Opinions

Dit was nummer zes en een half voor mij. Zes keer Pasolini alleen en één episodenfilm.

Ik hou erg van de beeldtaal van Pasolini. En zijn casting is zo ongeveer onovertroffen. Veelal amateurs. Zowel in schoonheid als in lelijkheid en tot in de kleinste figurantenrol echt prachtig. Alleen iemand als Leone deed vergelijkbare dingen op dat gebied. Dat zijn de sterkste kanten van deze vrolijk subversieve (en antikatholieke) kluchtige film.

Pasolini is zo onverstandig om de raamvertelling uit het boek weg te laten. Dat maakt de film een te losse verzameling anekdotes. En daarmee minder goed als het ook had kunnen zijn. Ook verschilt het niveau van de verhalen nogal. Maar het positieve gevoel overheerst.

De film had de tijdgeest flink mee en werd een voor Pasolini ongewoon grote hit. Tot zijn ergenis verschenen er zelfs goedkope imitaties en Pasolini werd tot twee keer toe verleid tot vergelijkbare films hierna waarin hij zich vergreep aan andere middeleeuwse verhalencollecties.

Deception is een melodrama met noirtrekjes. Bette Davis speelt een pianiste uit Europa die al een aantal jaren in de VS woont. Ze ziet in de openingsscene een cellist spelen. Dat blijkt haar vriend uit Europa te zijn die ze na jaren weer terugziet. Davis heeft echter in de oorlog intensief contact gehad met de arrogante componist Claude Rains.

En dat wordt in grote emoties uitgespeeld. Maar het verhaal is vrij dun. Opvallend dat de aard van de relatie tussen Rains en Davis alleen suggestie is. Is het alleen een relatie? En zou Henreid dat zo erg vinden dat dat hem kapotmaakt Ik geloofde dat niet helemaal. Dat wordt vooral gecompenseerd door een heerlijk vals spelende (qua rol dan) Rains, die in deze film echt de show steelt

'Het is geen Tall T maar doet niets onder voor de andere Scott-Boetticher die ik zag, Comanche Station. Dat komt vooral door het karakter van Allison en zijn verhouding tot de stad. Allison gelooft in een versie van de realiteit die een illusie is en dat geloof is zijn ondergang. En de reactie van KImbrough is al ven gebouwd op illusies, Terwijl de nederzetting zijn toekomstverwachting al aanpast voor het een ander gebeurd en ironisch genoeg wordt hij bijna een soort held. Boettichers westerns zijn compact en zonder veel versiering en vaak verrassend qua moraal. Boetticher snapt ook dat westerns Amerikaanse mythologie zijn. En aan het einde is er geen bevrijding.

Decoy is een film van Monogram. Monogram was poverty row. Decoy is pulpier dan pulp. En schaamt zich daar niet voor. Er is om te beginnen veel suspension of disbelief nodig, want het verhaal is behoorlijk maf: Laten we een geëxecuteerde man weer tot leven wekken met een of ander vaag middeltje en hem de plaats ontfutselen waar hij 400.000 dollar verborgen heeft. Doet is zijn ruwheid soms een beetje denken aan iets als Detour maar is lang niet zo goed.

Naast pulpy is de film ook campy. Dat komt door de femme fatale. Jean Gillie, de vrouw van de regisseur die en heel vals is, zelfs voor een femme fatale en het nogal dik acteert. Compleet met een over de top evil lachje. Gillie is de attractie van deze film, naast haar zijn de andere acteurs een beetje kleurloos. Maar je moet wel de fun voelen van zo'n dik aangezet typetje. Gillie was naar de VS gekomen nadat ze al een twintigtal films in de UK had gemaakt. Ze maakte deze en nog een andere film en, scheidde en ging terug. Vervolgens werd ze ziek en overleed ze op 33-jarige leeftijd in 1949.

Lollige onzin. Met een fijn einde. Maar verwacht geen topnoir. Meer een guilty pleasure,

Maffe parodie-achtige film in het begin met überflauwe humor. Alsof ze zelf een geintje wilde maken van wat ze aan het doen waren omdat het omstreden zou zijn ofzo. Erg leuke, maffe muziek ook (die titelsong...). Later in de film meer porno en minder fun en gek genoeg wordt de muziek idioter. Bijna slapstickmuziek. De hele film lijkt zichzelf te willen relativeren en uit de roepen dat het vooral een soort ondeugende grap is. Half puntje extra voor de hilarische geschreven openingsverklaring voor de film trouwens, met Freudverwijzingen.

Aardig om gezien te hebben en nogal wat maffer dan verwacht, maar vaak ook saai.

2.0*

Ik zat me trouwens af te vragen wat ze bij Coca Cola vonden van de cola-scene, met parodie op het beroemdste reclameliedje wat Coca Cola ooit had.

In het begin even doorbijten, maar toen ik de hele film had gezien vond ik de lengte van dat stuk absoluut kloppen.
Veel mooie scenes, zeker richting het einde. De eerste scenes tussen DeNiro (na de thuiskomst) en Streep zijn briljant.
Verder een indrukwekkende film. Iedereen is fantastisch, maar met name Walken en Streep zijn weergaloos goed.

4.0*

Na zijn soapy-debuut is in deze derde film de ware Kramer. Een niet al te subtiele idealist.En ook best een gewaagde film voor '58. Erg racistische wetten waren er nog volop. KIng was nog niet erg bekend. Zo gewaagd dat Poitier zou flirten met de boerin, dat kon nou ook weer niet, bovendien was zij er om fors racisme aan te tonen. Zijn veruit beste film zou Kramer drie jaar later afleveren. Ook daar was hij de idealist maar keek hij terug op het verleden. Ondanks dat de film een zeker voor die tijd weinig geloofwaardig uitgangspunt heeft en behoorlijk onsubtiel is is dit best goed. Soms is onsubtiel ook weer niet zo erg. Poitier en Cutis helpen zeer met prima rollen.

Vandaag toch maar eens zo'n telefilm opgezet en dit was niet best.

Kitty Courbois als demente moeder biedt mogelijkheden genoeg. Maar het scenario raakt verstrikt in subplots en bijrollen. De gebeurtenissen volgen elkaar soms in zo'n enorm tempo opdat het bijna soapy wordt. Absolute dieptepunt zijn wel de beroerde scenes tussen Cella en haar puberdochter.

De af en toe aardige scenes tussen Cella en haar demente moeder laten zien wat het misschien had kunnen worden.

Jammer, mislukt, volgende.....

1.5*

3.0* voor deze. En ook voor de hele serie.

En als geheel had ik er toch ook wel wat meer van verwacht. Het had allemaal iets uitdagender gemogen. De delen 1, 5 en 6 staken er wat bovenuit. 2,8 en 9 vond ik duidelijk minder. Als geheel best aardig, bij vlagen goed, maar dat ligt ver beneden mijn verwachtingen

Ben het met Onderhond eens dat het enige echt heel goede aan de reeks de muziek is.

Begon erg mooi, het einde was wonderschoon. De muziek van Preisner is weer eens echt bloedmooi. Het verhaal daarintegen was me net te voor de hand liggend, te makkelijk.

Maar al met al een mooi begin.

3.5*

Ik vond deze toch wel weer beter dan de drie vorige Dekalog-afleveringen. Prettig kleingehouden, met opvallend weinig extra dramatische wendingen, wat het vertelde ten goede komt. Mooie hoofdrol ook.

Ben ook niet zo weg van de kleurenfilters en ik miste Preisners geniale momenten in sommige andere Kieslowski's een beetje.

De lange versie ga ik ook maar eens zien. Zou best kunnen dat wat ruimer de tijd nemen (zeker in het begin) de film ten goede komt.

3.5*

Visueel schitterend. Briljante cameravoering in sommige scenes. Erg mooi. Maar de humor is net niet mijn humor. En daarom is het toch voornamelijk plaatjes kijken. Heel erg mooi plaatjes kijken, maar ik had nét wat meer gewild.

3.5*

Inderdaad behoorlijk dynamisch en goed geschoten voor zon kleine productie. Verslaat daarmee menig tijdgenoot met veel meer budget. En buiten de studio geschoten ook nog niet bepaald gewoon toen in Amerikaanse films.

Maar buiten dat is het maar matig helaas (maar niet onverwacht). Het verhaal van de film is gewoon het zoveelste verhaaltje over jeugdcriminaliteit. Van de acteurs overtuigt alleen Laughlin echt en is vooral Howard nogal een miscast. En dat gesproken moraaltje aan het begin en einde is inderdaad heel erg. Je ziet het in oude films wel vaker. Maar meestal geschreven en lang niet zo belachelijk als in deze.

Maar wel erg interessant om deze jeugdzonde van Altman eens gezien te hebben. Hierna regisseerde hij op die cash-in docu van over James Dean na ,tien jaar lang geen film meer en kwam eigenlijk toen pas bij met zijn echte artistieke debuut.

2.0*

Erg minimalistische documentaire. In het grootste deel ervan zie je een ruimte met links de verdachte, in het midden een bureau en rechts de officier van justitie die een ultrakort verhoor houdt en beslist of de verdachte (van mishandeling, diefstal etc.) het snelrecht ingaat.

Soms interessante details (het moment dat bij de officier de telefoon gaat en ze nadat ze meldt midden in een verhoor te zitten, de telefoon niet op de haak, maar ernaast legt). Maar helaas is niet elk van de ongeveer 15 verdachten even boeiend.

Het grootste minpunt aan de documentaire wordt pas echt duidelijk als we een verdachte zien die door drie verschillende mensen wordt ondervraagd (iemand van justitie, haar advocaat en de officier) en drie keer (deels) andere dingen verteld. Het lijkt erop dat de docu boeiender was geworden als DePardon dat wat vaker had gedaan.

3.0*

Juist dat deze film vrij droog de feiten droog weergeeft maakt hem des te heftiger. Het laat ook weer eens zien dat de katholieke kerk tot voormalige pausen aan toe een onrepareerbaar totaal verrotte organisatie is. Het bericht met link van elboo hierboven maakt dat extra duidelijk. Ik ben katholiek gedoopt dus tel officieel ook nog steeds als katholiek, daar moest ik maar eens wat aan gaan doen.

Trouwens er is ook wat nieuws over de kardinaal die alles onder het tapijt veegde en O'Grady bleef overplaatsen van de ene na de andere parchie: Cdl. Mahony Sued for Sexually Assaulting Male Teen - churchmilitant.com

Dat plus het soms erg sterke camerawerk en fraaie decor.

Ook een 3.5* dus.

Ach ja, kleine films van later bekendere regisseurs bij Roger Corman, altijd geinig. Veruit de beste is nog steeds Targets van Bogdanovich. Dit is wat beter dan de film van Hellman laatst maar niet veel. Ongetwijfeld een reactie op een beroemde klassieker van drie jaar eerder die ik niet zal noemen, Belangrijke overeenkomst is dat ook hier een hoofdpersonage dat wat te verbergen heeft al snel in de film het loodje legt. Het script is weinig zorgvuldig en de film sleept best wel tussen de spectaculairdere scenes door. Af en toe schoot wel door mijn hoofd dat negen jaar later deze schrijver/regisseur The Godfather maakte. Das wel een behoorlijke stap.

De regisseuse was pas 17 toen ze de film maakte. De kinderen zijn kinderen die ze kende.

Een rauwe ongestileerde film. Je ziet niet de gebeurtenissen die aan het alleen zijn van de kinderen vooraf gaan, je ziet alleen hoe het alleen zijn is. Kinderen die zonder betalen weglopen na gegeten te hebben in een cafetaria, stiekem onder het hekje doorschieten om met de metro te gaan, allerlei dagelijkse bezigheden binnenshuis. Die vrij losse beelden krijgen alleen een kader door een voice over.

Het eerste half uur werkte dat. Het was erg intrigerend. In het tweede half uur begon wat mij betreft het ontbreken van een punt dat gemaakt werd de film een beetje in de weg te zitten. En toen ging ik bijna een film van amper een uur nog te lang vinden.

3.0*

De tweede Demy die ik zie en bijna even mooi als Les Parapluies de Cherbourg. En hij was nog te zien in de biosccoop ook. Wel anders. Waar die andere film volledig gezongen is, bevat deze wel dialogen en qua vorm komt deze wat dichter bij klassieke musical ook omdat er ook uitgebreide dansnummers zijn.

Opvallend is de vormgeving. Rochefort is gekozen om de uitstraling van die plek. en de geveltjes Alles is heel zorgvuldig, zoals de prachtige kleuren. In Hollywood waren er vaak kunstmatige decors waarbij werd gepoogd ze zo echt mogelijk te laten lijken. Hier wordt een echt decor bewust wat kunstmatig gemaakt. De muziek is heel tof en als bonus krijg je Catherine Deneuve en haar zusje Francoise Dorleac (ze leken veel op elkaar) die tijdens de promotie van deze film verongelukte. Een rouwrandje om een fijne, anti-cynische film die een lust voor het oog is.

Verrassend leuk, leuker dan Vallee's Crazy, de enige andere die ik zag. Begint als een soortrouwverwerkingskomedie, lijkt daarna heel even een standaard romantische komedie te worden, maar kiest niet voor de doorsnee weg en erkent door wat dieper te graven dat zowel rauw als een relatie complex zijn. En de vraag of je van iemand houdt en van wie dan wel is ook niet zo simpel. Stelt een paar levensvragen maar geeft geen makkelijke antwoorden en is een onverwacht gelaagde film. Met een geloofwaardige relatie tussen Davis en Chris op de koop toe. Gyllenhaal heeft exact de juiste toon te pakken. Misschien wel de beste rol die ik van hem zag sinds Donnie Darko. Zo'n film die beter wordt als je meer hebt gezien en ook sterker wordt als ik 'm laat bezinken eigenlijk en dat had ik totaal niet verwacht, zelfs niet toen ik al bijna halverwege de film was.

Tuurlijk is het gedateerd, maar dat geeft ook een mooi tijdsbeeld aan de film. Angst voor technologie, het bewustzijn dat er problemen waren met milieuvervuiling. Vooral fijne seventies SF-pulp dit, maar dan wel intelligente en behoorlijk goed gemaakte. Met zoals gezegd wat 2001 invloeden, vooral als de beelden wat abstract worden. Aangenaam.

3.5*

Dit viel me niet mee. Ik vind dit duidelijk de minste film van Kuijpers (alleen De Griezelbus heb ik niet gezien).

De film vind vooral nergens een lekker evenwicht tussen het dramatische plot en de komische uitwerking (met veel behoorlijk karikaturale rollen, waaronder Brenner als Dennis). De film had beter gewerkt als er toch duidelijker gekozen was. Of alles nog dikker aanzetten en een volbloed komedie van maken. Of een meer dramatisch aangezette film of desnoods een thriller (al was dat aanzienlijk lastiger geweest denk ik). Dit was een klassieke film waarbij het allemaal net niet liep.

Verder ook wat identiteitslozer dan de andere films van Kuijpers.

2.0*

Ik neem me altijd voor om van nieuwere films eerst het origineel te gaan zien en dan de remake. Maar ik had eigenlijk veel meer zin in de remake. En dat soort zelfopgelegde regeltjes zijn er om af en toe te breken.

Best een goede film. Alleen bewijst het wel dat Scorsese een deel van zijn klasse kwijt is. Of misschien niet zozeer zijn klasse, maar de film heeft wat weinig identiteit voor een regisseur met een naam als Scorsese. En vind ik het een beetje ironisch dat hij hier de oscar voor won. Ach, laat ik het maar een terecht goedmakertje vinden. De man heeft Taxi Driver gemaakt en daar ben ik hem eeuwig dankbaar voor.

Hier en daar wel beresterke scenes. Het stuk dat Dicaprio en Damon elkaar bijna treffen nadat ze de pornobioscoop uitkomen is wat mij betreft het absolute hoogtepunt van de film. Het script was wat oppervlakkig en niet erg bijzonder. Heb het gevoel dat het uitgangspunt een spannender en boeiender film had kunnen opleveren.

Prima rollen van de meeste acteurs, al heb ik niet de indruk dat ik naar carrierehoogtepunten heb gekeken. En Nicholson zat zoals eigenlijk bijna altijd tegen overacting aan. Soms past dat exact in de film, soms helemaal niet. In deze film kon het nèt.

2,5 uur was overigens niks te lang. Ik heb me geen moment verveeld.

3.0*

Ik had vooraf dus gedacht dat dit wel een nagebouwd Italie zou zijn. Ik zat er dus naast. De film is grotendeels geschoten op locatie in Italië. Daarmee was hij dus een Europese regisseur die terug ging naar Europa. En dan krijg je een opvallende combinatie: een soort mix van italiaans neo-realisme, Amerikaans film noir en ook een beetje melodrama. Dat zou elkaar kunnen bijten maar ik vond het werken en vond dit alweer een hele sterke film van Siodmak, die kan op noir gebied niet tegenvallen. Siodmak was minder tevreden met de film en na nog een film vertrok hij definitief weer naar Europa.

Veel Italiaanse acteurs in de bijrollen. De hoofdrollen zijn echter voor Jeff Chandler, die een Joodse achtergrond heeft en Marta Toren was van Zweedse afkomst (en stierf al in 1957 en was toen pas 31, aan een hersenbloeding). Dat waren beide opvallende keuzes, niet alleen om de afkomst, maar ook omdat ze beiden niet al te ervaren waren. Toren was wel populair in Italie. Dana Andrews was de eerste keus, maar ook John Garfield zou zijn overwogen.

Ik hou vooral van de neorealistische tintjes. De kinderen in het begin bijvoorbeeld. Prachtige scenes. De film is (hoewel dat ook wel ontkent is) losjes gebaseerd op Lucky Luciano die een paar jaar eerder erg in het nieuws kwam en ook de VS was uitgezet en naar het oude land moest.

Ik vond Deported dus een boeiende botsing tussen Europa en Hollywood.

Niet onaardig, maar nergens hoogstaand. De oma is best een leuk personage en er zitten wat aardige momenten in. Maar de film is zo licht van toon dat hij nergens weet te ontroeren. Het ene oog in, het andere uit.

2.5*

Fraaie film, een ode aan de natuur en aan vriendschap. Prettig eenvoudig en een mooi traag verteltempo. Visueel was zelfs op een matige VHS veel moois te zien. Kurosawa speelt met het zonlicht en laat de natuur zo mooi zien.
op de een of andere manier had ik ook onmiddelijk vrede met de dood van Dersu. Het was goed zoals het was.

Mijn eerste Kurosawa, niet mijn laatste in ieder geval.
4.0*

Behoorlijk aangrijpend portret van een vrouw die haar kompas behoorlijk kwijt is. Vooral in de de eerste helft veel industriele beelden en geluiden op de soundtrack en een eerste en zeer consequent gebruik van kleur in deze film voor Antonioni ook in dat mooie zeeverhaal in de tweede helft, en van de weinige punten waar iets van hoop doorklinkt.. Toch is dit niet zo goed als de twee voorgangers met name het verpletterende L'Eclsse. Vooral de bedrieglijke eenvoud van die film mis ik hier wel. Ik heb nog een herziening en twee voor mij nieuwe films te gaan in deze rijke Antioni-cyclus. Het einde komt in zicht.

Eerder zag ik Raw Deal van Anthony Mann en dat is net als deze een compacte no nonsense noir. Over een nette man die door een fatale beslissing (en nog wel wat meer na die ene) zij keurige leventje dreigt te verliezen. Ee film over het lot in die zin. Die dreiging, je prima bestaan te verliezen is een veel voorkomend noirgegeven.

De hoofdrol van deze lowbudgetnoir is voor Steve Brodie. Dat is zo'n acteur met een wat alledaagse uitstraling die vooral in veel genrewerk zat (vooral noir en western). Meestal geen hoofdrollen. Vanaf midden jaren '50 was het vooral een redelijk veel gevraagde tv-acteur. Zijn vrouw wordt gespeeld door Audrey Long, ook een actrice uit low-budgetwerk. De bekendste acteur is waarschijnlijk Raymond Burr, de zwaargebouwde acteur die vaak zware jongens speelde, maar zijn carriere op tv eindigde als advocaat Perry Mason (hij speelde die rol letterlijk decennialang). De regisseur is Anthony Mann die hier nog vooral een regisseur van B-films was, maar zo'n half jaar na deze film was T-Men opeens een hit en begon zijn carriere zich langzaam naar prestigieuzer werk, grotere sterren en meer budget te bewegen. Naast de noirs maakte hij beroemd geworden westerns met bijvoorbeeld James Stewart, Tegen 1960 maakte hij groots opgezette spektakelfilms en boekverfilmingen. Voor zijn laatste film, weer veel bescheidener kwam hij in de UK terecht en nog voor die af was kreeg hij fatale hartaanval.

Dit was lekker. John Altons stijl wordt hier een beetje gemist. Deze vaste cameraman van Mann en bekende noirstylist schoot deze film niet. Desalnietemin is de shootout op het einde in het trappenhuis erg sfeervol.

Ik zag afgelopen november het origineel voor het eerst en die film blijft prima overeind. Dit is de remake en alles wat de film anders doet, doet hij echt een stuk slechter. Het origineel is vaak een claustrofobische wisselwerking tussen met name Bogart en March met een heel precieze regie. In deze remake schijnt Cimino de final cut kwijt te zijn geraakt. Maar de film neemt zijstraten die de film niet moet nemen. Zoals de achtervolgingsscène met de advocate bijvoorbeeld. Het haalt het tempo en de sfeer uit de film. De achtergrond die de karakters krijgen werkt ook al niet. Erger en onbegrijpelijker is Cimino hier ook compleet faalt als acteursregisseur. Hopkins en Rourke met name bakken er weinig van, maar in een bijrol hebben we nog Lindsay Crouse als de vrouwelijke agente en die is echt nog veel slechter, Cimino zou hierna nog maar aan film maken. Die zag ik lang geleden en herinner ik me als best acceptabel. Deze is dat niet,

The Desperate Hours is de een na laatste rol van Humphey Bogart en niet een vroege maar eerder een late noir. The Desperate Hours is een home invasion thriller. Erg effectief. Behoorlijk spannend ook. Bogart is een van de bad guys. De een na bekendste naam is Frederic March die een hele riedel aan emoties afwerkt als de vader des huizes. De thema’s zijn typisch jaren 50. De bedreiging van het comfortabele Suburbia leventje.

Voor de rol van March was oorspronkelijk Spencer Tracy gecast. Maar er ontstond een strijd tussen Tracy en Bogart wie top of the bill mocht zijn, Tracy haakte af en daardoor speelde March zijn rol. Dez film had een waargebeurde aanleiding. In 1952 werd een gezin 19 uur gegijzeld. Een artikel daarover leidde tot deze film en overigens ook tot rechtzaken. Omdat het geijzelde gezin zei dat het artikel vol onjuiste details zat.

Dit was een grote film. Er zaten bijna twee supersterren in. Wyler regisseerde (en werd eigenlijk alleen ingezet voor wat prestigieuzere projecten). Wyler doet veel waardoor de film werkt. Hij neemt de tijd, heeft oog voor detail en maakt er een precieze film van.