Opinions

Een episodenfilm, dus weer enorm wisselvallig.

Vooral met Marina Abramovic en Sam Taylor-Wood kon ik helemaal niks. Irritante slecht gemaakte onzin. Prince was nauwelijks beter, lelijk en tamelijk saai. Het montagestukje van Brambilla is iets dat niet irriteerde, best knap gedaan was, maar kort daarna ben ik het alweer kwijt. Vier duidelijke dikke onvoldoende's.

De drie bekendste namen hebben ook de beste filmpjes. Clarks invalshoek is wat voorspelbaar, maar het levert best een fascinerende fiilm op. Barney begon bijzonder en eindigde mooi vreemd en Noe was Noe. Met een stroboscoop, wat controverse, maar het boeide wel. Maar zowel Noe als Clarke maken niet bepaald het hoogtepunt van hun carriere. Van Barney was het het eerste dat ik zag.

Drie interessante filmpjes. Twee nauwelijks de moeite waard en twee helemaal niks. Hoewel de drie beste het langste zijn dreunen de dieptepunten ook stevig door.

Kom daardoor uit op 2.0*

Nogal gladde verfilming die ook weer eens aantoont dat na 15 jaar veel CGI enorm verouderd. Verhaal vertoont wat gaten en de film oogt veel te gepolijst. Het verhaal biedt mogelijkheden tot meer interessante ideeën dan eruit komen. Desondanks best een aangename mainstreamfilm. Ongeveer zoals iets als The Butterfly Effect best een aangename mainstreamfilm is. Valt me haast nog mee dat het elf jaar duurde voor een Ameikaanse remake van kwam, want de film schreeuwt er bijna om. Het einde gaat ook echt enorm uit van een sequel.

Ik ben verre van enthousiast over deze film, maar aanzienlijk milder dan bovenstaande reacties. Godard doet hier in wezen niet zo heel veel anders dan in zijn sixties-films, alleen werkt het minder goed.

Detective was schijnbaar bedoeld als een commercielere Godard-film om geld te verdienen na het verliesgevende Je Vous Salue Marie , maar dat is relatief. Voor Godards doen is het een tamelijk straight forward verhaal. Maar Godard kleed het uit, haalt stukken weg, stopt het barstensvol verwijzingen (zelfs voor een film van Godard zit deze echt propvol), knoeit met de soundtrack (een bombastische soundtrack die uit een oude Hollywoodfilm lijkt te komen en compleet afwijkt van wat bij de beelden past volgens filmconventies en die bovendien af en toe de dialoog bewust onverstaanbaar maakt) en speelt met de thema's. Godard maakt een film voor het geld dus gaat de film vooral heel erg over geld, het is dat Bresson net een paar jaar ervoor een film had gemaakt die L'argent heette anders zou het me niks verbazen dat Godard de film ook nog zo genoemd had. In Detective zitten ook droge, weirde grapjes, van de naam Fox Warner tot aan een bokser die de hele tijd roept dat hij zichzelf knock out gaat slaan. Helaas zijn de sixties-Godard films echt beduidend beter qua humor.

Kortom, een vrij toegankelijke film van Godard maar ook een waarin hij niet veel doet wat hij in de jaren '60 al niet (soms veel) beter deed. En met zijn 95 minuten ook zeker een kwartiertje te lang.

2.5*

Ik moest even in de laatste film komen want hij is vrij ongewoon. Detective story is een film over een dag in een politiebureau. De film heeft een toneeloorsprong en speelt zich geheel af in een politiebureau. Wyler maakt er film van door veel met beweging te doen. Zowel van de acteurs als van de cameramensen. Na een klein uur krijgt de film toch wat meer focus en gaan we vooral naar Mcleod, een rol van Douglas die niet de subtielste acteur van zijn tijd is, maar die ik met mate graag mag zien.

Zijn verhaal geeft veel van de tijd weer. Zowel dat hij zich nog veel drukker maakt om een verleden dan menigeen nu zou doen als vanwege de psycho-analytische suggestie in de kijk op zijn vader. Dat was erg hip in Hollywood. Vooral ook waanzinnig goed geregisseerd met scenes die door dingen als timing onder spanning gezet worden.

Het is jammer dat de film voor een einde kiest waarin McLeod sterft, dat is een makkelijke uitvlucht. Een einde waarbij zijn demonen blootliggen en hij ermee moet leven zou veel sterker zijn geweest. Daarom ga ik niet naar vier sterren.

Veel rondom Detour is legende. De film is zeer waarschijnlijk niet in zes dagen geschoten zoals Ulmer tijdens zijn leven beweerde en ook niet voor 20.000 dollar, maar aanzienlijk meer. Nog steeds erg weinig, dat wel. En voor de B-studio Producers Release Company. Soms haalde zo'n bedrijf een distributiecontract met een grote studio binnen, maar de meeste van de films kwamen terecht op double bills van buurtbioscoopjes. Maar binnen die armoedige context wist dat bedrijf dat dit goed was. De film had meer tijd dan normaal voor de montage en er was zelfs wat promotiebudget. Soms was het driestuiverromannetje waarop die films gebaseerd waren geschreven door iemand met serieus talent. Zo iemand was Martin Goldsmith die ook het script schreef. Zeven jaar later zou een scipt dat hij medeschreef een oscarnominatie krijgen en hij schreef blijkbaar ook verhalen voor Twilight Zone. Deze film is zuiver existentialistisch en bijzonder talig met een van de fraaiste voice overs die ik in lange tijd zag. En weet zijn gebreken tot kracht te maken. Er waren zelfs al wat positieve recensies in 1945, maar de echte waardering kwam uit zowel Europa als door de Amerikaanse public domainstatus waardoor dit best vaak op de Amerikaanse TV was.

Ulmer had een Duits verleden met de beroemde experimentele film Menschen am Sontag en kende in Duitsland al veel later succesvolle regisseurs. Hij had dus contacten. Maar het lijkt alsof Ulmer bewust veelal in de kleine studios bleef, na een paar slechte ervaringen en films die niet doorgingen.

Misschien is dit soort verheven pulp noir me nog het allerliefst van allemaal.

Scott Kalvert kan maar beter stoppen. The basketball diaries was al matig, maar nog veel beter dan dit prul.

Ik lees hier nog weleens de vergelijking met Boy A, dat was toch wel een andere film want ging primair over de rehabilitatie van de hoofdpersoon, hier gaat het daar ook over, maar komt er nog meer bij kijken,. En juist dat meer vond ik eigenlijk vrij wisselvallig.

Bij vlagen mooi, maar soms ook wel wat gelikt portret van twee mensen dader en slachtoffer die niet kunnen leven met een gebeurtenis, die spiegeling vond ik vrij boeiend, maar de hele afloop met in het midden het verdwenen jongetje als cliffhanger en het wat uit de bocht vliegende einde zitten me nogal dwars, net als eigenlijk de orgel-en andere muziek die me wat te dominant aanwezig waren.

Tweede film die ik van Poppe zie en voor de tweede keer zie ik een talentvolle regisseur in een interessante film, maar met net teveel kanten die me eigenlijk helemaal niet pakken. Vooral zijn net iets te gelikte stijl en wat te geforceerde scenario's.

Hele kleine 3.0*

Ik hoor dan weer bij de groep die niet goed snapt waarom dit op minder dan 3 staat. Goed, een meesterwerk is het niet en dat Melville zelf de hoofdrol speelde is niet een van de beste castingkeuzes in zijn films. Maar ik vond dit zeker niet lelijk en heel prettig stijlvast. Tikje rafelig en soms weinig subtiele montage, maar dat vind ik wel lekker en dat is bovendien bij alle vroege Melvillle films zo. Met een beperkt verhaal waarin Melville de kunst van het weglaten al beheerst. Tel daar bij op New York in neon en een fijne jazzsoundtrack. Niet veel mis mee.

Dupieux in vorm. Hij blijft heerlijk bezig in zijn eigen niche en maakt in een hoog tempo films. Ik hoop dat hij daar vooral mee doorgaat en aan de cast van deze film zie je ook wel dat Franse acteurs van naam graag een film met hem maken. Menig regisseur zou echt stikjaloers zijn op zo'n cast. Dat helpt ook altijd om projecten van de grond te tillen.

Deze film speelt met de grens tussen fictie en werkelijkheid en laat acteurs zien die acteurs spelen die weer in een film spelen. Met veel echt leuke grappen daarover. Ik vind dit een van zijn leukere en misschien moet ik een halfje hoger.

Allereerst is dit niet het zuiden van de VS, De film speelt zich af in West-Virginia en Ohio en dat is het mdden-westen. Als je het begrip niet meteen georgrafisch maakt kun je dit wel een southern gothic noemen. Bovendien is het gefilmd in Alabama, da's wel het zuiden.

Dat Antonio Campos niet al te optimistisch was wist ik al uit zijn vorige drie films. After School, Simon Killer en Christine waren drie kleinschalige drama's die allemaal over de donkere kant van het bestaan gaan en geen van drieën heel subtiel zijn. Maar wel stuk voor stuk een behoorlijke indruk op me maakten. Ze gaan feitelijk alledrie over de psycholgische ondergang van hun hoofdpersoon en zijn kleinschalig. Dit ishoewel weer bepaald niet optimistisch, tegelijk ook hoopvoller, de hoofdpersoon vind bijna een bevrijding aan het einde, hoewel Vietnam in de lucht hangt en veel grootschaliger, Meer budget, veel meer personages, meer locaties. Ook wel meer ambitie. The Devil All The Time is tegelijk en vrij felle afrekening met de van Christelijkheid doordrenkte plattelandsmoraal.

En hoewel de film op veel vlakken indruk maakt (de sfeertekening en de acteerprestatie van met name Holland (wat is dat een goede acteur geworden!) , maar eigenlijk zowat de hele cast) komt hij ook wel te kort. Het script laat vooral wat steken vallen. Ik heb het boek niet gelezen, maar de film voelt aan alsof Campos de bewondering voor het boek niet los kan laten en tegelijk het hele boek in dik twee uur probeert te krijgen terwijl de film soms vraagt om wat meer adem, er had van mij minimaal een half uur bijgekund. In een boek werkt de stapel van ellende beter dan in een film als deze. En veel van de bijpersonen zijn wat eendimensionaal geschreven. De film is qua stijl ook aanzienlijk conventioneler dan met name de eerste twee films van Campos,

De eerste grotere film van Campos is iets minder dan zijn drie kleintjes. Maar over het geheel overheerst het goede gevoel. Fijn dat Netflix investeert in dit soort mid budget films die het in de bios vaak zwaar hebben. Ik geloof niet dat deze film als bioscoopfilm meer stemmen had gehad dan de vorige drie Campos films samen. In vier maanden tijd.

Fijne aandoenlijke sfeervolle film. Met een schattig verhaaltje over een koffietent-annex-ruilhandel. Zo dromerig en weinig dramatisch dat de scenes die al een beetje meer drama bevatten een beetje gek aanvoelen (zoals de wisseling van hoe de zussen in het leven staan aan het einde van de film). Maar dat is niet erg. Lichtvoetig en met veel glimlachhumor. Hsiao-Hsien Hou is executive producer en dat voelt logisch. Want hoewel deze film ook genoeg anders is voelt het wel verwant.

3.5*

Tegenvaller. Had makkelijk stukken beter kunnen uitpakken als de humor niet alleen had geblaft, maar ook had gebeten. Wil te graag zwartkomsch en controversieel zijn, maar is eigenlijk geen van beiden echt. Het begin is best aardig, maar halverwege gaat het behoorlijk fout en het einde is gewoon slecht en onleuk.

2.0*

Ma maladie c'est voir clair

Ook ik moest er in de eerst helft wat inkomen, maar uiteindelijk is deze film een tamelijk overweldigende ervaring. Ik ben dit weekend nog en grotere Bresson-liefhebber geworden dan ik al was. Door de gecontroleerde en onderkoelde sfeer komen twee kleine momenten tegen het einde vrij hard aan. Het moment dat Charles even stilstaat als hij muziek uit een huis hoort komen en het feit dat Charles al wordt doodgeschoten als hij nog een soort van statement wil maken.

Indrukwekkend.

4.5*

Ik vond de film juist hoe langer hoe beter. Wat eerst lijkt uit te draaien op een "gewoon" sociaal drama, wordt langzaam maar zeker een licht surrealistische film over liefde in een wereld die vijandig is. Ik vond het scenario ook niet hak-op-de-tak en de opbouw kwam me ook logisch over. Binnen zijn eigen, steeds subjectiever wordende wereld, dat wel.

Waar de film op drijft is uiteraard de relatie tussen de twee hoofdpersonen, die ongelofelijk intens en heftig is, maar nergens tè wordt. En dat is ongelofelijk knap. Je ziet niet al te vaak zulke jonge mensen zo acteren. Erg mooi is de ontwikkeling in hun relatie, zo met elkaar vergroeid dat de situatie tegen het einde bijna omkeert, Chloe die openstaat voor de wereld, Joseph die vol angst en wantrouwen zit. Uitwisseling van emoties. Letterlijk. Erg goede film, bizar dat dit nooit de Nederlandse filmhuizen haalde. Gelukkig was daar Arte.

Ruim 4.0*

Toffe film. De beste thriller ooit zou ik het niet willen noemen, maar erg fijn was het wel. En heel spannend bovendien. Lang geleden dat ik een film zo lekker spannend vond. Had ik wel weer eens zin in. Het einde vond ik mooi, al was wat er gebeurde wel een van de mogelijkheden waar ik rekening mee had gehouden (globaal natuurlijk, niet tot in detail). Heerlijk al die mogelijkheden nagaan.

Roman Polanski is trouwens overduidelijk een liefhebber van deze film.

Ben ik even blij dat ik de DVD-hoes voor ik 'm keek nauwelijks heb bekeken. Ik zie het nu pas. Eikels.

4.0*

Zoals in de omschrijing op Moviemeter al staat is het niet in een bus maar in een bar. .En zijn tijd ver vooruit. Thema's die een kwart eeuw later in pakweg Dog Day Afternoon zaten vond ik opvallend genoeg ook al deze film uit 1950. De dader is zoals wel vaker binnen de Hays-code behoorlijk gestoord. Maar de film gaat deels ook over hoe je zo iemand benaderd. En over toeschouwers en de media en dat soort dingen. Een minimaal plot, wat ik juist een groot pluspunt vind.

Mayer was de neef van Louis B Mayer, de tweede M uit MGM, de studio die deze film produceerde. Dat was in deze tijd een beetje een sjieke studio, Met veel show en musical en regelmatig een prestigieuze boekverfilming. Maar ook bij MGM werden noirs gemaakt. Minder de meeste andere studio's. Mayer maakte maar een handvol films en werd vooral een regisseur voor TV van talloze afleveringen van populaire reeksen. Ook aan de acteurs is te zien dat deze film geen hoge status had bij MGM. Veel vrijwel onbekend gebleven contractspelers zitten hierin. Veelal acteurs die veel bijrollen speelden. De bekendste in noirkringen is wellicht William Conrad die in The Killers zat en vrij veel noirs maakte.

Ik vond deze film verrassend sterk.

Waar North by Northwest een hele sloot aan James Bond-films opleverde lijkt dit een voorbeeld te zijn voor een hele sloot aan (met name TV-)krimi's (al zullen er wellicht nog genoeg films in die stijl hiervoor zijn gemaakt die ik nog niet zag). Erg prettige film, best spannend ook, maar het krimi-gehalte geeft meteen zijn beperking aan: in de tweede helft vind ik (net als gotti) dat het geheel wat al te veel drijft op de slimme inspecteur die door een detail te vinden de hele oplossing uit zijn hoed tovert. En dan wordt een vindingrijke scenario toch ook ineens wat gekunsteld.

Verder een vermakelijke film, met prima acteurs (al is Kelly stukken beter in Rear Window) en een boeiende eerste helft. Prima film, maar geen grote en ook zeker niet de beste van Hitchcock.

3.5*

Heel erg mooi. Nog een stukje beter dan de opvolger. In een prachtig fijn ritme zien we een portret van een dorpsjongen die in een zich snel ontwikkelende stand terecht komt en zich zelf ook ontwikkeld.Van optimisme over volwassen worden waarin de bomen van de hoop tot in de hemel groeien tot een val terug op aarde. Niet dat de gebeurtenissen heel groot zijn. maar het gebeurt wel allemaal. Davy Chou weet met subtiele scenes fraaie poëtische lijntjes te leggen. Tussen heden, verleden en toekomst en je eigen plekje en de hele kosmos. Dat geeft de film soms een sfeertje mee dat ik ken uit de betere Thaise film.

Visueel echt prachtig. Ik hou erg van de beeldtaal van deze film. Bijzonder mooie kleuren. In sommige scenes wordt prachtig een subtiel moment weergegeven waarin Bora even totaal gelukkig is.

Fijn om mee te kunnen pikken op Mubi.

Een beetje gemakkelijk is het wel om deze periode van Guevara te nemen als de zaadjes voor zijn sociale betrokkenheid gezaaid worden maar je nog niet zo genuanceerd hoeft te zijn en zowel zijn goede als slechte kanten hoeft te tonen. En ook niet de nog veel smeriger ongelijkheid hoeft te tonen die hij later zag (de staatsgreep die de CIA in Guatamala op touw zette in opdracht van de voorloper van Chiquita bijvoorbeeld). Echt diep graaft de film ook niet maar het is wel een heel makkelijk wegkijkende en erg toegankelijke film over een adolescentenvriendschap als je nog geen al te grote verantwoordelijkheden hebt en tegelijk een (te) milde politieke aanklacht. Kan soms niet te verleiding weerstaan om Che een beetje te idealiseren (waar zijn vriend een gladde prater is, is Guevara vooral heel erg eerlijk en idealistisch, ook als het pijn doet) , maar niet zo erg dat het hem ontmenselijkt. Maar het blijft vooral oppervlakkig.

Guevara heeft tegenwoordig vooral last van idealisering en demonisering, afhankelijk van je bron. Maar het was niet de bijna goddelijke idealist en ook niet de verschrikkelijke boeman die er vaak van gemaakt wordt. De waarheid ligt zoals zo vaak flink wat genuanceerder.

Anne Goes to Hollywood.

Anne Frank was dol op Hollywood. Een van haar hobby's was het verzamelen van foto's van filmsterren. Toen het dagboek in 1952 in Engelse vertaling verscheen en zeer succesvol werd kwam er al snel een toneelstuk en dat werd het uitgangspunt voor deze film. Niet de door Otto Frank gevraagde Audrey Hepburn speelde Anne (Hepburn zei nee na lang twijfelen. Ze was even oud als Anne, dus werd 30 in het jaar dat deze film uitkwam en dat vond ze te oud). Debutante Perkins kreeg de rol en het werd sowieso een film zonder sterren. Veel toneelacteurs. Shelly Winters als mevrouw van Daan was de enige min of meer ster. Het verhaal krijgt een Hollywoodbehandeling, waardoor er op bepaalde dagen ineens heel veel gebeurd, gebeurtenissen worden gecombineerd en een deel van de dagboekfragmenten zijn niet letterlijk (waaronder het einde) maar omschrijven gebeurtenissen die zo samengevat worden.

De film is sterker dan verwacht in sfeerschepping en cinematografie. Regelmatig ogen met name de shots waarin alle acht onderduikers in een beeld hadden gevangen worden zijn erg aangrijpend. In die samengevatte scenes komen ook de ergernissen en conflicten naar globaal naar voren. Zeker in de eerste helft een aantal sterke stille momenten. In de tweede helft meer sentiment en violen, maar het blijft aardig binnen de perken.

De film slaagt er nauwelijks in de personen anders dan Anne en misschien nog net Otto uit te werken. De rest zijn props. Margot komt er het bekaaidst vanaf,

Wat wel een goede keuze is dat het meteen al aan het begin duidelijk is dat Anne niet meer in leven is. Anders zou de film daar nog spanning uit kunnen halen, want hoewel het boek een succes was (de film was trouwens geen grote hit) wist in de VS vast niet elke kijker dat. Dat was best misplaatst geweest.

Uiteindelijk is deze film onderdeel van wat Anne werd: Een wereldwijd (tot in Noord Korea aan toe, echt waar) symbool van de holocaust en de onderdrukking. De mensheid heeft een Anne nodig omdat de duizelingwekkende cijfers cijfers zijn en Anne één mens is.

Behoorlijke voor tv gemaakte film, maar geen koopfilm, tenzij hij echt bijna voor niets was. Naar een boek van Kees van beijnum die ook de oesters van nam kee schreef, maar een heel ander soort verhaal.

Beetje doorsnee coming of age. Je hebt wel meteen door dat het een persoonlijk verhaal van de regisseur moet zijn. Beetje a la Mid90s (Film, 2018) een jaar of zes geleden. Deze film speelt alleen in 2008 en als extra thema Taiwanees-Amerikaanse immigranten met niemand minder dan Joan Chen in de roi van de moeder, De film begon met I'm a cuckoo van oude favorieten Belle and Sebastian. Ook een aantal aardige zweempjes 2008-nostalgie. Lief en sympathiek, maar niet heel bijzonder.

Voor Heleen is seks een sleutel tot volwassenheid en tegelijk iets waar ze bang voor is. Daarom plant ze haar eerste keer een beetje vooruit, bereidt ze zich erop voor. Daar hikt ze al langer tegenaan. De dreigementen van Axel neemt ze nauwelijks serieus, het triggert haar hooguit dat het er eens van moet komen. En als het dan zo ver is moet het ook op dat moment gebeuren. En die eindscene gaat niet over dat ze volwassen is geworden, maar eerder dat ze denkt volwassen te zijn geworden, zoals de hele film subjectief is.

Ik vond het een erg mooie film. Kan veel van de andere kritiek ook niet zo goed begrijpen. Ik vond zowel Axel als Steve ook erg sterk als types, hooguit beide iets karikaturaal, maar gaf niet zoveel vond ik. Mooie verfilming van een achtbaan van tegenstrijdige emoties. Dingen doen zonder dat je precies weet waarom. klaver verdient veel lof.

In het begin vreesde ik een beetje een film die gemakkelijk met kleurenfilters als stijlmiddel ging spelen, maar dat viel gelukkig erg mee.



Dat had ik soms ook wel een beetje, maar aan de andere kant vond ik het ook wel consequent om het juist niet te doen. Ik weet niet zo goed of het de film uiteindelijk beter had gemaakt.

4.0* is het me wel waard.

In de jaren '40 was er naast alle officiele regels ook een officeuze. Echte namen van criminelen werden niet gebruikt in films. Dat was een afspraak tussen de grote studio's. Maar Monogram Pictures was daar niet een van. Dat was een goedkope studio. Die maakten korte films, B-films vaak als de tweede in een double bill . Allerlei genres, maar vooral heel erg veel westerns. John Dillinger was een beroemde crimineel die tot 1934 allerlei breed uitgemeten misdaden op zijn geweten. Dus Monogram maakte gewoon een film ervan. Niet dat het veel met het werkelijke verhaal van doen had. Maar het maakte wel nieuwsgierig en het was een serieuze hit.

Opvallend genoeg was het ook een kritisch succes en de film kreeg zowaar een oiscarnominatie voor beste scenario, zeer ongewoon voor zo'n low budgetfilm en meteen de doorbraak van scenarist Philip Yord, die veel schreef maar later ook vaak de credits waarnam voor blacklisted schrijvers. Daardoor lijkt hij een betere schrijver dab hij was, Dillinger is een rise and fall verhaal in een enorm tempo en in een dik uur zit je er doorheen. En de film doet van alles om geld te besparen, Zoals stockfootage, een aparte opening met een biosvoorstelling. Misdaden die worden voorgesteld met een krantenkop en een beeld van een schietende Tierney.

Laurence Tierney was en jongeman die acteur wilde worden nauwelijks ervaring had, maar meteen doorbrak met deze rol en meteen in meer gangsterfilms werd gecast, Hij had nogal sterk twee kanten. Kon verlegen zijn maar ook een bad boy die regelmatig opgepakt werd voor vechtpartijtjes. Iets wat uiteindelijk zijn carrière flink deed ontsporen en hij verviel tot steeds betekenislozer bijrollen. Ook was hij moeilijk om mee te werken. Tarantino die hem als fan caste in Reservoir Dogs kan daarover meepraten.

De film is erg amusant. Verre van een meesterwerk, maar het is gewoon leuk om te zien hoe ze zoiets met zo weinig budget konden maken, En Tierney is prima.

Ik las het boek een tijdje terug. Vond het wel aardig, maar was er niet echt van onder de indruk. Ik vind het internationale succes van het boek nogal verrassend eigenlijk. Maar ik was wel benieuwd naar de film. En ook die is wel aardig, zonder dat ik echt onder de indruk ben.

Komt door de nogal hevig gebruikte voice over nooit helemaal los van het boek. En slaagt er eigenlijk maar zelden in de innerlijke monoloog echt in beelden te vangen. Het wordt steeds uitgesproken. Het is ook niet meteen een sfeerversterkend stijlmiddel hier. Ik had het juist knap gevonden als de film meer zonder voice over had gekund.

Verder wel: Vier goede en goed gecaste acteurs. De passende glossy look van de film.

Grappig is al die kritiek op het einde, want als ik de film in iets nou echt beter vond als het boek is het wel in het einde. In het boek wordt wel heel geforceerd naar verklaringen gezocht (en een vergezochte gevonden en vrij duidelijk maakt wat er gebeurt is. Dat komt omdat de focus van de film heel duidelijk ligt op alles doen om je comfortabele leven te behouden, elke rimpeling wegpoetsen, hoe erg die rimpeling ook is. Aan het lekker thrillerachtige einde van de film wordt langzaam voor Derwig heel duidelijk dat zijn zoon en vrouw nog ver over hem heen gaan in wat ze bereid zijn daarvoor te zoen en dan valt alsnog die gezochte zekerheid bijna weg. De eerste vijf kwartier van de film werken beter als boek, maar dat einde maakt veel goed.

Al met al, 3.0*

Ik ben geen liefhebber van actiefilms, dat weten de meeste mensen die me hier een beetje volgen wel. Toch wil ik ook uit die hoek graag wat films zien. Deze film, vaak gezien als moderne klassieker is er zo een. En wat ik vooraf denk ik niet had verwacht is toch wel mijn conclusie: Kan iemand me een film aanraden van Woo waar de actie even sterk is, maar dat stomme zeikverhaal, de tegeltjesuitspraken en de opvliegende duivenkitsch de film niet steeds ophouden?

Twee scenes springen er echt bovenuit: de botenscene in het begin , die vond ik zowaar nog spannend en de stevig aan de eindscene van The Wild Bunch referende scene in de kerk. Maar elke actiescene was sterk en daardoor heb ik me behoorlijk vermaakt.

3.0*

Zevende film die ik van Aldrich zie (tenminste waar hij krediet voor kreeg) en deels is het herkenbaar (mannelijkheid, maar ook een zeker pessimisme), maar deels vind ik dit ook duidelijk anders en minder zijn stempel dragen. Het was de grootste hit uit zijn carrière (waarin hij vaak niet erg succesvol was eigenlijk). Aldrich komt met een hele indrukwekkende cast, deels waren het al sterren en deels zouden ze in de jaren hierna nog veel beroemder worden (Sutherland bijvoorbeeld). Van de zeven (tot op een na nu toe allemaal 4* of 3.5*) waardeer ik deze samen met een andere het laagst.

Het is vooral een film in een subgenre dat in deze tijd nog springlevend was maar sindsdien vrijwel is uitgestorven. Oorlogsfilms die totaal onrealistisch zijn maar vooral draaien om een soort onmogelijke missie (kan ook een ontsnapping zijn). De toon in dat genre is zoals hier vaak lichtvoetig (al breekt het einde daar wel mee). In die hoek vond ik The Train erg goed, maar deze een stuk minder.

De film wordt heel anekdotisch verteld en werkt naar een hoogtepunt toe wat niet het hoogtepunt van de film is voor me. Aldrich speelt nog best knap met de grote hoeveelheid karakters in de film en ze krijgen allemaal karakter mee en dat verraad vakkundigheid. Maar de film is ook echt wel lang en uiteindelijk nergens echt spannend.

Qua script en moraal is Dirty Harry een beetje bedenkelijk. De rechtstaat is maar onzin en eerst schieten, dan pas denken en dat soort dingen. Het had gemakkelijk tot iets van het niveau Death Wish kunnen leiden. Maar met name door Siegels gevoel voor ritme is het toch wel meer dan dat. Film is prettig vaak stil en sterk in spanningsopbouw. En de film heeft gevoel voor decor. Siegel heeft evenwel veel beter films gemaakt, Waarschijnlijk geen beroemdere. Benieuwd hoe ze dit gaan uitmelken.

Vandaag gezien en ik kom niet verder dan een interessante mislukking. Het uitgangspunt is boeiend en de film ziet er heel behoorlijk uit. De hemelscenes zijn echter belachelijk. Het acteren matig. En hoewel ik het boek niet heb gelezen is de film zo'n rusteloze opeenhoping van hoogtepunten (geen moment rust, geen reflectie, geen intimiteit, geen emotie) verpakt in twee uur dat dat de film definitief doet kapseizen.

2.0*

Weer zonder al te grote gebaren vertelt Koreeda een verhaal over verlies en weer is het magistraal in vooral inlevingsvermogen en het niet beoordelen. Sommige gebeurtenissen zijn daar te groot voor.

Schitterend is ook het stuk dat de groep weer terug in de bewoonde wereld is, ze noodles gaan eten, in de trein zitten en ieder zich op zijn manier weer aanpast aan het dagelijks leven. Telefoons die gaan, Tokyo dat druk is. De wereld die doordraait.

Ik wist het eigenlijk al lang, maar Koreeda is een van mijn favoriete regisseurs, zo niet mijn favoriete regisseur.


4.5*