Opinions

Het kan dus toch, goede remakes. Van een horrorfilm nog wel. Nou ja, remake....

Voor het origineel heb ik altijd een zwak gehad. Het merendeel van de horrorfilms boeit me niet echt, maar dat was een van de uitzonderingen. Ik vond 'm sfeervol, spannend en boeiend en de maatschappijkritiek en moraal die erin verwerkt zaten erg interessant.

Deze film is totaal anders. Eigenlijk blijven alleen titel, zombies en winkelcentrum overeind. En gelukkig is dit niet de geile gillende vrouwen in natte t-shirts met inkijk en stoere mannen flauwe actiehorrorremake geworden waar je vooraf bang voor had kunnen zijn.

Het begin is super. Het einde van de beschaving, fantastische begintitels ook.

Zo goed blijft het niet, maar het wordt ook niet veel slechter. Het is stukken sneller dan het origineel. Vol met kleine dingen die je niet ziet aankomen. Er zitten geweldig geplaatste grapjes in,(Probeer de liftmuziekdeuntjes in het winkelcentrum eens te herkennen... ) maar het wordt godzijdank absoluut geen komedie. En bijna terloops wordt er zelfs nog gespeeld met persoonlijk leed en onderlinge verhoudingen.

De film is lekker spannend en heeft een prachteinde tijdens de aftiteling. Klein nadeel vind ik dat er wat al te veel personen in het winkelcentrum zitten. Het was nog net wat effectiever geweest als het er minder waren geweest.

Maar het blijft heerlijk popcornvermaak. Die Zack Snyder mag van mij nog meer van dit soort dingen maken.

3.5*

Van de vijf Lonestar-westerns die ik zag is dit de derde die gemaakt is door Bradbury en ook deze komt weer over alsof hij op één zaterdagmiddag in elkaar is gedraaid en dat terwijl deze nog relatief wat minder statisch is. Ik heb wel met elke film minder de neiging om door de tekortkomingen heen te kijken

Bij vlagen heel grappig. Maar vaak ook helemaal niet. En inderdaad aan de lange kant. De Marx brothers zijn duidelijk de sterren van de film, de anderen fungeren als aangevers. De drie broers vullen elkaar aan, met allemaal een ander type humor. Maar de zang- en dansdelen doen me weinig. Irriteren me zelfs een beetje. Alles bij elkaar is het niet echt mijn smaak, maar ik had erger gevreesd.

2.5*

Het is een beetje The Best of Buster Keaton, Hij speelt een niet al te sympathiek karakter (vaak in de leukere films), heeft veel toffe lichamelijke scenes , hij is zijn anti-autoritaire zelf (de politie komt er niet al te goed vanaf) en met hemzelf komt het ook niet echt goed. Er zit zelfs nog een knipoog naar collega Chaplin in.

Is er een filmregisseur meer uit de mode dan Larry Clark? Blijkbaar krijgt hij ook in zijn huidige werkplek Frankrijk de financiering niet meer rond voor een lange film. En dus krijgen we een short van 15 minuten. Of misschien heeft hij de energie niet meer om een lange film te draaien.

Clark is inmiddels 80 maar zijn thema is ongewijzigd. Zijn hoofdpersonen zijn adolescenten en die doen aan drugs en seks. De esthetiek van Clark verschilt slechts op details van Kids en Clarks jongeren zouden zo uit 1995 kunnen komen als je de mobieltjes wegdenkt. In een kwartier kun je niet zoveel kwijt dus krijgen we vooral registratie. Dat stukje over kindertijd die verdwijnt uit het plotje zit nauwelijks in de film. Context is er ook niet meer. En ook de meta-Clark van het laatste dat ik va hem zag, The Smell Of Us, ook al weer 9 jaar oud zien we ook niet meer. A Day In The Life is een best mooi dicht op de huid gefilmde registratie van jongeren die roken, seks hebben en drugs proberen. En plannen maken om dat te doen. En dat is het wel. En daarmee zit hij eigenlijk gewoon nog waar hij ooit begon, met foto's van zijn vrienden toen hij nog vrij jong was. Voor een film is het echter net wat te karig.

Mooie aandoenlijke SF-film. Met een erg fraaie Hermann-score (een van zijn mooiere) en een vroeg voorbeeld van een typische koude oorlogs-science fiction film. Speelt in op de paranoide en de angst die toen sterk opkwam.

Een opvallende scene waarbij ik een rol van de censors vermoed is de scene nadaat Klaatu weer tot leven gewekt wordt door Gort en er aan God gerefereerd wordt door Klaatu en gezegd wordt dat het totleven wekken tijdelijk is en niemand weet hoe lang dat dat duurt: Ergens lijkt iemand moeite met controle over leven en dood door Gort te hebben gehad en dat idee onchristlijk te hebben gevonden. Niet iets wat ik de film aanreken, maar het viel me wel op.

4.0*

Dat laatste niet aangezien de film verboden was in eigen land, maar de arm van de Iraanse regering (en ook de Chinese, zie mensen als You Le en in mindere mate Jia Zhang Ke) reikt gewoon niet zo ver dat ze kunnen voorkomen dat een film van een buiten Iran redelijk bekend filmmaker in het buitenland vertoond wordt.

Sterke film vond ik trouwens. Het hyperrealisme en het bijna terloops aanstippen van allerlei problemen werkte erg goed. Panahi schetst bijna een ondergronds netwerk van vrouwen die al eens in aanraking geweest zijn met de politie en elkaar nodig hebben voor steun. Fraaie openingsscene.

4.0*

Net als Badlands is het verhaal niet het origineelste ooit maar is het Malick die het volkomen uniek maakt. Een eenzaam huis tussen eindeloze korenvelden, dichtbij de personages maar toch op een onsentimentele, soms bijna anti-sentimentele afstand. Een erg bijzondere en sfeervolle voiceover en op de koop toe een kwartier lang een werkelijk fantastisch stuk, na ongeveer een uur is er de sprinkhanenplaagscene en de daaropvolgende brand en moord. In de meeste andere films was dat een aangezet sentimenteel moment geweest, Malick maakt er grootse lyriek van en komt er niet alleen mee weg, maar het is zelfs fenomenaal.

Ik moet The New World en The Tree Of Life nog zien, maar tot nu toe is dit toch wel de sterkste Malick. In mijn herinnering komt The Thin Red Line af toe in de buurt van kitsch en ik ben altijd een beetje bang geweest voor een herziening van die film, maar ook dat moet ik toch maar eens doen.

Dikke 4.0*

Linklater heeft iets met tijd. Soms heel lang (Boyhood, Before-trilogie) of heel kort (Slacker, Tape, deze). Hier komt alles samen op een dag. Eigenlijk het hele leven als tiener. Dat doet hij door langs verschillende personages te blijven lopen. Dat gaat iets conventioneler als in Slacker, maar daar is het ook de film naar.

Linklater is ook een optimist. En pakt hier ongeveer het moment dat je het leven gaat ontdekken en alles nog openligt. Je ouders, leraren en je eigen angsten houden je steeds minder tegen. Problemen zijn er om opgelost te worden. En Aerosmith-kaartjes zijn het doel van de zomer. Ik moest er even inkomen maar vond de film hoe langer hoe leuker worden eigenlijk en het einde helemaal niet te lang.

Dikke 3.5*

Interessante film. Gaat vooral en boven alles over dat geweld geweld voortbrengt en laat dat, door ietwat geforceerde verhoudingen, dat wel, best knap zien in machtsverhoudingen. Het geweld wordt pas echt doorbroken als de machtsverhoudingen overhoop gehaald worden. Door die onderlinge verhoudingen krijg je als het ware de ontwikkeling van onschuld naar schuld te zien. Zo'n flashback was dan ook niet nodig en zelfs een beetje storend.

De film wint enorm doordat hij ongepolijst is. Zowel in de geweldsscenes als in de voorzichtig tedere scenes. De stijl is veel ruwer dan de meeste Koreaanse films. Met veel close ups en eigenlijk alleen in montagescenes muziek.

Ben wel benieuwd welke kant het op zal gaan met deze regisseur (en hoofdrolspeler, hij was al acteur). Richting genrefilms, richting mainstreamdrama of richting arthouse. Of een mengeling. Kan me alles wel voorstellen.

3.5*

Ik ga (weer eens) een heel eind met Danuz mee. Erg fraaie rol van Duris wat mij betreft. Een goede kop voor deze rol ook. Zijn lichaamstaal is ook echt geweldig en vaak heel subtiel.

Maar de film had vooral wat radicaler moeten zijn. Ongepolijster, nog dieper en bijna alleen in het gevoel van Thomas gaan zitten. Nog subjectiever. En dat komt omdat er in de film aanleiding voor is. In sommige stukken (de pianolessen, bijna het hele laatste stuk) komt dat er behoorlijk sterk uit. Terwijl ik vooral in het eerste stuk veel moeite had om in de film te komen werd ik daar echt gepakt en meegesleept..

Erg fijn wel dat er niet nog een enorme score om de film heenzat, buiten de muziek die Thomas luisterde en de pianomuziek. Dat zorgde voor meer nadruk op waar het om draaide.

3.5*

Bijzonder fraai subtiel drama.

Iedereen die weleens met zijn ouders op een lange autovakantie is geweest herkent wat in deze film. Spelletjes doen in de auto, zeuren als het te lang duurt. Onderweg ergens blijven slapen. In je tentje liggen terwijl je ouders bij kaarslicht nog met anderen aan het praten zijn. Benzinestations, parkeerplaatsen waarop je je ouders een kort moment kwijt bent. Heel mooi getroffen. Ondertussen is er meer aan de hand. Het huwelijk van de ouders van de twee kinderen is namelijk niet goed, het reisje is een reddingspoging. Maar dat druppelt subtiel op de achtergrond door. De hoofdpersoon van de film is namelijk een meisje van elf. De film wordt vooral vanuit haar perspectief vertelt.

Naarmate het gezin naar het noorden (dus richting evenaar) reist wordt het warmer en de begroeiing minder. De conclusie is dat de breuk tussen de twee ouders onafwendbaar is, waar ze voor op de vlucht zijn is eigenlijk al lang gebeurd. En zelfs die grote gebeurtenis leidt niet toit een een ontploffing, maar eerder tot het moment dat voor de dochter duidelijk wordt waar haar onbestemde gevoel vandaan kwam en voor het jongere zoontje is het een avontuur. Aan het einde is duidelijk dat niks meer is zoals het was

Fraai camerawerk, een mooi ingehouden toon en de autogeluiden die met niet nadrukkelijke mooie muziek de soundtrack vormen zorgen voor een heel bijzonder en behoorlijk indrukwekkend debuut. Prachtige film. Een van de parels op het IFFR van 2012.

Dik 4.0*

Interessante vroege Bogart, maar hij is niet de hoofdmoot van de film en gaat dood op een moment dat je het nog niet verwacht. Sociaal drama, maar wel hoe Amerikaanse studio's het deden.

Dead End begon als toneelstuk, losjes gebaseerd op een artikel uit de New York Times. Samuel Goldwyn (die een onafhankelijke producent was in deze dagen) zag een kans en haalde de de jonge mensen uit het toneelstuk naar de filmstudio en maakte er een film van. De film was een grote hit en kreeg onder meer vier oscarnominaties waaronder beste film en was een belangrijke stap naar de ster die Bogart in pakweg 1941 zou worden. De jonge acteurs werden stevig uitgemolken. Eerst een jaar later kwamen ze terecht in het nog wat betere Angels With Dirty Faces en in Crime School die ik niet heb gezien, beiden ook met onder meer Bogart. Daarna volgden nog andere films in verschillende samenstellingen en onder verschillende namen als East Side Kids en Bowery Boys. Met gritty misdaaddrama's had het niets meer te maken. Het waren komedies geworden Uiteindelijk werden er in 21 jaar maar liefst 89 films en 3 serials uitgepoept.

Het fraaist aan deze film is het fraaie studiodecor dat er heel sfeervol uitziet en veel mogelijkheden biedt. De film is interessant in hoe sympathiek de straatjochies enerzijds worden neergezet terwijl duidelijk is dat het geen lieverdjes zijn. De film is voor hollywood begrippen erg sociaal bewust en legt een opvallende nadruk op verschil in sociale klassen. Bogart is hier nog niet rijp en van McCrea ben ik doorgaans geen groot liefhebber. De Kids en Sidney stelen hier de show. Ik vond de shootout scene door het decor erg goed. Het einde is net wat te simplistisch. Maar dat decor....

De film staat overigens op een essential viewing lijstje van Spike Lee voor de filmstudenten aan wie hij les gaf. Dat vond ik opvallend omdat ik toch even ook aan Do The Right Thing moest denken.

Ik zag een eerdere film van Red (Neomanila) die op veel vlakken wankel was, maar me toch behoorlijk pakte vanwege de band tussen de omgeving en de film en het evenwicht tussen genrefilm en een bijna boze activistische film over de Filipijnse maatschappij. Geen film die ik meteen aan iemand zou aanraden verder, want lang niet iedereen kijkt door dat wankele heen en heeft dezelfde gevoeligheid voor de uitwerking van zijn thema's,

Deze film is een stuk professioneler en zichtbaar met meer budget gemaakt. Hij mist echter het hart van Neomanilla, al smokkelt de regisseur dat nog wel degelijk een beetje maatschappelijke thematiek in deze film (die voor een groot deel ook over klasseverschil gaat en degene uit de hoogste klasse is de zoon van een crimineel Maar wat me pakte in Neomanila vond ik hier veel minder en dan blijft er een redelijk doordeweeks misdaaddrama over. In veel opzichten een aardige genrefilm, met een paar lelijke dingen in de details (lelijke slomoscenes, de verschrikkelijke rol van de toneelregisseur die in het script staat voor comic relief). Maar blijven hangen zal dit niet.

Jarmusch, betrouwbaardere regisseurs zijn er nauwelijks. Nog niets van gezien dat me tegenviel eigenlijk. Ook deze surrealistische spirituele western niet. Depp die de verleiding dit keer weerstaat om een typetje van zijn karakter te maken. De sfeer, de soundtrack en de fotografie van Müller (Jarmusch weet zijn camaramannen altijd wel uit te zoeken). Ik heb gesmuld. En Jarmusch humor is nog steeds erg mijn humor. Waardoor deze film die vol met thema's zit waar de meest serieuze films over gaan erg lichtvoetig blijft.

4.0*

Een wraakfilm in de stijl van een film uit de lange traditie van het Britse sociaal-realisme. En het werkt nog ook. Grotendeels dan. dat is te danken aan de stijl, de mooie muziek (een liedjessoundtrack die wel werkt, heel goed zelfs) en vooral ook Paddy Considine. Soms bijna een genrefilm, maar echt plat wordt het door Considine nooit.


De film had makkelijk zonder de plotwending met het dode broertje gekund, al geeft de titel van de film aan dat het de makers er niet echt om ging.

Hier wordt gesuggereerd dat Richard aan het einde de waarheid sprak toen hij zei gestopt te moeten worden. Ik interpreteerde dat veel meer aan het overhalen van de laatste man om 'm neer te steken met als enige reden dat hij niet meer wilde leven na al het gebeurde en de moed niet had voor zelfmoord.

3.5*

Arthur Penn in zijn nadagen en hij is het hier wel een beetje kwijt, De film is anderhalf keer zo lang als het origineel, maar een stuk minder sfeervol en zeker voor Penn die nog weleens wild wilde doen in zijn films, nogal vlak gefilmd. Als een TV-film haast. Het is dat Steenburgen haar best doet in een driedubbele rol, Mcdowell is acceptabel als Murray (maar speelt het als een maffe b-film). Maar Rubes en Russ bakken er erg weinig van. Rubes speelt dr Joseph Lewis, zo heet de goede regisseur van het origineel ook. Voorbeeld is hoe weinig Penn doet met een scene waar Steenburgen onder invloed is van iets en we haar gezichtsveld zien. De oude Penn had er iets mee gedaan. Deze Penn laat het gewoon liggen.

Op een silly niveau nog best kijkbaar maar ik had op meer gehoopt.

Behoorlijk veel van verwacht en me toch wat tegengevallen. In zijn dramatisch ontwikkeling is deze film verre van subtiel. Nou hoeft dat van mij ook niet. Maar hier had ik een heel groot probleem om te geloven wat er gebeurde. De klas was mij wat al te eenvoudig aangezet tot het lezen van gedichten (ze hadden bovendien wat karikaturale karakters) en ik zag wel waarom neil zelfmoord pleegde, maar ik vond het volkomen onlogisch in het verhaal, ik geloofde er geen barst van dat Neil dat zonder nog een heel flink gevecht voor zijn eigen vrijheid zou doen.
Doordat de film erg mooie scenes bevat en mooi geacteerd is nog een krappe 3.0*

The Dead Pool heeft weer een andere regisseur. Dit keer voormalige stuntman Buddy Van Horn. En deze film haalt het tempo van de derde terug. Het is ook de film die reeks in de jaren ''80 brengt. Weg met de grittiness van eerdere delen en ook het laatste beetje geloofwaardigheid gaat het raam uit.

Harry Callahan is een soort superheld. Hij hoeft niet meer naar plekken van misdaad toe, hij komt er toevallig langs. De film omarmt het feit dat het nergens meer over gaat en onzin met een duidelijk concept is. Ondertussen klinken zelfs de swells vermoeid. Callahan krijjgt een Chinees Amerikaanse partner wiens rol het vooral is om dad jokes te maken. Er is een stompzinnige poging om een beetje kritiek op de media in de film te steken. Er wordt ook nog een definitie van schizofrenie gegeven die bar weinig met de ziekte te maken heeft. Horrorfilms zijn verdacht. Guns n Roses is heavy metal en eigenlijk ook van satan. Aan het einde is Eastwoods wapen letterlijk over de top groot. Een van de aanwijzingen dat iedereen ook wel wist dat dit onzin was. Nog een keer dan, maar net zo geloofwaardig als The A Team. DXan hoeven we daarna vast niet meer. En zo geschiedde.

Al met al viel de Dirty Harry reeks me niet mee. De eerste film is goed gemaakt, de tweede ook en die heeft het beste script. Maar deel 3 t/m 5 waren erg matig,

Columbia wilde een film met Rita Hayworth en Humphrey Bogart. Bogart werd geleend van Warner, maar door een hoop legal gedoe was Hayworth niet beschikbaar. De net beginnende Scott werd geleend van Paramount en ik denk dat dat was omdat ze een beetje een Bacall-achtig type was. Scott maakte het vrij bescheiden aantal van 22 films. Ze had meestal de hoofdrol en het waren vaak noirs. Ze had succes maar een echte ster werd het het nooit.

Dead Reckoning is een noir volgens het boekje. Een waar je geen moment over twijfelt of het een noir is. Een man komt terug van de tweede wereldoorlog en treft een land waarin dingen gebeuren die hij niet begreep. En, Bogart, die die man speelt werkt flink in de nesten. En vertelt dat in flashback, Scott is een echte femme fatale en een behoorlijk nare ook. Bogart is bijna zichzelf in het kwadraat. Zo vrouwonvriendelijk waren zijn dialogen nog niet eerder.

Ook deze film is geen meesterwerk, maar wel heel lekker en een die niet onder doet voor verschillende bekendere Bogart-noirs.

Rita Hui schijnt vooral een maakster te zijn van experimentele shorts. En dit is haar eerste lange film. Het verhaal over een heleboel behoorlijk dysfuctionele mensen die betrokken zijn bij een keten van misbruik, misdaad en verraad, is inderdaad een kapstok. En ik vond dat kortfilmverleden goed te zien. Het verhaal dient heel duidelijk om de veelal uitbundige visuele ideeën van Hui aan elkaar te knopen. Dat is voor mij een beetje de zwakte van de film. Van het verhaaltje kwam ik wat moeilijk los. Losse scenes voelen in deze film sterker aan dan het geheel.

3.0*

Zoals hierboven staat, Duidelijk meer een King-verfilming dan een Cronenberg film. Vooral een erg rechtlijnige verfilming van het verhaal, terwijl het verhaal met wat simpele eigenzinniger keuzes een stuk boeiender had kunnen zijn. Een film die me verder deed denken aan oude videotheken en meimaand filmmaand bij de publieke omroep die Veronica nog was. Dat was wel lekker. Ook met één scene die echt uit de film had gemoeten waarin Stillson de columnist chanteert Die pat slecht in de film en de film was wat beter geweest zonder. Niet onaardig, geholpen door een uitstekende casting.

Eigenlijk is deze sobere literaire verfiliming als de laatste film van John Huston wel passend. Het is voor een deel oudemannetjesfilm. Wel meer regisseurs eindigen bij zoiets. Overzichtelijke lengte. Beperkte schaal. In dit geval gemaakt met zijn kinderen (dochter Anjelica speelt een van de hoofdrollen, zoon Tony schreef het scenario). De film is gebaseerd op klassieke literatuur, een verhaal waarvan je aanvoelt dat Huston het al zowat zijn hele leven kende. Belangrijkste thema van The Dead (alleen de titel al) is voor mijn gevoel het verstrijken van tijd en verlangen naar wat geweest is en accepteren dat dat nooit terugkomt of gemiste en niet gegrepen kansen die er nooit meer zullen zijn. De film werkt vrij goed omdat Huston zich in het verhaal thuisvoelt.

Huston kon niet meer lopen toen hij dit regisseerde. Hij zat in een rolstoel waaruit hij af en toe opstond. Ook kreeg hij permanent zuurstof toegediend. Hij maakte de première niet meer mee.

Vooral een nogal silly noir. Ik kan best wat ongeloofwaardigheid aan, maar deze film rekt het wel heel ver op. Daardoor wordt het vooral maf en soms zelfs onbedoeld grappig. Met een hele stoet aan maffe karakters en om elke hoek een andere verdachte. En de acteurs (ook hier weer geen sterren) zijn goed genoeg om er leuke typetjes van te maken.

De film is niet zo uitgesproken qua stijl als Stranger On The Third Floor maar oogt bij vlagen erg goed. Sommige stills zijn zeer bruikbaar om een koffietafelboek over film noit te illusreren.

Deadline at Dawn is ook weer een film uit een rijtje rijtje waarin bijvoorbeeld The Wicker Man, Night of the Hunter, Johnny Got His Gun en Carnival of Souls staan. Het is namelijk de enige film geregisseerd door Harold Clurman. Dat was eigenlijk vooral en theaterregisseur en criticus en naar verluid was hij niet erg trots op zijn enige film. Script is van Clifford Odets en dat was ook geen kleintje, maar die heeft weleens beter geschreven. De film haalt het dan ook niet bij bovenstaand rijtje. Toch is het om de redenen die ik noemde nog best wel een beetje aangenaam.

Lumet met een vroege verfilming van John Lecarré. Begint sterk, gaat in het midden wat slepen, maar eindigt weer heel fijn. De regisseur die vooral gekend is om zijn New Yorkfilms maakt hier fijn gebruik van een Londens decor.

Verder vooral een spionagefilm van de anti-James Bond variant. Geen mooie vrouwen in tropische oorden maar typmachines en brievenbussen in regenachtig Londen. Mason is erg goed gecast hier, maar sowieso zijn het ook de acteurs die dit boven het maaiveld doen uitstijgen (naast het fraai grauwe kleurenpalet), overigens zonder een buitengewone film te zijn. Met coole 60's bossanova op de soundtrack.

Dear Wendy doet in niets denken aan de twee vorige films van Vinterberg. De film zit veel dichter bij eerder werk van Von Trier en dan vooral Dogville. Sterker nog: Hoewel Dear Wendy wel een echt decor heeft had een Dogville-decor prima gekund op het plein waar het verhaal zich afspeeld. En er zijn zulke duidelijke thematische overeenkomsten (en verwijzingen naar de Amerikaanse geschiedenis èn filmgeschiedenis) en een ook een einde vol met groots geweld, dat Dear Wendy prima door kan gaan voor deel 0 of 1a in Von Triers trilogie.

Dear Wendy begint als een sfeervol drama. Het Amerikaanse dorpje oogt als een dorpje uit een oude western, maar dan in een soort van heden. Halverwege begint het al te wringen en wordt het sfeervolle drama wat naar de achtergrond verdrongen. De film lijkt dan in een concept te blijven hangen. Het groteske einde is de definieve overwinning van het idee op de ontroering.

Dear Wendy is veel beter dan It's all about love, maar mist de fascinerende uitwerking die Von Trier in zijn films voor mij vaak heeft. Het blijft een clash tussen filmmakers die misschien minder bij elkaar passen dan ze zelf denken. Als Vinterberg het script flink bewerkt had en had gekozen voor een consequenter verloop was Dear Wendy beduidend beter geweest.

3.0*

Dat is natuurlijk waar, maar daar reken ik de documentaire niet op af. Dit is geen journalistieke documentaire, maar een persoonlijk verslag, een egodocument zelfs. De documentaire gaat deels over de maker.

Maar in de vorm wringt, hoe heftig het verhaal ook is, ook een beetje de schoen. Ik kan het Kuenne niet echt kwalijk nemen, maar de vorm, gaat in de tweede helft tegen de film werken. Het herhalen en benadrukken vooral. het voelt alsof de filmmaker me aan mijn haren blijft trekken en ondertussen blijft roepen dat het allemaal zo erg en zo kwalijk is en om je boos over te maken. Uiteindelijk werkte dat averechts bij me.

Moeilijk te beoordelen. 3.5* dan maar.

Ik dacht dat ik door de goede Polanski's heen was. Niet dus. Ook dit is een erg sterke film. Continu een beklemmende sfeer. Sterke dialogen en behoorlijk spannend. Uit een eenvoudig uitgangspunt wordt bijna al het haalbare gehaald. Polanski stoeit met een aantal bekende thema's van hem (paranoide gedrag, relatie wordt verstoord door indringer) maar geeft er weer een zeer interessante draai aan.

4.0*

In het kader van "overal voor openstaan" dit maar eens gekeken en ik heb er niet echt een goede film van kunnen maken.
De 70's sfeer is wel lekker. D'r zit veel vaart in. Het heeft ook wel iets om naar zo'n doorzichtige op onderbuikgevoelens inspelende amorele film te kijken. (De stad is smerig en donker, het is er altijd bewolkt, op het platte land schijnt de zon.)
Bronson heb ik niet gezien in films uit zijn toptijd. Maar hier acteert hij als een krant. Of hij nu met zijn vrouw ligt te rollebollen op het strand van Hawaii, of hoort dat zijn vrouw vermoord is, of zelf iemand vermoord, of fijn huizen aan het ontwerpen is op het platteland Bronson lijkt constant in dezelfde emotie te zitten. De muziek was nogal raar en vaak misplaatst, hoewel de componist geen kleine naam was. (Herbie Hancock)
Bovendien was het naast een van de meest succesvolle rollen ook de rol die de carriere van Bronson om zeep hielp. Hij werd, gezien alles wat hij erna maakte niet erg serieus meer genomen.

2.0*

Vergekijkbaar thema als Easy Riders, Raging Bulls: How the Sex, Drugs and Rock 'n' Roll Generation Saved Hollywood (2003) , maar iets minder over het systeem en iets meer over de filminhoud. Wel nog wat oppervlakkiger. Zeker interessant, maar geen hoogvlieger.

3.0*