Opinions

Soms wil je van een artiest alle albums, maar soms is een simpel best-of album veel prettiger. En Shutter is een beetje zo'n best-of verzamelalbum. Alle ingrediënten van de J-Horrors die we - vooral sinds Ringu - hebben leren kennen zijn hier verzameld. Maar enkel een simpele herhalingsoefening is Shutter dan weer niet. Sterker nog, in mijn ogen bevat Shutter het beste wat J-Horror te bieden heeft, netjes in één film.

Shutter bevat een simpel uitgangspunt en blijft - godzijdank - de hele speelduur ook tamelijk eenvoudig. Er wordt qua verhaal wel steeds iets meer prijsgegeven van wat er daadwerkelijk aan de hand is, maar zonder vergezocht of enorm stupide te worden. De film begint met de nodige mysterieuze vlekken en witte vegen op foto's, maar al snel blijkt dat er meer aan de hand is en bouwt de spanning op. De clichés komen stuk voor stuk voorbij: spanning in een openbaar toilethokje, lange zwarte haren, donkere kamers en enge gedaantes die plots achter je staan. De meeste scares worden erg goed uitgevoerd en de film is visueel ook sterk; alles ziet er goed verzorgd en stijlvol uit. We krijgen vervolgens steeds meer van de zwartharige geest, met uiterst creatieve sequenties als gevolg, die wonder boven wonder niet knullig worden. Uiteindelijk sluit de film af met een erg sterke climax. De originaliteitsprijs zal een Shutter wellicht niet winnen, maar voor de uitvoering zou de film voor mij een flinke prijzenregen mogen ontvangen.

4 sterren.

Goed om te zien dat filmmakers als Scorcese toch een erg aardig niveau blijven vasthouden over de jaren, zelfs (of juist) als ie het een keer over een wat andere boeg gooit. Opnieuw hand in hand met DiCaprio, die zijn tieneridool- imago uit de jaren '90 wel heel effectief van zich af heeft geschud en er inmiddels staat als een bijzonder sterk acteur. Voor Shutter Island kiest Scorcese voor een bijna horror-sfeertje en krijgt de ultieme setting; een grimmig kliniek op een sfeervol, spookachtig eiland terwijl er buiten een grote storm raast. Alleen had de film in het begin had de film nog niet dat sfeertje te pakken, voor mijn gevoel. De muziek werd erg dik aangezet en de personages spatte nu niet echt van het scherm.

Maar gelukkig begon Shutter Island snel te groeien en werd ik als kijker alsnog het verhaal ingesleurd. Stukje bij beetje komt de kijker meer te weten over hoe de vork in de steel zit en mag ondertussen genieten van een voortreffelijke sfeer en uitstekend spel. Want Scorcese heeft naast een paar sterke hoofdrolspelers ook weer wat sterke bijrolacteurs (Levine, Von Sydow, Earle Haley) erbij gesleept. En op een gegeven moment dacht ik DeNiro te zien, maar dat bleek dus iemand anders te zijn. Het einde kon wat mij bertreft niet beter. Had het al deels kunnen voorspellen (terwijl ik daar juist helemaal niet goed in ben), maar dat doet voor mij weinig aan de kwaliteit af. Het einde is bijzonder sterk, met name dat mooie laatste shot. Na The Departed en deze Shutter Island hoop ik dat Scorcese op deze voet verder gaat.

4 sterren.

Na het kijken van mijn vierde film van Denis Villeneuve realiseer ik me twee dingen: Ten eerste, hij is ongetwijfeld één van de interessantste regisseurs van de laatste jaren en ten tweede; hij weet zijn films altijd wel iets sterker te beginnen dan ze te eindigen. Ook Sicario heeft zo’n enorm overweldigende en sterke eerste helft, dat ik merkte dat ik de tweede helft van de film stiekem wat teleurstellend vond. Nergens wordt de film slecht of zelfs erg matig, maar het torenhoge niveau van de eerste helft lukt Villeneuve niet helemaal om vast te houden. Maar dan heb je het ook over een begin; de openingsscène is fantastisch, Villeneuve had me vrij snel op het puntje van mijn stoel. Als daarna Emily Blunt - wat een fantastische actrice is het ook - met Brolin en consorten meegaat en we komen bij de scène bij de grens begon mijn hart geregeld een stuk sneller te kloppen. Villeneuve bewijst voor de zoveelste keer dat hij scènes rete-spannend kan maken en in dit geval werkt het talent van mensen als Roger Deakins en Jóhann Jóhannsson ook enorm mee.

Maar ondanks dat de film sterk blijft, ik merkte dat ik gaandeweg het iets voelde afnemen. Op een gegeven moment ontdekt Blunt na de scène in de tunnel iets over het personage van Del Toro en confronteert Brolin. Daar werd de vertelling van de film ineens ietwat warrig. Daarnaast merkte ik dat het grote moment waarin Del Toro de grote eindbaas bezoekt me heel stiekem een klein beetje koud liet. Sure, het was een goed geschoten scène, maar de scène had geenszins de spanning of impact van de openingsscènes, wellicht doordat Blunt - het personage waarmee je als kijker alles meemaakt - daar niet bij aanwezig is. Zo’n scène zou vooral werken als je echt weet wat er op het spel staat of de personages goed kent. Daarom werken zulke scènes in series als Breaking Bad of Better Call Saul - waar de film me geregeld even aan deed denken - wat mij betreft beter. Hier deden zowel Del Toro als die eindbaas me vrij weinig. De scène daarna - met Blunt en Del Toro, waarin Blunt wederom ijzersterk spel laat zien - was dan wel weer voortreffelijk.

4 sterren.

Gisteren eindelijk herzien (stond al een lange tijd in de planning) en ik wist bij deze tweede kijkbeurt na 30 minuten al helemaal zeker dat ik deze niet minder dan de volle 5 sterren zou moeten geven. Heb deze kijkbeurt nóg meer genoten van dit prachtige meesterwerk van Payne. De personages zijn zo briljant en passen door hun totaal uiteenlopende karakters ontzettend goed bij elkaar. Giamatti speelt de rol van zijn leven (waarom die man geen Oscar of iig een nominatie kreeg is me nog steeds een raadsel), maar ook Haden Church laat zich van zijn beste kant zien.

Verder sterk acteerwerk van de twee dames Madsen en Oh en tevens geweldige en hilarische bijrollen (M.C. Gainey ). Het perfecte script stikt verder van de prachtige dialogen en ontroerende en tegelijkertijd ontzettend geestige momenten. Het valt vooral op hoe Payne het tempo van zijn roadmovie behoorlijk laag houdt, maar dat de film geen móment wil gaan vervelen. Sterker nog, van mij had de film bij wijze van spreke nog wel even door mogen gaan, kon er geen genoeg van krijgen.

Van 4,5 naar 5 sterren. En een mooie top 10 plek. Ik ga nu een wijntje nemen.

Prachtige film, erg overtuigend en weet nergens te vervelen. Boeiend plot, erg goed geschoten en een briljante cast. Foster is erg goed, maar ook kleine rolletjes zoals die van Heald of Napier worden uitstekend vertolkt. Maar hoe goed ze ook zijn, Hopkins en Levine stelen overduidelijk de show.

4,5 sterren.

Een gezin met doof meisje moet doodstil zijn, anders worden ze opgevreten door monsters die puur op geluid afkomen. Tja, het is praktisch onmogelijk om over The Silence te praten zonder het te hebben over A Quiet Place. Je zou kunnen stellen dat deze film geen rip-off is, gezien het gaat om een verfilming van een boek uit 2015, maar alsnog voelt deze film als een product van The Asylum, waar goedkope rip-offs aan de lopende band worden gemaakt. Dat kan ook komen door scenarist Shane van Dyke, die eerder films als Transmorphers: Fall of Man en Paranormal Entity schreef. The Silence past prima in dat rijtje thuis.

Wat The Silence nog iets meer credibility geeft is een oké cast. Ditmaal geen Emily Blunt zoals in The Quiet Place, maar wel haar zwager Stanley Tucci. Hij en Miranda Otto spelen de ouders van het gezinnetje dat op de vlucht moet, want er zitten blinde, vliegende monsters achter hen aan. Als het nieuws adviseert om thuis te blijven, besluit familie Andrews meteen met hond en astmatische oma in de auto te springen. Onderweg komen ze nog dommere mensen tegen, zoals een man die wil dat de hond van de familie stil is en dus een waarschuwingsschot afschiet. Niemand lijkt te weten hoe je moet handelen als je te maken krijgt met geflipte mini-pterodactylussen. Hoe dom de eerste twee aktes ook zijn, het is nog enigszins onderhoudend. Maar als gedurende de derde akte een dominee en zijn sekte bij de familie aankloppen wordt het allemaal echt bezopen. Dan kunnen die temperamentvolle Xenomorph-papegaaien niet snel genoeg komen om iedereen met huid en haar te verorberen.

2 sterren.

Een aantal lovende verhalen en een paar sfeervolle stills wisten me aardig nieuwsgierig te maken. Maar wat een bijzondere teleurstelling was dit. De film opent met een standaard opzetje voor de gebruikelijke horrorfilm, maar blijft gek genoeg ook hangen in die sfeer. Want ook eenmaal in het spookstadje worden de meest suffe momenten en karakters naar je hoofd geslingerd. Ik bedoel; die o zo foute politieagente of, nog erger, zo'n beste oude dame, die zich schijnbaar alleen in afgezaagde en zogenaamd diepgaande, poëtische spreuken kan uitdrukken, is dat nou echt nodig? Overigens heb ik geen enkel fatsoenlijk karakter weten te tellen en ook het acteerwerk was van verbazingwekkend laag niveau. Want het zijn toch niet eens de minste namen waar we het hier over hebben.

Mede dankzij deze punten kon het hele scenario me ook na twintig minuten al gestolen worden. Heel leuk dat een film tegen het einde zo zijn best doet om alles haarfijn uit te leggen, maar ik was ze al redelijk snel kwijt met al dat gezever. Zelden werd een backstory zo oninteressant uit de doeken gedaan als hier, wat een hoop gewauwel om niks. Wat dat betreft lag mijn hoop enkel nog bij de creaturen. Nu hoopte ik stiekem op taferelen à la Clive Barker's Hellraiser. Ik kreeg echter taferelen à la Rick Bota's Hellraiser. Spuuglelijke CGI- creaties, die gewoon geen moment serieus te nemen zijn. Enige écht gave creatie was twee scènes even de ster, maar verdween daarna als sneeuw voor de zon en heb ik nooit meer iets van vernomen. Mocht men dan ook ooit een complete film rond Mr. Red Pyramid gaan maken, hoor ik het zeer graag.

1,5 sterren.

Prima drama, met erg sterk acteerwerk van Streep, Russell en Cher. Verder goede bijrollen voor o.a. Craig T. Nelson en Fred Ward. Het plot is simpel, maar sterk uitgewerkt. Ook de sfeer is uitstekend. Het trage tempo en ietwat sentimentele momenten gaan soms een beetje tegenwerken, maar over het algemeen is Silkwood een sterk stukje drama.

3,5 sterren.

Begin jaren 80 was er weinig zo populair als de weerwolf-film. Neem alleen al 1981 met American Werewolf in London, The Howling én Wolfen. Wat dat betreft kan Silver Bullet voelen als mosterd na de maaltijd. Het is Stephen Kings poging om iets met de weerwolven te doen, nadat hij in Salem’s Lot al vampieren had behandeld. Baanbrekend is zijn verhaal en de bijbehorende film Silver Bullet geen moment, maar een erg vermakelijke horrorfilm kwam er wel uit voort.

De film is vrij traditioneel in zijn vertelling; klein plaatsje wordt geterroriseerd door een moordenaar die zijn slachtoffers aan stukken scheurt. Corey Haim speelt een erg aardige hoofdrol, samen met zus Megan Follows (die om wat onduidelijke redenen ook de verteller is van het verhaal) en oom Gary Busey. Die laatste is memorabel omdat het Gary Busey is; de man doet zijn ding, volledig Gary-Busey-stijl. Het stadje kent verder een geinige figuren, waaronder natuurlijk de nodige rednecks, een sheriff en een priester. Die laatste, gespeeld door Everett McGill, is ook memorabel om meerdere redenen; niet in de laatste plaats omdat het Everett McGill is. Erg fijne rol. Maar de meest hilarische rol is toch wel die oude kogel-maker, die een zilveren kogel maakt. 'How about a wuhrwolf?'

3,5 sterren.

Sympathiek, boeiend, lekker vlot en een fijne chemie tussen de hoofdpersonages. Fijn om na die X-Men films te zien dat Jennifer Lawrence wel kan acteren. Maar Silver Linings Playbook is geen film van één acteur, het is vooral de chemie van het hele team dat Silver Linings Playbook leuk maakt. Bradley Cooper is sterk en Robert DeNiro laat na al die stupide komedies weer eens zien dat de man ook daadwerkelijk kan acteren. De man is geestig, maar heeft oprechte een paar ontroerende momenten. Dat is sowieso knap aan wat David O. Russell hier doet, hij maakt een komedie vol karikaturen en cartooneske gebeurtenissen, maar laat ze alsnog oprecht aanvoelen. In grote lijnen is Silver Linings Playbook niet heel interessant, maar de scènes an sich zijn vaak schitterend en kunnen me niet lang genoeg duren. Zo’n moment waarop Cooper flipt om zijn trouwvideo en ruzie krijgt met zijn ouders had van mij bij wijzen van spreken een uur mogen duren. Enkel jammer dat de film tegen het einde niet iets gedurfder is. Het werkt allemaal prima, maar ik had rondom de climax toch wel iets meer eigenzinnigheid verwacht.

4 sterren.

Velen zien Simon van Eddy Terstall als één van de beste films (of zelfs dé beste film) van Nederlandse bodem. Maar zo ver zou ik zeker niet willen gaan. Desondanks heeft Simon zeker zijn sterke momenten, vooral hoe de film zich van redelijk luchtige komedie naar best aangrijpend drama werkt zónder al te sentimenteel te worden. Ook als de lach langzaam maar zeker wordt ingeruild voor de traan blijft Simon gelukkig nuchter en scherp, zowel de film alsook het karakter. En dat is knap. Ook Hensema speelt een prima rol, ook al is het verre van zijn beste. De 30-jarige Hüpscher daarentegen is minder overtuigend als tienermeisje, vond haar zelfs erg misplaatst en vervelend. Verder is alles aan Simon gewoon in orde, niet veel meer en niet veel minder. Qua cinematografie of karakters, alles is in zekere mate gewoon goedverzorgd en oké, maar weet nergens echt zwaar bovengemiddeld of echt bijzonder te worden. Prima drama verder en goed verteld, maar daar is het ook wel mee gezegd.

3,5 sterren.

Zeker niet het grandioze meesterwerk dat ik na al die lovende berichten er toch een beetje van had verwacht, maar vermakelijk was Sin City wel. De film had een lekker sfeertje, zat goed in elkaar en bevatte heel wat mooi geschoten plaatjes. Ook de cast was prima in orde, vooral Rourke was goed op dreef. Ook zit de film barstensvol met amusante bijrolletjes. Geinige rol voor Frodo, ook.

Verder waren de verhaallijnen wel een beetje wisselvallig, de één was ontzettend vermakelijk, de ander duurde weer te lang en werd op den duur simpelweg saai. Vooral het verhaal met Dwight en Jackie Boy vond ik behoorlijk matig, het wist me maar niet te boeien. Visueel is het allemaal best interessant en stijlvol, maar ben je eenmaal aan dat stijltje gewend, dan is het ineens niet zo bijzonder meer en begint de film langzamerhand een beetje door de mand te vallen.

3,5 sterren.

Gemiste kans.

In handen van Dick Maas kon dit prima een lekkere lompe horrorfilm worden. En heel soms komt ie redelijk in de buurt met een paar lollige kills of visueel redelijk stijlvolle momenten. Maar waar deze momenten op één hand te tellen zijn, daar nemen de tenenkrommende dialogen, vermoeiende personages en talloze mislukte pogingen tot humor toch overduidelijk de overhand. Tegenover elke aardige scène staan tien mislukte one-liners en grappen, jammer genoeg. Had dan toch liever ruimte gewild voor echt inventieve slachtingen, wat sterke spanningsopbouw of in ieder geval wat geslaagde humor. Jammer genoeg anderhalf uur niets van gezien.

De personages zijn nog platter en meer inwisselbaar dan het gemiddelde slachtvee uit een Friday the 13th en het acteerwerk was ook om te janken. Dan hoop je dat men veel goed gaat maken met het titelkarakter zelf. Helaas was ook hij niets meer dan een oninteressante simpele boeman op een paard. Ook geen idee waarom hij door Huub Stapel gespeeld zou moeten worden, het is niet alsof je echt iets van de beste man meekrijgt. Des te meer worden we opgezadeld met overacterende mensen, waarvan geen van hen mij bij wilde blijven. En ben bang dat ook de film me niet lang bij zal blijven.

1,5 sterren.

Begin februari een Sinterklaasfilm kijken klinkt misschien dom, maar het is nog niet zo dom als de Sinterklaasfilm in kwestie. Onder het motto 'we hebben geen idee wat we doen, dus we doen maar zo debiel mogelijk' zetten pijnlijk onleuke acteurs (en non-acteurs) zichzelf volkomen voor lul met hysterische typetjes. Zo'n Frederik de Groot moet de ballen uit z'n broek schamen met zo'n bespottelijk optreden. Plaatsvervangende schaamte. En van veel anderen vraag je je af waarom ze überhaupt voor de camera staan. Vonden producent Slot en regisseur Nellestijn het nu echt verstandig om te gaan acteren? Maar nog wel het meest verschrikkelijk is dat ze voor een film met en over Sinterklaas .. zo'n verschrikkelijk slechte Sinterklaas hebben gecast.

Verder is de film qua montage echt belabberd, timing is duidelijk niet de sterkste kant van de makers. En nee, extreem bombastische muziek maken een veel te lang shot van een heel langzaam wegvliegende helikopter ook niet spectaculair. Sowieso vond ik de film opvallend lang, had makkelijk 30 minuten korter gekund. En ook lijkt het erop dat de makers teveel wilde doen met te weinig middelen. Een leger aan Zwarte Pieten of een drukbezochte persconferentie ziet er nu eenmaal erg knullig uit als je maar 10 figuranten tot je beschikking hebt.

1*

Een film die verrassend overeind blijft bij een tweede kijkbeurt. Uiteraard is de verrassing een groot onderdeel van de film, maar in tegenstelling tot een film als The Usual Suspects - waar de film zonder de climax vrij karig blijft - is The Sixth Sense meer dan een memorabele ontknoping. Sterker nog, ik denk dat dit verre van het beste van de film is. De film leunt enorm op zijn acteurs, met een Bruce Willis die nog enige moeite doet - ergens rond deze periode begon zijn automatische piloot het vaker over te nemen. Maar Haley Joel Osment speelt hem alsnog meteen van het scherm; wat een fenomenale rol van dat kleine manneke. Hij speelt uiterst overtuigend een bang, onschuldig kereltje en in de scènes met hem en zijn moeder Toni Collette spat het fantastische spel van het scherm.

Inmiddels weten we wat voor miskleunen M. Night Shyamalan allemaal op de wereld heeft gezet, maar in zijn debuutfilm doet hij echt een paar hele sterke dingen. Het is op sommige fronten bijna niet voor te stellen dat dit van dezelfde man komt die ook The Last Airbender of After Earth heeft neergezet. Het is dat Unbreakable, de film die hij hierna maakte, kwalitatief erg sterk was, anders zou je bijna denken dat The Sixth Sense puur een gelukje was. Wat ook opvalt is dat Shyamalan The Sixth Sense hier en daar lekker spannend en zelfs goed eng weet te krijgen. Er zitten niet veel typische horrorscènes in de film, maar zelfs de vrij clichématige scares pakt Shyamalan uitstekend aan. De ijzige sfeer, het sterke acteren en ook de aanwezigheid van Toni Collette deden me beseffen dat dit waarschijnlijk een perfecte double-bill zou zijn met Hereditary.

4 sterren.

Had toch gehoopt op iets meer mysterie en grimmige sfeer. Det Sjunde Inseglet toont mooie plaatjes en is hier en daar aardig sfeervol (zeker in de scènes rondom meneer Dood), maar de af en toe wat flauwe personages en bijbehorende humor stuurde de film weer een andere richting in. Erg storend was het niet, maar hoopte toch dat de nadruk wat meer bij het schaakspel kwam te liggen en de toon van de film wat duisterder was. Desondanks blijft de film wel boeien en er komen een aantal mooi geschoten plaatjes voorbij. En over mooie plaatjes gesproken; wat is Bibi Andersson een prachtige dame.

3,5 sterren.

Het verhaal van The Skeleton Key stelt nogal weinig voor en de film bevat uiteraard de standaard thriller- ingrediënten (vreemde geluiden op de zolder, visioenen, makkelijke schrikeffecten). Wat dat betreft is dit dus niets meer dan een standaard thriller.

Toch zaten in Skeleton Key een aantal aangename verrassingen. Eén van die verrassingen was Hudson, die prima acteerwerk toont. Verder was ik blij dat het vaak onvermijdelijke liefdesverhaaltje ontbrak en ook door het einde was ik redelijk positief verrast. Al met al vond ik dit een alleraardigst thrillertje, met uitstekend acteerwerk en een aantal leuke momenten. Niet denderend bijzonder, maar wel vermakelijk.

3 sterren.

Kleurrijk. Over-the-top. En hier en daar erg lollig. Sky High is een sympathiek tussendoortje, waarbij de leukste momenten afkomstig zijn van bijrolacteurs Dave Foley, Kevin McDonald en Bruce Campbell. Verder een bijzonder voorspelbaar verhaaltje en enkel cliché karakters, maar alles wordt gelukkig dik aangezet en de humor is lekker melig. De acteurs doen het stuk voor stuk prima en lijken zich prima te vermaken. Evenals deze kijker.

3 flinke sterren.

Altijd fijn als je met geen enkele voorkennis een bioscoopzaal in gaat en dan zeer positief wordt verrast. Ik had geen flauw idee wat Den Skyldige was en dat is bij een film als dit altijd maar beter ook. De film was er gelukkig ook eentje die je vrij snel bij de kladden grijpt, de film is intrigerend van begin tot eind. Het blijft altijd noemenswaardig als men zoiets spannends kan neerzetten in slechts één ruimte en met maar één acteur zichtbaar, de rest zijn enkel stemmen. Niet voor niets zag ik de term 'moderne Hitchcock' voorbij komen als het over deze film gaat. Meneer Cedergren speelt een overtuigende rol en zijn personage is ook heel fijn driedimensionaal; geen typische held of goedzak en in alles erg geloofwaardig. Sowieso blijft de film naast minimalistisch ook in uitvoering subtiel, met een voortreffelijke timing. Een zeer vakkundige en aangename film, dit.

4,5 sterren.

Kon me de film nog vrij goed herinneren als afsluiter van de All Night Horror Show in 2002 en ik vond hem toen vrij tof. Ik had verwacht dat een herziening mijn mening compleet zou omgooien, maar dat viel allemaal reuze mee. De film is een soort Texas Chainsaw Massacre meets Children of the Corn en gaat op elk vlak netjes volgens het boekje van de horrorfilm. Standaard intro, standaard uitgangspunt, standaard slachtvee; alle platgetrapte paden worden door Sundstrom bewandeld.

Maar toch is Slash een best geinig horrorfimpje geworden, met de voornaamste troef dat het zichzelf niet te serieus neemt. Als het om drama of brute kills gaat, schiet de film tekort, maar qua humor is de film nog vrij aardig. Vooral het eeuwige gekibbel tussen die Keith and Billy Bob waren vrij geestig. Die laatste, vertolkt door Nick Boraine, was overigens ook het hoogtepunt van de film, leuke rol. Verder is Steve Railsback wel aardig in zijn rol en was mevrouw Zuleikha Robinson niet bepaald onplezierig om naar te kijken. Al met al is Slash zeker geen hoogstaande horror, maar ze zijn er veel slechter.

3 sterren.

Vleugje Last House on the Left, vleugje Deliverance en een vleugje Texas Chainsaw Massacre. Het eerste half uur van Slashed Dreams is voornamelijk een berg kneuterige soap-perikelen en uiteindelijk niet echt relevant voor het verhaal van twee tieners die in de wildernis hun oude vriend gaan opzoeken. Eenmaal in het bos blijft het tempo laag, maar gelukkig zijn de twee hoofdpersonages goed genoeg om naar te blijven kijken. De poster en titel doen misschien denken aan een slasher, maar de film is vooral een drama met hier en daar wat thriller-elementen. Robert Englund speelde één van zijn eerste rollen als Michael, de vriend die in het bos woont. Met de wetenschap welke rol hij negen jaar later zou gaan spelen past deze titel ook goed in zijn filmografie. Slashed Dreams is nergens hoogstaand, maar kan er op een aantal fronten prima mee door.

2,5 sterren.

Terwijl Wes Craven begin jaren 80 zijn script over een droommonster maar niet verkocht kreeg, was er in 1982 al de surrealistische horrorfilm The Slayer met praktisch dezelfde premisse; telkens als een dame in slaap valt, komt er een monster die haar vrienden om zeep helpt. Alleen qua bekendheid won The Slayer het niet van A Nightmare on Elm Street, deze horror wordt namelijk nogal eens vergeten.

Qua opzet lijkt The Slayer op een rasechte slasher; vier vrienden gaan op vakantie op een onbewoond eiland en dan gaat alles mis als – na een half uurtje – het personage David verdwijnt. Meestal is in een horrorfilm de eerste moord of verdwijning een reden om de boel in een volgende versnelling te zetten, maar J.S. Cardone schakelt juist meerdere versnellingen terug en mogen we een half uur kijken naar rondslenterende mensen, die ‘David’ roepen. Verwacht geen Friday the 13th, waarin het uiteindelijk draait om de moordpartijen; The Slayer is meer een psychologische thriller, die de tijd neemt. Heel erg de tijd neemt. Maar Cardone komt ijzersterk terug in de finale, als deze zoektocht voorbij is. Ondanks dat The Slayer meer arthouse dan rechttoe rechtaan slasher is, komt men richting het einde wel met een paar memorabele executies waar veel slashers een puntje aan kunnen zuigen.

3 sterren.

Sleepaway Camp schijnt volgens velen een horrorfilm te zijn die je als liefhebber van genre gezien moet hebben. Dus ach, waarom ook niet. Even de checklist erbij: we hebben een zomerkamp aan het water, we hebben geile tienerjongens, zeikerige tienermeisjes, kampleiders met naveltruien en angstaanjagend korte sportbroekjes en een politieagent met wel een hele foute plaksnor. Jep, we kunnen beginnen.

Bij Sleepaway Camp valt al snel op dat het niet om de kwantiteit gaat, zoals bij genregenoten Friday the 13th of The Burning. Het tempo van de film ligt behoorlijk laag, de film kent aardig wat langdurige opvulmomenten en ook worden er maar relatief weinig mensen om zeep geholpen. Om de kwaliteit gaat het echter ook niet echt. Tuurlijk horen zaken als script, dialogen en acteren slecht te zijn bij een dergelijke film, maar Sleepaway Camp doet er wel een paar flinke scheppen bovenop. Zelden zulk idioot acteerwerk en een script met zulke onlogische handelingen en dialogen gezien.

Gelukkig zijn er nog wel wat moorden en die weten prima te vermaken. Vooral door de prima verzorgde make-up effecten zijn bepaalde momenten nog best vermakelijk. Het ziet er heerlijk fout en soms nog aardig ranzig uit, dat viel me dan weer erg mee. En tja, dan is er nog altijd het inmiddels beruchte slot. Jammer genoeg wist ik al wat de grote climax was, maar desondanks leuk om te zien; het doet de film zeker goed. Begrijp enkel de gedachte van één van die kampleiders niet helemaal. Angela heeft die onschuldige Paul onthoofd, zit volledig onder het bloed en hijgt als een wolf. Is dan het eerste wat in je opkomt 'Oh, ze is een jongen!'?

Al met al is Sleepaway Camp niet het slasher- pareltje waar ik toch een beetje op had gehoopt. Erg slecht was het niet, zeker door toch een aantal uiterst amusante momenten, maar het zwakke script en de belabberde acteerprestaties namen toch iets teveel de overhand. Dan toch liever The Burning of één van de betere Voorhees avonturen.

2,5 sterren.

'This is horror played straight, without comedy', aldus regisseur Mick Garris. Hilarische uitspraak natuurlijk, want als Sleepwalkers íets is, dan is het komedie. Onbedoeld, maar daardoor wellicht extra grappig. Stephen King was de slechte verfilmingen van zijn werk weer eens zat en besloot zelf een script voor een film te schrijven. Mick Garris, de man achter Critters 2 en Psycho IV, kreeg de regie in handen. Garris had vanuit zijn verleden als filmjournalist een flink netwerk in het horrorwereldje opgebouwd en dus duiken onder meer Joe Dante, John Landis, Clive Barker en Tobe Hooper op voor een klein rolletje. King noemde Sleepwalkers één van de beste filmversies van zijn werk aller tijden en Garris en King werden goede vriendjes. Dat je King niet helemaal serieus moet nemen als het gaat om het beoordelen van de verfilmingen van zijn werk is inmiddels wel duidelijk. Een goede horrorfilm is Sleepwalkers geen seconde. Maar een hilarische B-film en garantie voor een leuke avond is het zonder meer.

Sleepwalkers heeft net als de hoofdfiguren in de film twee gezichten. Enerzijds heeft de film een vrij trage opbouw met aardig wat drama en ruimte voor personages. Het is even doorbijten als moeder en zoon een plannetje bedenken hoe zoonlief de schattige Mädchen Amick gaan inpalmen. Niet erg boeiend, maar na een half uurtje wordt 't krankzinnig leuk. Crappy effecten, domme politieagenten, idiote actiesequenties, belabberde one-liners en de meest stupide handelingen volgen elkaar vrij snel op. Hier en daar kakt de film weer iets in, maar telkens als er zogenaamd spanning op het scherm wordt getoverd, wordt het hilarisch leuk. Volgens Mick 'horror played straight' Garris is het wellicht onbedoeld - hoewel ik bij sommige stupide scènes daar zeer mijn twijfels over heb - maar als komedie is Sleepwalkers één van de leukste King verfilmingen. Dus misschien had Stephen King toch gelijk. Zo'n Sleepwalkers is een heel stuk leuker dan andere serieuzere pogingen tot horror als The Mangler of Children of the Corn.

3 sterren.

Fijne, toegankelijke en sfeervolle horrorfilm van Burton.

Sleepy Hollow ziet er prachtig uit, dat staat voorop. De film is goed geschoten en vooral de sets zijn prachtig. Dit in combinatie met de sterke muziek van Danny Elfman zorgt ervoor dat op audiovisueel vlak Sleepy Hollow al een geweldig duister sprookje is. Zelden eng, maar geregeld spannend en hier en daar ook met wat vleugjes humor. Depp speelt een prima hoofdrol en in de bijrollen heeft Burton een paar leuke ouwe koppen gecast, waaronder Michael Gambon, Christopher Lee, Richard Griffiths, Ian McDiarmid en Michael Gough. Die passen stuk voor stuk uitstekend in de film. Dat is iets minder het geval bij de jongere acteurs als Christina Ricci en Casper van Dien. Die zijn ook een stuk minder boeiend.

Maar zodra de film geen aandacht geeft aan Ricci en de focus ligt bij het onderzoek van Depp is Sleepy enorm interessant. De film is deels een bovennatuurlijke horror, maar ontpopt langzaam in een soort detective. De actie is goed geschoten en de effecten zijn twintig jaar na dato nog prima, op een paar lichtelijk gedateerde CGI shots na. Sleepy Hollow is ook één van de laatste films van Burton die nog écht sterk was, daarna ging het vrij snel vrij hard achteruit met de filmmaker, uitzonderingen daargelaten. Maar de hoogtijdagen van films als Ed Wood, Edward Scissorhands en deze Sleepy Hollow lijken jammer genoeg heel ver weg op dit moment.

4 sterren.

Slender Man, een film die weliswaar zeven jaar te laat is om mee te liften op de hype rond Slender Man, maar ook 16 jaar na dato nog eens besluit om The Ring na te doen. Want Slender Man is letterlijk The Ring; men kijkt een video en na deze video zien we een hoop korte shots met veel ruis erin. Het zou me niets verbazen als een aantal shots gewoon letterlijk uit de video van The Ring zijn geript. Ons hoofdpersonage blijft ook tegen haar vrienden zeggen "kijk die video niet!" En alsof dat nog niet genoeg is, belt beste Slender Man onze slachtoffers à la Samara even op als het tijd is dat hij eraan komt. Maar niet helemaal hetzelfde, het is namelijk 2018, dus hij gebruikt de video-functie. Hippe Slender Man.

De laatste jaren hebben we een aantal sterke horrorfilms in de bioscoop gehad; van Hereditary tot Get Out tot Don't Breathe ... maar waarom dit prul van de regisseur van I'll Always Know What You Did Last Summer in de bioscoop draait is mij een raadsel. En dan nog niet eens rondom Halloween, maar in de zomer. Hoe dan ook, los dat Slender Man een herhalingsoefening is van elke bestaande horrorfilm, is het ook nog eens bijzonder slecht gemaakt. De cameravoering is echt onbegrijpelijk, al in de eerste scènes - wat nog uit enkel praten bestaat - krijgt de cameraman niet fatsoenlijk iemand in beeld, laat staan scherp. Op cinematografisch vlak kiest men voor tig stijlen door elkaar, er is geen pijl op te trekken. Op vrijwel alle technische fronten is de film erbarmelijk; de film wordt amper belicht en de montage maakt het niet beter.

Maar technische mankementen kan ik altijd nog wel vergeven als het script maar een beetje oké is. Dat is in het geval van Slender Man geenszins het geval. Deze PG-13 horror neemt uitgebreid de tijd om alles te introduceren - terwijl het allemaal zo eenvoudig is; vier inwisselbare tienermeisje en een vloek. Punt. Maar het eerste half uur hoef je in ieder geval geen spanning te verwachten, alleen dialogen van tienermeisjes, geschreven door een vent van middelbare leeftijd. Als de spanning verschijnt, zijn dit vooral suffe droomsequenties over krakende bomen. Veel krakende bomen. Heel af en toe vang je iets op van Slender Man, gespeeld door Javier Botet. Dit blijft subtiel en tegen het einde van de film had je gehoopt dat dit zo was gebleven. Verder kennen de makers vooral voorspelbare jumpscares en krijgen we nog een hoop scènes die nergens naar toe gaan. Er zijn nog wel twee of drie andere soort scares - zoals rondom het vriendje tijdens het zoenen en dat was vooral onbedoeld hilarisch. Daar was ik dan ook blij mee, dat ik op z'n minst één soort emotie voelde tijdens deze film.

Jaren geleden speelde ik ook het o zo simpele spelletje Slender: The Eight Pages. Oprecht een sfeervol en eng spel, dus ik had ergens wel hoop dat een film rondom Slender Man wel interessant zou kunnen worden. Maar Slender Man is geen Slender: The Eight Pages. Slender Man is ook geen The Ring. Slender Man is niet eens Ring 2. Of zelfs Rings. Slender Man is regelrechte rotzooi.

1 ster.

Beetje nietszeggend, dit. Een documentaire die vooral bestaat uit uiteenlopende sequenties, die zogenaamd een verhaal moeten vertellen. Maar de film springt willekeurig heen en weer van experts en professionals aan het woord naar een participerende stijl naar Man Bijt Hond- straatinterviews naar registraties van evenementen. Een duidelijke lijn ontbreekt in ieder geval. Met als gevolg dat sommige personages interessant zijn, maar enkel voor een lullige quote worden ingezet, terwijl andere personages weer te lang in beeld zijn en niets nuttigs te melden hebben. Het onderwerp leent zich prima voor interessante invalshoeken en sommige mensen komen met best boeiende punten, maar het wordt allemaal slechts lichtjes aangestipt. Een film vol vluggertjes, zullen we maar zeggen. Verder komt Bergman in haar voice-overs en participerende momenten vaak nogal zeurderig over, met een nogal vervelend toontje.

2 sterren.

Indrukwekkende en erg interessante film. Thornton doet het erg goed en speelt de rol van de zwakbegaafde Karl (die me qua stem af en toe deed denken aan Ned van South Park ), erg overtuigend.

Ook John Ritter is zoals gewoonlijk weer erg goed in een amusante rol en de altijd geweldige J.T. Walsh was ook weer fantastisch in een leuke maar jammer genoeg een wat korte bijrol. Eigenlijk was de gehele cast (Yoakam, Black, Canerday) gewoon goed.

Verder zag de film er goed uit, was zowel de muziek als de sfeer uitstekend en was het plot interessant genoeg om dik twee uur te blijven boeien.

4 sterren.

Vermakelijke onzin, vooral door de bespottelijke premisse met vleesetende naaktslakken en de enorme gore die die kleine trage rotzakjes veroorzaken. Voor mensen die het niet zo hebben op deze slijmerige beesten valt er al genoeg te gruwelen, want geregeld worden shots getoond van talloze naaktslakken met daaronder lekker dik aangezette slijmgeluiden. Maar als de bijtgrage reepjes slijm in actie komen wordt het nog ranziger. Iedereen is de dupe, van hoge piefen tot seksende tieners. Zelfs als er een naaktslak in je sla zat, komt ie er tijdens een zakenlunch weer uit. Die onsmakelijke sequentie is overigens één van de hoogtepunten, samen met de scène rondom het vrijende stelletje. Qua script volgt Slugs geheel het Jaws-stramien; onze held probeert de autoriteiten van een klein stadje te overtuigen van het probleem, maar ze willen het niet geloven (wat ik me in deze situatie ook wel kan voorstellen), dus schakelt hij twee experts in en gaat op slakkenjacht. Slugs: The Movie is sympathieke onzinnige pulp van nipt 80 minuten. De slechte dubbing maakt het eigenlijk stiekem nog leuker.

3 sterren.

Begin deze maand gelukkig op het grote scherm kunnen bewonderen. Slumdog Millionaire is een heerlijk warme en uiterst kleurrijke feelgood film. Het simpele uitgangspunt is op een uitermate boeiende wijze uitgewerkt, je wordt bij de start meteen stevig vastgegrepen en wordt niet eerder losgelaten tot het moment dat de eindcredits over het beeld beginnen te rollen.

Enkel het script bevat een flinke partij toevalligheden en onlogische momenten. Maar de film heeft een bepaalde betoverende uitstraling over zich waardoor je je niet aan (kleine) dingen stoort, maar gewoon geniet van de algemene pracht. Vooral grote complimenten voor het camerawerk, de geweldige editing en de muziek van Rahman, met een paar prachtige thema's. Al met al een voortreffelijke film.

4,5 sterren.