Opinions

Overduidelijk snel gemaakte tienerfilm om destijds de beatlefans tevreden te houden. Nauwelijks script, maar toch best leuk.

Grappige milde opstandigheid van de jeugd. Soms erg leuke (zelf)parodie. Paar grappige scenes en zichzelf spelen gaat The Beatles best behoorlijk af. De grote reputatie die de film hier en daar heeft zie ik er verder niet in.

Best geinig en een leuk tijdsbeeld, niet meer en niet minder.

3.0*

Enigszins verrassend om bij een Keaton nadat hij solo ging er toch eentje aan te treffen die duidelijk onder zijn niveau zit. Gewoon niet zo leuk voor een Keaton-short.

Vintage Leigh. Tenminste als hij dicht bij zichzelf blijft. Dus samen met acteurs personages ontwikkelen en dialogen op basis van improvisatie en daar een film uit laten komen. Het resultaat is niet slecht, maar hangt ook vrij ver onder de beste films die hij op deze manier maakte zoals Secrets and Lies en veruit zijn beste Naked. Er zit een zekere eenvormigheid in met name de eerste helft. Nogal veel scenes waarin Pansy de confrontatie op zoekt met anderen. Overdaad begint daar een beetje te schaden in een film die verder poogt een subtielere schets te zijn. Op een gegeven moment worden scenes zo opgebouwd dat je gaat zitten wachten op de zoveelste confrontatie. En dat werkt niet erg goed.

De afwikkeling verderop in de film is veel beter, maar heeft minder impact dan er was geweest bij een bescheidener begin. Laatste 20 minuten is het niveau ouderwets hoog en krijgen we een aantal fraaie net niet confrontaties. En wat vaak mooi is bij Leigh en ook hier weer is dat er een gigantisch achterliggend verhaal wordt gesuggereerd met kleine schetsen en af en toe een opmerking. Is echt een van zijn specialiteiten.

Eens, dat houdt deze film dan ook overeind. Want verder viel hij me behoorlijk tegen. Interessant uitgangspunt, maar eigenlijk is alleen het middenstuk echt goed. Tegen het einde zakt het behoorlijk in elkaar. Bij vlagen goede sfeer, maar een erg wisselvallig script waarin sterke scenes worden afgewisseld met zwakke. Vooaraf behoorlijke verwachtingen, achteraf een onbevredigend gevoel.

Buitengewoon goede hoofdrol, dat wel.

2.5*

Omstreeks 2003 of 2004, ik had nog tamelijk weinig klassieke films gezienen ik mijn DVD's nog heel snel geteld had kocht ik een Bogartbox met 5 van zijn films op DVD (deze zat er niet bij), die heb ik nog steeds. Ik merkte toen dat hij zeker geen brede acteur is die alle rollen zou kunnen spelen,maar in de bandbreedte waarin hij goed was, was hij het ook echt. Bogart was ook een vroeg voorbeeld van een acteur die zich probeerde los te maken van al te veel studiobemoeienis en zijn loopbaan in eigen hand probeerde te nemen. Zijn latere films zijn zuiver zijn eigen keuzes en films die hij via zijn eigen productiemaatschappij liet uitbrengen via Columbia.

Toen hij 56 was kreeg Bogart keelkanker, niet het enige noirslachtoffer van het roken. En toen hij al ziek was maakte hij nog één laatste film: The Harder They Fall. Een film die zijn noirreputatie haalt uit het feit dat een totaal rot systeem portretteert en Bogart speelt iemand die daartoe verleid wordt. Het is niet Bogeys allerbeste rol of allerbeste film (ik kies voor In A Lonely Place of Casablanca), maar wel een uitstekende afsluiter van zijn carrière en een rol die hem op het lijf geschreven is. Derde film (en veruit de vroegste) die ik van regisseur Robson zag en het lijkt dat zijn carrière steeds minder werd. Von Ryan's Express was minder dan deze om over Valley of the Dolls nog maar te zwijgen.

Stanley is geen goede schrijver. Het verhaaltje is volstrekt oninteressant de dialogen zijn behoorlijk kreupel vaak. Maar Stanley is heel wat interessanter als filmmaker hier. Zodra ik het verhaal losliet en helemaal op momenten dat de film dat ook deed kwamen en regelmatig hele aardige ideeèn sen sfeertjes voorbij. Stanley moet waardevolle vrienden hebben gehad, Iggy Pop is de stem van de DJ, Lemmy heeft een piepklein rolletje en de muziek is van toen up and coming band Ministry. Verder is dit pre CGI (en zeker in dit soort lowbudget dingetjes) dus je krijgt een echt gebouwde robot. Ook mooi.

Stanley verknalde zijn mainstreamcarriere toen hij ontslagen werd bij zijn grote Hollywoodproductie en bleef een obscure regisseur.

Hardware is emorm onevenwichtig en qua verhaal haast niet te doen en maar als ideeënfilm best leuk.

Tweede keer dat een film van Ozpetek zie en de tweede keer dat ik er niet weg van ben. Net of deze film maar niet wil gaan leven. De vaak matige muziek helpt ook niet (waarom sentimentele clichémuziek bij films als deze?). Decors zijn bij vlagen mooi en de sensuele scenes ook, maar de film doet op een negatieve manier nogal toneelmatig aan en heeft duidelijk te lijden onder het feit dat het zich grotendeels binnen de paleismuren afspeelt. Het einde is afgeraffeld en uit evenwicht. Ik denk dat het het beste was geweest om te stoppen bij de revolutie en het einde van de harem, nu vang je een paar glimpen op van wat daarna gebeurde.

2.5*

Herziening op het grote doek en hij beviel nog een stuk beter dan de eerste keer. Eerst even hoe deze film (soms) bekend staat, maar wat dit beslist niet is. Dit is geen zelfmoordkomedie en geen bizarre love story tussen twee mensen met een kinky leeftijdsverschil. Dit is en film over een Auschwitz overlevende (te zien in een hele korte scene aan haar tattoo, dat is alles) die iemand die niet weet hoe te leven leert hoe je dat moet doen en hoe je als iemand die zich er niet thuis voelt toch kunt bestaan. Dit is een ergens een hele tere en gevoelige film en tegelijk een zeldzaam levenslustige maar wel een die erkent hoe donker bestaan kan zijn. De "zelfmoordpogingen" van Harold zijn niet echt dat maar shockerende manieren om mensen die hij niet in zijn omgeving wil weg te jagen. Dat alles is gegoten in een satire vol humor met flinke donkere lagen die de draak steekt met verschillende dingen die mensen heilig vonden. Verder ook qua taal een prachtig script.

Tot slot quote ik nog even, net als in mijn oude recensie een fraaie quote uit de film:
Harold: Do you pray?
Maude: Pray? No. I communicate.
Harold: With God?
Maude: With life.

Halfje erbij. Zo mooi deze.

De mainstreamversie van chavspoitation. Vanaf ongeveer 2005 werden Britse (vaak) arbeidersjongeren van een bepaalde leeftijd en met bepaalde stijlkenmerken (trainigspakken, hoodies , burberry) chavs genoemd, en denigrerend bedoelde term die al snel door de Britse pers werd overgenomen met een verhalen die vaak een mengsel van neerkijken op de lagere klasse en sensatie over de jeugd van tegenwoordig bevatten.

Ook de filmwereld reageerde daarop. En er kwamen allerlei films waarin ongeveer dit soort jongeren de grote dreiging waren. In verschillende genres. Er is horrot, arthouse, drama en misdaad. Soms erg goed gemaakt, soms goed bedoeld en soms pure exploitatie. Maar erg vaak is het uitgangspunt dat het volkomen uit de hand is gelopen met de agressieve jongeren.

De meer mainstreamfilm van die soort is Harry Brown. Een film die vooral het aloude Death Wish gegeven naar naar de UK en de chavs vertaald. In de rol van de wraaknemende sympathieke oude man zien we Michael Caine (op dat moment een zestiger die hier wat ouder speelt). Bij de jongeren een aantal acteurs die vaker deze tyoes speelden in deze tijd zoals Ben Drew en Jack O'Connell. De film heeft sowieso uitstekende acteurs en Caine speelt deze lieve opa die het zat is met speels gemak. Maar de film is flinterdun, enorm voorspelbaar en heeft weer eens een gemakzuchtig einde. Het gaar eraan komen dat chavsploitation een cultgenre wordt. Als er dan nog blu-ray of UHD labels bestaan gaan er wellicht boxsets verschijnen en het gaat enorm geassocieerd worden met met name 2005-2020.

Ik heb met boek nooit gelezen. Aan de film moest ik ook maar eens geloven. In het kort: best geinig, waar wel erg lang en er mist wat magie (in figuurlijke zin dan), wat creativiteit. Typsch eerste deel ook, waarin wel heel veel tijd gaat zitten in het introduceren van de karakters en de decors. De kids doen het prima.

2.5*

Overbekend uitgangspunt, maar zeker in de eerste helft erg goed uitgevoerd. In het midden kantelt de film naar een nogal groteske thriller. En vanaf dat moment interesseerde de personen in de film me niet zo veel meer. Best amusant nog. Soms erg grappig. Maar uiteindelijk niet echt mijn ding.

3.0*

Tamelijk verrassend, want een erg ouderwetse film van Kobayashi. Een film die soms haast klassiek Hollywoods aandoet. Met veel muziek (hoewel ook weer niet zoveel als in het studiotijdperk in Hollywood), veel uitgesproken emotie, ietwat uitbundig acteren en behoorlijk sentimenteel. Kobayashi hield geen Q&A maar alleen een inleiding. Jammer,want ik was wel benieuwd of het script dat al zo'n tien jaar klaar was altijd zo is geweest of, en dat kan ik me ook voorstellen, zo geworden is toen Nakadai bij het project betrokken raakte. Dat is niet iemand die ingetogen acteert dus misschien werkte dit ook wel beter.

Ondanks dat de toon even wennen was overtuigde de film me wel. Lieve film, met het hart op de juiste plaats en ondanks het sentiment zelfs best ontroerend af en toe. Aan de lange kant, dat wel.

Kleine 3.5*

De beste gag is die met een pot lijm en een stapel bankbiljetten bij de bank. In no time is het een chaos. Het laatste stuk is weer heerlijk vindingrijk. Op die twee kurken drijft deze film al 100 jaar.

Bijzonder boeiende film met een mooi suggestief plot. De remake lijkt me bij voorbaat al niks, want veel overdadige special effects passen absoluut niet bij dit fraaie, intelligente verhaal.

En dan komen er ook nog de mooie beelden bij. Een erg mooi decor, kamers die net iets te vol staan met meubels. Suggestie door middel van belichting en cameragebruik.

Kortom: Mooie film.

4.0*

In veel opzichten een gewone slasher met tig referenties aan andere films. Op een vrij idiote plottwist en de vingerscene (dat had in de VS zeker niet gekund) zie ik niet echt iets bijzonders.

Of ergens ook weer wel. Want deze film is door iemand met meer talent gemaakt. En dat geeft 'm meer sfeer. En ook de sterke muziek is een meerwaarde. En gelukkig flinke stukken zonder dialoog en eens geen obligaat jongen-meisje stel in de hoofdrol.

Helaas houden dit soort films, hoe aardig gemaakt ook, me vaak maar een klein uurtje goed bezig. Daarna heb ik het wel een beetje gehad. Maar ik vond het duidelijk te goed voor een laag cijfer.

3.0*

Mozaiek, grotendeels in een stad bij nacht. Dan moet je het wel heel fout doen wil je niet meteen al een paar pluspunten te pakken hebben.

En hoewel Hawaii, Oslo best wel een aantal behoorlijke tekortkomingen heeft en niet echt veel toevoegd aan eerdere en betere films (Poppe heeft wel heel erg veel grote gebeurtenissen nodig in een paar dagen om tot zijn punt te komen bijvoorbeeld) weet de film me toch aardig te pakken en redelijk mee te slepen. Poppe heeft ook een talent voor boeiende personages. Er lopen in deze film nogal wat mensen rond die in een paar kleine scenes ijzersterk worden neergezet. Zoals Frode en Vidar. Sterker uitgewerkt dan in sommige films waar karakters een grotere rol hebben.

3.0*

Uit een koopjesbak gevist, vooral vanwege de cast. Giamatti, Pitt en Williams heb ik alledrie vrij hoog zitten. Daar heb ik wel een paar euro voorover.

En de film viel zeker niet tegen. Je moet tegen een nogal duidelijke spiegeling van het trainen van de havik en de rouw om de dood van Fred kunnen en het script is niet feilloos. De dromen en het moment dat Pitt naast 'm staat op het einde zijn niet denderend en passen wat moeizaam in de rest van de film. Daar tegenover staan een geweldige cast, een prettig onopgesmukte indiesfeer met heel veel ruimte voor Giamatti, die de film draagt, om alles uit zijn rol te halen.

3.5*

Ook bij mij kwam Akurai Mirai boven tegen het einde, maar vooral ook Oretachi no Sekai, Hazard is nog net niet zo onvolwassen (op een positieve manier, zie mijn stukje bij die film) als die laatste en viel ook niet zo rauw op mijn dak als die film, maar thematisch zijn er veel overeenkomsten. Een soort coming of age-film maar dan op de a-romantische (of eerder anders romantische misschien), fatalistische manier. Je afkeren van het uitgestippelde leven en een fantasie over iets anders.

Ik ben minder enthousiast dan danuz omdat ik Querelle ook wel een beetje begrijp. De dik aangezette figuren gaan soms ook irriteren en het ruwe New York is bij vlagen wel een soort bizarre droom van een New York, maar ik vind de film daarin niet consequent genoeg.

Maar zeker een 3.5*

(en mijn 1700e stem!)

Niet zo indrukwekkend als Vive l'amour, maar wel een mooie film. Wederom in dezelfde stijl. Veel registrerende scenes, weinig dialoog en geen muziek. Een prettig traag verslag van hoe gebrek aan communicatie een gezin volledig stukmaakt.

Met mooie syboliek (zoals het lekkende dak).

3.5*

John Garfield heb ik andere jaren al vaker genoemd. Garfield was een acteur met vooral vooroologse tcommunistische sympathieën, een linkse idealist die uiteindelijk in 1948 voor zelfstandigheid had gekozen en op die manier onder meer Body and Soul en Force of Evil maakte. Daarna kwam men achter zijn sympathieen en belande hij op de zwarte lijst en het werk begon op te drogen. In paniek getuigde en hij zwoer het communisme af en zei geen namen te weten. Het enige wat nog lukte was deze film. Van de grond getild door Garfields vriend, producer Bob Roberts met een ucredited Dalton Trumbo als scenarist. Trumbo was zelf in nog meer problemen. Datzelfde gold later ook voor medeschrijver Hugo Butler en regisseur John Berry. Deze film is in vele opzichten nog een oprisping van mensen in problemen. Met Garfield liep het slecht af. Hij stierf kort na deze film aan een hartaanval die deels lijkt te zijn gekomen door de spanning. Hij was pas 39. Een groot verlies. Want hij was weer uitstekend.

Waxman's muziek (net als gisteren) is expressief en ongewoon. Dat is het sound design soms ook. De film wordt gedragen door een prachtige Jekyll & Hyde achtige hoofdrol van Garfield en zeer sfeerrijke fotografie. Wat voor moois had hij nog kunnen maken als het anders was gegaan?

Wederom een film van de Eagle Lion studio. Dit keer geregisseerd door Alfred L. Werker, die maakte het project om onduidelijke redenen niet af en Anthony Mann was het die de film afmaakte. In plaats ven het te suggereren is He Walked By Night wel degelijk gebaseerd op de werkelijkheid. Ene Erwin Walker. Al ging men natuurlijk vrij makkelijk met de waarheid om. De echte dader werd in eerste instantie ter dood veroordeeld maar belande uiteindelijk in een psychiatrische inrichting en kwam uiteindelijk in 1974 vrij. Hij overleed pas in 2008 op 91-jarige leeftijd.

Ook deze film heeft de in de tweede helft van de jaren '40 erg populaire documentaire noir-stijl. En is een poitiefillm zonder veel grijstinten. De politie is goed en weet een ingewikkelde aak toch maar mooi op te lossen. De boef is heel erg slecht en trigger happy. De film schakelt tussen het gezichtspunt van de politie en de boef. Met name in het begin en tegen het einde is er veel sfeer. Grotendeels te danken aan twee dingen: de film is veelal stil tijdens actiescenes en John Alton die heel mooi gebruik maakt van de vlucht door het rioolsysteem. Richard Baseheart is erg goed als de bad guy. De film was de inspiratie voor de radio en TV-serie Dragnet en ik vond ook nog bij mijn zoektocht naar info over deze film vond ik ook nog het verhaal dat deze film en de film van gisteren deels gefinancierd zijn met geld van de maffia.

Heb in bepaalde opzichten het tegendeel van OzarkLynch. De film ontrekt zich door de manier van filmen juist aan de (wat mij betreft niet echt belangrijke) discussie of het verhaal op (een objectieve) waarheid gebaseerd is en of Jeremiah/ J.T. Leroy echt bestaat. The Heart is Decietful Above All Things (het blijft een wonderschone titel trouwens) verzant niet in een ellendeopstapelend sociaal drama, maar lijkt eerder een fascinerend portret van gezamelijk de grip op het leven kwijtraken. Het muziekgebruik helpt ook. Het cameragebruik (en soms ook de montage, zeker in de tweede helft) geven de film een subjectief gevoel. Kom ik meteen bij mijn tegenstrijdige gevoel: dat had wat mij betreft nog extremer gemogen.

Ben het wel eens met het fijne groepje bijrolacteurs, veel mensen die ik graag zie in mooie kleine rollen.

3.5*, Niet helemaal overtuigend, maar wel erg fascinerend.

Tsja Pacino en DeNiro zijn uitstekend in deze film. Er zitten een paar fraaie scenes in (de ontmoeting, de stilte in de laatste scene (jammer dat daar toch weer muziek kwam)) maar toch heb ik me nogal door deze film heen moeten worstelen. Hij wist me maar niet te boeien. Pas in het laatste uur liep het allemaal wat lekkerder, maar echt helpen deed het niet meer. Wat ook niet hielp is dat ik Val Kilmer wel heel erg matig vond tussen de twee grootheden en dat ik de grote actiescene vreselijk irritant vond. Wat ik wel weer mooi vond waren de parallellen tussen Pacino en DeNiro.

Ik begrijp best dat er mensen zijn die hier mee weglopen, maar voor mij is het niet echt weggelegd.

2.5*

Een verhaal dat veel elementen bevat die verteld moeten worden, maar ze hadden een veel betere film verdiend.

Het is allemaal veel te soapy en vaak belachelijk snel. Er gebeurt zo veel dat het verhaal nergens echt geweldig uitgewerkt wordt. En de muziek irriteert mateloos. Veel te aanwezig en veel te dik aangezet.

2.0*

Veel nieuws vertelt de film niet. En ook het realistische documentaire-achtige stijltje is niet uniek. Maar het is wel erg goed uitgevoerd. Uitermate rauw en zeer geloofwaardig. En dat geldt voor alle personages en hun onderlinge verhoudingen in een wereld waarin de verslaving altijd centraal staat, maar waarin je ook behoefte hebt aan liefde en relatieve zekerheid.

4.0*

Even over de verschillende versies:

-Cimino's eerste versie na een moeizaam verlopen opname was 325 minuten. Van die versie is nooit meer iets vernomen.

-De studio dwong Cimino de film terug te brengen naar 219 minuten. Die versie werd na een rampzalige openingsweek in New York uit roulatie gehaald.

-De derde versie die in 1981 alsnog uitgebreid werd uitgebracht was 149 minuten.

De film, die ongeveer 40 miljoen dollar had gekost (bijna vier keer het oorspronkelijk geplande budget) werd een enorme flop die de studio de kop koste. Maar belangrijker is dat deze film, een droomproject van Cimino, een definitief einde maakte aan de macht van de regisseurs in Hollywood die ze sinds het einde van de jaren '60 hadden gehad. Mede door al eerder geflopte films van onder meer Coppola, Scorcese en Friedkin. Met Cimino's carriere, die met Thunderbolt & Lightfoot en vooral The Deer Hunter spectaculair begonnen was kwam het nooit meer goed.

De film wordt nu nogal vaak genoemd als onbegrepen meesterwerk of in ieder geval toch wel een goede film en duikt zelfs af en toe in lijstjes op.

Ik zag helaas de korte versie en niet de schijnbaar betere 219-minuten versie, maar ik neig op basis daarvan toch eerder naar de oude conclusie, want ik vond het verre van een goede film.

Met het uur dat er op het laatst nog uit is gehaald is er (denk ik) wat verhaalopbouw in het begin en vooral karakterontwikkeling verloren gegaan.

De film is nu een film die een door karakters gedreven vertelling van een zwarte bladzijde in de Amerikaanse geschiedenis wil zijn, terwijl de hoofdkarakters van Huppert, Kristofferson en Walken (nu?) zo plat als een dubbeltje zijn. De reden waarom ze denken als ze denken en soms ook doen wat ze doen is vaak volstrekt onduidelijk. De driehoeksverhouding is niet erg geloofwaardig. De fillm is qua look uit op het realistische westerndecor van bijvoorbeeld McCabe & Mrs Miller, maar is daarvoor bij vlagen te pompeus en soms ronduit kitscherig (zoals de dansscene met rolschaatsen).

Resultaat is een film met best veelbelovend thema en een interessante cast die helaas nauwelijks boeiend is.

Meer dan 2.0* kan ik er niet van maken. Misschien dat ik me nog ooit waag aan de 219-minuten versie. Ik kan me niet helemaal voorstellen dat ik het dan een geweldige film ga vinden, al zou die versie best een aardig stuk beter kunnen zijn.

Een debuutfilm van wat nu een gevierd Hollywood-regisseur is. Typisch zo'n film die stof verzameld in de videotheek (als je tenminste een videotheek hebt die niet alles wat niet uitgeleend wordt weggooid) terwijl iedereen Mangolds grote films huurt. Terwijl dit waarschijnlijk zijn beste is. (Hoewel ik natuurlijk eigenlijk pas kan oordelen als ik zijn andere films heb gezien, maar toch...)

Victor is een man die opgesloten zit in zichzelf en zijn dagelijkse routine. Als die overhoop wordt gegooid komt zijn eigen ik pas naar boven. Pruitt Taylor Vince (hoewel hij in een behoorlijk aantal films blijkt te zitten had ik nog nooit van de beste man gehoord) speelt zijn moeilijke rol heel goed. Met weinig dialoog klopt het helemaal. Mooie gevoelige film die best wat vaker van de videotheekplank af mag. Voor deze keer mag je de "two thumbs up" op de poster geloven.

4.0*

Knap evenwicht tussen camp en emotie in deze rockmusical-achtige film. Verschillende genres komen voorbij al is glamrock wel de grootste muzikale invloed. Het musicalgehalte zit 'm dan weer in de vrij letterlijke teksten van de liedjes en daar moet je tegen kunnen. De liedjes vertellen het verhaal en soms nog eens wat we net al gezien hebben. Leuke simpele maar doeltreffende animaties. Heb me er prima mee vermaakt.

3.5*

Help, ik lijk wel een kritiekloze fan.

Maar ook deze Tsai is weer zo raak en weer zo hetzelfde en weer zo anders.

Plaats van handeling is dit keer niet Taipei, maar Kuala Lumpur. Echt veel maakt dat niet uit overigens. We zien na het relatief uitbundige The Wayward Cloud weer een veel ingetogener Tsai. De muziek bestaat uit sentimentele ouderwetse (jaren ´30) plaatselijke popliedjes en is vrij spaarzaam. De film draait om een soort van driehoeksverhouding met een vierde persoon die er ook nog een rol in heeft. In sommige scenes zien we Tsai op zijn meest intiem.

De eindscene is inderdaad een geweldig hoogtepunt in Tsais ouevre, zeker op het immense doek van Pathé 1 (wat ontzettend tof dat ik de film daar kon zien trouwens). Maar op een totaal andere manier dan de ook al geweldige eindscene van The Wayward Cloud.

Tsai was aanwezig en bleek een heel makkelijke prater, met lange wijdlopige antwoorden op de vragen. Helaas kon ik omdat ik mijn trein moest halen niet de hele Q&A uitzitten, maar die man even gezien te hebben vond ik al heel leuk.

Trouwens: Kang Sheng Lee heeft dit keer zelfs een dubbelrol.

4.5*