. Figuren zoals de man die een verhaal verkoopt waarmee asielzoekers meer kans zouden moeten hebben of die hun baantje als maaltijdbezorger tegen een geldbedrag "uitlenen" tot de dame die zijn verhaal moet beoordelen, als alle mensen die grof geld verdienden aan zijn vlucht. Allemaal spelen ze een rol in een totaal scheefgegroeide wereld. Prachtige film.

Ik vond de verhalen helenmaal niet uiteenlopend qua niveau maar opvallend gelijkwaardig. Naar mate van hoe ik de regisseurs aansla is het wel verrassend. Het eerste verhaal met Jane Fonda te paard is van Vadim waar ik geen hoge pet van op heb. Ik vind dit echter het sterkste dat ik van hem zag tot nu toe. Weet wonderbaarlijk genoeg de kitsch die constant op de loer ligt te ontwijken en hoewel het me niet overmatig boeide is het een stuk beter dan vooral zijn vroege werk , ook qua timing. Het verhaal van Malle zit dan weer ver onder zijn beste niveau. Wat hij echt kan zien we alleen in het begin, als de twee Wilsons nog kinderen zijn Het verhaal is wat te kort voor de opbouw die ik had gewild en de climax is een pak minder sterk. Ook Fellini haalt bepaald niet zijn beste niveau in een film die inhoudelijk lijkt op 81/2 maar trekken vertoond van een paar latere en minder goede films als Casanova en Satyricon. Uiteindelijk vind ik alle verhalen 3 sterren waard, dus de film ook.

Daarmee wel de beste film uit de Bardotbox.

A History of Violence wil volgens mij een film zijn over menselijke instincten. Over dat geweld in de mens niet te onderdrukken is. Over de mens als dier als hij wordt aangevallen Het jammere is dat dat niet echt lukt. De film zwalkt me wat al te veel tussen realisme en over de top. Om het verschil tussen Tom en Joey aan te geven vind ik dat een wat al te makkelijke benadering. Ik vond de individuele acteurs dan ook prima, maar de cast als geheel minder omdat ze er nogal verschillende benaderingen van hun rol op nahielden. De muziek was, zoals al eerder gezegd is erg zwak.

Vond het visueel overigens bij vlagen wel interessant. Stukken sterker dan Existenz om maar eens wat te noemen op dat punt. Maar uiteindelijk redt dat de film niet. Voor mij een soort van interessante, maar enigszins mislukte film. Ik begrijp de soms bijna extreem positieve recensies in (vooral de Amerikaanse) pers ook niet echt.

2.5*

Het klopt dat in 1966 het boek verscheen en in 1983 er een update is geschreven door Truffaut, enkele jaren na Hitchcocks dood en heel kort voor de vroege dood van Truffaut. Dat zit ook in de film.

Truffaut was een vurig bewonderaar van Hitchcock en Hitchcock vond het heerlijk met een intelligente man die hem bewonderde over zijn werk te praten. Truffaut wilde laten zien hoe goed Hitchcock was. Dat boek gaf de aanzet tot een grote herwaardering van Hitchcock en gaf nog meer weerklank aan de auteurstheorie van de nouvelle vague. Nu, ruim een halve eeuw later, wordt Vertigo gekozen tot beste film ooit in Sight and Sound.

Buiten dat deze docu verhaalt over die ontmoeting gaat de film ook een beetje over Truffauts werk, maar vooral over dat van Hitchcock. Een flink deel wordt besteed aan zijn films en Kent Jones deelt heel duidelijk de bewondering van Truffaut. Daarnaast nog een paar prominente filmmakers die elk in een quote of twee, drie aangeven wat Hitchcock en het boek voor hen betekenden.

Fijne film, maar vooral een voorafje. Naderhand kreeg ik zin om het boek te lezen en vooral ook Vertigo te herzien.

3.5*

Prachtige, herkenbare, zuivere en ontroerende film. Gekeken omdat de ook al fraaie opvolger niet zo lang geleden zag, maar deze is minstens even mooi en had ik in 2016 gemist. Hierboven wordt gezegd dat de film te lang is. Daar ben ik het zeer mee oneens. De film (en ook de opvolger) werken mede zo goed omdat Guðmundsson de film laat ademen en er niet een en-toen-en-toen verhaal van maakt.

Heel erg scandinavisch. Met veel subtiel lelijkheid op een tragikomische manier. Af en toe hele fraaie miniatuurtjes, zoals de scenes met de trap of de scene waarin de een vrouw haar appartement een beetje gezellig probeert te maken voordat haar minnaar komt.

Het scenario is wat problematisch. De verhalen verschillen nogal qua niveau (zo is het verhaal van de zwerver veel beter dan dat van de dokter en de bevalling) en het geheel mist nogal een punt. Het begin en einde zijn nogal vergezocht in het licht van de rest van de film. Desondanks vind ik deze kaleidoscopische feestdagenfilm vol menselijke tekortkomingen , waarin hard geprobeert wordt terwijl het nooit echt lijkt te lukken met subtiele glimlachjes aangenamer dan iets als Alles Is Liefde, maar of ik me nog veel van deze film zal herinneren als het kerst 2011 is? Ik vrees van niet.

3.0*