Opinions

Louis de Rochemont was de producent van deze film en nog een boel meer. De Rochemont was de uitbater van een bioscoopjournaal. Hij was een vriend van J. Edgar Hoover en had daardoor goede contacten met de FBI. Toen hij films ging produceren putte hij daaruit. Dit was de eerste. Hij zette ze op als een documentaire en presenteerde ze als zo ongeveer de waarheid (wat nogal overdreven was). De Rochemont was eerst fel antinazi toen de VS nog betrokkenheid bij de conflicten in Europa trachten te vermijden en werd later ook fel anticommunistisch. Het zette met deze film een trend neer. Dit was een succes en kreeg ook nog goede recensies en al snel werden film gepresenteerd als de waarheid en bijna in de vorm van een nieuwsuitzending gegoten. De Rochemont zat achter een deel van die films (naast deze bijvoorbeeld ook Boomerang en Walk East On Beacon) maar anderen namen het over.

Meer een intessante film dan een echt goede. Vooral een poging om de FBI in een zeer goed daglicht te zetten en ze zowat de overwinning van WO2 in de schoenen te schuiven. Henry Hathaway die al behoorlijk ervaren was vond het pattriottische script zeer goed en ging ermee akkoord de film te maken. Zonder sterren en alleen met bijrolacteurs en wat eufemistisch karakteracteurs werden genoemd. Dat was nog net een trapje lager dan de bijrolacteur. De types die een barman speelden, of de baas, of de buurman. Met twee zinnen tekst.

De film begint bijna als een echte documentaire met zowaar wat echte beelden. En een voice over die klinkt alsof het een achtergrondreportage bij het nieuws is.Ondertussen krijgen we een vrij vroeg voorbeeld van een spionagefilm met microfilms, codetaal en zowaar ook een waarheidsserum. De film is wat te keurig en niet ruw genoeg om echt indruk te maken. En mist de mooie taal en de fraaie beelden van een navolger als The Naked City. Ja, verschillende navolgers zijn aanzienlijk beter dan deze film. Toch is het een leuk tijdsbeeld.

Je zou dit een Women in Peril-noir kunnen noemen. Er zijn ook een aantal filmhistorici die dat een apart genre vinden. Ik hoor bij de school die dat als een subgenre van film noir zien. Deze film heeft verwantschap met films als Rebecca, Gaslight en My Name is Julia Ross. Een vrouw bedriegt zich in een goed leven in een groot huis en haalt het vervolgens in haar hoofd dat haar man en haar nanny het op haar gemunt hebben. De film begint in een concentratiekamp in een deel dat oorspronkelijk langer had moeten zijn. Ze neemt daar de identiteit van een overleden vriendin aan zodat ze naar Europa kan. Het is goed dat dat niet langer is, want die opening is het minste stuk van de film en nogal toneelmatig. De film knapt echt op als we na een dikke tien minuten in de San Francisco zijn.

Ook in deze tijd zag Hollywood Europa toch een beetje als een pot nat. En waar een paar dagen terug we een Zweedse actrice die een Italiaanse moest voorstellen, nu hebben we een Italiaanse die een Poolse speelt. Valentina Cortesa was een actrice die schijnbaar van Darryl Zannuck een ster moest worden. Ze was min of meer doorgebroken met de klassieke neo-realistische film Rome, Citta Aperta en maakte in deze tijd wat films in de VS. Ze trouwde uiteindelijk met haar tegenspeler Basehart en samen verlieten ze Hollywood en Basehart ging in Italiaanse films spelen in plaats van andersom. Ze is erg goed, maar wat de ster is van deze film is het decor van het huis. Vol met antiek en bijna een doolhof. Ook een noir met een kind in een belangrijke rol. Gordon Gebert speelt de zoon en speelde in toch een stuk of 10 films als kind met opvallend veel films die nu nog een naam hebben. Vooral deze, Flying Leathernecks, The Narrow Margin en To Hell and Back.

Een heel andere film als de schitterende boksnoir The Set-Up en de fijne jazzy anti-racisme noir Odds Against Tomorrow. Een prima film maar deze haalt het niet bij die twee. Maar het is een vlot verteld verhaal. Een beetje gothische horror (en dat is het fraaist) en een leuk verhaal. Dat wel.

Dit was pas mijn vijfde Ford (al is het een voornemen om er dit jaar meer te zien) en de eerste niet-western. Ik wist dat dit soort films die met een zeker sentiment terugkijken op harde tijden in het toen vrij nabije verleden een van de andere specialismes van Ford. Het is ook herkenbaar een Fox/ Daryll Zanuckfilm in de zin dat de film opkomt voor de kleine man en een idealistische tint heeft. Daardoor wilde Zanuck de film waarschijnlijk. De film was bijna door Wyler gemaakt, maar Ford kreeg 'm uiteindelijk. Het is geen sterrenvehikel geworden. Crisp was een redelijk bekende naam. Pidgeon ook. En O'Hara was een favoriet van Ford en in opkomst. Ford wilde de film eigenlijk op locatie in Wales schieten en in kleur. Maar filmen in Europa lag lastig in de oorlog en in kleur was nog altijd duur. Dus werd het een (fraai) studiodecor en zwartwit.

De film is zoetsappig en gaat nooit heel diep met zijn maatschappijkritiek. De nare kerkman wordt bovendien zo over de top gespeeld dat zelfs de meest conservatieve Christen nog een hekel aan hem krijgt. Ford laat wel zijn vakmanschap in deze film zien. Toch mis ik ik hier een beetje het diepere laagje uit mijn favorieten uit het beperkte deel van het oeuvre dat ik zag.

Mooie documentaire die feitelijk in een aantal snapshots een beeld van een aantal heel verschillende mensen in de VS geeft. Dylan en de invloed op hun leven is hetgeen de mensen bindt, maar uiteindelijk boeit de film ook vooral door juist die kleine, rake schetsjes die je van de mensen te zien krijgt.

4.0*

MGM had een groot succes gehad met Ben Hur. En epische films waren vaker succesvol in de jaren '50. Maar nogal eens ging het over de Romeinse en/of Bijbelse tijd. MGM wilde meer epische groter-dan-groot films en Bing Crosby of all people was bezig met een tv-verfilming van de geschiedenis van het 19e eeuwse pionierende Amerika. MGM nam de rechten van hem over en wilde er een grote film van maken. De film is opgebouwd als een omnibusfilm, maar dan met een gezin en de nakomelingen als constante. Deels zijn ze ook door verschillende regisseurs gemaakt. En zoals altijd bij dure films in die jaren waren dat bewtrouwbare en vooral ervaren krachten die allemaal al regisseerden in de tijd van de stomme film. Het eerste, tweede en vijfde segment zijn van Henry Hathaway, het derde is van John Ford, het vierde is van George Marshall.

De film is spctaculair in de zin dat er weinig films zijn met een meer enorme sterrencast en door de vorm die de film heeft heeft geen van die sterren een hoofdrol of komen ze in alle segmenten voor. Verder is de film spectaculair qua locaties en actiescenes (met name de buffelaanval in segment 4). De film is helaas ook vooral een serie erg oppervlakkige vertellingen. Wellicht had het beter gewerkt met drie langere segmenten of zelfs als vijf films. Ik vond het segment van Ford over de burgeroorlog het beste werken als kleine voorstelling (in lengte) over de oorlog maar ook dat gaat niet diep. Het tweede segment was het meest nietszeggend. Het laatste segment is vooral een doorsnee actiewestern, maar dan kort en op een trein.

In het toen bijzondere cinerama systeem geschoten. Een Rotterdamse bioscoop heeft er zijn naam nog aan te danken. Dat werd ooit gezien als de toekomst van film, maar stierf vrij snel uit. De film was een hit en werd genomineerd voor een oscar beste film, maar zoals veel spectaculaire films uit vroeger tijden is de tand des tijds er niet heel aardig voor geweest.

Ik had dit beter gevonden in de bioscoop en helemaal als het in 1962 was geweest.

Hoewel ik de film qua plot een beetje kwijt was tegen het einde heb ik hier ook echt van genoten. Ook in mij kwam de verwijzing naar het koloniale verleden op, maar het is ook een vreemd soort rebellerende jeugd-film. De hele film heeft iets revolutionairs. Er moet afgerekend worden met het oude, dat op allerlei niveaus niet werkte. Om te eindigen met een stuk dat tegelijk verontrust als relativeert. En met een bijzondere soundtrack.

Dit is de tweede film van Martin die ik zie en hoewel dit lang niet zo experimenteel als de vorige is, is het zeker niet zo recht vooruit als het plot leest (en trouwens ook zeker niet contemplatief). Het heeft mijn interesse in Martin wel flink aangewakkerd. Naast Mendoza en Diaz (en misschien Seno) een Filipijn om wèl in de gaten te blijven houden.

4.0*

Het beste dat ik over deze film kan zeggen is dat de regisseur bij vlagen heel mooi gebruikt maakt van natuurlijk licht. En dat er af en toe een heel aardige alledaagse scene is.

Hoy No Tuve Miedo is vooral in het eerste deel nog best aardig, maar het experiment om documentaire en fictie met elkaar te laten mengen of desnoods tegen elkaar te laten botsen werkt helaas niet. Helaas zijn daarvoor veel scenes toch echt te alledaags (en saai), de film veel te lang en wat ook bij deze film een serieus probleem is, is de nogal lompe montage. Daardoor is er geen sprake van een beeldenstroom, maar gewoon van opeenvolgende beelden. En dat is voor deze film zelfs bijna funest.

2.0*

De winnaar van de Un Certain Regard in Cannes. En daar is weleens voor avontuurlijker winnaars gekozen. Rams is een film met een lach en een traan over twee broers die al 40 jaar niet meer met elkaar spreken. Zodra dat duidelijk wordt weet je al dat ze weer samenkomen, alleen nog afwachten op welke manier. En dat gebeurt wat mij betreft met net iets te veel drama.

De film maakt sterk gebruik van zijn decor. En dat zorgt voor een voor veel mensen aantrekkelijke exotische setting. Verder is een het vlot vertelde film met een tweetal goede hoofdacteurs. De film kan met de juiste promotie een aardige filmhuis-hit worden. Of misschien zelfs een oscarnominatie binnenhalen. Maar mijn smaak is het niet echt.

3.0*

Verre van mijn favoriete Coen dit. En dat heeft een duidelijke reden. De Coens zijn filmbuffs en bij een groot deel van hun films wordt driftig geciteerd uit het verleden. Bij deze film nog wel het duidelijkst. De film is een hommage aan de screwballkomedie (His Girl Friday is erg duidelijk zichtbaar) en vooral aan de films waarmee Frank Capra beroemd werd. De Coens hebben overduidelijk heel veel respect voor die filmmakers. Zo veel dat ze eigenlijk niet zo heel veel doen met dat basisgegeven. Het wordt niet verplaatst naar een moderne setting (in plaats van de jaren '30 of '40 zitten we nu in de jaren '50) een parodie ervan maken durven ze ook niet zo goed, maar het voelt ook nergens als "the real thing". De film mist warmte, iets dat bij de Coens wel vaker op de loer ligt, maar bij deze film in dit genre is het een wat groter probleem.

Tuurlijk, de Coens spelen er wel mee. Ze hebben naar Gilliams Brazil gekeken om het bedrijf qua beelden groter en onpersoonlijker te maken. Ook in de muziek wordt er driftig op los geciteerd en er zijn veel geinige bijrollen. En er zit een scene in die ik echt heel tof vond. het stuk van de introductie van de hoelahoep tot het succes ervan. Nou ben ik ook wel een beetje een liefhebber van dat soort tijdsversnellende scenes en de Coens zijn daar goed in.

Aardige film, maar ik zet toch liever een Capra op.

3.0*

Interessante maar wat onevenwichtige film. Een onmogelijke-liefde-verhaal dat niet bepaald origineel is. Nachtelijke stadsbeelden. Twee acteurs die duidelijk een click hebben. Er wordt teveel drama uit de kast getrokken als de film naar het einde gaat. Het einde is opvallend en zette me regelmatig op het vekeerde been. Het lijkt naar twee cliché's toe te kunnen gaan: of het happy en elkaar in de armen vallend einde omdat Jae-Min toch voor hem kiest of Su-Min die zelfmoord gaat plegen, in plaats daarvan lijkt het eerst een inktzwart wraakeinde te gaan, vervolgens naar een heel intiem klein semi-happy end, daarna een over de top drama om vervolgens weer anders uit te komen Dat zijn wat veel einde's, al is de laatste scene wel heel erg sterk.

Thematisch (ongelijkwaardige homoseksuele verhouding in Korea, mede door de maatschappelijke situatie in Korea) wel een beetje te vergelijken met het tweede deel van Jultak Dongshi (2011) maar dat niveau haalt deze film bijlange na niet. Maar behoorlijk goed is het wel.

3.0*, dik

Erg originele film, ja. Maar wat moet je daarmee als je er niet zoveel mee kan? Vooral een film vol geluiden. De nadruk leggen op het ene geluid en vervolgens op het andere geluid. Soms een grappig montagetrucje, maar vaker stukken die totaal zonder ritme gemonteerd leken. Ik kwam de film nooit echt binnen, ook toen er zich iets van een plotje leek te ontwikkelen. En uiteindelijk was het voor mij vooral kijken naar wat interessante ideetjes, te weinig.

2.5*

Best leuk. Maar zo duidelijk hip, dat ie nu al een beetje verouderd overkomt. Gaat nog dienstdoen als culttijdsbeeld van de jaren '90.

Soms wat flauw maar af en toe ook bijzonder geestig. Beste scene is met de oudere clubgangers die vroeger alles beter vonden.

Regisseur heeft een cameo als sufgeblowde autopassagier die zich Ziggy Marlon noemt.

2.5*

Een film waar echt bijna geen hoop meer gloort achter de horizon voor de mensheid in de buitenwijk. Elementaire waarden ontbreken zowat in deze film, alles is verziekt.

Vind het een moeilijk te beoordelen film. Ik voelde me een toeschouwer die een zieke wereld bekeek en het bijna achteloos aan me voorbij liet trekken. De hele film, inclusief de heftige scenes hebben een soort voorspelbaarheid in zich en dat is het shockerende bijna. Toch wel knap. Maar echt een diepe indruk maakte het niet.

3.0*

Een van de meestgeprezen debuten van de laatste jaren (qua lange speelfilm dan, Mcqueen komt niet uit het niets) en wat mij betreft volkomen terecht. Hunger is erg sterk. Enige minieme puntje van kritiek dat l eerder genoemd is waar ik het mee eens ben is dat het kleine beetje context dat de film gegeven is als een compromis voelde. De scenes buiten de gevangenis (met uitzondering van de loopscene op het eind) en de tekstjes konden er wat mij betreft ook nog uit.

Maar verder was ik behoorlijk onder de indruk. Dynamische film vaak, niet in de betekenis van druk camerawerk en veel gebeurtenissen, maar meer dat de film het ene moment in de huid van Booby wil kruipen en het andere moment bijna zuiver gaat waarnemen. Zich soms richtend op details. Of op de grond, de patronen op de muur of een blik in de ogen.Een film met soms ook korte rake momenten, zoals de paar seconden dt Bobby naar zijn lichaam kijkt, haast gefascineerd. En een fysieke film ook, lichamen, ranzigheid, klappen die echt pijndoen, verval.

En dan ineens op tweederde een dialoogscene tussen de priester en Bobby, die dan weer zo sober en zo geweldig geschreven is dat ik haast verbaasd was dat de film dat ook nog kon. Dat dit de enige dialoogscene was versterkt 'm nog eens extra.

4.0*

Niet onaardig, maar weinig bijzonder. Enige enigszins aparte dat de film doet is het plot om de acties heen bijna weglaten. Een paar keer kan de film het niet laten en krijgen we beelden van het thuisfront. En dat is inconsequent. Maar de film is wel wat dun om alleen te drijven op die tamelijke plotloosheid en is vooral een aaneenschakeling van ontmantelacties. Er wordt vaak fraai spanning opgebouwd vooral bij die auto en in andere stukken, bij dat woestijnhuisje zijn sterk in het tonen van vertrouwen in je legermaten. Een beetje heroïek, maar wel met een achtergrond en gelukkig geen overdreven patriottisme. Goede rol van Renner en vreselijke slowmotionscenes. Degelijke film, verre van slecht, maar ik heb ook niks groots gezien.

3.0*

Na het succes van Whatever Happened to Baby Jane waren zowel Aldrich als Davis (die haar ingezakte carriere ineens flink nieuw leven had ingeblazen) wel in voor nog zoiets. Ze vroegen zelfs Joan Crawford weer, maar die haakte af en haar rol ging naar Olivia de Haviland, een andere actrice uit de studiotijd die het hoogtepunt van haar carriere al achter zich had liggen.

Het basisverhaal van Hush.. hush Sweet Charlotte is duidelijk conventioneler dan dat van Whatever Happened to Baby Jane? en had best kunnen dienen als basis voor bijvoorbeeld een Hitchcockfilm. Al is in het begin al duidelijk te zien dat dit na Psycho gemaakt is, het is wat explicieter. De verwikkelingen zijn niet zo origineel en de plotontwikkeling zullen de meeste mensen wel zien aankomen. Alleen krijgt die basis een uitbundige zwartkomische uitwerking waar Bette Davis zich helemaal in kan uitleven. Ze speelt een heerlijk doorgedraaide rol en staat daarin zo groot te acteren dat iemand als Vivien Leigh in vergelijking haast het toonbeeld van subtiliteit zou worden. En volgens mij vond Davis dat heerlijk om te doen. Aldrich schept er een ideaal sfeertje voor. Een dorpje in Louisiana, een iets te groot huis, licht in verval, vergane glorie. Iets te veel schaduwen en een hoop gekte.

Hoewel Agnes Moorehead (als de ook niet erg normale huishoudster) en Olivia de Haviland leuk meedoen is Hush... Hush vooral de grote Bette Davis-show en dat is erg plezierig om naar te kijken. Al haalt deze film het toch net niet bij Whatever Happened to Baby Jane?

Dik 3.5*

Veel bekende Kim Ki-Duk thema's en settings komen weer terug in deze film. Maar erg is dat niet. Ik heb een beetje de indruk dat hij hier ook het beste in is en er is genoeg subtiel anders om het interessant te houden. We zien dus weer een wereld op het water, weer een relatie tussen twee personen die elkaar aantrekken en afstoten, weer zwijgzame personages.

Haalt het niet bij zijn twee beroemdste films (die voor mij ook de twee beste zijn, van wat ik gezien heb dan toch), maar vooral de laatste 20 minuten zijn weer zo sterk dat het er ook niet zo ver onder zit. De drie belangrijkste figuren zijn subliem gecast (de man, het engelachtig meisje en de vissersjongen met zijn onschuldige gezicht, maar wereldse kleding), de andere bijrollen zitten soms wel erg dik te acteren en dat vloekt een beetje met de film.

Ja, mooi dus.

3.5*

De film begon nogal plat, maar werd razendsnel stukken interessanter. Totdat vanaf de scene waarin de jongen een meisje tot seks dwingt op het dak ik de film compleet uit de bocht vond vliegen. Ik stoorde me ook een beetje aan het feit dat de jongen met dat eigen huis tot in de details werd uitgewerkt, terwijl de andere van karton bleven. Jammer.

2.0*