Opinions

De gebroeders Farrelly, Jack Black en een plot over een dikke vrouw. Tja, dan weet je toch precies wat je kunt verwachten. Shallow Hal is zeker niet het beste werk van de broertjes, maar het weet nog best te vermaken. Hier en daar zitten een paar geslaagde grappen en Black en Alexander doen het erg aardig. Desondanks slaan lang niet alle grappen aan en het grote moraal is hier en daar veel te nadrukkelijk aanwezig.

3 sterren.

Een erg slechte film. Ongelofelijk cliché, afschuwelijk geacteerd en zeer beroerde effecten. Belachelijk plot ook, met name hoe die idiote relatie ineens ontstaat tussen de twee hoofdrolspelers. En wat had ik zin om die Roy van Discovery Channel voor z'n muil te slaan. Jaws 3 en 4 waren nog heel wat beter dan dit prul.

1 ster voor de moeite.

Een haai terroriseert een plaatsje. De sheriff (die ‘everybody get out of the water’ naar haar badgasten schreeuwt) krijgt hulp van een bioloog en later zegt een excentriek figuur dat hij de haai kan vangen. Zouden de makers überhaupt een script hebben geschreven of enkel Jaws hebben gezien? Het lijkt er in ieder geval wel op dat men Shark Lake is gaan filmen zonder script. En budget. En talent. De film is een amateuristische aaneenschakeling van oninteressante plotjes die nergens heen gaan, domme personages, foeilelijke CGI en erbarmelijk acteerwerk. Niemand verwacht hier een film van het kaliber Jaws, maar het lukt men hier niet eens om op z’n minst een vermakelijk domme B-film te maken. Dolph Lundgren vocht ooit tegen Rocky en Apollo Creed, nu vecht hij tegen een plastic haai. Hoe diep kan een mens zinken?

1 ster.

'I'm his financial advisor. Does anyone want to see my puppets?'

Viel me nog best mee, dit filmpje. Na het zien van de trailer was ik niet bepaald onder de indruk, maar door speling van het lot zat ik toch in de bioscoopzaal vanmiddag. En het viel me allemaal nog best mee. Erg aardige animatie, paar leuk gevonden momenten en de voicecast is ook prima (Black was duidelijk het hoogtepunt). Verder wel erg voorspelbaar, braaf en moralitisch en het komt zeker niet in de buurt van Pixar's meesterwerken (of Dreamworks' eigen Shrek). Maar gelukkig is dit nog wel kijkbaar.

3 sterren.

Tja, wat valt er in hemelsnaam voor zinnigs te zeggen over film met een uit de kluiten gewassen, gemuteerde vis met ellenlange tentakels die het voorzien heeft op een groep uiterst slecht-gedubde Italianen die Amerikanen probeert na te doen en enkel als de camera heel dichtbij zijn kop komt en de editor heel snel de frames door het beeld laat schieten, om zo de onkunde van de filmmakers te verbergen, in de aanval gaat om de non-acteurs op vrij saaie wijze te verorberen?

Vrij weinig, eigenlijk. Enige pluspunt dat ik kan bedenken is dat dit godzijdank voor de tijd van CGI is gemaakt. Want ja, een lelijk rubberen beest wint het toch altijd van een lelijk computerbeest.

1*

Ruim tien jaar na zijn release heeft de film nog steeds geen kracht verloren.

Dat zombies en komedie goed samengaan, was al wel bekend. Re-Animator, Return of the Living Dead, Braindead, Night of the Creeps ... genoeg voorbeelden waarom de trage ondoden ook prima komisch materiaal zijn. Ook Shaun of the Dead is een uitstekende mix geworden van horror en komedie. Enerzijds is de film heerlijk droog met supersnelle dialogen, de wereld aan visuele kleine gags en talloze verwijzingen naar bekende horrorklassiekers, zowel in beeld als in dialoog. Shaun of the Dead is gelukkig dan ook geen parodie, maar een rasechte en lekker scherpe ode.

Pegg en Frost zijn een goed duo, wat ook blijkt uit de andere twee geweldige films in de Cornetto-trilogie. Ook de rest van de cast is prima, hoewel de show naast Pegg en Frost vooral wordt gestolen door de special effects. Want ondanks dat de film meer een komedie is dan horror, als de film daadwerkelijk horror wordt, gaat het ook echt los. Bloed spuit overal uit en ingewanden vliegen in het rond. Daarnaast durft Wright het aan om het drama ook echt uit te spelen als drama, waardoor Shaun of the Dead alles behalve plat vermaak is. De film is energiek, goor, scherp en hier en daar simpelweg hilarisch.

4,0 sterren.

Na al die verhalen erg benieuwd geworden naar dit gevangenisdrama en vanavond eindelijk bekeken na de DVD op de gok te hebben gekocht. Geen spijt van gehad, want dit was zonder twijfel één van de meest aangrijpende verhalen die ik ken. Had vanavond gedacht wel wat huiswerk te kunnen maken tijdens de film, maar heb m'n boeken niet meer aangeraakt. Zelden een zo simpel uitgangspunt zo mooi uitgewerkt zien worden. Film duurt drie uur, maar voor m'n gevoel was het na een half uurtje al voorbij.

Darabont wist met The Green Mile al voortreffelijke cinema af te leveren, maar bij The Shawshank Redemption gooit ie er zeker een schepje bovenop. Hij weet zijn acteurs goed te sturen, vooral de rol van Clancy 'heerlijke klootzak' Brown is er eentje om in te lijsten. Verder zit de film goed in elkaar, ziet er visueel uitstekend verzorgd uit en is gewoon af. Had eerlijk gezegd een beetje verwacht dat dit waarschijnlijk een flink overgewaardeerd filmpje was, maar moet mijn ongelijk meteen toegeven.

Heb nu al zin aan een herziening.

5 sterren.

Komische superheldenfilms kennen we inmiddels genoeg, alleen nog niet van DC. In het filmuniversum van DC zagen we vooral zure superhelden die elkaar nogal humorloos de hersens inslaan tijdens een nachtelijke wolkbreuk. Dat is toch wel wat anders dan een luchtige en kleurrijke komedie, die zich desondanks wel in hetzelfde universum afspeelt als Batman v Superman en Justice League. Shazam! is een komedie waarin een eigenwijs jochie kan veranderen in Zachary Levi in een strak rood pakje en het moet opnemen tegen Mark Strong en een zooitje demonen.

Deze demonen zijn overigens de enige link naar het eerdere werk van horrorregisseur David F. Sandberg, die eerder Light’s Out en Annabelle: Creation maakte. Deze demonische monsters konden zo uit een horrorfilm zijn gelopen. Ze zijn het enige duistere element van de film, de rest is opvallend luchtig en geheel geschikt voor het hele gezin. Levi speelt een leuke hoofdrol en de meeste geslaagde momenten komen voort uit de geinig onderonsjes tussen hem en dat jochie uit IT als zijn pleegbroer. Maar alle personages uit Shazam zijn leuk, zo is de dynamiek tussen de sympathieke pleegouders en al die pleegkinderen ook geestig, ook al zijn het allemaal enorme karikaturen. Zelfs Mark Strong is komisch, vooral omdat hij zijn rol als superschurk bloedserieus speelt.

Deze leuke interacties verdwijnen jammer genoeg wat naar de achtergrond als er gaandeweg plaats wordt gemaakt voor actiescènes. Deze actie gaat gepaard met soms nogal karige CGI. En de film dendert met zijn 130 minuten veel te lang door. Voor superheldenfilms is dat inmiddels zelfs kort, maar komedies horen nu eenmaal anderhalf uur te duren. Overigens is niet de gehele derde akte waardeloos, sommige actie is prima en de film komt ook met een paar sterke grappen. Vond vooral de grap waarin Strong zijn speech houdt en Shazam hem niet kan verstaan, omdat hij te ver weg is erg geslaagd. Leuke manier om zo’n typisch cliché van het genre op de hak te nemen.

Baanbrekend is Shazam! niet. Het is soms zelfs een tikkeltje flauw. Maar ondanks dat we de laatste jaren genoeg komische superheldenfilms hebben gezien voelt de film nog best fris. Het is in ieder geval een sympathieke film. Ik vraag me alleen wel af of een vervolg op deze film werkt; gezien de kracht van deze film juist zit in hoe een naïef hoofdfiguur zijn krachten ontdekt. Maar goed, alsnog verwacht ik dat DC deze komische toon wel even doorzet (zeker nu James Gunn klaar staat om Suicide Squad te rebooten). Wat mij betreft geen slechte zaak, want Shazam! is veruit het leukste dat tot dusver uit de DCEU is gekomen. Maar goed, dat zegt alsnog niet veel; die lat ligt ook wel érg laag.

3,5 sterren.

Als je halverwege de film twee Britse nerds ziet staan, waarvan het hoofdpersonage een wit shirt vol bloedvlekken draagt en zijn beste vriend een nogal sullige en zwaarlijvige vent is, dan snap je dat niet alleen de titel van deze film op Shaun of the Dead lijkt. Net als Shaun is Shed of the Dead een zombiefilm, maar dan wel eentje waarin het zombie-gedeelte juist het minst uit de verf komt. De film is best leuk zolang het gaat over een sullige vent die zich graag terugtrekt in zijn tuinhuisje, maar niet wordt geaccepteerd door de andere moestuineigenaren. Eén van hen is een opvallend geestige Kane Hodder, de spierbundel die bekend is als Jason Voorhees. Hier heeft ie zijn hockeymasker en machete echter ingeruild voor een lullige trui en een deftige klepmuts.

Naast Hodder komen ook horroracteurs als Bill Moseley - als mysterieuze cowboy - en Michael Berryman - als excentrieke hoerenloper - voorbij. Helaas zijn dit echter stuk voor stuk hele kleine bijrollen, want ze verdwijnen vrij snel van het toneel als de zombies uit het graf komen kruipen. En ook de grappen verdwijnen als sneeuw voor de zon als we het moeten doen met hoofdrolspeler Trevor en zijn werkelijk onuitstaanbare vrouw. Dat kibbelende stel werkt enorm op de zenuwen. Daarnaast is het hele zombie-gedeelte erg matig geschoten, regisseur Cullingham blijkt een matige actie-regisseur. Zo zien we - waarschijnlijk om productionele redenen - nooit een horde zombies met de acteurs in één shot. Des te meer denk ik dat Cullingham dat hele zombie-gedeelte van zijn film had moeten schrappen en gewoon een 80 minuten horrorkomedie moeten maken over een moestuintjes-oorlog met Kane Hodder en Bill Moseley. Dat was origineler, vermakelijker én grappiger geweest dan dit.

2 sterren.

Filmmagie, Sherlock Jr. is pure filmmagie. Buster Keaton toont ons slapstick van torenhoog niveau en filmtrucjes en stunts waar vandaag de dag nog steeds je mond van open valt. In een tijd waarin effecten van films verouderen waar je bijstaat, staat deze film van ruim 90 jaar oud nog steeds als een huis. Keaton en zijn heerlijke gortdroge kop zorgen voor een hele reeks memorabele en vooral ontzettend knap uitgevoerde scènes, van krankzinnige en imposante achtervolgingen tot simpele en doeltreffende een-tweetjes. Daarnaast is Sherlock Jr. ook nog eens een prachtige ode aan cinema.

4,5 sterren.

Terugkijkend op de dik 200 minuten die zojuist voorbij zijn gekomen, moet ik zeggen dat ik het erg jammer vind dat de eerste 150 minuten van deze film niet wat meer waren als die schitterende laatste drie kwartier. Die gevechten in de regen zijn erg mooi geschoten en zijn bijzonder spectaculair.

Het eerste gedeelte van de film viel me echter nogal tegen. Veel humor, maar deze sloeg bij mij zelden aan en ik vond het allemaal wat aan de flauwe kant. Toch begon de film in een later stadium steeds wat amusanter te worden en steeg op den duur naar top-niveau met de prachtige gevechtscènes.

Het acteerwerk was prima in orde, vooral Shimura (die in Kurosawa's Ikiru ook al de show stal met een ijzersterk optreden) en Mifune waren uitstekend. De personages vond ik niet echt boeiend, het enige personage dat mij wel wist aan te spreken was die Katsushiro. Aan de boeren en de andere bijrol- en figurantacteurs heb ik me echter een beetje lopen ergeren. Niets ernstigs verder, maar dat viel me af en toe gewoon op.

Al met al niet echt mijn soort film, maar ik heb me er op bepaalde momenten toch prima mee weten te vermaken. En dan met name met de laatste drie kwartier.

3 sterren.

Hoogste tijd dat Godzilla weer dat vernietigende monster werd in tegenstelling tot die Barney de dinosaurus, die soms met karatetrappen andere monsters moest verslaan. Dus het idee om met Shin Gojira de franchise te rebooten is al goed, want Godzilla blijft een tof monster. Eén van de twee regisseurs - Higuchi - maakte hiervoor twee Attack on Titan films en dat stemde me wel positief; hij weet hoe hij grote wezens lomp en dreigend kan laten rondwandelen. Maar net als bij de Attack on Titan films gaat ook hier veel aandacht naar de menselijke personages. Het is interessant om een keer iets meer de politieke kant van zo'n verhaal te zien, dus eens geen typische held te hebben. Maar na een uurtje is het echt wel klaar met al dat gebabbel en geouwehoer en begint het behoorlijk te vervelen. De actiesequenties met Godzilla zijn erg amusant en lekker over de top, maar als hij een dutje gaat doen, wil je als kijker soms ook wel even de ogen sluiten. Twee uur is dan ook te lang. Daarentegen zijn de momenten met Godzilla, die ook een tof nieuw design heeft gekregen, van dinosaurushoog niveau.

3,5 sterren.

Het schijnt best wel een ding te zijn, dat Shin Kamen Rider- spul. Ik had er nog nooit van gehoord, maar er zijn dus series, speelgoed, comics en films van deze sprinkhaan-superheld. Ik stuitte toevallig op deze film, een soort stand-alone film, die gelukkig zonder enige voorkennis te kijken is. Het verhaal is niet echt bijzonder en gaat zoals zoveel superheldenfilms; wetenschappelijke experimenten zorgen ervoor dat een jongen zich kan transformeren in een sprinhaan-meneer. En dan is hij supersterk, kan hij hoog springen en knokt hij wat in het rond. Deze knokpartijen zijn erg geestig en ook de transformatie-scènes zijn leuk gedaan. Er zit behoorlijk wat geneuzel, romantisch gezeur en gepraat van slechteriken tussendoor, dus non-stop vermaak is het niet. Het is zelfs geregeld even doorbijten. Maar als eenmaal die sprinkhaan verschijnt is het bijzonder geestig. Een soort rated R Power Rangers.

2,5 sterren.

In principe is de live-action verfilming van Attack on Titan gewoon in tweeën geknipt, dus de film gaat precies verder waar de eerste ophield. Mensen die de eerste film dus niet konden waarderen (en dat zijn er schijnbaar opvallend veel), kunnen deze net zo goed links laten liggen. Als niet-kenner van de serie vond ik de eerste film prima; een lekker lomp en over-de-top schouwspel, met vooral een voortreffelijke opening. De rest van de film was prima vermaak, maar wist deze sterke opening niet te overtreffen.

Het niveau van de opening van de eerste film wordt ook in dit tweede deel niet geëvenaard. Er komen een paar toffe sequenties voorbij, maar de toffe Titans zelf zijn ditmaal nogal naar de achtergrond geschoven en komen weinig aan bod. Nu staan de schreeuwende menselijke personages meer centraal en die boeien allemaal niet echt. Sommige zoeken zelfs geregeld de irritatiegrens op. Er is echter genoeg ongegeneerde actie en vertier om de kijker bij de les te houden, maar het nieuwe is er – logischerwijs – een beetje af. Alsnog nog steeds best ok.

3 sterren.

Ik ken de serie niet en gezien de negatieve reacties van alle diehard fans was dat waarschijnlijk maar beter ook. Kende enkel het concept en dat is in deze Attack on Titan best prima uitgevoerd. Vond de eerste 25 minuten zelfs verrassend awesome. De Titans zien er gruwelijk uit en de film is opvallend lomp en bloederig, dat had ik niet verwacht. Daarna zakt de film behoorlijk in en moeten we het even doen met een hoop oninteressante personages, vreemde pogingen tot humor en een hoop geschreeuw.

Voor de laatste akte keert de actie en het geweld gelukkig weer terug - hoewel het jammer genoeg niet zo tof wordt als het eerste half uurtje. De CGI in de actiesequenties is grotendeels spuuglelijk, maar heeft ergens ook wel weer zijn charme. Soms lijkt het alsof je naar een krankzinnige aflevering van Power Rangers zit te kijken. Maar dan met naakte, dikke monsters met uitgescheurde monden, uitpuilende ogen en de behoefte om mensen aan stukken te scheuren en op te eten. Now that's entertainment!

3,5 sterren.

Duister, eng, sfeervol. Deze King verfilming heeft alle ingrediënten voor een perfecte horror/ thriller en dat is het dan ook geworden. Vooral het naargeestige sfeertje valt op. Verder is Jack Nicholson werkelijk fenomenaal gecast, zijn mimiek is ongeëvenaard. Wat een psycho. 4,5 sterren.

Het is inmiddels een bekend verhaal dat Stephen King destijds niet tevreden was met de verfilming van Kubrick in 1980. Nu kregen we in de jaren 90 ineens talloze - meestal redelijk magere - miniseries voor televisie van zijn werk (It, Tommyknockers, Langoliers) en dus was dat voor King de ideale vorm om The Shining opnieuw mee te vertellen. Hij schreef zelf het script en haalde Mick Garris, die naast Sleepwalkers ook de miniserie The Stand had gedaan, aan boord om de miniserie te regisseren.

Door een miniserie te maken van 4,5 uur kun je de personages flink uitdiepen. Dat gebeurt ook in The Shining, maar niet op de meest interessante manier. We krijgen veel - en dan ook echt heel veel - mee over de relatie van Weber en DeMornay, maar echt boeiend is het niet, laat staan spannend. Zelfs hun zoontje en zijn bijzondere gaven leveren maar bar weinig spanning op. De effectieve spannende momenten zijn vrij schaars en veel pogingen tot spanning mislukken volledig. Een brandslang met scherpe tanden of lachwekkende wandelende CGI coniferen zijn niet bepaald eng. Dan had Kubrick wel iets beter begrepen hoe je scènes spannend maakt.

De cast is niet onaardig, met name DeMornay is een goede keuze. Weber is geen Nicholson, wat hem een realistischere - en normalere - Jack Torrance maakt in het begin, maar nogal suf en goofy als hij op den duur creepy moet spelen. Iets wat Nicholson zonder enige moeite kan. Ook hier geldt; Een geschifte Jack Nicholson met bijl is toch vele malen enger dan Steven Weber met een croquet hamer. De vervelendste castingkeuze is toch het jochie dat hun zoontje speelt. Kan ie zelf ongetwijfeld ook niet zoveel aan doen, maar krijg telkens de kriebels als hij zijn mond opentrok. Je zou soms bijna voor Jack Torrence juichen.

Al met al is The Shining in deze miniserie-vorm vrij matig en op praktisch alle vlakken stukken minder dan die legendarische film van Kubrick. Maar barslecht is het gelukkig allemaal ook niet, zeker als je de film van Kubrick buiten beschouwing laat. Het tempo ligt laag, spannend is het zelden en soms is het allemaal behoorlijk lachwekkend of gênant. Maar bepaalde momenten zijn nog best ok gedaan en de chemie van de twee hoofdrolspelers is niet gek. Desondanks niet een miniserie die je snel nog eens opzet.

3 sterren.

Deed me denken aan Night of the Creeps van Fred Dekker, waarin ook een slakachtig wezen mensen omtovert in een soort zombies. Alleen zijn ditmaal de levende doden enorme geilneven. Shivers, één van de eerste films van David Cronenberg, is zichtbaar vrij goedkoop gemaakt. Het acteerwerk is vrij droevig (dat Franse stel) en qua effecten komt men niet veel verder dan wat nepbloed en veelal vrij slechte montage om iets te verbergen. Het grootste effect in de film lijkt de rode hondendrol aan een touwtje als de grote, kwaadaardige parasiet. Het gegeven is interessant en zoals vaker bij films van Cronenberg zijn begin en eind vrij sterk. Het middenstuk zakt echter geregeld in als een pudding; het oogt vaak wat stuurloos en scènes lijken soms eindeloos. Maar vooral de gevechtsscènes zijn enorm knullig. Het is een redelijk geinige twist op het zombiegenre en het is goed voor te stellen dat dit debuut en diens controverse Cronenberg zowel positief als negatief neerzette als filmmaker. Maar een goede film is het niet.

2,5 sterren.

De poster, de titel en de premisse van ondode Nazi supersoldaten uit de zee zijn weliswaar fantastisch, toch stelt Shock Waves als film wat teleur. De cast is leuk, met grote namen als Peter Cushing en John Carradine en sympathieke rollen voor onder andere onweerstaanbare cutie Brooke Adams en een besnorde Luke Halpin, die zich waarschijnlijk wel thuis voelt in het water gezien zijn betrokkenheid bij de serie Flipper. Maar ditmaal geen intelligente dolfijnen uit het water, maar verrimpelde oude nazi-zombies.

Net als de ondode SS'ers komt Shock Waves als film ook behoorlijk traag op gang. Je zou verwachten dat met zo'n eenvoudig uitgangspunt - groepje mensen op een eiland, waar nazi-zombies zijn - de boel vrij makkelijk te introduceren is. Toch duurt het een uur voordat de zombies echt goed in actie komen. Daarvoor zien we vooral shots hoe ze langzaam uit het water opstaan. Dat levert een paar toffe beelden op, maar is niet genoeg om ons een uur te vermaken. Sowieso zijn de zombies een beetje futloos en knullig, met name omdat je sommige af en toe ziet kijken waar ze lopen, om niet te struikelen. Verder doen ze ook niet zoveel; ze trekken en duwen mensen vooral onder water, met een traag tempo. Ze worden gepresenteerd als de ultieme vechtmachines, maar ik heb het idee dat deze waggelende slungels, die verslagen zijn als je hun bril afpakt, nog geen deuk in een pakje boter kunnen slaan.

Shock Waves heeft gelukkig een paar aardige personages rondlopen en Ken Wiederhorn laat hier en daar een paar toffe shots zien van de zombies die langzaam uit het water komen. Maar Shock Waves had meer 'fun' kunnen zijn en veel meer peper in de reet mogen hebben. Een sympathieke horror voor een druilerige zondagmiddag is het zeker wel, maar ik hoopte op meer.

3 sterren.

Wes Craven baalde veelal van het feit dat zijn creatie Freddy Krueger een populaire reeks kreeg, maar hij daar weinig tot geen cent van te zien kreeg. Dat werd later opgelost toen hij New Nightmare ging maken, maar daarvoor deed hij nog een poging om een nieuwe Freddy Krueger neer te zetten. Er was dus ongetwijfeld de hoop dat Horeca Pinker zou uitgroeien tot een personage à la Freddy, Michael of Jason, maar dat liep even anders. Dat Craven overigens probeerde om Nightmare on Elm Street nog eens dunnetjes over te doen is overduidelijk, de film is op veel vlakken bijna een kopie. De film opent praktisch hetzelfde als Nightmare (we zien de voeten van de bad guy tijdens de credits) en ook het verhaal heeft veel overeenkomsten: ons hoofdpersonage droomt van de slechterik, brengt zijn vader - de politieagent - naar de bad guy en deze schurk krijgt bijzondere krachten na zijn dood. Dat klinkt bekend, niet waar?

Maar Shocker is geen Nightmare on Elm Street. Shocker is een veel dommere film. Mitch Pileggi is nog enigszins memorabel als Horeca Pinker, maar echt veel heeft het personage niet om het lijf. Maar Pileggi wordt vooral omringt door veel mindere acteurs. Met name hoofdrolspeler Peter Berg en zijn vriendinnetje Camille Cooper zijn echt belabberd. Ook qua script gaat Shocker alle kanten op. We ontdekken uit het niets dat hoofdrolspeler Jonathan de zoon is van Horeca, maar dat gaat eigenlijk nergens naar toe. Net als dat gezeik rondom die magische hanger. Sowieso zijn de krachten van Pinker maar onduidelijk. Hij kan rondspringen door televisieprogramma’s, neemt mensen over, transformeert in een stoel, kan worden bestuurd met een afstandsbediening. Waren de regels van Freddy Krueger soms al discutabel, hier maakt Craven het wel heel bont met een figuur dat schijnbaar alles kan, maar tegelijkertijd ook belachelijk simpel verslagen kan worden.

Craven heeft zich geregeld kritisch uitgelaten over de nogal idiote vervolgfilms in de Nightmare on Elm Street serie, maar dat is bij het zien van deze film nogal hypocriet. De manier waarop Pinker zijn krachten krijgt in de cel had zo uit Freddy’s Dead: The Final Nightmare kunnen komen. En dat hoppen van lichaam naar lichaam doet weer denken uit één van de meest stupide delen uit de Friday the 13th serie. Om nog maar te zwijgen van de hilarisch slechte special effects als Jonathan en Horeca vechten in verscheidene televisieprogramma’s. Een effect dat overigens erg doet denken aan Forrest Gump, alleen daar wordt het iets minder knullig toegepast. Alsnog slaat al deze enorm campy onzin veel meer aan dan de momenten waarop Shocker ineens serieus drama wordt. De momenten tussen Berg en Cooper zijn beschamend slecht, zeker als ze serieus proberen te acteren. Gelukkig hebben we dan af en toe een schmierende Pileggi, die is en blijft nog wel leuk om naar te kijken.

2,5 sterren.

De hoofdreden voor mij om film te gaan kijken was Giamatti en dat was uiteindelijk inderdaad de grote ster van de show. Toch had Shoot 'em Up een hoop meer te bieden dan ik in eerste instantie had gedacht. Waar ik al redelijk wat hersenloos actie- vermaak gewend was, Shoot 'em Up spant toch zonder enige twijfel de kroon. Realisme en subtiliteit hebben duidelijk een kogel door de kop gekregen, de film raast enkel als een wilde achtbaanrit met zijn over-the-top actiewerk door de 80 minuten speeldoor heen.

Er zijn een hoop elementen die de film zo leuk maken. De film neemt zichzelf geen moment serieus, sommige dingen zijn zo knullig dat ze leuk zijn, de meest idiote gebeurtenissen met bijpassende cheesy one-liners volgen elkaar in een flink tempo op en de kijker hoeft geen moment het brein te gebruiken, enkel achterover zitten in een grote luie stoel met een drankje is voldoende om deze lading entertainment juist te ontvangen.

En dan uiteraard het (voor mij persoonlijk) belangrijkste punt van de prent; Paul Giamatti. Zoals Onderhond hierboven ook al zegt, hij mag zich met deze vertolking gerust plaatsen naast Oldman's Stansfield. Leuk personage, maar vooral geweldig gespeeld. Hij had overduidelijk plezier in zijn rol en kan overduidelijk zoveel meer dan de sul spelen. Overigens vond ik Owen ook wel erg aardig als anti-held en droogkloot Smith, hij had de perfecte kop voor de rol.

Al met al een heerlijk over-the-top filmpje. Schrijver en regisseur Davis liet met Monster Man al eens zien hoe je een genre op geslaagde wijze zowel kan eren als flink in de zeik kan zetten en met Shoot 'em Up doet ie dat opnieuw. Twijfelde flink tussen een 3,5 en een 4, maar aangezien ik me in tijden niet meer zo heb vermaakt met een film krijgt Shoot 'em Up toch het voordeel van de twijfel.

Kleine 4 sterren.

Shooter is een amusante en prima gemaakte actiefilm. Vlot tempo, uitstekende actie, het ziet er allemaal goed verzorgd uit en Wahlberg doet het ook uitstekend. Jammer genoeg doet de film tevens álles volgens het boekje en gaat enkel over reeds gebaande paden. Verder zijn de personages behoorlijk saai en krijgen we behoorlijk wat matig acteerwerk voor kiezen. Vooral van Peña en Glover waren érg matig.

Film deed me overigens erg denken aan Perfect Target uit '97.

3 sterren.

Ik was na het erg vermakelijke Ninotchka al wel een beetje nieuwsgierig geworden naar Ernst Lubitsch en zijn films, maar na The Shop Around the Corner ben ik echt helemaal benieuwd geworden naar de rest van zijn oeuvre. Want wát een fantastische film was dit, zeg!

Het plot/ uitgangspunt van de film is geweldig en er wordt dan ook uitgehaald wat erin zit. De film zit boordevol geweldige humor en dialogen, heeft een ontzettend warm karakter en bevat zowel een aantal erg sterke aangrijpende scènes als een hele hoop geweldige feelgood momenten. En verder was de film echt ontzettend warm en sfeervol, heerlijk gewoon!

Verder zijn ook de personages erg sterk en bevat Shop Around the Corner gewoonweg voortreffelijk acteerwerk. James Stewart laat opnieuw zien waarom hij tot één van de grootste acteurs aller tijden behoort. Maar ook Sullavan als de harde maar toch erg gevoelige Klara, Morgan als de grote baas, Schildkraut als de gladde hielenlikker en uiteraard Felix Bressart, die het ook geweldig deed in Ninotchka, waren echt fantastisch op dreef.

Tja, eigenlijk probeer ik maar één ding te zeggen: Waren alle romantische komedies maar zoals dit soort. Ik kan er in ieder geval geen genoeg van krijgen; de film vloog voorbij en had van mij nog wel twee uur door mogen gaan. Echt verbazingwekkend dat deze film slechts 50 stemmen heeft. Over ondergewaardeerd gesproken.

5 dikke sterren!

Dit zag er ook wel uit als een film die het moet hebben van nostalgie en herinneringen. Desondanks is de film nog best aardig als je 'm anno 2008 voor het eerst ziet. Goed, het acteerwerk is behoorlijk matig, het script bevat een hoop gaten en voorspelbare momenten en het is allemaal soms wel heel erg braaf en over-the-top sentimenteel. Desondanks nog best een geinig filmpje, welke aardig in elkaar zit. Niemand ging echter zo over de top als Stevens en zijn Indiaans accent.

Bescheiden 3 sterren.

Op van die momenten dat je aanschouwt hoe de ballen van een hond worden aangeraakt onder luid applaus en gejuich van een publiek, vraag je je soms af wat je aan het doen bent met je leven.

Show Dogs past uitstekend op de CV van meneer Raja Gosnell, de man achter Smurfs, Home Alone 3 en Scooby Doo. In tegenstelling tot die laatste film werkt hij ditmaal met echte honden, maar als er CGI wordt gebruikt voor bepaalde stunts, lijkt de tijd wel te hebben stilgestaan en zijn de effecten nog net zo lelijk als die in 2002. Verder hoop ik dat de verbouwing of tweede auto van Will Arnett hem bevalt, want geld zal de enige reden zijn geweest van zijn deelname. De man kan oprecht erg geestig zijn, maar zelfs hij kan niets met dit script. Dat het verhaal in een film als Show Dogs compleet onzinnig is, dat moge duidelijk zijn. Maar je moet wel van hele goede huize komen om een script af te leveren met zó weinig humor. Je vraagt je af wie in z'n hoofd had dat een film over pratende honden ook voldoende serieus genomen moest worden. Maar de pogingen die gedaan worden voor komische scènes slaan ook nog eens grotendeels dood als een pier.

1,5 sterren.

In mijn herinnering stond Shrek altijd op hetzelfde niveau als de beste films van Pixar, maar terugkijkend valt dat stiekem nogal tegen. In een periode waarin animatiefilms als paddestoelen uit de grond kwamen zetten was Shrek één van de meest succesvolle en - eerlijk is eerlijk - ook alles behalve de slechtste computeranimatie. Het uitgangspunt is gelukkig lekker simpel en als de film z’n best doet, komt het hier en daar erg grappig uit de hoek. Soms leunt het teveel op één ding - als een schreeuwerige sidekick of knipogen naar een film als The Matrix - maar sommige grappen zijn een schot in de roos. Op drama werkt het allemaal echter net iets minder, Shrek wil tussen de onderbroekenlol door soms net iets te serieus en dramatisch worden. Niets mis met een moraal, maar qua toon had het iets meer consistent kunnen blijven. Verder is alles aan Shrek gewoon erg aardig, niets meer en niets minder.

3,5 sterren.

Op de één of andere manier meende ik altijd dat iedereen Shrek 2 leuker vond dan de eerste film. Maar schijnbaar klopt daar toch niet zoveel van. En terecht als je het mij vraagt, want Shrek 2 is vooral een vervolg zoals we vervolgen kennen; meer van hetzelfde, maar dan groter en minder verrassend. Nu was Shrek al niet een wereldwonder, maar Shrek 2 is nog meer zo zo. Het vermaak komt vooral van een paar geestige bijrollen als de peperkoekman, de gelaarsde kat of Pinokkio. Maar - net als in de eerste film - gaat de film te ver in zijn moralistische drama. Van een sequentie met Pinokkio die vrouwenondergoed draagt gaan we naar het vraagstuk wat echte liefde en vertrouwen is. Had men het meer bij die ongein gehouden met een hoop rare kleurrijke figuurtjes, was het allemaal net iets leuker geweest. Dat deze film ook om de tien minuten een popliedje ten gehore brengt, doet weinig goeds.

3 sterren.

Na gisteren het geweldige Toy Story 3 te hebben gezien, schoot ook de gedachte van dat nogal matige derde Shrek- avontuur door mijn hoofd. De eerste twee delen met de groene schreeuwlelijk waren verfrissend en erg geestig, maar het kaartenhuis stond redelijk op instorten toen The Third drie jaar geleden werd uitgebracht. Dit in tegenstelling tot die eerdergenoemde derde Pixar film. In Shrek Forever After, het vierde en naar verluidt laatste deel, blijft het kaartenhuis gelukkig ook overeind staan. Maar niet erg overtuigend.

Alle ingrediënten van de reeks zijn terug. Allemaal leuk en aardig, maar over toegevoegde waarde hebben we het dan niet. Een paar geslaagde karakters (met Puss en Donkey voorop) stelen weer de show en met wat lollige bijna slapstick- achtige taferelen en een vlotte soundtrack kom je vrij makkelijk door dat anderhalf uurtje heen. Maar erg veel dat blijft hangen is er niet, er wordt weer overduidelijk binnen de lijntjes gekleurd. Enige bijzondere aan dit project is waarschijnlijk dat men het onbekende crewlid Walt Dohrn een grote rol gaf. Een bewijs dat je niet altijd steracteurs miljoenen op hun bankrekening hoeft te schrijven om degelijk stemwerk te krijgen.

Verder ligt de nadruk bij Shrek Forever After ditmaal minder op de humor, er wordt vooral veel tijd en energie gestoken in het drama (met de nodige moraaltjes, want ons hoofdpersonage moet natuurlijk de nodige levenlessen ondervinden tijdens zijn avontuur) en het spektakel. Dit alles maakt Shrek Forever After zeker geen slecht deel en vermaken kun je je zonder meer, maar een afsluiter van hoog niveau is het niet. En dat had die groene lobbes toch wel een beetje verdiend.

3 sterren.

Mwoah, dit had volgens mij nog wel een stuk slechter gekund. Desondanks is Shrooms de zoveelste cliché 'Amerikaanse tieners in een donker bos worden achterna gezeten en weten niet meer wat echt is en wat niet' film. Wat personages, dialogen en script betreft is dit zo afgezaagd als maar kan en ook de gore en de creaturen in het bos vallen tegen. De film leunt voornamelijk op voorspelbare schrikmomenten en mooie, schreeuwend rondrennende dames.

De uitvoering maakt het gelukkig ietwat beter, met een paar aardige, sfeervolle visuele momenten en een klein handjevol leuk gevonden ideeën. Het is echter jammer dat de makers zich hiervan bewust waren en de trucjes tot vervelens toe blijven gebruiken. Dit maakt Shrooms in combinatie met het redelijk futloze script zeker geen film om in te lijsten. De speelduur van slechts 75 minuten is gelukkig weer een pluspunt.

2 sterren.

Shut In gaat van RTL4- woensdagavonddrama naar oervervelende thriller en eindigt als een knullige rip-off van The Shining.

De titel, poster en trailer van Shut In doen geloven dat we te maken hebben met een spannende en bovennatuurlijke thriller, maar de film is geen van beide. Vooral spanning is ver te zoeken, het eerste half uur van de film biedt niet meer dan zoutloos drama met Naomi Watts die haar man verloren heeft en in een afgelegen huis woont met haar verlamde zoon. Ze woont in de middle of nowhere, maar haar praktijk loopt schijnbaar nog wel goed. Na een slaapverwekkende introductie van alle personages komt Blackburn met zijn eerste ‘spannende’ scène, waarin Mary na een ellenlange opbouw schrikt van een wasbeer.

En zo gaat deze 'thriller' nog even door. Mary krijgt vreemde dromen en visioenen en hoort voortdurend geluiden in huis. Dit resulteert in een tweede akte die gevuld is met shots van Naomi Watts die iets hoort kraken, gevolgd door lange inrijdende shots op deuren die op een kier staan. Af en toe verschijnt er een goedkoop schrikmoment waarbij enkel even flink aan de volumeknop wordt gedraaid, en de boel wordt meestal afgesloten met Watts die wakker schrikt. Een vermoeiend tafereel dat zich blijft herhalen. Ondertussen belt Watts zo nu en dan met de clichematige psycholoog Oliver Platt, die beweert dat Watts in de war is. Blackburn wil dat je als kijker gaat twijfelen of Watts nu aan het doordraaien is. Het kan je als kijker echter aan je reet roesten wat er gebeurd.

In de laatste akte verandert Shut In weer van toon en komt Blackburn met een bespottelijke twist. Hiervoor haalt hij een setje nieuwe genreclichés van stal en toont sequenties die rechtstreeks uit The Shining komen. Het einde wordt enorm gerekt en bepaalde subplots blijken totaal overbodig te zijn geweest. Kennelijk had men moeite om Shut In te rekken tot speelfilmlengte. De kijker heeft vooral moeite om die anderhalf uur door te komen zonder in slaap te vallen.

Recensie: Shut In - schokkendnieuws.nl

1 ster.