Opinions

Lang geleden gezien, toen ik ik nog letterlijk een boy was. Nooit op gestemd. Nu na vele jaren weer eens teruggezien en ik vond het veel beter dan ik verwachte. Duidelijk visitekaartje van Spielberg. Van een idee waarop je zelfs op een bierviltje nog te veel ruimte hebt een erg spannende film maken. En een pak onzin tòch geloofwaardig krijgen. Ik heb de hele film op het puntje van mijn stoel gezeten.

De film heeft trouwens al een lekkere binnenkomer met het absurdistische geklets op de radiozender. Pure Monty Python.

Ook de scene in dat wegrestaurant vond ik bloedspannend en erg goed, de manier waarop iedereen verdacht werd in zijn ogen, hoe Weaver een houding zoekt als hij de in zijn ogen verdachte chauffeur wil aanspreken...Erg sterk. Ben het met Freud eens dat er op het einde nog een grootse ontploffing hoorde, zal wel een budgetkwestie zijn geweest.

Zoveel jaar later nog steeds een van de beste films van Spielberg.

4.0*

Totaal onverwacht steekt deze voor mij Blade Runner naar de kroon als beste van Ridley Scott. En vooral venwege zijn onversierde schoonheid en onnavolgbaar gebruik van natuuurlijk licht, zeker zo'n beetje in het midden van de film. Een eenvoudige, intelligente vertelling waarmee allerlei parallellen te trekken zijn zelfs naar het heden aan toe. Weet niet eens meer waarom ik dit ooit een eurootjesbak viste, op papier trejt het me niet eens een film van Scott die zich in het verleden afspeelt daar heb ik ook geen goede herinneringen aan, maar dit was veel fijner dan gehoopt.

Vooral in de donkere scenes is Duister Licht mooi. Wat een goede plek die boerderij. Donker en erg sfeerrijk.
Voor de rest een heel aardige film. Vooral de manier waarop er met de sympathie van mij als kijker omgesprongen werd was interessant. Geen duidelijk goed/kwaad standpunt.

3.0*

Soort van zwaardvechterssprookje dat me bij vlagen pakte, maar zoals wel vaker bij Wong Kar-wai uteindelijk niet volledig. Zowel qua verhaal niet helemaal als visueel niet helemaal. Ik ga wel binnenkort nog eens wat lang geleden bekeken films van 'm herzien. Misschien is het wel een regisseur die meer kijkbeurten bij me nodig heeft.

3.0*

Dat kwam er niet meer van. Het is al een tijd geleden dat ik die nog eens zag en met name de eerste wilde eigenlijk nog eens opwaarderen na herziening. Ik denk dat dat moet. Ik heb deze nu het hoogste staan, maar of ik 'm het beste vind weet ik niet zeker. Minder geven kon echter gewoon niet.

Roy Andersson is wel compleet uniek. Echt een filmmaker die iets zo perfect en zo eigenzinnig uitvoert, dat ik echt vol bewondering zat te kijken. Zijn kaders blijven echt subliem. De timing van de dialogen ook. En zijn gevoel voor humor ook, om maar eens willekeurig een van de vele voorbeelden te noemen hoe in een van de eerste scenes de kassière nadat er net een man is overleden zich ineens afvraagt hoe het dan met het al betaalde broodje en glas bier moet en iemand zich aanbied om het biertje te nemen. Anders dan sommige andere regisseurs heeft Andersson ook medelijden met zijn dolende karakters door een tragische wereld. Tegen het einde schakelt hij een paar tandjes bij, losser van de tijd en het dagelijks bestaan. Net zoals in Du Levande eigenlijk.

Andersson moet ik eigenlijk gewoon tussen mijn favoriete regisseurs noemen.

4.5

Balagov dook voor zijn tweede film dieper de historie in. We zijn in het Leningrad van 1945. Er zijn weinig steden die zo extreem hebben geleden onder de tweede wereldoorlog als die stad. We volgen twee vrouwen en langzaam maar zeker wordt in de film duidelijk hoe getraumatiseerd de twee vrouwen zijn en hoeveel ze hebben meegemaakt.

De kern van de film (en het enige optimistische haast) is dat de vrouwen er voor elkaar zijn. Niet eens omdat ze nou zoveel om elkaar geven, maar uit pure noodzaak. Ze kunnen niet anders, de trauma's zijn te groot om op dat moment alleen te overleven. Ook is dit een gedurfde tegenpool van de tendens in Rusland om de tweede wereldoorlog en Leningrad in het bijzonder te schetsen als heldendaden van grote moedige sovjetburgers. Het echte verhaal kent veel meer kanten.

De film is net als Balagovs debuut vaak dicht op de huid gefilmd. Maar wat vooral ook anders is, is dat deze film niet in het cliché trapt om een film als deze te ontkleuren. De kleuren in Beanpole knallen haast van het scherm. Oorlog heeft kleur en het trauma erna ook.