Opinions

Bijzondere film die in meerdere opzichten is opgebouwd als een serie herinneringen. De omgeving is net een beetje kunstmatig. De nadruk ligt soms op details zoals de rook die omhoog kringelt in de bioscoop of het uitzicht vanuit de gang naar de deuropening. De herinneringen zijn associatief en vaak verbonden met liedjes, die de acteurs dan zingen, maar die functioneren als herinnering aan gebeurtenissen of personages. De dominante en soms zelfs erg nare mannen hebben veel invloed maar de vrouwen zijn bijna de helden en houden de boel bij elkaar. De bevrijding zit in eerder genoemde liedjes en een fraaie bioscoopscene waaruit veel liefde voor film blijkt. In de een na laatste scene is de zoon net getrouwd en moet hij huilen. Om de tijd die voorbij is en die nooit terugkomt. Niet omdat de tijd per se mooi was, maar omdat het was wat je kende en weg is en niet meer terug gaat komen. Je jeugd wordt een herinnering.

Tegenvaller. Had hier best redelijke verwachtingen van en die leken soms ook wel uit te komen, maar alles op een rij gezet vond ik dit vooral erg onevenwichtig. Net of Bloomkamp veel ideeën had en daar niet uit gekozen heeft.

De film begint als een mockumentary waarbij de aliens heel erg duidelijk een metafoor zijn voor de Zuidafrikaanse apartheid (maar de film lijkt ook te verwijzen naar de tweede wereldoorlog en hedendaagse angst voor bijvoorbeeld de Islam in het westen). Leuk gedaan en erg fris. De film houdt dat echter niet vol en stapt regelmatig weg uit de stijl om dan weer film te zijn, wordt vervolgens weer mockumentary enzovoorts. Echt uitgewerkt worden de verwijzingen en de metaforen dan weer niet. En zo hangen ze er een beetje bij.

Na een uur begiint de grote finale en die lijkt hoe langer hoe meer een ode te worden aan trash films uit het verleden. Door dat grote gevechtspak komt er ook nog even een soort superheldenfilm voorbij was natuurlijk sowieso al een enorm sulletje die nu ineens bijna superkrachten krijgt.

Best fun allemaal, maar dat actiedeel had echt een paar knallen te veel en duurde te lang. Uiteindelijk was het begin waarin de verhoudingen geschetst werden tussen aliens en mensen eigenlijk het sterkste deel van de film. Verder waren alle menselijke karakters met enige betekenis vooral irritant en ongeloofwaardig. En is het plot vaak verre van logisch.

Best fris en bij vlagen leuk, maar de oscarnominatie en de enorm positeve reacties begrijp ik niet zo.

2.5*

Een van de allerslechtste uit de tienerhorrortrend van een paar jaar terug. Vreselijke film. Alleen stahl acteert nog aardig, de rest maakt er een potje van. Het plotidee is gejat (Stepford wives), het script beroerd en de hele film is zelfs als popcornwegkijkertje nog mislukt.

Akerman's poging tot een mainstreamfilm. Een romantische komedie zelfs. Maar tegelijk lijkt het ook een film die wat over psycho-analyse wil zeggen, alleen wat precies is niet heel duidelijk. Psycho-analyse helpt, maar kan door iedereen worden gedaan met de juiste levensinstelling? Of is het onzin en is een goed gesprek genoeg ?. Wat je uit de film haalt bevestigt waarschijnlijk gewoon wat je al vond van psycho-analyse.

Het verhaal is best vermakelijk, maar Hurt en Binoche zijn wel heel nadrukkelijk typetjes. Misschien dat Akerman dacht aan klassieke studiocomedy's, maar met name bij Hurt (als hij zichzelf nog is) werkt het niet. Het verschil tussen Hurt en en Hurt als John Wire is wel heel groot. Maar ook Binoche maakt van haar karakter geen mens en wat die vriendin precies in de film deed weet ik nog steeds niet.

Goed te verdragen als luchtige onzin, met best regelmatig geinige grapjes, maar begint erg te knagen als je er ook maar iets meer van wil maken. Alleen interessant voor mensen die alles van Akerman of Binoche gezien willen hebben.

Kleine 2.5*

Heel bijzondere film. Het is merkbaar dat het verhaal van de schrijvers van Stalker is en de invloed van Tarkovsky is in deze film groter dan in Sokurovs latere films die ik zag, toch kan deze film heel goed op zichzelf staan.

Als we de vergelijking met Stalker nog even verder doortrekken: deze film heeft een veel minder direct verhaal. Dni Zatmeniya wisselt de in sepia geschoten prachtige beelden van het leven in Turkmeense woestijndorpen af met een verhaal over een Russische dokter die vrijwillig naar zo'n dorp gaat, daar mensen helpt en tegelijkertijd onderzoek doet naar de samenhang tussen religie en moraal en gezondheid. Door mysterieuze gebeurtenissen krijgt hij het gevoel dat hij daar belemmerd wordt en er eigenlijk niet hoort. Dat klinkt directer dan het is. Er wordt meer een gevoel overgebracht. Je kunt je eigen associaties op deze film loslaten. Ik vind Science Fiction niet echt de juiste genre-aanduiding. Het is eerder surrealistisch drama.

De film heeft heel veel bijzondere muziek. Klassieke muziek, aparte geluiden, volksmuziek: het wisselt elkaar af. En is vaak erg mooi. Verder waren de scenes met een jongetje (dat een soort engeltje leek te zijn) weer van een prachtige intimiteit die ik inmiddels van Sokurov ken.

Absoluut geen film voor iedereen en wellicht nog minder toegankelijk dan Sokurovs latere werk, maar wel zo bijzonder dat ik de DVD meteen wil hebben als hij een keer uit gaat komen.

4.0* maar het is een film om vaker te zien.

Het was nogal lang geleden dat ik een Wong Kar Wai zag, ik haakte een beetje af na 2046 en had vier films van 'm gezien die allemaal tussen de 2.5* en 3.5* uitkwamen. En hoewel ik me al een tijd heb voorgenomen om in elk geval In The Mood For Love te herzien vind ik dit, nogal verrassend, de beste Wong Kar Wai die ik tot nu toe zag.

Deels door zijn sfeer en vooral door de muziek heel erg een jaren '90 film, maar wel een fraaie. Een fijne combinatie van leuke humor, nihilisme en veel, heel veel melancholie. Een verlangen naar iets wat mensen nooit hebben en nooit zullen krijgen. Mooie personages, visuele bravoure die heel erg bij het sfeertje en het verhaal passen en een regenachtige, in neonlicht gehulde stad bij nacht doen de rest.

Voorlopig 4.0*, maar kan maar zo nog weleens meer worden.

Juist een sterk statement. De quotes zijn niet persee bedoeld als een standpunten van Lee zelf, maar geven de complexiteit van de oplossingen voor een heel complex probleem weer. Twee stromingen in de burgerrechtenbeweging van de jaren '60. Twee zeer invloedrijke mensen die terugkomen op de foto van de verstandelijk gehandicapte jongen. Gedachten om mee te nemen.

Ik vind het een ontzettend gedurfde film. Lee komt niet met een simpele kijk op het probleem, maar durft een veel complexere film te maken. Geen overduidelijke goed-kwaad lijn. Maar er is wel een onderhuidse spanning, een kleine aanleiding en dan barst een dun laagje beschaving dat de boel jaren net aan overeind heeft gehouden.

Een blijvertje. Zal over tientallen jaren nog als klassieker en belangrijke film gezien worden, daar ben ik van overtuigd.

4.0*

Tsja, toch een behoorlijke tegenvaller.

Het eerste uur vond ik erg moeilijk door te komen. Enorm langdradig. Daarna werd het gelukkig wel beter.

Een aantal fraaie stukken (zoals de treinreis en een paar fraaie massascenes) zitten er wel in, maar het verhaal was mij in deze film toch net wat te veel een oversentimeteel liefdesdrama met een historische gebeurtenis als achtergrond. Ik vond het allemaal wat te pompeus. Het deed me ook helemaal niks. Net als een van mijn voorgangers maakt het me wel nieuwsgierig naar het boek. Heeft het toch nog iets voor elkaar gekregen.

2.5*

Ook voor mij was dit de negende film die ik van Kurosawa zag. En ook deze film voegt nog wat dimensies toe aan het beeld dat ik van Kurosawa heb. Wat een veelzijdige regisseur, ook deze film is weer erg anders dan de vorige acht.

Een fragmentarische schets van het leven in een sloppenwijk, vlakbij een vuilnisbelt. Met veel erg memorabele personages. Een vrij tragische en pessimistische film (al is er altijd iets van hoop). Het mooiste personage vond ik de man die met een kind in de auto woonde en die in zijn hoofd met hem een huis aan het bouwen was. Mooi passende subtiele kleuren. Erg warme, persoonlijke film van Kurosawa.

Dikke 4.0*

Volgens mij was het 2015 dat ik in een uitverkocht Paard in Den Haag) Doe Maar zag. Een zaal die flink nostalgisch was en een band die er meer dan ooit lol had in spelen. Misschien wel eindelijk na al die jaren waren het gewoon weer een stel ouwe vrienden die lol hadden op het podium. Het was geen reünie meer. Doe Maar bestond gewoon als de leden er zin in hadden. En had alweer zoveel tourtjes gedaan dat ze beter pasten in middelgrote zaaltjes als 't Paard en niet in de echte grote zalen als in de eerste reunietours. En dat wilden ze ook. Het zou de laatste grote tournee van Doe Maar worden, Er stond er nog een gepland. Maar toen werd Henny Vrienten ziek. Toen dat bekend werd wist ik ergens dat het waarschijnlijk dodelijk was. En dat bleek ook. Ik was toen Doe Maar op zijn hoogtepunt was een schoolkind en ze waren net zoiets als Michael Jackson. In mijn 8-jarige ogen heel erg beroemd.

Ten tijde van de tour voor die waar ik was is deze documentaire gemaakt die het verhaal flink compleet en met een schat aan archiefmateriaal in een kleine anderhalf uur weet te stoppen. Het verhaal van Doe Maar is volstrekt uniek en totaal niet te vergelijken met welke andere Nederlandse band dan ook en met name die idiote jaren 81-82-83 en 84 krijgen aandacht want langer was het niet tussen de grote doorbraak en de split. Verwacht geen unieke of uitdagende film. Maar gewoon een solide documentaire die het verhaal goed weet te vertellen. En het was een prima bandje.

De laatste tijd veel Lumet gezien en herzien. Maar ondanks dat hij uitstekende films maakte als 12 Angry Men, Fail-Safe,The Pawnbroker en Serpico en nog een heel stel andere prima films vind ik ook na herziening van deze op het grote scherm deze het allerbeste.

Het is een film waarin Lumet meerdere van zijn sterkste kanten uitspeelt. Het een is een Newyorks stadsportret. Het is een film die zich voor een groot deel in een ruimte afspeelt en de film weet waanzinnig goed humor en een film als deze te vangen. Het maakt van de hele situatie iets absurds zonder het in het belachelijke te trekken. De hele film balanceert in een zeer zorgvuldig evenwicht. En dat evenwicht hoort behandelt te worden op filmscholen. En plaatst de hele overval ook nog in een maatschappelijk kader.

Met name de eerste helft is zowat briljant. Van de urban decay in de opening, het begin van de overval, de slimme karaktertekening waarmee zelfs het bankpersoneel wordt vermenselijkt. De attica-scene. De detaillering en de timing. Het briljante spel van Pacino en Cazale (die eigenlijk veel te oud was voor de rol, maar ik snap waarom ze het toch deden). Het is perfectie en als de film dat niveau had gehouden had de film in mijn top 10 gestaan. De tweede helft is iets minder en de film gaat van perfectie naar heel erg goed. Vandaar dat de 4.5 van jaren terug blijft staan. Maar wat is dit toch een prachtige film. Voor mij top 50 allertijden.

Lumet is een regisseur die bepaalde dingen heel goed kan, maar zeker niet alles. Drie jaar na deze film maakte hij The Wiz en zie je hoe onbeholpen het kan worden als hij iets maakt wat helemaal niets doet met zijn sterke kanten.

Een aaneenschakeling van cliché's. Wel ontzettend sterk geacteerd, met name door die Butch en ergens was de no-nonsense aanpak van de film ook nog wel aardig. Maar echt veel indruk heeft het verder niet gemaakt.

2.5*

Dit soort documentaires over pioniers zijn altijd fun en dat het gemaakt is door een insider geeft wel wat meerwaarde. Vol met authentieke beelden ook. Heb me geamuseerd (als niet-skater).

Kleine 3.5*

Ja, ze bestaan ook op MM. Mensen die nog steeds Von Trier-fans zijn. In ieder geval bij mij weer met één film verlengd, wat ook Dogville vond ik mooi.

Opvallende vorm natuurlijk. Ik moest er even aan wennen, maar vond het op zijn minst interessant. En niet ergerlijk zoals ik gevreesd had.
En het verhaal heeft weer veel typische Triertrekken. Alleen universeler en ambitieuzer. Een ratjetoe aan invloeden. Tot de duidelijke bijbelverwijzingen aan toe. Maar dat alles gegoten in een consistent verhaal.

De voice over van John Hurt vond ik lekker. Mooi van taal, beetje cynisch. Het begon een tikkeltje moeizaam, maar als het allemaal op stoom komt is het een erg toegankelijke, boeiende film. Wat afstandelijker dan de vorige drie Von Trier-films, maar dat stoorde me geenszins. Het einde was zeer boeiend. Fraai gesprek tussen Caan en Kidman en de afweging van Kidman over hoe te reageren vond ik erg interessant.

Ik had trouwens vanwege de berichten vooraf (Anti-Amerikaans!) een veel politiekere film verwacht.

Ja, ik heb oprecht zitten genieten.


4.0*

Bijzondere film die een beetje als een voorstudie voelt van wat Apichatpong Weerasethakul later zou maken. Veel meer uitgekleed en in een heel duidelijke vorm gegoten nog. Laat totaal verschillende mensen die je onderweg ontmoet een stuk aan het verhaal breien, film dat, laat soms de grens tussen het verhaal en het echte leven wat vervagen. Laat ze het soms gewoon vertellen. En in een geval gebruikt Joe zelfs found footage. De verschillende vervolgen zijn melodramatisch of spannend of zelfs gewelddadig of beinvloed door populaire melodramatische toneelstukken. En ertussenin is het een mooie film over Thais leven.

Volgens het boekje bij de DVD vind Apichatpong Weerasethakul dat deze film gaat over "really nothing at all". Ik zou zeggen over niets echt, maar over heel veel een beetje.

Net als danuz miste ik door het ultralowbudget karakter van de film (zwartwit 16mm, opgeblazen naar 35mm) toch wel de kleuren en het licht zoals in de latere films van Weerasethakul. Maar mooi was het wel.

3.5*, dik

Dit debuut was bij vlagen wat amateuristisch en technisch doorzichtig (zoals de nogal opzichtige manier waarop een scene soms van focus veranderd) en soms vroeg je je scenes met veel beweging (zoals scenes waarin gerend wordt) af of de projectie het lelijk maakte of dat het gewoon de film is. En zijn de blauwe plekken in het gezicht nadat de hoofdpersoon met vlakke hand wordt geslagen in zijn gezicht nou symbolisch of gewoon ongeloofwaardig?

Maar daarnaast was het vooral een aardige teenage angst-film die soms kurkdroge humor koppelt aan een erg, erg somber wereldbeeld. En dat huwelijk werkte vrij goed. Somber omdat de eerste liefde van de hoofdpersoon gedoemd is te mislukken, hij kansloos is in het verbeteren van zijn eigen situatie, zijn held van zijn voetstuk valt en de maatschappij bikkelhard is.

3.0*

Een cliche-mafiakroniek. Maar het verhaal is eigenlijk bijna net zo veelomvattend als pak 'm beet Goodfellas, alleen wordt hier een decennium of twee en een zwik bijfiguren in anderhalf uur gepropt. En dat werkt dus niet. Met name het begin wordt in een minuut of zes, zeven de hele jeugd van de hoofdpersoon er oppervlakkig doorheen gejaagd, terwijl daar verderop heel vaak naar wordt verwezen en dat komt niet over. Verder is er ook nogal wat tijd nodig omdat het verhaal weer eens gedreven wordt door een dame. Daardoor uiteindelijk een onbevredigende film.

2.0*

Fellini toont ons het society-leven. Prachtige beelden van Rome en eindelijk een van de beroemdste scenes uit de filmgeschiedenis in zijn context gezien. Vitaal als al zijn films die ik tot nu toe zag, maar, wellicht meer dan bij zijn andere films, met een triest onderlaagje. Het zoete leven is een pleister op de pijn van het leven. Zoiets. Visueel een genot en geniale muziek.

Iets minder magisch en meeslepend trouwens dan de meeste andere Fellini's die ik zag. Zijn bekendste film is in Fellini's geval zeker niet zijn beste (vind ik dan), maar toch absoluut de moeite waard.

3.5*

Het is ook wat. Zie ik zes films van Muratova. Ik was er erg door geboeid, maar nota bene de film die ergens het meest klassiek is qua toon doet me dan weer het meeste. Niet veel ironie hier en voor Muratova's doen ook weinig humor. Het is een klein poëtisch drama. Te bourgeois blijkbaar voor de Russische censuur, want juist deze film bracht haar serieus in de problemen.

A Long Goodbye is wel echt een Muratova. Interieurs, cameraposities en herhaling. Het zit er allemaal in. Een verhaal over een jongen die wil ontsnappen uit het beperkte bestaan dat hij in appartementje met zijn moeder heeft, naar een onbekende vader en de moeite zie zijn moeder daarmee heeft. Prachtige scenes (onder andere de openingsscène, het stuk waarin hij met zijn moeder een korte vakantie heeft, de scene waarin moeder en zoon samen in thuis zijn en de moeder accepteert wat onvermijdelijk is.

Fraai en ontroerend.

4.5*

Het derde verhaal was mooi, het tweede verhaal mooier en het eerste verhaal het mooist.

Prachtige verhalen. Moderne mythen, al is dat ook niet de goede term. In ieder geval groots, dramatisch en universeel.

De beste Kitano die ik tot nu toe zag. Hij heeft nog nooit zo kwistig met visuele pracht rondgestrooid. Wat een mooie film (in de letterlijke zin). Wat bewijst Kitano hier zijn ongelofelijke talent.

Wat bij A Scene At The Sea nog niet lukte, lukt hier wel. De film zit vol met onuitgesproken emotie. Hier komt het wel over.

4.0*

Ben er nog niet klaar mee, ik zal 'm zeker vaker zien en wie weet hoeveel hoger ik dan misschien uitkom?

Dit is mijn negentiende Almodovar. Ik heb nu al zijn lange films gezoen op drie na. En deze zou ik in de top 5 zetten. Almodovars films zijn altijd aan elkaar verwant op enkel genre-uitstapjes van wisselend niveau na misschien. Dit is binnen die wereld een oudemannetjesfilm. Waarin Antonio Banderas schittert als een ouder wordende filmmaker die zijn invloed moet leren kennen om zijn zelf gericht zijn om te zetten in inspiratie. Prachtig gemaakt in alle opzichten. Banderas (prachtrol) voltooit hier zowat de reis die hij bij Almodovar maakte van sexy jongeman naar oude vent en speelt hier zelfs wat ouder dan hij ten tijde van de film was.

Het mooie is dat Almodovar de film niet te perfect afrond maar nog wat mysterie overlaat en prachtige scheutjes melancholie en sentiment toevoegt. Het levert een prachtfilm op. Almodovar op zijn best.

Eerste keer Kusturica en hij bevalt me wel. Ik moest net als gimli af en toe aan Fellini denken. Volgens mij een grote invloed van Kusturica. Soms erg mooie scenes. Een authentieke sfeer en een mooie chaos. Veel mooi taalgebruik ook, regelmatig erg om gelachen.

Vooralsnog 3.5* maar een film die ik beslist nog eens wil zien.

Niet iets wat me echt zal bijblijven, maar wel bij vlagen erg grappig. Een aardig beeld van werksters in Sao Paolo. En de vindingrijke cameravoering en verhaalstructuur van Cidade de Deus is hier al af en toe te herkennen.

3.0*

De reeks beweegt zich in de loop van de vier films van realisme naar een steeds meer een soort absurd komische voorstelling van een jong getrouwd stel dat net een kind heeft. De absurdheid en nutteloosheid van het leven van alledag wordt benadrukt.

Doinel woont in deze film in weer een ander Parijs appartement en de beroepen die hij nu uitoefend worden steeds absurder. Na privé-detective in het vorige deel is hij hier een bloemen vervende bloemist en een man die om onduidelijke redenen op afstand bestuurbare bootjes laat bewegen in een vijver voor het kantoor van een ingenieursbureau. Hij is getrouwd en krijgt in deze film een zoon en gaat vreemd met een Japanse.

Enerzijds mis ik soms een beetje de toon van de eerste twee Doinel films, anderzijds is er veel te zien. De film zit vol ideeën en details en er zit in elke scene wel wat bijzonders. De Doinel-reeks is voor mij ook een soort anti-opgroeien reeks. Het leven van Doinel wordt met de film minder oprecht en meer nutteloos. Volwassen worden is eigenlijk geen goed idee.

Slappe film helaas. En dat terwijl je zo'n ongelofelijk gouden uitgangspunt hebt. Vooral een enorme gemiste kans. Het script lijkt zeker in de tweede helft een grote worsteling hoe een verhaal dat vele jaren omspant samen te vatten in een korte tijd en komt dan met bokkesprongen die het verhaal nogal ongeloofwaardig maken. Het scenario faalt ook waar Van God Los opzichtig wel slaagt. Namelijk een waargebeurd verhaal als basis nemen om een drama op veel kleiner niveau te vertellen. De Dominee doet wel pogingen, maar blijft in het kleine drama aan de oppervlakte hangen. Maakt de verkeerde keuzes, is te hak-op-de-tak, suggereert te weinig (bijna niks eigenlijk). Janzen was niet erg sterk, maar had maar een bijrol. Veel erger vind ik de rol van Müller, die voor mij voor de tweede keer (na De Passievrucht) bewijst dat hij absoluut niet in staat is om een film te dragen. Ongelofelijk vlakke rol. Lammers daarintegen haalt wel alles wat hij uit zijn rol kan halen en acteert zo'n beetje de rest van de cast van het scherm.

Ik ben geen Bruinsma-expert, maar ik heb ooit gehoord dat de figuur waarop de rol van Lammers mede is gebaseerd, nadat hij Bruinsma had verraden nog een behoorlijke tijd heeft rondgelopen bij Bruinsma, denkend dat Bruinsma hem had vergeven, terwijl Bruinsma al die tijd wist dat hij hem zou laten vermoorden. Dat vind ik zo gruwelijk en zoveel dramatische mogelijkheden bieden. Dat was wel het laatste wat ik in de film anders zou doen.

Blijft over: het opvallend mooie camerawerk, waardoor de film in veel scenes in ieder geval prima oogt. Maar de twee andere grote misdaadfilms van de afgelopen jaren Lek en Van God Los winnen het dik van de Dominee.

1.5*

De weinige films uit India die ik tot nu toe zag zijn niet echt representatief voor de filmcultuur daar. De typisch Indiase films die we in het westen Bollywoodfilms noemen, daarmee is dit eigenlijk mijn eerste kennismaking.

Don heeft niet zoveel te maken met The Godfather als je op basis van de titel zou verwachten. Het verhaal gaat wel over een georganiseerde misdaadbende met een soort van baas die Don heet, maar daar houdt de vergelijking zo ongeveer op. Don is meer een beetje stripachtig of zelfs zoals hierboven terecht staat een beetje als James Bond (maar dan zonder spionage). Niemand is wie het lijkt Vijay is niet echt Don, de interpolagent blijkt een grote boef, het meisje in de bende is een good girl en wil wraak voor de dood van broerlief en zo is persoonsverwarring de grootste drijfveer van het plot. Een plot dat van de onlogica aan elkaar hangt. En een film waarin in elke scene het plot vooruit wordt geholpen. Ondanks de lengte staat het verhaal nooit stil (behalve in de liedjes, een stuk of vijf waren het er).

De film is vaak knullig, vooral in het begin. Een snelle achtervolgingsscene wordt alleen snel doordat de scene versneld wordt afgespeeld. Veel doorzichtige trucs worden verborgen door heel snel te monteren. Voor je ze doorziet ben je al twee scenes verder. In veel scenes maffe geluidseffecten. Acteurs spelen groot en karikaturaal. Soms is de film daardoor onbedoeld grappig, maar soms ook gewoon bedoeld. Don is namelijk heel luchtig, pretentieloos vermaak. Beetje spanning, paar liedjes, beetje actie en een beetje romantiek. Twee lieve kindjes ebij voor een snufje sentiment.

Don is helemaal niet mijn ding, maar makkelijk te kijken ondanks de lengte en een aardige eerste kennismaking met Bollywood,. En de Indiase filmindustrie is de grootste ter wereld (wat betreft aantal films per jaar). Het heeft dus eigenlijk nog lang geduurd voor ik er iets van zag. De film maakt me ook wel benieuwd naar de recente remake. Om een beeld te krijgen wat er in de afgelopen 30 jaar veranderd is in de Indiase filmindustrie.

2.5*

Het rauwe decor was verfrissend. Dat zou vaker moeten kunnen in Nederlandse jeugdfilms. Beetje erg jammer alleen dat er zo'n suffig voetbalverhaaltje overheen gelegd wordt.

Vond dat pestjoch trouwens juist het beste acteurtje uit de hele film.

2.0*, gemiste kans

(mijn 1400e stem alweer, dat dan weer wel)

Veel beter te verdragen dan twee vorige Vadim/Bardot films die ik zag. Maar daar was ook niet zoveel voor nodig. Bardot als een gemene vamp is in ieder geval minder irritant dan het hitsige kindvrouwtje al bruist ook deze film niet van het talent. Maar het heeft allemaal wel iets fraais pompeus en is best prettig mysterieus. Te doen, en dat is al heel wat.

Enerzijds visueel fris, al was een betere editor geen overbodige luxe geweest, en bij vlagen erg interssant, maar ook behoorlijk aanstellerig en onevenwichtig. Het toenmalige vriendenclubje is heerlijk uit de losse pols aan het spelen, Dicaprio voorop. Een paar interessante ideetjes die flink de mist ingaan (met name de spiegelscenes). Paar hele sterke scenes. En geinig om een hoop acteurs in vroege rollen te zien (en bij de minder bekende op te zoeken wat daarvan geworden is).

Waarom DiCaprio en Maguire dit destijds wilden tegenhouden is me eigenlijk een raadsel.

2.5*

Net de net5-opname gezien en ondanks de gebrekkige kwaliteit van de uitzending snap ik de kwaliteit van deze film wel. Het visueel knappe zit hem vooral is het compleet een enge chaos maken van venetie, de complete desorientatie, erg knap in deze film. Het einde is ook mooi. Ik hou vaak wel van films die weinig verklaren en veel in het midden laten. Heb verder het gevoel dat ik meer van Sutherland moet zien. Die man had in de jaren 70 volgens mij een fijne neus voor films.