Opinions

Geinig feitje: De bekende Hotelketen Holiday Inn is vernoemd naar deze film.

Klassieke musicals en ik. We klikken niet altijd. Soms hou ik er erg van, maar vaak ook niet zo. Dit was geen onverdeeld succes. Holiday Inn was bedoeld als eerste in een blokje kerstfilms. Maar dit is meer een feestdagenfilm. En dat moet het oorspronkelijke idee zijn geweest: Een musical die zich over een jaar gespreid afspeelt met liedjes. Voor elke feestdag een. Daar omheen is een verhaal gespannen en dat is nogal gezapig. De liedteksten zijn vaak nogal patriottisch van aard. Met odes aan Washington en Lincoln. En een ode aan de Amerikaanse vrijheid. Het verhaal gaat vooral over Bing Crosby en Fred Astaire die optreden en vechten om dezelfde vrouw en de keuze tussen een showbizzcarrière of een eenvoudiger leven. Vooral het verhaal is weinig boeiend. De film is hier en daar versierd net dingen die niet meer kunnen zoals een dans met een sigaret in je mond en een dansnummer in blackface. en een african american dienstmeisje met de naam Mamie. Al met al zat ik uit te kijken naar het volgende shownummer en dan voioral omdat wat er buiten die nummers gebeurd niet heel boeiend is.

Dit was bron van het nummer dat tot op de dag van vandaag de wereldwijd bestverkochte single allertijden is: White Christmas van Bing Crosby. Deze film won een oscar voor dat nummer en de eerste uitvoering zit vroeg in de film. Maar dat nummer is ook duidelijk het meest memorabel van alles in deze film.

Wellicht dat ik deze maand ook nog kies voor White Christmas de film uit 1954

Hollow Triumph is een erg pulpy noir. Geregisseerd door een van de vele oorlogsimmigranten die noirs maakten. De vrij onbekende Steve Sekely die vooral low budget films maakte voor kleine studios. Een van zijn laatste films werd zijn bekendste. De verfilming van The Day of The Triffids uit 1962. Hollow Triumph kwam er doordat Paul Henreid weer aan het werk wilde nadat de Hollywood studios hem geen werk meer gaven. Dus volgde hij een trend in het Hollywood van de late jaren '40. Dus begon ook hij een productiemaatschappijtje. Dit was de eerste film die daaruit voortkwam. Gemaakt voor de bescheiden studio Eagle-Lion met een beperkt budget. Henreid wilde dit maken om als bijrolacteur een hoofdrol te kunnen krijgen en een gangster te kunnen spelen, tegen zijn normale casting in.

Henreid speelt een dubbelrol en doet dat aardig, maar weet de film niet op te tillen. De film heeft ook een plot met wat geloofwaardigheidsissues. Het einde daarentegen is sterk en erg neerslachtig en de film komt nergens in de verleiding om van de hoofdpersoon een beetje een aardiger figuur te maken. En de film had de grote John Alton achter de camera die een film er fijn kon laten uitzien bijna zonder budget. Dat scheelde.

Sekerly zou cheapies maken in vele genres voor vele studios. Henreid zou voornamelijk blijven acteren maar nog een paar films produceren en uiteindelijk zelfs regisseren, waaronder de vergeten lowbudgetnoir For Men Only (1952) , die schijnbaar over ontgroeningen onder studenten gaat (meteen geinteresseerd).

Ik zou niet weten waarom niet. Rechten lijken me niet zo'n probleem bij een film waar bijna geen extern geld in zat. Het zou in ieder geval wel moeten.

Leuke film vond ik het. Op zijn best op zijn meest absurdistische momenten. Lekker uit de losse pols een soort Kain en Abel-verhaal. Toen de humor even dreigde te verslappen kwam het toffe einde. 10x leuker dan de gemiddelde Amerikaanse comedy (bij de meeste lukt het me niet om er meer dan een paar minuten van te zien).

3.5*

Lekker trouwens om naast Arno's nummer het bijna vergeten culthitje Pop van Sloy nog eens voorbij te horen komen.

Een wat onevenwichtige film die met name in de eerste helft met zevenmijlslaarzen door het boek(dat ik niet las) lijkt te wandelen, maar vooral in de tweede helft stevig opknapt (zo'n beetje vanaf het kopen van het huis). Als vrij knap een complexe driehoeksrelatie wordt geschetst. Maar de film blijft wat te kort aanvoelen. Einde is wel erg goed en erg in lijn met de toon van de tweede helft. Ik vond de andere twee hoofdrolspelers (Wright-Penn en Roberts) trouwens beduidend beter dan Farell die net goed genoeg is om niet een complete miscast te zijn. En voor Spacek heb ik een zwak.

Heb het boek al een eeuwigheid hier liggen. Ik ga er denk ik eens in lezen.

Dikke 3.0*

Wat wisselvallig. Zeker het stuk tot en met de eerste moord is echt onwaarschijnlijk sterk. Het gegeven wat neergelegd wordt, de sfeer, de muziek, de art-direction, camera. Alles eigenlijk.

Daarna wordt het bij vlagen een goede film. Typisch zo'n film die me beurtelings enorm aantrok en dan weer ergerde. Van scene op scene soms.

Grootste probleem zit 'm toch duidelijk in het verhaal. Het idee achter de film is, zoals in het einde wordt gezegd, of je laten meevoeren in je leven of het zelf in handen nemen. Nou doet (na een keuze(de eerste moord)) heel sterk het eerste. Ik vond het volkomen logisch dat Máiquel niet twijfelt. Het overkomt hem, hij laat zich meevoeren, hij onderzoekt zijn nieuwe identiteit. Totdat de dingen zo groots worden dat het wel erg ongeloofwaardig wordt. De film krijgt er bovendien soms bijna een ironisch toontje van en dat stoorde erg. Omdat de sterke kanten van het eerste stuk dan ineens veel minder goed werken. Neemt niet weg dat de film behoorlijk veel zeer indrukwekkende scenes kent. Bij vlagen een erg indrukwekkende onderhuidse spanning ook.

Toch nog (een krappe) 3.5* vanwege een behoorlijk aantal scenes die echt indruk maakten. Een regisseur om in de gaten te houden. Zoveel is zeker.

Vond dit juist wel een frisse film met een soort rauwe eerlijkheid. Gaat voor mij vooral over het ontkennen van gevoelens. Omar is nog lang niet over Emmanuel heen en vice versa, maar ze forceren zichzelf uit de relatie die daardoor ook echt stukloopt door bewust anderen op te zoeken. De film is deels geïmproviseerd, wat 'm energie geeft en bovendien een prettig ruw randje. De film is, mede daardoor, ook verre van perfect, maar ik vond het behoorlijk goed.

Drukdoenerige Delon in een film die maar niet boeiend wil worden. Ook Delon kan di niet oersaaie gedoe niet redden, ondanks dat hij in deze film wel centraal staat.

En wat is die vaas onwaarschijnlijk lelijk trouwens.

Oei. Al een tijdje niks van de Coens gezien. En geen enkele van de solofilms van een van hen. Maar dit is zo mager dat het nauwelijks voor te stellen is dat Ethan ook meewerkte aan iets als No Country for Old Men. Honey Don't is een soort neonoirkomedie. Zo'n film die wanhopig vist naar een cultreputatie en waar het vrouwelijke hoofdpersonage geschreven is als een wandelende mannenfantasie (hoewel Traicia Cooke meeschreef). Een erg mager plot en af en toe een leuke grap. Dat is het wel zo'n beetje. Blij dat de film niet zo lang was.

Beetje apart fragmentarisch. Het heeft iets van een lange epische film van 150 minuten waar een uur uitgeknipt is. Voelt als een soort van legende, al speelt het in de 20e eeuw.

Ik vond Raise the Red Lantern een stuk indrukwekkender. Die film was meer verstild, deze is zelfs wat theatraal. Maar ook dit was mooi hoor. En dan met name het kleurgebruik inderdaad.

3.5*

Lastig te beoordelen. Want de film is en erg fout en niet echt overtuigend visueel. maar ook zeer interessant.

Dit is namelijk militaristische propaganda uit het China van Mao. En was deels bedoelt als het ondersteunen van de mensen die in de praktijk de verschrikkingen van de culturele revolutie uitvoerden. Er kwamen uiteindelijk ook andere versies

Losjes gebaseerd op een gebeurtenis uit 1930 maar vooral een mythologisering daarvan die met de werkelijkheid niet al te veel te maken heeft. Het gaat over een vrouw die feitelijk als slaaf wordt gehouden door een grootgrondbezitter. Een stiekeme communist redt haar en brengt haar in contact met de vrouwenafdeling van het revolutionaire leger.

De boeven (de grootgrondbezitters en machthebbers van toen) zijn van een dik aangezet Bassie en Adriaan niveau. In een korte scene zien we de vrouwen ook een groep kinderen trainen voor de gewapende strijd. Kindere. Ok. Verder is dit vaak ronduit een verheerlijking van het geweld van de revolutie. Nodig omdat het oude met wortel en tak moet worden uitgeroeid. Dit is een film zoals ik er een uit Noord Korea zou voorstellen.

Erg boeiend Maar toch.

Ook vandaag gezien en ik vond het zeker geen tegenvaller.

Het begint vrij standaard, goed gedaan, dat wel. Moeder en kind verhuizen na een turbulente periode naar een nieuw huis en daar is het niet pluis. Is de moeder nu gek of is er echt iets mis? Dat heb ik wel vaker gezien. Deed me erg denken aan andere paranoïde thrillers als The Tenant of Don't Look Now (beide aanraders trouwens).

Maar na zo'n half uur werd de film voor mij toch echt meer dan dat en vond ik het erg spannend worden. En een sfeer waar ik helemaal in mee kon gaan met een einde dat ik niet aan zag komen.

Een plek in mijn 4.0*-rijtje is weer net te veel eer, maar toch wel een erg ruime 3.5*

Prachtige documentaire die twee interessante talenten volgt en een uitermate boeiende inkijk geeft in de Amerikaanse maatschappij en de mogelijkheden en onmogelijkheden ervan. Hoe een talent je uit het ghetto kan trekken, maar een paar keer misgrijpen je al je kansen kan kosten. En een film die tegelijk slim gebruikt maakt van de verslagen van de wedstrijden om spanningsbogen te creeëren. Die zitten ook in het lot van de hoofdpersonen waar de toekomstverwachting soms behoorlijk kantelt. Heerlijk dat de makers ook gewoon 5 jaar de tijd kregen om de hele highschoolperiode van de basketballers te volgen. Tegelijk ook heerlijk kijkvoer voor de zondagmiddag.

Overigens van dezelfde regisseur als Stevie (2002) zie ik nu, ok al zo'n fraai portret van de Amerikaanse onderklasse. Komen ook van dezelfde non-profit productiemaatschappij.

4.0*

(heb 'm voor 1 euro gevonden bij Bart Smit, aanrader mensen!)
(was trouwens voor het Michael Moore-tijdperk de succesvolste docu ooit in de VS)

Op het eerste gezicht een sociaal drama over de tegenstelling tussen platteland en stad, vrouwen en mannen enzo. Maar er zit een andere laag in deze boekverfilming. De hoofdpersoon is zich nauwelijks bewiust van zichzelf. Kent de codes niet altijd hoe mensen met elkaar omgaan en is gevaarlijk naief. De film benadert dat soms bijna filosofisch. Als je zo weinig zelfbewustzijn hebt, wat is dan het gevolg?

Amaral lijkt te willen zeggen dat een flink deel van de arbeidersklasse het zelfbewustzijn mist om misbruik te voorkomen en vooral in die zin is dit een politieke film zoals Pippo Il Bufonne hierboven aangeeft.

Fantastisch, vlijmscherp en hilarisch. En zo subversief in de ogen van de communistische machthebbers dat het voor eeuwig verboden werd en Forman niet in het land kon blijven. Hetzelfde geldt voor medescenarist (en ook zelf regisserende) Ivan Passer. Voor het eerst in kleur. En veel meer puur op humor gericht dan zijn eerdere (en latere) films. Zijn vroege films gaan allemaal over de rol waarvan verwacht wordt dat je hem speelt in de maatschappij, maar die vaak nep is of die je niet echt kunt spelen. Over je comformeren naar de groep (of je omgeving). Genoten van deze films. En dan kan ik twee kanten op, Ik heb nog drie ongeziene latere Forman-films en nog een aantal Tsjechoslowaakse new wave-films liggen. Ik kies voor het tweede.

Interessant, maar niet helemaal geslaagde film. Stillistisch bijvoorbeeld. Vond dat gespeel met de focus in scenes na de zoveelste keer erg een trucje worden, maar als geheel altijd nog liever dit soort eigenzinnigheid dan iets zonder identiteit. Het kijkje in het hoofd van de seriemoordenaar valt in het niet bij een film als Sombre die dat zo ontzettend veel beter doet. Ik begon af en toe naar die film te verlangen tijdens deze. Geslaagder is Sarah's verhaal. Het eindigt met best een lekkere twist al stuurt de film eigenlijk meteen aan op een naar gevoel bij de man die Sarah ontmoet bij de AA, wist vanaf het begin dat het foute boel was met hem, maar toch had ik van dat einde eigenlijk wat meer verwacht.

Geintrigeerd zitten kijken, maar verre van perfect. Bleef na afloop wat onvoldaan achter.

3.0*

Ik hoor hier ook meer bij de Malick-school dan de beavis-school en tussen Dumont en mij zal het wellicht nooit echt iets worden, al moet ik zijn meer recente vormexperimenten (musical, komedie) wellicht nog eens proberen. Wat me wel opviel is dat dit wel de fraaist gefilmde Dumont is, alsof het ineens veel mooier mag zijn. Maar het hevig aan een beroemde klassieker refererende einde had nog niet een fractie van de impact.

L'humanite staat nog wel op Mubi dus misschien probeer ik die bord voor mijn kop toch nog.

Fantastisch. Een afrekening tussen moeder en dochter. De beperkte setting werkte hier prima. Erg emotioneel.

In de eerste helft wordt er in boeiende scenes naar een emotioneel hoogtepunt toegewerkt. Alles knapt. Alle frustraties komen eruit. En dat is zo adembenemend, zo ongelofelijk intens. En dat is voor een heel groot deel te danken aan Ingrid Bergman en Liv Ullmann.

4.5*

Mijn negende Nicholas Ray is veruit de minste. Op het Wenders-vehikel Lightning Over Water na dan. Lijdt aan hetzelfde euvel als het latere The Savage Innocents. Dit is een film uit de tijd dat Roma en Sinti nog zigeuners heten en de portrettering is heeft het exotische van gedateerde schoolboekjes uit die tijd. The Savage Innocents heeft echter veel meer om dat te compenseren. Het maffe is misschien wel dat een deel van die portetering ook wel moedig was vanuit Ray's gezichtspunt in 1956. Hij maakt er in elk geval geen glad portret van en niemand komt er echt goed vanaf.

Het bijna feministische gezichtspunt past ook goed bij Ray. Maar het is wel tegen die bedenkelijke achtergrond en het happy end is gehaast en weinig overtuigend. Een ander einde zou pas echt kiezen voor de underdog zijn geweest

Dit is een kluchtige film, bijna campy zelfs (maar gaat te weinig over de top om echt campy te worden). Cornel Wilde is een vrij beperkte acteur voor mijn gevoel en kwam veel beter tot zijn recht in The Big Combo die ik een paar dagen geleden zag. En Russel is heel erg een typetje. Het leukst zijn de feestscenes en het grappigst vond ik dat volgens de aanduiding op de winkel de zigeuners niet alleen handlezingen en dergelijke aanbieden, maar ook psychoanalyse. Ik vraag me af dat woord toen ook in die context gebruikt werd of dat dat een grap van Ray was

De film komt haast nog losser en vrijer over dan Kawase's andere films en het duurde ook nog wat langer voor ik de verhoudingen op een rij had. Anders is ook het uitgesproken, heftige karakter van Ayoko. In westerse hokjes zou je haar een borderliner noemen. Constant in gevecht met haarzelf en hevige stemmingswisselingen. Ze is een stripteasedanseres, vond ik ook verrassend in een Kawase.

Aan de lange kant, want een uur langer dan Kawase's andere films en daar ligt wel het enige nadeel, want de lengte is niet helemaal te verantwoorden denk ik. Maar ondanks die lengte was het toch weer erg memorabel allemaal. De laatste twintig minuten zijn fantastisch en ook fraaie scenes zoals die scene bij de fontein of de coladrinkscene die om kleine momenten van geluk draaien vond ik erg mooi. En dan kan ik gewoon niet lager dan een vier geven.

"It belongs on any list of the greatest war films ever made" heeft Roger Ebert volgens de hoes van de DVD gezegd. Voor één keer heeft hij gelijk.

De film is vooral zo ontroerend door de vele details in de relatie en het leven van Seita en Setsuko. Daardoor gaan ze meer leven dan veel figuren uit "gewone" films.

Zonder meer een prachtige, unieke en zeer ontroerende film wat mij betreft. En een geslaagde eerste kennismaking met animé.

4.5*

Een beetje gekozen op regisseur. Haar debuut, Hora Da Estrela heeft een behoorlijke naam binnen de Braziliaanse cinema. Hoewel die film al 25 jaar oud is is dit pas haar derde. Ik was er niet echt weg van. Een onsamenhangende roadmovie die slechts bij vlagen wist te boeien. Het excuus van Amaral was dat de vorm was dat oorzaak en gevolg geen samenhang hebben in dit verhaal en dat het om het nu gaat. Verder wordt de flauwe einde door haar verklaard met iets als dat het leven een oneindige cyclus is. Ik kan de films bijna niet tellen waarin dat idee veel meer overkomt.

Klinkt negatiever dan ik het bedoel, want echt slecht was het zeker niet. Gewoon niet zo intereressant.

2.5*

Warme, aandoenlijke, menselijke film met veel sympathie voor de tegen de rand aan levende personages. Vaak grappig ook. Veel thema's en referenties die je niet of nauwelijks (of veel dieper verborgen) in Amerikaanse films uit die tijd tegenkomt, zoals prostitutie, zelfmoordplannen zonder heel duidelijke aanleiding en homoseksualiteit.

Wel een film waarbij ik heel duidelijke het gevoel kreeg niet naar de beste film van de regsseur te kijken (hoewel het de eerste is die ik zie) en die me daardoor deed verlangen naar meer van Carné.

3.5*

Ik kan een eind met het bovenstaande meegaan. De omschrijving doet een interessantere film vermoeden.. Ik kon hier aanzienlijk minder mee dat met Je, Tu, Il, Elle, want wat taai was het wel. Grappig was dat het feit dat er soms in de stilstaande shots in het hotel bijna een spannings- of komisch moment sloop als er eens een deur openging of iets bewoog. Zoals een vrouw die heel even door een kier gluurt. Juist omdat de film geen geluid heeft.

2.5*

Film volgens het boekje. Met iets te vaak heroische muziek en bekende scenariotrucjes. Maar voelt ondanks dat wel oprecht aan en het is goed dat, al is het dan 10 jaar na dato, het conflict de aandacht krijgt die het verdient dankzij deze film. In elk geval een stuk beter dan die andere Amerikaanse film over problemen in Afrika die ik zag (Blood Diamond), maar het weer even enigszins duidelijk maken van het conflict (en het vluchtig aanstippen van de reacties van de wereld) maakten meer indruk dan de film an sich.

3.0*

Een paar jaar later is Houen Zo! een artistieke versie van dezelfde thema's die ook naar voren kwamen in Rotterdam aan den Slag. Een prachtige ode aan Rotterdam en de wederopbouw. Een film die bruist van het optimisme. De stad die kapot was en waar in delen niets meer overeind stond leeft weer. Er worden huizen gebouwd, er is weer industrie. Een oude man kijkt toe hoe de toekomst in de vorm van ondeugde kinderen die op straat zwerven en spelen er weer is.

De haven is weer actief en boten komen van heinde en verre hun waar brengen. De tram en zelfs de trein rijdt weer. Arbeiders fietsen weer naar hun werk. In Rotterdam aan den Slag zat nog sentimentele muziek. Houen zo! is vooral stadsgeluiden en af en toe een kreet van de mensen die te zien zijn (zoals de titel) en dat klinkt als een symfonie.

Van der Horst is onder meer door deze film internationaal geprezen. Een van zijn weinige lange films, Faja Lobbi, gaat over Suriname en is het bekendste wat hij ooit maakte.

Onverwacht sterk. Ambitieuze film, maar heel geslaagd. Fraaie, ontroerende film over gevoelens en de omgeving die ze denkt te kennen, over een leven leiden waarin je je hart niet volgt. Leef je voor anderen of voor jezelf?

Een verhaalstructuur die heel sterk en heel bijzonder is. En ook werkelijk wat toevoegd. Briljante muziek van Glass. Beresterke actrices. Daldry zet met deze film een behoorlijke stap vooruit ten opzicht van Billy Elliot.

Dik 4.0*

Een film noir die in kleur is en zich niet in LA, San Francisco of New York plaatsvind maar in Japan. Dat is ongewoon en voelt tegelijk ouderwets exotisch als ook modern omdat de film wel degelijk een soort Japanse point of view heeft. Plus de nogal ongewone shots, fraaie sets en kleuren en het sterke neerzetten va de sfeer tussen groep mannen. Veel interessants en ongewoons. En zelfs de kaders en shots doen soms zo Japans aan dat het lijkt of Fuller een flinke dosis Japanse films vooraf had gezien. Een verrassend leuke film, veel en veel beter dan de voorganger die ik gisteren zag.

Beter dan verwacht. House of Boys ontkomt bepaald niet aan de cliché's van een gay-aidsdrama, heeft wat opstartproblemen, een enkel los eindje (het subplotje met de zoon van Emma was wel extreem karig, doet vermoeden dat de film ooit een stuk langer was en dat er in de montage nog een hoop is verdwenen) en je moet ermee uit de voeten kunnen dat, hoewel de film zich grotendeels in Amsterdam afspeelt, de stad niet herkenbaar is en ik me afvraag of er wel geschoten is. Geen zin Nederlands ook in House of Boys, de voertaal is Engels (al is dat op veel Amsterdamse plekken ook echt zo natuurlijk).

Maar toch: het werkte wel. Vond de achtergrond van de licht-verlopen club heel sterk uitgewerkt, de personages behoorlijk goed en de film erg innemend, warm en oprecht. En dat maakt veel goed.

3.5*

Een kostuumdrama over de gegoede Amerikaanse (en niet Britse!) burgerij en dat geeft duidelijk een andere achtergrond aan de film. Klasseverschillen zijn bij de Britten eeuwenlang enorm belangrijk (en vrijwel onoverbrugbaar) geweest. In de VS hoorde het bepaald niet bij het ideaal. Iedereen moest daar iets kunnen bereiken. De achtergrond van deze film is dat er zich toch een arostocratische, zich adelijk gedragende burgerij was ontstaan. Met eigen codes en moraal, althans openlijk. Ondertussen verhaalt deze film over roddel en achterklap over elkaar ten val proberen te brengen.

Met kostuumdrama's die zich afspelen in de gegoede burgerij van minimaal 100 jaar terug heb ik niet zo heel veel. Zo'n film begint bij mij wel met een beetje achterstand. Een film moet veel extra's bieden om me dan over de streep te trekken. En deze film biedt wel wat, maar niet genoeg. Aardig intessant, mooie cast, dat wel.

3.0*