Opinions

D.O.A. heeft een concept en begin dat zo tof intrigerend is dat de hele film erop kan drijven. Zelfs als de rest van de film minder vloeiend verloopt en al snel in een patroon vervalt waarin de door Edmond O'Brien gespeelde Frank Bigelow vooral van bijpersonage naar bijpersonage loopt en elke scene een klein stukje wijzer wordt. DE film maakt slim gebruik van de flashback met een zeer intrigerende opening. Je vraagt je meteen af hoe die man in die situatie terecht kwam.

Dat sterke concept heeft gezorgd voor niet minder dan vier remakes. Van bijna een kopie in 1969 tot andere films met een nagenoeg gelijk uitgangspunt. Er is ook nog een musical van gemaakt.En je kunt het bijna niet meer noir hebben dan een man die dacht onschuldig te zijn die op zoek moet naar zijn eigen moordenaars terwijl hij niet eens weet waarom iemand hem dood zou willen.

Ik zie er geen meesterwerk in, maar vooral een film waarvan concept en opening zo sterk is dat je wel een enorme klungel moet zijn om het dan nog te verknallen. En dat gebeurt dus ook niet.

Zweeft regelmatig op het kitschrandje, maar schiet er heel knap niet overheen. En als het huwelijk van de sfeertekening van nu en de jeugdherinneringen van de maker zo tegen het einde ineens een universele viering van ouder worden, maar eigenlijk van het leven zelf worden. Tsja, dan ben ik om.

De scene met de man die een stukje gaat lopen uit dat cafeetje is tamelijk briljant trouwens.

4.0*

Fijne goed gemaakte spagetthiwestern met alweer goede muziek . Nou is Morricone een legende, maar hoeveel goede Italiaanse filmmuziek er sowieso is is bizar. Zelfs de foutste low budget films hebben vaak een hele goede soundtrack. De film is wat meer recht door zee dan sommige Italiaanse westerns uit die tijd. Maar het werkt allemaal prima en het einde is sterk.

Eenvoudiger dan de twee latere films van Vlacil die ik ken en sowieso bekender zijn. Bijna een voorstudie. Thematisch en stilistisch verwant. Alleen zou hij uiteindelijk complexer poëtischer en minder concreet worden. En ook beter. Wel is hier ook de muziek weer erg bijzonder. En zijn tijd vooruit.

Wederom zijn we in een ver verleden. Weer is christendom onderdrukkend en star en staat het ook voor een middel van kapitalisten om de gewone man in bedwang te houden. [En als er iets is als [spoler]het lot of God kiest dat ook voor de gewone man

De kerkscene tegen het einde is hier favoriet. Bloedmooi stuk. Maar als geheel net wat minder goed als wat ik eerder van Vlacil zag.

Voor mij de eerste film en het eerste biosbezoek van 2025.

Diop doet twee dingen en die gaan niet zo goed samen. Ze probeert, zeker door middel van de kern van de film, de discussie, heel veel vaak complexe aspecten aan te snijden over kolonialisme, de gevolgen voor het heden en roofkunst en de terugkeer ervan. Moet Benin blij zijn met 26 kunstwerken die terug zijn of beledigd omdat er nog steeds 7000 roofkunstwerken in Frankrijk zijn? Is het terugsturen eigen belang van Frankrijk of zien dze de fout in? Is het tentoonstellen in een museumruimte in het presidentiële paleis van de terugkeerde objecten mooi of zijn musea een Europees ding en zouden de objecten gebruikt meten worden. De film is ook nog heel kort, nauwelijks meer dan een uur.

Verder probeert Diop een van de kunstobjecten te laten spreken, letterlijk, het werkt voor mij niet erg. Verder raakt de film slechts erg aan de vragen maar uiteindelijk gaat de film er niet heel diep op in. Dahomey is een soort discussie-opener en relevant, maar ik had liever een film gehad die dieper op gestelde vragen in was gegaan en ook langer was.

Howel ik het een prima film vind ben ik wat minder enthousiast dan de anderen hier. Een moeizaam begin, ietwat lang en een toevalligheidje teveel ook. Maar ook sfeervol en een opvallend geslaagd (en toch weer erg Japans) einde. Maar in de buurt van (het hier een paar keer genoemde) Tokyo.sora komt dit echt nooit wat mij betreft.

3.5*

Een voorloper van de New Wave van 15 jaar later. Doet hier al dingen die zeker eind jaren '40 erg anders waren. Een extreem vroege holocaustfilm.

Bijzondere erg vroege film over de holocaust. Vooral bijzonder omdat Radok een heel boeket aan stijlen in een film toepast en de film zowel visueel en als vertelling nogal eens van toon laat verschieten. De film is bijvoorbeeld soms een bijna schools verslag, is soms erg expliciet, soms donker poëtisch en soms zelfs ironiserend, zoals in de droomachtige scene waarin een verkoper van spullen aan iemand die uit is op spullen van afgevoerde joden iets nieuws laat zien: Stof om jodensterren mee te maken. Of hoe de muziek benadrukt wordt als mensen onderweg naar hun einde zijn., Dan zijn er ook nog archiefbeelden die door heel de film te zien zijn en soms nogal pittig en boos aan elkaar gemonteerd worden. De beeldtoon varieert van fel realistisch tot expressionistisch als een Duitse film uit de jaren '20 tot een soort expliciet horrorachtige sfeer.

Helaas waren de machthebbers geen fan en werd deze film alleen af en toe vertoond in kleine theaters ver buiten Praag en kort erna verboden. Wellicht omdat de film de tsjechoslowaken zeker in het begin van de film zeker niet onschuldig. Die grijsheid werd vast niet gewaardeerd.

Radok maakte nog maar weinig films en kwam uiteindelijk in Zweden terecht als toneelregisseur. Hij heeft de wederopstanding van deze film bijlange na niet meer meegemaakt.

Een thematische companion piece met het betere 120 Battements par Minute (2017) , deze film overtreft wel Vallees eerdere Crazy maar is niet zo goed als zijn latere film Demolition. Kracht van de film is McConaughey en het feit dat de film hem niet bepaald idealiseert, want het was ook wel een beetje een boef. Ook goed om aandacht te vragen voor het thema ook jaren na dato want dat het onderzoek naar Aids zo traag op gang kwam had voor een flink deel te maken met het feit dat een groot deel van de patienten homosexueel of druggebruiker waren, al helemaal voorafgaand aan de periode van de film zijn er jaren verloren daarom. De regering Reagan deed vrijwel niets voordat Hudson stierf en ook in andere delen van de wereld kwam alles tamelijk moeizaam op gang.

Dalva is een film over een slachtoffer van misbruik en met name in de eerste helft erg sterk. Vooral in het schetsen va het resultaat van de manipulatie waar veel misbruikslachtoffers mee te maken hebben gehad, waardoor het knap moeilijk wordt om tot haar door te dringen.

In de film zit er een confrontatie tussen Dalva en haar vader die ik niet echt geloofde. Het lijkt me onwaarschijnlijk dat er tot zo'n confrontatie zou worden besloten in die fase. Daarvoor is Dalva veel te kwestbaar. Kreeg ook een hele ander gevoel bij de opname in de instelling dan De filosoof. Uit de film geredeneerd heeft dat haar wel goed gedaan. Op belangrijke momenten kon ze wegkruipen en ze werd er over het algemeen geaccepteerd omdat iedereen daar een vlekje heeft. Toen een van de jongens een grens overging werd er ingegrepen. En zelfs stiekem drinken is minder ongezond gedrag als waar ze uit gekomen is. In de tweede helft blijft het herstel van Dalva wel wat aan de schetsmatige kant. En mede daardoor blijf ik op 3.5 hangen.

De grote naam van de regisseur en de een van de scenarioschrijvers (Bresson en Cocteau) zal (hopelijk) niet op deze film gebaseerd zijn.

Ik vond dit namelijk toch wel een tegenvaller. Een vrij doorsnee wraakzuchtige-femme-fatale verhaal, in die tijd wellicht wat omstreden door het verleden van het personage Agnès. De dialogen zijn af en toe wel leuk en het geheel is best kijkbaar, maar verre van bijzonder of echt interessant. Geen hint van genialiteit in deze film.

2.5*

Ik was waarschijnlijk niet in de stemming 19 jaar terug, want zo erg als ik hier jaren terug schreef vond ik het nou niet. Maar erg veel beter ook niet. Het eerder niet beseffen van de antichrist schijnt een theologisch debat te zijn. Beseft de "echte" antichrist meteen wat zijn doel is op aarde. Vind het nou als atheïst wel een fascinerend gegeven, al werkt de film het niet of nauwelijks uit.

Echt goed is de film ook nooit. De film mist sfeer, zeker in vergelijking met het origineel. De film maakt veel minder effectief gebruik van muziek. Ik vind het vooral een film van gemiste kansen. De film was een flink stuk sterker geweest als de film meer de focus had gelegd op Damien, als een opgroeiende jongen die het kwaad in zichzelf ontdekt in plaats van zijn omgeving die ontdekken wie Damien is en vervolgens het loodje leggen. Maar absolute rommel was overdreven. De film is duidelijk een poging om de eerste zoveel mogelijk te kopieren maar dan met Damien als jonge puber, Helaas hebben met name de regisseur en de scriptschrijver wat minder talent dan die van deel 1. Halfje erbij. Komt net te kort voor een hele ster meer.

Morgen deel 3. Die zag ik nooit en was de aanleiding van deze herzieningen.

Interessante film. Begint als een soort The Wild Ones of zelfs A Clockwork Orange (Kubrick heeft dit gezien) maar dan wat netter en braver. Maar wordt een soort koude oorlog dystopie. Interessant decor ook. Een kustplaatsje wat licht in verval is. Losey kwam bij Hammer terecht omdat hij simpelweg werk zocht nadat hij Hollywood uitgegooid was en zoals Losey vaker deed maakte hij een genrefilm maar dan met zijn eigenzinnige stempel. Ook speelt hij met zijn karakters. Vooral de mannen King en Simon hebben het ergens opgegeven hier. De film is niet al te evenwichtig en mist wat ritme, maar interessant is het.

Ik vond hem prachtig, maar als je een horror verwacht, dan krijg je inderdaad wel iets heel anders. Vraag me af of daar het gemiddelde vandaan komt, want dit is wel heel erg karig. Al is dit niet voor iedereen, Minervini haalt meestal de bios niet hier en je bent dan aangewezen op een festivalvertoning. Wellicht hielp het dit keer dat hier Belgisch geld in zit.

Want veel meer dan een oorlogsfilm is dit een typsche Minervini, Minervini beweegt zich meestal op het snijvlak tussen documentaire en speelfilm. Dus vaak met personen die een soort versie van zichzelf spelen. Er is meestal erg weinig plot. En vaak gaat het over mensen die aan de zijkant van de maatschappij staan. En hoewel Minervini voor het eerst een historische film maakt is dat hier deels ook zo. Er zijn acteurs die hetzelfde heten als hun rol en de soldaten die we bekijken vormen absoluut niet het front, maar lopen ergens in de verte rond op een ogenschijnlijk onbelangrijke plek. En ze hebben een bescheiden opdracht, die de gescheidenisboeken niet zal halen, hoe veel de oudste zoon in de film daarover lijkt te fantaseren. Dat doen ze zo goed en zo kwaad als het gaat. En op een moment dat je het bijna niet meer verwacht is daar ineens de vijand. Ook net als sommig eerder werk van Minervini, veel beelden van handelingen en veel focus op de personages. Ze hebben ook gesprekken en die gaan vooral over gewone dingen, maar ook over de verantwoording waarom ze daar precies zijn. Hoe verantwoord je dat aan principes die je hebt, door je geloof of je bagage. Is het het waard? En daar zit hem de band met het heden. De uniesoldaten uit deze film stonden aan de goede kant van de geschiedenis, maar zo duidelijk was dat toen nog niet.

Uiteindelijk is er de duidelijke suggestie dat niemand zal overleven. En worden allerlei mensen opgeslokt door het monster van de oorlog, zelfs in de verafgelegen rafelranden. Waaronder een vader met twee puberzoons.

Tegenvaller. Door de berichten uit Cannes was ik erg nieuwsgierig en lang gaat het behoorlijk goed, al vond ik het toen ook al geen meesterwerk. Maar de eerste twee uur zijn een boeiende en vaak spannende film over hoe de foute functie van de vader een gezin totaal uiteen doet vallen. In het laatste deel ontspoort de film nogal en zet geloofwaardigheid opzij en kiest ervoor om een full blown thriller te worden. Vanaf het moment dat ze het buitenhuis zijn verandert de vader van een vader die werkt voor een fout regime in een liefdeloze psychopaat die de ene rare beslissing na de andere neemt. Zelfs dan blijft de film nog spannend, maar de film verliest een belangrijk deel van de impact voor me en dat is jammer. Zeker wegens het enorme risico dat de regisseur en alle acteurs hebben genomen. Een van de acteurs zou in een jury zitten op het IFFR, maar ze heeft een reisverbod.

Meestal uitermate flauwe parodie op oudewetse griezelfilms. Het is vooral aan de soms verbluffende decors en de een enkele leuke scene (op het bal vooral) te danken dat het allemaal nog best te doen is. Maar dit is een van Polanski's mindere films.

2.5*

Lang geleden gezien en zo ver weg in mijn geheugen weggezakt dat ik er nooit op gestemd had. Vandaag opnieuw bekeken.

De film hield niet bepaald vier uur mijn volle aandacht vast. Behoorlijk voorspelbaar en vaak nogal sentimenteel. Ik was ook niet echt kapot van Costner.

Neemt niet weg dat het allemaal best prettig voorbijkabbelde. De portrettering van de indianen was een meevaller. Niet als een sprookjesachtig, perfect, braaf natuurvolkje, wat ik vooraf een beetje vreesde, maar als mensen. De blanken op het einde waren wel heel erg dik aangezette domme dronkelappen. Een beetje tè.

3.0*

Ik ben toch minder enthousiast. Mooie natuurbeelden (daar komt vooral de Malick vergelijking vandaan die ik weleens las).
Verder is het een redelijke coming of age-film. Er zitten wat dingen in doe me stoorden ( zoals de zelfmoord in de openingscene die later een fantasie blijkt).
Maar al met al vond ik de film net wat te weinig eigens hebben om echt diep bij mij door te dringen.

3.0*

Niks mis mee. Niet per se groots. Maar dat is waar Mann behoefte aan had na een aantal grote films die niet erg succesvol waren geweest en omdat de grote spektakelfilms uit de mode waren en zijn eerdere specialismen western en film noir waren ook al uitgestorven. Mann kreeg zelf deze film van de grond. Zoals wel vaker in spionagefilms is er een laagje over identiteit.

Zoals bekend stierf Mann in een Berlijnse hotelkamer. Hoofdrolspeler Harvey had al geregisseerd dus lag het in de verwachting dat hij de film af zou maken.

Wat deze film voor heeft op sommige tijdgenoten is de heldere en knappe manier waarop het verhaal verteld wordt. En de verhouding tussen verhaal en omgeving. Een van de kenmerken van Mann-films. Fijne locatieshots en de film heeft Courtenay die ik graag zie en Farrow die in de jaren '60 ook altijd fijn is.

Zeer mooie film inderdaad. Ook vanaf een ongerestaureerde en niet anamorphische Chinese DVD. Herken niet zoveel van problemen van sommigen hier. Het spaarzame plot zit de film gelukkig nooit in de weg en zowel soundtrack als de wat ruwe editing droegen bij aan de film. Dit is een beetje waar ik bij iemand als Paradjanov ook op hoop ( al vond ik dat in de ene film die ik van 'm zag bepaald niet en heb mede daardoor nog steeds niet meer van 'm gezien, komt nog). Een bijzonder filmische blik op inmiddels waarschijnlijk verdwenen rituelen van een volk bij de grote gebeurtenissen van het leven. Zou dit nog weleens gerestaureerd op een groot doek willen zien.

Knappe film. Vooral een sterk scenario.

In het begin lijkt het een film te gaan worden die op subtiele wijze de omgangsvormen in een groep moderne Iraniërs gaat waarnemen. Fahradi gebruikt een veel grotere gebeurtenis dan op het eerste gezicht lijkt (ik wist niets van de verdwijning toen ik de film ging kijken), maar het wordt in About Elly gebruikt om op een vrij harde manier de manier van omgang tussen de mannen en vrouwen te fileren. De film gaat niet zachtzinnig met de personages om die stuk voor stuk halve waarheden en hele leugens vertellen om zelfs bij een extreme gebeurtenis als de verdwijning van Elly maar te bewijzen dat ze zich hebben gehouden aan de sociale codes.

Sterke acteurs en sterk gefilmd. De tegenstelling tussen de rust van het begin en de dreiging van de tweede helft met de constante zeegeluiden) was niet al te subtiel maar werkte wel in de thrilllerachtige opzet van de film.

Benieuwd naar de andere films van deze man.

4.0*

Een thema dat nogal lijkt op een andere IFFR-film (Demi-Tarif) en in dit geval wint de conventionelere film met gemak. Misschien wel een van toegankelijkste Japanse films van de laatste jaren en wat mij betreft ook een van de beste.

Kore-eda's After Life vond ik vooral intrigerend. Dit is feilloos drama. Wat conventioneler, maar nog beter wat mij betreft. Precies genoeg sentiment, maar nooit over het randje en een tempo waardoor ik echt van de personages ging houden en met ze mee ging leven. En een hoofdrolspeler die zo in de top 10 van fraaiste kinderrollen ooit kan . Veel mooie rustige shots en een film boordevol fraaie details.

De begrafenisscene van het kleine zusje was zo ongelofelijk mooi. Zo waardig en zo fraai. Ik ben benieuwd hoeveel films deze nog voorbij gaan in 2005. Kore-eda is vanaf vandaag voor mij verplichte kost.

4.5*

Ondanks mijn goede voornemens om op lowlands verantwoordere films te gaan kijken, kwam ik toch per ongeluk bij deze uit. En hij was niet best.

Grootste problemen zijn het wel heel erg voorspelbare script en Ben Affleck die werkelijk ontzettend slecht speelt. De slechterikken zijn wel lekker over de top zoals het bij dit soort films hoort.

Maar 1.5* vind ik genoeg.

Ik associeer Heston vooral met theatrale rollen in grootse films die vroeger op zondagmiddag op TV waren, ouderwets en theatraal gespeeld, een beetje zoals een parodie op een shakespeare-acteur. Bekendste voorbeeld is zijn beroemdste rol, Ben-Hur. Maar hij maakte ook andere dingen. Zoals zijn eerste commerciële film. In Dark City speelt hij een ex-wo 2 -soldaat met verleden die enigszins aan lager wal is geraakt. Dieterle was een uit Duitsland afkomstige regisseur die met name in de jaren '30 prestigieuze films had gemaakt. Biografieën bijvoorbeeld en soms een literaire verfllmingen. Na de oorlog kwam hij minder ambitieuze, goedkopere films terecht. De film is ook heel erg een Hal B. Wallis-film. De legende die onder andere Casablanca voor Warner had gemaakt en veel gevoel had voor wat het publiek wilde. Doordat hij bij Warner te weinig waardering kreeg (terwijl hij eel invloed had op zijn films) ging hij solo onder de paraplu bij Paramount. UIt die tijd is deze film.

Dark City is een van de weinige Dieterle-noirs en een fijne film met veel sfeer die fraai oogt. Scott haalt veel uit haar wat onderontwikkelde rol. Verder met een hele stoet aan fijne acteurs. En een goede Heston, mede doordat de film gebruik maakt an zijn wat imponerende uiterlijk. Ook met Viveca Lindfors, en Zweedse actrice die we deze maand al eerder zagen in Backfire. En Dean Jagger, een bijrolacteur die net een oscar had gewonnen (voor beste bijrol natuurlijk) voor Twelve O'Clock High. Een leuk mazzeltje voor Wallis.

Openingsscene is volgens mij een citaat uit Metropolis (ook al heb ik die film nog nooit gezien).

Verder ziet deze film er fraai uit, ondanks de beperkte financiele mogelijkheden en is het gegeven erg boeiend. Wat maakt een mens nou een mens?

Helaas doet de film zich ongelofelijk te kort met een enorm flauw B-film einde. Ik voelde me een beetje beetgenomen daardoor. Het laatste kwartier vond ik zeer tegenvallen.

Door dat einde overheerst de teleurstelling. En is mijn waardering een stuk lager.

3.0*

Hoewel ik niet veel ervan zag ben je Lucille Ball zo gaan associëren met haar comedyseries dat je vergeet dat ze ook ooit jonger was en een carrière had. Zoals hier waar ze geen femme fatale speelt maar een secretaresse en love interest van een privé detective en eigenlijk is ze ook heel ad rem een soort buddy in bijna een buddy cop achtige rol. Verder in veel opzichten een volbloed 40's noir met schaduwen en zo en met een stel acteurs een regisseur en een cameraman die wel meer met de stijl deden en misschien wel deels de ontwerpers ervan waren.

Hoewel in veel opzichten heerlijk amusement mist de film die onverklaarbare sparkle waardoor ik echt onder de indruk was.Vooral een degelijke noir zonder veel extra voor me. Eentje die uitieindelijk iets achterblijft bij zijn reputatie voor mij.

Vond het trouwens wel humor dat je schijnbaar in New Yorkse galeries Het Meisje met de parel van Vermeer kopen kan, terwijl dat natuurlijk al in 1902 is nagelaten aan het Mauritshuis (en 1881 door een verzamelaar voor 2 gulden 30 op een veiling werd gekocht trouwens, maar dat is een ander verhaal).

Een beetje minder dan de andere twee uitstekende noirs die ik van Siodmak zag (Phantom Lady en The KIllers). Leuk idee wel. Maar ook een iets te hoog een psychoanalyse for dummies gehalte . Begin is sterker dan het eindigt. De pas vorig jaar overleden Olivia de Haviland trekt bijna alles uit haar rol. En Siodmak haalt er veel sfeer uit. Met een paar liter schaduwen, spiegels en verwarring.

Dark Passage is erg pulpy. Zeker voor een Bogart-noir van Warner. Die hadden vaak toch wat meer klasse, Al werd de film geschoten in San Francisco.

Maar juist het zeer hoge pulpgehalte is ook wel weer leuk. En de film omarmt het pulpgehalte. En komt daarom weg met wat toevalligheidjes.

Het eerste stuk is het beste. Deels point of view en heerlijk plagerig in het het uitstellen van de de eerste aanblik van Bogart. En bevat met plastische chirurgie een plotelement zo pulpy dat je er bijna lef voor nodig hebt.

Bacall is de love interest en dat stuk script is waarschijnlijk de reden waarom deze film voor hen bestemd werd. Het laatste deel is nog steeds pulpy maar meer straight forward.

Sterkste kant van de film is Daves regie en zijn neiging om er mee te spelen.

Zoals eigenlijk alle Bogart-Bacall-films voor mij geen meesterwerk maar wel een hoop fun.

Zeldzaam naïeve film noir. Omdat dat woord helemaal niet bij film noir past is het zeldzaam. Lee J. Cobb speelt een psychiater bij de politie (compleet met pijp) die in flashback verteld waarom hij psychiater bij de politie werd. En dat is de film. De ideeën in deze film over psychiatrie en criminaliteit zijn zo extreem versimpeld dat de film er bijna charmant van wordt. Zelfs in 1948 was er niemand zo naïef lijkt me.

Maar er is toch stilistisch wat meer aan de hand. Dit was de eerste film van Maté als regisseur. Hij was van huis uit cameraman en heeft daarbij nogal een indrukwekkend verleden. Hij was bijvoorbeeld de cameraman bij films van Dreyer waaronder een van de grootste klassiekers uit het silent tijdperk: La Passion de Jeanne D'arc, Hij werkte ook met Fritz Lang en Hollywood ook aan beroemde films als Stella Dallas, To Be Or Not To Be en de noirklassiekers The Lady From Shanghai en Gilda. Zijn regisseursloopbaan is bescheider en bevat veel noir en western, meestal low budget. De film begint in de pseudo documentaire stijl die in deze tijd een beetje in de mode was. Daarna volgt iets wat vrij zeldzaam is: Een lang point of view shot. De toon wordt daarna veel meer recht vooruit en vooral een home invasionthriller.in een ruimte, maar dan een heel naieve dus. Met camerawerk als een erg sterk punt.

Beter dan Cobb zijn Holden en Foch die beiden sterk spelen. Maar de film komt niet los van de rare kronkels in het script.

Interessante documentaire die met weinig middelen hele complexe problemen blootlegt. Problemen rondom globalisering, milieu, oorlog, economische groei en voedselvoorziening die allemaal in elkaar grijpen. En dan is Tanzania een van de stabielere landen in de regio. In veel landen in de buurt is de situatie een stuk erger. Prettig dat het een filmmaker is die door fragmenten een beeld schetst en geen voice-over en deskundigen..

3.5*

Niet onaardig. Lynch vertelt uit de losse pols over zijn ontwikkeling tot kunstenaar. Over zijn jeugd en de vroege invloeden en de drive om te creëren en ondertussen zien we beelden van Lynch die beeldende kunst maakt en met zijn jongste (en die was ten tijde van de film nog erg jong) kind communiceren en spelen. Geïllustreerd met beelden van verschillende kunstwerken. De film vertelt nadrukkelijk niet het hele verhaal, want het loopt tot langspeelfilmdebuut Eraserhead. Lynch lijkt in details zo vrijblijvend te vertellen dat ik het idee had dat het verhaal een beetje anders zou zijn als ze de film een week later nog eens zouden filmen. Behoorlijk boeiend maar niet onmisbaar. Is mooi als een extra op een blu-ray ofzo.