Opinions

Ben toch blij verrast dat er nog films bestaan waar plotseling niet een romance of idioot moraaltje in verwerkt wordt. SWAT heeft wat dat betreft al een puntje voor. Maar ook verder doet deze actiefilm van Clark Johnson het prima. De film is vermakelijk, zit goed en lekker vlot in elkaar en het acteerwerk is ook in orde. Nergens hoogstaand of geweldig, maar voor een vrijdagavondje lekker wegzakken is dit prima materiaal.

Kleine 3,5 sterren.

Net als bij de recentelijke soortgelijke films als Freddy vs Jason of Alien vs Predator is ook Sadako vs Kayako (oftewel The Ring vs The Grudge) verre van de beste film uit beide franchises, maar levert alsnog genoeg vermaak op. Ik was vooral benieuwd hoe zo'n gevecht tussen deze twee spookdames zou uitpakken. Want een gevecht tussen twee moordlustige buitenaardse wezens of twee onsterfelijke seriemoordenaars met wapens snap ik nog wel. Maar twee vloeken in de vorm van lijkbleke dames in witte kleding, lange zwarte haren en gekke loopjes; ik was benieuwd hoe Kôji Shiraishi dat zou aanpakken.

Evenals eerder genoemde voorgangers kampt deze film ook met behoorlijk lange introductie, waarbij personages moeten worden neergezet en elke vloek eerst individueel aan bod moet komen. De personages zijn niet echt boeiend en echt bijzonder wordt het gedurende dat hele eerste uur niet. Het klinkt voor de hand liggend, maar uiteraard wacht je met smart tot de twee horroriconen het tegen elkaar gingen opnemen en na ruim 80 minuten krijg je dan het gevecht. En eerlijk is eerlijk; het is misschien absoluut geen hoogstaande cinema, maar het is amusant als de pest. Subtiliteit wordt volledig van tafel geveegd tijdens het slot en qua toon schiet het alle kanten op, men gaat echt ven tien minuten all out. En die laatste 10 minuten waren het wachten stiekem meer dan waard. Ook al zijn er veel betere Ju-on én Ringu films op deze aardkloot gemaakt.

3 sterren.

Safe Men, het bewijs dat zonder script de beste acteurs je komedie nog niet leuk kunnen maken. Safe Men heeft qua talent de juiste namen in huis; Giamatti, Zahn en Rockwell zijn uitstekende acteurs en kunnen ook ontzettend geestig zijn, evenals een Mark Ruffalo of Michael Lerner. Maar geen van hen lijkt met het totaal niet leuke script van Safe Men uit de voeten te kunnen. Het cliché verhaaltje en de bijbehorende suffe karakters (echt alle karakters zijn zeikerds, in deze film) worden vrij snel geïntroduceerd, met een reeks voorspelbare scènes als gevolg. Het boeit niet wat de karakters doormaken, het wordt allemaal bijzonder oninteressant gepresenteerd en het ergste van allemaal; het is gewoon geen seconde grappig!

2 sterren.

Interessante film met veel memorabele scènes, stunts en gags. Stunts die door de gortdroge gelaatsuitdrukkingen van Harold Lloyd nog leuker worden. Het verhaal is alles behalve bijzonder; een wat sullige man liegt om indruk te maken op zijn eendimensionale - ogenschijnlijk verwende - vriendin en krijgt het uiteraard aan de stok met domme oom agent en een snobby filiaalmanager, compleet met knijpbrilletje, allen met hun flink overdreven gebaren en expressies. Safety Last! moet het dan ook niet hebben van zijn goed doordachte personages of plot, maar van zijn fantastische reek gags, die stuk voor stuk geweldig worden uitgevoerd. Sommige grappen worden ietwat lang gerekt en de aanloop van veel situaties mochten wel iets bondiger. Maar de uiteindelijke punchline van de talloze situaties stelt zelden teleur, Harold Lloyd laat in Safety Last! echt vakmanschap zien.

4 sterren.

Tegen mijn verwachtingen in was dit toch een best amusant filmpje. Een portie goede humor en prima actie, de film ziet er uitstekend uit en kijkt erg lekker weg. Soms is het allemaal misschien wat over-the-top, maar het blijft allemaal gelukkig met een vette knipoog en hierdoor blijft Sahara vermaken. McConaughey is een prima keuze voor de hoofdrol en doet het erg leuk. Ook Zahn, die weer doet waar hij goed in is en voor een hoop comic relief zorgt, is op zijn plek en Wilson en Macy vertolken leuke bijrollen. Alleen erg jammer (ik heb het hier al verscheidene keren voorbij zien komen) van mevrouw Cruz. En ik stoorde me niet alleen aan haar weinig boeiende en niets toevoegende personage, maar ook aan haar erg matige acteerwerk. Maar goed, verder doet Sahara wat ie moet doen; vermaken met over-the-top lol. Overigens ook een prima soundtrack van Clint Mansell.

3,5 sterren.

Cujo en Stand By Me in de blender met The Little Rascals: The Sandlot (ook wel bekend als The Sandlot Kids) is een persoonlijk jeugdsentiment, deze videoband ging vroeger geregeld mee naar huis vanuit de videotheek. Maar zelfs na een herziening blijft deze amusante familiefilm nog overeind staan. Zomerse film met typisch jaren 60 sfeertje over een hoop jonge wijsneuzen. De film gaat voor 95% over honkbal, maar zelfs als je niets met die sport hebt kun je je prima vermaken. Hoofdpersonen Guiry en Vitar zijn erg sympathiek en de overige kids spelen geinige kleurrijke typetjes, met name Renna en Leopardi, die twee jaar later samen in The Big Green zaten. Dat was ook al zo'n jeugdsportfilm, maar ging dan over voetbal.

3,5 sterren.

Alles gaat precies volgens het boekje in deze kinderachtige en zeer voorspelbare kerstfilm, die eigenlijk geen moment grappig is. Vooral dat jochie begon op den duur erg irritant te worden.

Nielsen doet duidelijk zijn best en probeert er nog wat van te maken, maar weet over het algemeen dit prul ook niet te redden.

1,5 sterren.

Film was totaal niet grappig en voornamelijk oersaai. De grappen waren vervelend en er gebeurde werkelijk niks boeiends of bijzonders. Zo heel af en toe waren Zahn en Black nog goed voor een glimlach, maar Biggs en Peet waren erg irritant.

1,5 sterren

Sterke, sfeervolle en van tijd tot tijd best zenuwslopende thriller. De film opent vooral erg sterk, mede doordat de film geen gebruik maakt van lange of saaie introducties en gewoon meteen midden in het verhaal stapt, om vervolgens met flashbacks de film wat meer toe te lichten. Deze flashbacks, met name over de vreemde spelletjes van de dader, zien er voortreffelijk uit en zorgen ervoor dat de kijker de aandacht bij de film niet verliest. Ik zat in ieder geval helemaal in de film.

Tegen het einde zakte het allemaal een tikkeltje in, de spanning nam ietwat af en het werd te gewoontjes. Gelukkig komt men met een briljante ontknoping, tijdens de climax heb ik echt even een tijdje met open ogen en mond naar het scherm zitten staren. This game is over!, een voortreffelijk slot. Naast de spanning en sfeer ziet de film er goed uit en wordt alles netjes geregisseerd. Het doet allemaal niet erg vernieuwend of meesterlijk aan, maar de uitwerking is zonder meer een groot pluspunt.

4,5 sterren.

Je kan veel over Saw en de dalende kwaliteit van de reeks zeggen, maar het blijft op de één of andere manier wel consistent. Niet zoals in talloze andere franchises in het horrorgenre worden vervolgen en verhaallijnen vergeten of opzij geschoven, de zeven films van Saw volgen elkaar wel echt op. De sfeer, de flow en de karakters; het voelt wel steevast aan als een reeks. En nu ook hopen dat de film zich weet te onderscheiden van andere horrorseries en dat 'The Final Chapter' ook echt het laatste hoofdstuk is. Want het is inmiddels toch wel gedaan met Jigsaw en zijn legacy.

Ook in Saw 3D (waarom niet gewoon Saw VII?) gaat men weer op herhalingsoefening; iemand moet een serie vallen doorstaan, terwijl politieagenten druk proberen uit te zoeken hoe de vork echt in de steel zit. De traps en bijbehorende kills zijn wederom behoorlijk gruwelijk, maar beginnen langzamerhand wel erg complex en bespottelijk te worden. Ook blijft het jammer dat de meest vervelende, platte en eendimensionale karakters in deze vallen worden gezet, waardoor je hoopt noch verwacht dat ze er uit zullen komen. Zelfs de hoofdpersonages boeien eigenlijk helemaal niets, het zal je toch worst zijn of ze het allemaal halen of niet. Het welbekende Saw-slot is overigens ditmaal erg makkelijk te voorspellen, je kon al van ver aan zien komen dat Dr. Gordon er meer mee te maken zou hebben. Desondanks deden deze laatste paar minuten mij meer dan de rest van de film in zijn geheel. Met name de belachelijke opening, die uit een totaal andere film lijkt te komen, is volkomen bespottelijk.

Na standaard elk jaar een nieuwe Saw film is het inmiddels een tijdje rustig, dus wellicht laat men de reeks nu echt voor wat het is. Of is men al druk op zoek naar een manier om de serie nieuw leven in te blazen. Wat mij betreft is het wel even klaar, zeker na de vierde film ging het niet al te best met de kwaliteit van de films. En deze matige afsluiter is daar het bewijs van.

2,5 sterren.

Een wat tegenvallend vervolg. Hoewel de film aardig wat amusante scènes bevat, hij deed me toch niet zoveel als de eerste Saw. Het leuke was er voor mij waarschijnlijk een klein beetje af. Zo waren de personages nogal matig, ik kon niet echt met ze meeleven en het maakte me dus eigenlijk ook niet echt uit wat er met hen zou gaan gebeuren. Ook werd de film nergens zo sfeervol als de eerste film.

Maar een slechte film is Saw II ook niet. Er zitten weer een aantal erg leuke, creatieve en sensationele scènes in. En ook hebben de makers weer erg hun best gedaan om het einde onvoorspelbaar en verrassend te maken en daar zijn ze ook best goed in geslaagd. Toch heeft dit einde lang niet zo'n impact als dat grandioze einde uit het eerste deel. Met andere woorden; een vermakelijk vervolg, niet meer en niet minder. Ben benieuwd of een derde deel overigens veel weet toe te voegen.

3,5 sterren.

Saw lijkt steeds meer de Jason Voorhees reeks van het nieuwe millennium te worden. Het totaal niet subtiele hak- en trekwerk met veel gore en een plot dat er eigenlijk niet toe doet. En tja, hoewel nergens hoogstaand,Saw IV weet als simpel vermaak zijn doel toch prima te bereiken. De machines en zieke spelletjes van de Jigsaw zijn weer het hoogtepunt van de film en ook Tobin Bell laat zien over aardig wat charisma te beschikken. De rest van de personages zijn verder totaal niet interessant, maar als slachtvee prima geschikt. Saw IV is zeker niet de beste uit de reeks, maar als horror tussendoor blijft het uitstekend.

3 sterren.

Het blijven misschien amusante films, maar toch gaat de Saw reeks nu wel een beetje vervelen. De eerste drie vervolgen waren nog best oké, maar bij deze vijfde Saw had ik het op een gegeven moment wel gezien. Het vaste stramien van 'een gruwelijke opening, een serie verhalen rondom wat oninteressant slachtvee en een verrassing in de climax' is ongewijzigd gebleven. En uiteraard met Tobin Bell in uitleggerige flashbacks en de inmiddels overbekende theme van Charlie Clouser continu op repeat.

Het verhaal is inmiddels niet bepaald boeiend meer. Ik snap ook niet waarom men het nog zo hard aan het proberen is. Saw werkt prima als lompe horror met veel creativiteit, maar al die complotten en 'whodunit' uitgangspunten met al die oppervlakkige karakters helpen niet echt mee. Vooral in deze film had de nadruk wel wat meer op de leuke traps van Jigsaw mogen liggen, want ook die lieten ditmaal weinig indruk achter. Verder bar slecht acteerwerk (enkel Bell is en blijft erg oké) en personages die ik nu al weer vergeten ben. Verwacht overigens dat ik de hele film erg snel kwijt ben.

Overduidelijk de minste van de reeks. 2 sterren.

Een stap vooruit ten opzichte van de vijfde Saw, maar echt terug op het oude niveau is men nog niet met Saw VI. Alle standaard ingrediënten zijn weer aanwezig, van talloze variaties op Charlie Clouser's theme tot alle pogingen om, via flashbacks, alle verhaallijnen van oude delen aan elkaar te knopen. Er wordt weer veel geswitched tussen heden en verleden, allerlei personages uit vorige delen worden er weer bijgetrokken en het plot gaat verder waar het was gebleven nadat de vorige film ophield. Als kijker zal je het echter allemaal worst zijn, de Saw reeks gaat inmiddels toch echt meer om die uiteenlopende traps en gruwelijke kills.

In Saw VI zijn deze spelletjes en kills opnieuw tegenvallend. Ietwat beter en creatiever dan in Saw V, maar Jigsaw's beste werk is het absoluut niet. Het is allemaal vrij vergezocht en vooral de reacties van de personages komen nogal vreemd over. Met als hoogtepunt dat geneuzel in die draaimolen. Karakters en acteerwerk zijn sowieso alles behalve optimaal. Pluspunt zijn een paar aardige momenten met Bell en een paar uitstekende gore- sequenties. Want bloed en ranzigheden zijn hier wel weer volop aanwezig. Uiteraard krijg je daar nog geen goede film mee, maar het vermaakt, en daar gaat het inmiddels om. Ik ben in ieder geval weer bij wat betreft de Saw reeks, op naar dat onvermijdelijke zevende deel. En stiekem toch hopen dat die weer iets meer naar de eerdere delen neigt.

2,5 sterren.

Na het zien van de eerste twee vervolgen op Cronenberg's redelijke film Scanners (Scanners 2: The New Order en Scanners 3: The Takeover) viel deze film me niet heel erg tegen. Het is zeker niet goed, maar desondanks een stuk amusanter dan de twee oorspronkelijke Scanners vervolgen.

Simpel plot, met een paar aardige momenten en af en toe toch nog best vermakelijk. Het acteerwerk is daarentegen behoorlijk zwak en ook verder blinkt Scanner Cop nergens in uit. Het resultaat; een standaard actie/ thrillertje, die vooral geluk heeft dat de voorafgaande delen zo klote waren.

2 sterren.

Alweer de vijfde Scanners uit de reeks en net als bij de eerste Scanner Cop was ook deze film niet zo barslecht als deel 2 en 3 uit de reeks. Natuurlijk bevat deze nogal standaard actie/thriller belabberd acteerwerk en is ook lang niet altijd even interessant om naar te kijken, de effecten zien er desondanks nog best oké uit en er zitten hier en daar een paar best redelijk amusante momenten verstopt.

Ben inmiddels dus helemaal op de hoogte van de Scanners- producties en kan nu rustig wachten op die remake van het origineel, die inmiddels aangekondigd is. Hopelijk maken ze hier wat leuks van, want na het origineel van Cronenberg valt er eigenlijk maar weinig boeiends meer te zien in de Scanners reeks.

2 sterren.

Waardeloos vervolg op een best redelijke film.

Scanners 2 probeert de eerste Scanners film gewoon netjes over te doen, maar dit lukt voor geen kant. De film is een ongeïnspireerd en oninteressant zooitje, met superslecht acteerwerk.

Voor die paar redelijke scenes die in de film zaten toch anderhalve ster.

Als een eerste deel niet veel meer dan redelijk is en het tweede deel gewoon barslecht, dan hoef je vaak niet te raden wat er van een derde deel terecht komt.

Deze derde Scanners film heeft niets te bieden wat de vorige films niet hadden en is qua niveau eigenlijk gelijk aan de tweede Scanners. Ook hier is het acteerwerk namelijk erg slecht en het verhaal gewoon niet interessant.

Wel zat hier en daar een klein beetje vermaak verstopt, dus toch nog anderhalve ster voor de moeite. Dan binnenkort maar even Scanner Cop 1 en 2 bekijken, hopen dat die toch wat beter zijn dat dit prul ...

Het was weer eens tijd voor horror van bedenkelijk niveau. De hoes zei natuurlijk genoeg, maar ik moest en zou het zelf ervaren. Scarecrow bevat een bijzonder standaard uitgangspunt en het acteerwerk is onvoorstelbaar slecht. De effecten zien er verder niet uit. Op de poster lijkt het nog wat, maar wat een onding. Pluspuntje is dat er om die meligheid nog best te lachen valt en het na een kleine 80 minuten ook weer voorbij is. Heb wat dat betreft wel slechtere films gezien. Desondanks geen aanrader.

Kleine 1,5 sterren.

Niet echt mijn ding, dit. Het vermaakt an sich wel, maar snap niet wat men hier zo geniaal aan vindt. Pacino schmiert er flink op los en maakt van Tony Montana een geinig en memorabel typetje, maar echt een uitzonderlijke acteerprestatie vond ik het niet. Hij heeft wel betere rollen gespeeld, in ieder geval. En ook de rest van de film vond ik alles behalve bijzonder. Goedgemaakt en best amusant was het hier en daar zeker wel, maar het hoogstaande is mij ontgaan. Paar toffe one-liners hier, paar coole actiescènes daar. Maar niets dat mij de volle drie uur lang wist vast te houden.

3 sterren.

Grote kans dat als ik deze film nu voor het eerst zou zien, ik niet zo gul was geweest; het kleinste vleugje sentiment laat je anders naar bepaalde zaken kijken. Zelfs als ze zo banaal, puberaal en kinderachtig zijn als in Scary Movie. Tijdens mijn middelbare schooltijd was dit in ieder geval dé komedie waar iedereen quotes vandaan haalde. En het is ook een perfecte film voor pubers; grappen over seks en drugs komen in enorm hoog tempo voorbij. En als jonge horrorliefhebber voelde ik me dubbel comfortabel, want ik begreep de meeste knipogen in de film. Maar goed, een ieder die I Know What You Did Last Summer en met name Scream heeft gezien, snapt driekwart van de film. Daartussendoor zitten nog wat verwijzingen naar talloze andere films, die niets met het genre te maken hebben, maar gewoon populair waren in die tijd.

Scary Movie is geen Naked Gun of Airplane, dat moge duidelijk zijn. Maar tijdens de credits zag ik bij het scenario ineens de namen van Jason Friedberg en Aaron Seltzer en ik bedacht me; maar Scary Movie is ook geen Disaster Movie of Date Movie. Wat dat betreft is Scary Movie - ondanks zijn enorme hoeveelheid aan enorm platte humor, wel een stuk beter dan die veel dommere parodieën die niet eens de moeite nemen een verhaal te vertellen, maar gewoon zoveel mogelijk referenties en knipogen naar de kijker willen gooien onder het mom ‘kijk eens wat wij nadoen’. Iets waar een programma als de TV Kantine ook last van heeft, maar dat terzijde. Wat dat betreft heeft Scary Movie zowaar nog een script en houdt zich er ook best goed aan. Het slaat weliswaar nergens op en het is vooral lachen om lichaamssappen en bejaarde vrouwen die geplet worden door een piano. Noem me een vreselijk mens, maar daar heb ik wel om moeten grinniken.

3 sterren.

Ah, Scary Movie; de film die het toilet van Naked Gun of Airplane nog niet mag schoonmaken, maar hoogstaande komedie is vergeleken met de Friedberg/Seltzer films. Toch is er wel degelijk een kwaliteitsverschil zichtbaar tussen de eerste en deze tweede Scary Movie. Deze komt toch meer in de buurt van een Friedberg/Seltzer (die geestig genoeg meewerkte aan de eerste film, maar niet aan deze). Die eerste Scary Movie was een grote hit, dus ongetwijfeld moest men heel snel met een tweede film komen en dat kun je heel duidelijk zien. De eerste film probeerde nog een enigszins lineair verhaal te vertellen en nam vooral Scream en I Know What You Did Last Summer op de hak. In Scary Movie 2 zet men iets algemener in op spookhuisfilms als The Haunting en House on Haunted Hill, die beide twee jaar eerder een remake kregen.

Maar, zoals wel vaker in slechte komedies, eigenlijk wordt álles van stal gehaald. Dus we krijgen Exorcist, Nightmare on Elm Street, Hannibal… in principe alles horror komt erin. En dat niet alleen, er wordt zelfs een hele scène uitgetrokken voor een spoof op een Nike-reclame. En eentje die totaal niet grappig is. Maar ondanks dat er veel schrijvers bij betrokken zijn, de film is vooral een aaneenschakeling van sketches. Sketches die heel lang doen over hun opbouw voor een vaak hele flauwe grap. De grappen zijn te makkelijk en vaak worden zelfs dingen herhaald uit de eerste film. Maar eerlijk is eerlijk, er zijn een paar elementen die nog wel grappig waren. Ik bedoel, James Woods als priester, David Cross in een rolstoel die niet geholpen wil worden, Tim Curry als ouwe geilneef of Chris Elliot met z’n handje … die zijn hier en daar nog wel verantwoordelijk voor een glimlach. Maar meer dan glimlachen zit er niet bij.

2 sterren.

Hoorde dat veel mensen het niet zagen zitten dat de Wayans broers niet meer betrokken zouden zijn bij de Scary Movie reeks, maar ik vond dat eigenlijk wel een idee. Het tweede deel was al een stuk minder leuk en ik had het wel een beetje gezien. Gelukkig nam Zucker het stokje over, ik hoopte eindelijk op iets meer niveau á la Naked Gun en Airplane.

En hoewel dit laatste niet echt het geval is, Scary Movie is nog steeds verre van een Naked Gun of Airplane, toch is Scary Movie 3 een behoorlijke verbetering in vergelijking met het matige eerste deel. Het script bevat in ieder geval een paar erg geestige momenten, bepaalde settings zijn erg goed gekopiëerd en meester droogkloot Leslie Nielsen is en blijft gewoon geniaal.

This isn't a war. This is like humans fighting maggots. Or dragons fighting wolves. Or humans on dragons throwing wolves at maggots.

Veel negatiefs over deze film gehoord, maar het viel me al met al toch nog mee. Vond de film persoonlijk nog best wel te doen. In ieder geval een pak grappiger dan het matige tweede deel uit de Scary Movie reeks.

De film is uiteraard flink banaal, bevat een aantal ontzettend slechte, goedkope en voorspelbare grappen en heeft een bijzonder laag niveau, maar dit is inmiddels bij iedereen wel duidelijk, lijkt me. Daarom snap ik ook niet waarom velen deze film tot grote bagger benoemen terwijl ze het eerste (en tweede) deel zo de hemel inprijzen. Ik zie dat grote verschil niet echt.

In ieder geval, Scary Movie 4 bevat een aantal leuke vondsten en is soms gewoonweg heerlijk flauw. Ook zit de film vol kleine, leuke bijrolletjes van onder andere Bill Pullman, Michael Madsen, Chris Elliot, Dr. Phil en Leslie Nielsen en is dus goed voor een klein anderhalf uurtje onschuldig vermaak.

En ik was na die grandioze troep van een komedies als The Long Weekend en Date Movie wel eens toe aan een film die me tenminste nog een beetje aan het lachen wist te krijgen. En tja, deze film lukte dat toch aardig.

3 kleine sterren.

Enorm inwisselbare, maar ook erg sympathieke kinderhorror.

Was niet bekend met de verhalen - die in Amerika een stuk bekender schijnen te zijn - maar deze Scary Stories deed me denken aan de Are You Afraid of the Dark serie, die altijd op zaterdagochtend op RTL4 te zien was. Leuke jeugdhorror, ideaal voor kids die graag willen griezelen, maar nog niet klaar zijn voor het echte werk. Des te vreemder dat de film hier in Nederland voor 16 jaar en ouder lijkt te zijn, de leeftijd 12+ lijkt me juist uitermate geschikt voor deze film. En in de Verenigde Staten is de film wel gewoon PG-13. Het succes van Stranger Things en het oorverdovende gerinkel van de kassa’s bij It heeft ongetwijfeld bijgedragen dat dit project groen licht heeft gekregen.

Het principe van de film doet erg denken aan de welbekende anthology films. Je weet wel, de Creepshows of Tales from the Darksides; een verhaal met daarin kleine verhaaltjes. Alleen zijn het ditmaal geen afzonderlijke verhalen, maar hebben ze allemaal effect op het hoofdverhaal. In dit hoofdverhaal zit wel meteen het grootste probleem van Scary Stories. Waar de kleine verhalen lekker kort en creatief zijn, daar is het overkoepelende verhaal iets dat we al honderden keren hebben gezien. Uiteraard gaan twee hoofdpersonages op onderzoek uit en komen achter allerlei geheimen betreft de boosaardige kracht. Dit vrij vervelende en clichématige tafereel slokt echter veel te veel tijd op, in de tijd dat twee figuren een spookverhaal proberen te ontrafelen hadden we ook nog prima twee of drie leuke kleine verhaaltjes kunnen krijgen. Maar helaas, op die paar leuke verhalen na is Scary Stories eerder een soort The Ring met kids.

Terwijl die kleine verhalen juist sterk zijn. Het concept alleen al; soms zie je van die kleine horror shorts, die zodanig effectief zijn, maar nooit zouden werken als lange speelfilm. Ideaal dus om zulke kleine gegevens een plek te geven als onderdeel van een film als Scary Stories. Neem de dikke geest in de gangen van het ziekenhuis: Een ideale sequentie zonder uitleg, maar puur een effectief, kort en spannend stukje horror. Zelfs als die verhaaltjes an sich voorspelbaar zijn (iets met achtervolgt worden in een maïsveld), het is minder schadelijk omdat het niet lang duurt. Daarnaast doet André Øvredal (van het fantastische Troll Hunter) gelukkig zelden aan monsters in de schaduw, de - vaak vermakelijke - creaties in de film worden gerust in vol ornaat getoond. Was al een beetje bang dat sommige monsters de helft van de tijd puur in de schaduw zouden verblijven, maar het tegendeel is godzijdank waar. Alleen dus erg jammer dat men veel te veel focust op dat ellendige hoofdplot en niet voor meer van die korte verhaaltjes koos.

Overigens wordt er aan het einde op vrij stupide wijze een vervolg gehint. Eerst maar eens kijken hoe de film het doet, maar o wee als men met deze film op de Conjuring tour gaat. Dus niet dat we over enkele jaren drie volledige films hebben met Harold de vogelverschrikker, twee spin-offs met de Jangly Man en een zestal films over één of andere zombie die een teen mist. Sterker nog, wat mij betreft kan de Conjuring juist een voorbeeld nemen aan dit format.

Vooruit, 3,5 sterren.

Het is allemaal niet bijster vernieuwend of erg speciaal in uitvoering, maar Scent of a Woman zit als film uitstekend in elkaar. Pacino doet het prima als norse kolonel en ook de rest van de cast (waaronder een jonge Philip Seymour Hoffman) doen goed werk. Het script is prima, de score van Thomas Newman ondersteunt de beelden op sterke wijze en regisseur Brest schept een goede sfeer. Hier en daar, zeker tegen het einde, wordt het allemaal wellicht een tikkeltje te sentimenteel, maar gelukkig gaat de film niet al te vaak over die grens. Scent of a Woman is vooral een sympathiek en goedgemaakte film, niets veel meer en niet veel minder.

3,5 sterren.

Nadat ik dit weekend net Auschwitz en Krakau (inclusief de fabriek van Schindler) heb bezocht, was het een geschikt moment om na véle jaren Schindler's List weer eens te zien. Vooropgesteld blijft het bijzonder dat Spielberg één van de leukste spektakelfilms bijna tegelijkertijd kon neerzetten met één van de meest aangrijpende films over die gitzwarte bladzijde in de geschiedenis. Er zou kritiek zijn op Spielberg dat Schindler's List te geromantiseerd is en alles te dik is aangezet. Maar als je goed naar het andere werk van Spielberg kijkt, valt dat bij Schinder's List ontzettend mee. Het had allemaal veel zoetsappiger gekund, maar Spielberg kiest gelukkig voor deze toon, met sterke zwart-wit beelden en zo weinig mogelijk poespas. Soms oogt Schindler's List wellicht een tikkeltje gepolijst, maar meestal is de film juist rauw, hard en in your face en duidelijk gemaakt met een hele lading respect voor het onderwerp. Scènes rondom de ghetto en de kampen vergeet je niet snel. Verder spelen Neeson en Fiennes uitstekende rollen, maar vond vooral Kingsley in zijn ingetogen rol ijzersterk.

4 sterren.

Op zich een prima en best charmant filmpje; in ieder geval een pak beter dan het matige Shouf Shouf. Een meesterlijke komedie is Schnitzelparadijs echter niet, de film bevat daarvoor te veel minpunten. Zo is de film van tijd tot tijd flink cliché en veel dingen gaan precies volgens het boekje en zijn behoorlijk voorspelbaar.

Ik stoorde me nog het meest aan het liefdesverhaaltje. In plaats van iets toe te voegen aan het verhaal, wisten deze scènes alleen maar vaart (één van de sterke punten van de film) uit de film te halen. Daarnaast vond ik deze romantische gedeeltes uit de film nogal matig in elkaar gezet, alsof ze in eerste instantie niet bij de film hoorde en later zijn toegevoegd.

Maar goed, gelukkig heeft Schnitzelparadijs genoeg redenen om toch leuk te zijn. Eén van de sterkste punten is (zoals ik al zei) de vaart van de film, mede door de prima montage en de leuke muziek, die de film af en toe een prima feel-good gevoel geven. Oké, op sommige momenten mocht het allemaal wel iets grappiger en brutaler, al met al heb ik hier toch weinig op aan te merken.

De hoofdrolspelers deden het aardig, maar echt bijzonder vond ik ze niet. Wel erg leuk waren Lammers als onbeschofte chef , Gernandt als idiote Joegoslaaf en Hulshof als de ultieme arrogantie. Deze drie maakten voor mij persoonlijk een hoop goed.

3 sterren.

Heerlijk energiek filmpje. Goede muziek, heerlijk tempo en vol hilariteit en geestige personages. Black is briljant en speelt zijn rol met bijzonder veel energie en passie. Maar de overige acteurs én uiteraard de regisseur doen ook goed werk. School of Rock was in ieder geval voor mij zo'n film die je de hele kijkduur met een glimlach op het hoofd laat zitten. Had een 2,5 of 3 sterren filmpje verwacht, maar dit is toch duidelijk heel wat meer. Erg amusant!

4 sterren.

Schramm deed me maar bar weinig. Script gaat nergens naar toe. Er wordt nog wat geëxperimenteerd met cinematografie en dit levert een paar merkwaardige shots en idem sfeertje op, maar verder is Schramm niet al te bijzonder en behoorlijk vergeetbaar.

2 héle kleine sterren.