Opinions

Douglas op de automatische piloot. Janssen en Bean zijn wel aardig. De rest van de cast is matig. In het begin nog wel te doen, na een half uur steeds vervelender. Zwak lopende band werk.

1.5*

Sfeervolle Tsai, veel humor, veel vertedering en soms ontroering, veel warmte en bijzonder fraai, hoopvol einde. Levens die compleet in elkaar storten, water wel waar het niet hoort en soms ineens niet waar het wel hoort, een enorme verzameling toiletpapier, een laatste winkeltje onder het appartementencomplexdat nog open is, compleet met flikkerende bijna kapotte neonverlichting, mooie oude popliedjes van een ongetwijfeld in die hoek van de wereld legendarische zangeres, een zwerfkat, een cursus over de kunst van het koken met instant noodles op TV en een gat in de vloer. Ik heb genoten.

Ik heb nu alle reguliere films van Tsai gezien, maar hij werkt aan een nieuwe waar ik alweer naar uitkijk.

4.0*

Aardige documentaire waarin Liu Xiaodong wordt gevolgd (bij de drieklovendam en in Bangkok) en die tegelijk mensen observeert in hun omgeving. Af en toe komen karakters uiit Still Life in beeld waardoor de grens tussen werkelijkheid en fantasie vervaagd. Voelt vooral aan als een voorstudie voor het magistrale Still Life.

3,0*

Goede film.
De sfeer was opvallend groezelig, veel minder geromantiseerd dan veel andere maffiafilms. Erg knap getroffen.

Veel films beginnen heel sterk en weten er geen goed einde aan te breien. Deze film heeft juist last van het omgekeerde. Het begin zit niet lekker. Te veel sprongen in het verhaal. Pistone lijkt wat al te eenvoudig de maffia in te rollen.

Juist de tweede helft is veel beter. Hoe Pistone in de maffia wegzakt en de vragen die hij zichzelf stelt.
Goede film dus, maar jammer van het begin.

3.5*

Tegenvaller. Ik hoop dat La Quattro Volta, die ik nog heb liggen, beter is. Een registratie van een Italiaans dorpje. Durft niet helemaal registrerend te zijn en daardoor is er nog iets van een tamelijk flauw, plat plot. Vooral heel erg wisselvallig.. Er zitten juweeltjes van scenes in, maar te vaak is het lelijk en mist het ritme.

2.5*

Ik zit weer eens heen en weer te gaan tussen 3.5* en 4.0*. Toch maar een kleine 4 sterren, al moest in het begin wel wennen. De film was een stuk meer over de top dan ik verwacht had eigenlijk en ik moest wennen aan de acteerstijl en dialogen. het is allemaal dik aangezet, maar tegelijk een overtuigende film die teen angst (zo heette de productiemaatschappij) en depressie te lijf gaat met maffe humor en overdrijving. Kind van zijn tijd (ik wordt oud..) en met geweldige muziek op de achtergrond beginnend bij Amerikaanse industrial en eindigend met Britse shoegaze, een feest der herkenning. Drie fijne karikaturen Amy knipoogt een beetje naar Pulp Fiction, Xavier is een soort archetype moderne outlaw en Jordan (die eruit ziet als een kind van Lukas Haas en Keanu Reeves) is de bedachtzame onschuld, die nog gedachten en gevoelens heeft die de rest al voorbij zijn.

Een film die eigenlijk hoe langer hoe leuker werd. Fijn dit.

4.0* dus.

Fijne vroege giallo van een toen al zeer ervaren regisseur Freda die later giallo's ging maken met steeds langere tussenpozen. Zoals op de hoes te lezen staat werd de film uitgebracht als een Edgar Wallace-film. In Italie werd het een giallo-film. Lucio Fulci was medeschrijver.

Ik vond het een zeer sfeervolle film met een boeiend plot. Fijne , haast psychedelische scenes (in de club bijvoorbeeld. Fijn plot waar je lang niet weet wat zelfs de rol van de hoofdpersoon gaat zij n in het verhaal. Rustig tempo en toffe muziek met een coole titelsong. Ik werd er blij van, Ik rond naar boven af.

Ik zag van Rademakers eerder De Aanslag, Makkers Staakt Uw Wild Geraas, Als Twee Druppels Water en Mira en op de middelbare school ook nog Max Havelaar. Allemaal lang geleden en op Max Havelaar heb ik niet eens gestemd. Maar ik vond Dorp aan de Rivier verreweg de beste. Vooral een bijna terloops en fragmentarisch verteld verhaal over botsende levensopvattingen. Niet alleen van de dokter maar ook van de verteller. En in die zin een aanval op de katholieke, Brabantse burgerlijkheid.

Qua beelden verrassend poëtisch en expressief. Met veel aandacht voor blikken, schaduwen, licht en gezichten. En de manier van verhaal vertellen is niet traditioneel. De film wisselt feitelijk tussen twee hoofdpersonen en verteld over de dokter als een serie herinneringen. Naar een boek van Anton Coolen. Met een script van Hugo Claus en rollen van Max Croiset en Mary Dresselhuijs die ik geloof ik nog nooit zo jong zag..

Rademakers was ambitieus geweest. Hij was assistent geweest bij Vittorio de Sica, Jean Renoir en Joris Ivens en dat was zijn opleiding. Hij had de film toen hij af was vertoond aan Ingmar Bergman. Nog voor anderen hem hadden gezien. Rademakers was een van de eersten die een redelijk consistente carriere van lange speelfilms wist op te bouwen die uiteindelijk ruim 30 jaar zou duren. Alleen zou hij pas met zijn een na laatste film De Aanslag weer vergelijkbare Buitenlandse aandacht krijgen. En qua naam is het niet "onze" Ingmar Bergman geworden.

Maar dit is voor mij eredivisie Nederlandse film.

In een perfect tempo wordt een mooi en spannend verhaal verteld. Een film die boordevol grappige details en leuke plotwendingen zit.

Ik ben nu weer wakker en leef in 2004. Ik had soms even het gevoel alsof ik een klein bioscoopje in de jaren '40 zat.

Mooie film.

4.0*

George Cukor stond niet bekend om zijn noirs. Toch heeft hij een drietal noir(ish) films gemaakt. Gaslight is veruit de bekendste, maar daarnaast zijn er nog de Joan Crawford film A Woman's Face en deze.
Cukor was met name meestal de vertrouwde kracht om ambiteuzere films te verfilmen, waar een grote ster in zat en/of waar gemikt werd op oscars. En noirlemementen vind je nou eenmaal meer in minder ambitieuze films. Ronald Colman paste in dat plaatje. Dat was ook een academy favorite die al drie keer genomieerd was geweest en met deze rol het beeldje wilde winnen. En dat lukte ook.

In A Double Life speelt Colman een ouder wordende acteur die zich meer en meer met zijn rollen gaat identificeren. Het gaat mis als hij in een langlopende toneelproductie van Othello staat en werkelijkheid en de rol door elkaar gaan lopen. Colman speelt naar de smaak van toen de rol theatraal en de rol als hij Othello speelt nog theatraler. Ook tegen het eind gaan de registers flink open door de acteur inderdaad een te maken met zijn rol en hem te laten sterven. Visueel is dit een slag minder dan Gaslight en de oorzaak is dat film nooit compleet gaat leven. Het is net iets te statisch allemaal. Dat doet haast een toneeloorsprong vermoeden, maar dat is niet zo. Dit was de eerste van maar liefst zeven samenwerkingen tussen schrijvers Ruth Gordon en Garson Kanin en George Cukor. Die werden later vaak komisch (Born Yesterday en Adam's Rib bijvoorbeeld. Maar dit is een theatraal noirish drama. Ik zie kwaliteiten maar de film ligt me uiteindelijk niet helemaal.

Ik vond het gegeven intrigerender dan de film. De film probeert vooral een gevoel over te brengen in plaats van direct een plot om het gegeven te weven. En dat gevoel komt bij mij niet echt aan, helaas

2.5*.

Jarmusch is na zeven films van 'm gezien te hebben toch wel een regisseur die me erg lief is geworden. Alweer een heel fijne film. Ik heb het al vaker geroepen, maar op de een of andere manier vind ik weiging regisseurs zo warm als Jarmusch. Mooie zwart-wit fotografie (ik had ook, zonder dit gelezen te hebben, flashbacks naar Bela Tarr en Ivanovo Detstvo), fijne acteurs, glimlachhumor, tikkeltje bevreemdend.

Een van trademarks van Jarmusch lijkt te zijn dat hij in verschillende films bijna geen figuranten gebruikt. Ook niet in de (veelal nacht-)scenes in steden. Er hangt altijd een, mede daardoor een mooie melancholische sfeer in zijn films.

4.0*

Heel aardige film van Wheatley. De derde die ik zie en het recept is me inmiddels duidelijk. Beginnen als een Brits sociaal drama en daarin barstjes laten ontstaan. Is nog niet zo sterk als zijn twee films hierna, die veel meer interessante ideeën hadden (de botsing van genres in The Kill List (zijn beste film) en de timing van Sightseers bijvoorbeeld). Maar vermakelijk is het wel. En vooral die ouders zijn leuke karakters.

Vergelijking met Richie zit 'm vooral in dat het ook een Britse misdaadkomedie is, maar ik vind ze toch wel erg verschillend. Geef mij maar Wheatley.

Dik 3.0*

Stukken minder leuk vond ik dit vervolg. Het plot is nog een stuk onzinniger en de film heeft nogal moeite met zijn eigen verhaaltje. Price moet constant gaan uitleggen aan de kijker wat de volgende stap zal zijn. En dat houdt de film regelmatig nogal op. Kwam hier een stuk moeizamer door. Let op een jonge Inspector Morse in een bijrol!

2.0*

De film oogt goed. Pompeus en out of this world. Bepaald niet subtiel, maar dat is hier eigenlijk wel passend. Maar op een paar andere vlakken laat Dracula het toch ook wel liggen. Onder meer Hopkins, Oldman en Ryder sluiten aan op de visuele toon van de film. Reeves veel minder. Die acteert alsof hij zich niet helemaal durft te laten gaan. Ook mankeert er hier en daar wat aan het ritme en de montage van de film. Zeker in het begin zie je veel wisselende perspectieven, maar zeker in het midden lijkt de film hele stukken verhaal te laten liggen. Reeves in Transsylvanie wordt bijvoorbeeld nogal ruw afgekapt en we horen alleen nog in dialoog hoe het hem verging. Dat voelt als een film waar stukken uit zijn gehaald en die nu uit evenwicht is.

Maar het feit dat Coppola de kern van dit soort verhalen wel pakt, de film donker romantisch is en hij de film visueel lekker vol stopt met allerlei details (zeker in het begin kijk je je ogen uit) tilt deze film wel omhoog.

We gaan nu een paar dagen langs de randen van wat nog noir is. Dragonwyck is gothic horror met flinke noir invloeden. Het is een historische film die zich afspeelt in 1844. Waar Vincent Price boerenmeisje Gene Tierney naar zijn landgoed lokt, maar wat zijn de bedoelingen van iedereen. Een vroege film met Vincent Price die een beetje blauwdruk is voor zijn latere rollen. En een reprise van de twee sterren van de grote hit Laura natuurlijk. Voor Fox was dit dan ook een grote film. Ook de successen van Gaslight, Jane Eyre en Rebecca hielpen om dit te maken.

Het is in wezen een eenvoudig verhaal met heel veel gotische en noirish versiering. En een script dat ook heel erg draait om klassenverschillen. Het was het regiedebuut van Joseph L. Mankiewicz die al een tijd een zeer gewaardeerd scenarist was en daardoor een vrij prestigieuze film als debuut kreeg. Ook de dag na een film zonder muziek me goed beviel was dit een een qua muziek dik aangezette film,

Geen meesterwerk, maar een sfeervolle en zeer goed gemaakte film.

Bernardo Bertollucci is zo'n regisseur van wie ik nog veel wil zien. Vooral zijn oudere werk. Jammer dat de verkrijgbaarheid nogal te wensen overlaat. Ik zag alleen in mijn filmische middeleeuwen The Last Emperor en Little Buddha. Van die tweede kan ik me zo weinig herinneren dat ik maar niet gestemd heb.

The Dreamers vond ik een fijne film. Mooie thema's. Leuk tijdsbeeld. Naïef en aandoenlijk. Leuke filmfragmenten door het geheel geweven en veel scenes waaraan je heel duidelijk ziet dat je niet met de eerste de beste te maken hebt. Het persoonlijke verhaal en de achtergrond vond ik juist mooi in evenwicht. De drie acteus waren goed en erg fijn om naar te kijken. Pitt wordt een grote.

3.5*, dicht tegen een halve ster meer aan.

Hoewel de documentaire soms juist door het zwart-wit aardig oogt, werkt het niet helemaal. Zoals al eerder genoemd, vooral tijdens de interviews niet. En ik twijfel nogal of ik die stijlkeuze wel terecht vond. Bij vlagen mooie muziek en mooie portretten, maar de documentaire mist een beetje een punt. Het onderwerp is to concreet om alleen bij de sfeerschets te blijven en er worden te bewust mensen in geinterviewd rondom het thema. Desalnietemin, best bijzonder.

3.0* is mijn 1900e stem

Aangrijpende film in een film die voor Wojciech Marczewski deels autobiografisch is. Het feit dat hij deze film maakte toon wel aan dat het stalinistische kamp minder grip op hem kreeg dan op de hoofdpersoon. Die zijn vriendschappen, overtuigingen, religie en familiebanden opgeeft voor de verleiding van een goed leven. Wat al niets meer te maken had met communistische idealen. Je kunt de film op twee manieren lezen of de hoofdpersoon is volledig overtuigd geraakt of heeft besloten dat het beter is om net te doen alsof. Ik weet niet wat naarder is. Ik vroeg me af hoe hij zo'n film kon maken in het Polen van 1981. Juist een periode waarin de onderdrukking daar weer strenger werd. De film bleek er doorheen geglipt te zijn in de korte vrijere periode rondom het opzetten van Solidariteit van Lech Walesa. De film kon gemaakt worden en in première gaan, maar toen was de vrijere tijd alweer over en werd de film alsnog verboden. De film suggereert sterk dat de stalinisten probeerden het katholicisme te vervangen.

Sterk en aangrijpend.

Eindelijk een nieuwe film van de maker van mijn favoriete Nederlandse film ooit. Tussen 10 en 12 (Film, 2014) . Maar ik zag die film pas in 2023, dus voor mij was het wachten niet zo lang. Maar het is jammer dat een regisseur als deze zo lang moet wachten voor hij een film van de grond krijgt.

Wat vooropgesteld, ook deze is erg goed. Toegankelijker en losser dan zijn debuut en vooral ook grappig. Maar wat vooral werkt is dat deze film een klein verhaal vertelt, met klein drama en dat heel terloops doet. Hoogendoorn laat scenes ademen en het totaal van de scenes verteld het verhaal. We zien een Rotterdamse vader (gespeeld door Amsterdammer Ton Kas, maar als er een acteur is die drama en komedie kan combineren in Nederland is hij het wel). Hij is ooit samen met zijn kaapverdische vrouw in Portugal gaan wonen. Daar zit niet gecommuniceerde pijn. Hij komt weer eens terug in de Rotterdamse wereld die jarenlang van hem was, maar door is gegaan met veranderen in zijn afwezigheid. Zijn zoon is Dick, een man van middelbare leeftijd die niet bijzonder veel van zijn leven gemaakt heeft, maar zomaar ineens wel een vriendin heeft. Beiden zitten vol verwachtingen van elkaar en vol met gedoe uit het verleden waarover gecommuniceerd zou moeten worden, maar dat doen ze niet. Verder dan de oppervlakte lukt het niet te om te komen en je merkt dat dat voor beiden storend is en ze er beiden gewoon niet toe in staat zijn. Net zoals in zijn vorige film hier ook veel Rotterdam maar niet de landmarks, maar de gewone straten en gewone huizen waar de gewone mensen zijn. En heel veel humor. Dit blijkt, gezien de tweede plaats in de publieksstand ook een potentiële publieksfilm. Laat het een grote hit worden.

Ik had me voorgenomen om alle telefilms dit jaar te kijken. Dit is de tweede die ik zie. Ik hoop echt heel erg dat ik de rest beter vind.

Hoe is dit script ooit door de selectie gekomen?

1.0*

Kon er een stuk minder mee dan ik hoopte. De eerste tien minuten zat ik op het puntje van mijn stoel. Geweldig begin. Zo goed blijft het helaas niet.

Vaak erg fraai gefilmd, maar een verhaal dat niet echt boeide en heel wat kansen liet liggen om ècht te gaan boeien. Daardoor niet erg bevredigend. Gosling was ook nogal net niet, vaak iets te veel een gemaakt typetje. Mulligan vind ik altijd wel fijn. En de soundtrack was wennen maar uiteindelijk ook wel lekker,

3.0*

Qua plot een hele klassieke noir. Naïeve man, in dit geval weinig ervaring met vrouwen wordt door een femme fatale verleidt tot criminaliteit. Paar opmerkelijke namen. Blake Edwards (later vooral bekend als regisseur van komedies) schreef het script. Mickey Rooney (waarvan ik weet dat het een kindster was en eigenlijk alleen zijn latere rol in Breakfast at Tiffanys van Blake Edwards ken en dat is zo ongeveer de slechtste bijrol in een goede film allertijden, zonder overdrijven) speelt hier een heel erg goede rol. Regisseur Richard Quine begon als acteur en had enige status in die rol en werd uiteindelijk regisseur.

Het is vooral aan de regie (wil sowieso meer Quine zien) en de uitstekende Rooney te danken dat deze film erg goed uitpakt. In bepaalde opzichten (vooral stillistische) is het een no nonsense film, maar Rooney is opvallend gelaagd in zijn rol en de film heeft toch wel aardig wat details en fraaie pace waardoor flink boven normaal uitstijgt en deze film het verdient om meer gezien te worden.

Nicholson zat hier net pal in de boeiendste fase van zijn acteercarrière na een bescheiden begin bij Roger Corman. Hij had veel goede vrienden en een goede neus voor films die bij hem pasten. Tussen die films werd deze indie zijn regiedebuut. Een verfilming van de debuutroman van Jeremy Laner (die met Nicholson het script schreef).

Een poging om een soort counterculture film te maken. Waarbij college basketbal staat voor establishment verenigde staten en Hector tot de generatie behoort waarbij Vietnam steeds op de loer ligt. Zijn huisgenoot lijkt anarchistisch, maar blijkt later een psychopaat, voor wie de counterculture vooral een excuus blijkt om zijn foutste impulsen te volgen.

Het is een post-hippie teleurstellingsfilm zoals Easy Rider of Two Lane Blacktop alleen een stuk minder goed dan die twee. Een film die bijna fatalistisch is. Ook een film die moeite heeft samenhang aan te brengen in het materiaal. Geen film die overtuigend is om regietalent van Nicholson aan te tonen want de regie lijkt hier het zwakke punt. Hij zou uiteindelijk drie films regisseren en bleef vooral acteur.

Overigens komt de aparte titel van boek en film uit een gedicht dat in het begin geciteerd worden.

Ik ben niet zo in de videotheek opgegroeid als sommige generatiegenoten op de site, maar ik weet nog wel dat dit een omstreden oscarwinnaar was. Vanaf het moment dat de film won al. En nu ik de film al die jaren later gezien heb begrijp ik het eigenlijk nog niet. Tandy voor beste actrice oke. Ze speelt een prima rol en bij de Academy zijn ze dol op oudere acteurs die nog één keer vlammen (ik noem een Anthony Hopkins). Freeman stelde me teleur en speelde een typetje. De film is verder sentimenteel en vrij kleurloos en ontleent zijn hele bite aan Tandy die het evenwicht zoekt tussen de mooie en lelijke kanten van haar karakter. Verder gaat deze film over een periode van 25 jaar maar is daar ietwat vaag in. Maar ik heb nu officieel wel meer dan tweederde van de beste film winnaars gezien. Ik sta nu op 63 van de 94.

Sex moet ik nog inhalen. Love wel gezien. Love vond ik vooral opvallend onopvallend. Zo'n film die niets echt slecht doet, maar ook nooit uitblinkt. Een drama over relaties anno nu. En dat laatste is de hele trilogie. Drommer maakt bij vlagen meer indruk, maar heeft tegelijk ook meer issues.

Dit is al minstens de vierde nieuwe film die ik dit jaar zie op zijn minst deels gaat over de verhouding van het echte leven tot een uiting daarvan. In dit geval een geschreven uitding. En de film loopt daar meteen tegen een issue op dat in de eerste helft wel een issue is. Door beiden te willen weergeven (de geschreven tekst en de werkelijke gebeurtenissen) zien we een film die vooral een serie plaatjes is bij een voice over. Dat is lang niet altijd per se een issue, maar hier wel wat mij betreft. Je hebt meer mogelijkheden: Je laat de film weergeven wat de hoofdpersoon in haar boek omschrijft. Dan kun je je afvragen waatom je de voice over gaat gebruiken want dan maak je bijna een plaatjesboek. Of je zorgt dat de voice over het boek is en de beelden de werkelijkheid. Maar zoveel vernuft heeft de film niet. In een specifieke scene later in de film is de voice over weer commentaar op een moment waar Johanne niet bij was. Dat voelt inconsequent. En dat stoorde me. In de tweede helft gaat het verhaal vooral verder nadat het is opgeschreven en zitten de minpunten vooral in de uitwerking van de verhouding tussen moeder en oma, af en toe een terzijde die nergens heengaat en de slechtste scene uit de hele film de scene waarin het beeld van de hemel van oma letterlijk wordt weergegeven

Er gaan ook wel dingen goed: Ik vond de eerste verliefdheid geloofwaardig en visueel bij vlagen fraai weergegeven bijvoorbeeld en ook zeer goed geacteerd. De film laat meer zien van het talent van de regisseur (die eersre al schrijver was dus de literaire wereld goed kent) dan Love, maar er zaten me ook wat dingen dwars.

Bonafide cultklassieker (alleen niet op deze site blijkbaar). Mooi opgebouwd verhaal en aangrijpend einde. Prachtige film van Gus van Sant.

4.5*

In het verlengde van Songs From The Second Floor, al is die film voor mijn gevoel bijna apocalyptisch en gaat deze meer over het almaar doormodderen van de mensheid. En daardoor net een tikje lichter. Wel weer prachtige vervreemdende humor in een verlopen wereld waaruit alle leven gezogen is., maar in Du Levande hopen mensen nog. Al is het op een huwelijk met de gitarist van je favoriete band. Heb weer erg genoten en gezien hoe One Of A Kind Roy Andersson eigenlijk is. Je hebt in scandinavie meer regisseurs die een droogkomische, absurdistische wereld creeëren, maar die doen dat toch echt stukken minder fraai dan Andersson.

Snel Songs... nog eens herzien, volgens mij was die nog mooier. En laat Andersson snel een nieuwe film van de grond krijgen.

4.0*

Een zelfverzekerde film van een regisseur die weet wat hij doet. Een echt geweldige finale waarbij gelukkig ook zowat niemand het overleefd. Maar lang en ook een nogal oninteressant verhaal dat op de eerder genoemde eindsscene na, nergens vervelend werd, maar me ook nergens echt wist te boeien.

Wel meer To gaan zien. Snel.

3.0*

Ik was in de veronderstelling dat deze film niet zo'n goede reputatie heeft, maar het Argento-deel is best sterk. Blijkbaar was het oorspronkelijke plan om vier grote namen in de horror (Romero, Argento, Craven, Carpenter) een omnibusfilm te laten maken met moderne bewerkingen van oude Edgar Allen Poe-verhalen. Craven en Carpenter haakten af en toen bleven alleen Romero en Argento over.

Romero,s verhaal maakt niet zoveel indruk. De uitvoering heeft iets TV-film achtigs. Het begin voelt als iets als Tales of the Unexpected en later komt de horror naar voren. Het wandelende gehypnotiseerde lijk is onbedoeld lollig. Maar het kijkt best vlot weg.

Argento is een stuk beter. Hij gebruikt het al vaak verfilmde The Black Cat als uitgangspunt en dat levert een dynamisch segment op waarbij soms hij vrij sober het verhaal vertelt en dan weer all out gaat met een sfeervolle scene en heel creatief camerawerk. Fijne muziek ook, vooral in dit deel werkt die goed. Geen eredivisie Argento, maar zeer de moeite.

Het Romero-deel verdient een kleine 2,5. het Argento deel een dikke 3.5. Samen dus 3 sterren.