Opinions

Aardige komedie met een bijna onvervalsbare Joe Dante sfeer en elementen. Een luchtige komedie met hier en daar een paar horrorelementen, maar niet genoeg om de kleine kinderen erbij weg te houden. Daarvoor is de film sowieso te braaf en kinderlijk, met de nodige val- en struikelpartijen om het jonge publiek te vermaken. Echt hilarisch is The 'burbs eigenlijk nooit, geestig wordt het zo nu en dan, maar het ligt er allemaal toch vaak de dik bovenop. Zeker tegen het einde wil de film nog wel eens uit de bocht vliegen met teveel onzin en te weinig echt leuke grappen. Desondanks heeft Hanks een goede komische timing, dit soort rollen lijken inderdaad goed bij hem te passen.

2,5 sterren.

Erg sympathieke romantische komedie die het gelukkig allemaal net even anders doet en daarmee voorkomt dat dit zo'n boy meets girl story wordt die je na een paar uur al weer bent vergeten. Tegelijkertijd niets revolutionairs of uitzonderlijk, zaken als personages en veel grappen komen rechtstreeks van de checklist voor de standaard romkom. Maar het werkt in (500) Days of Summer, met name door de prima chemie tussen Gordon-Levitt en Deschanel. Verder is dit - ondanks de thematiek van de dieptepunten in een relatie - 95 procent van de speelduur een warme, kleurrijke en vlotte feelgoodfilm.

4 sterren.

Hoge verwachtingen door positieve verhalen kunnen dodelijk zijn voor een film, maar [Rec] was verre van een teleurstelling. Toegegeven; als je het principe en uitgangspunt een beetje kent, valt er al veel te voorspellen. [Rec] kent aardig wat clichés, gaat redelijk volgens het boekje en lijkt in eerste instantie vooral ingevuld met standaard schrikeffecten. En tja, effectieve schrikmomenten zijn best leuk hoor, maar daar heb je nog geen spannende, beklemmende of aangrijpende film mee.

Gelukkig weten Plaza en Balagueró perfect wat ze doen en zetten na een korte introductie een sfeer vanjewelste neer. Op een gegeven moment is de spanning echt om te snijden en zit je als 't ware tussen de personages. [Rec] bevat een flink tempo, een adempauze krijgt het publiek niet. Nee, de kijker moet en zal de nachtmerrie in volle glorie meemaken, tot het angstaanjagende en uiterst briljante slot aan toe. In één woord: Héérlijk.

4,5 sterren.

Ietwat dubbel gevoel bij dit vervolg. [REC] was een uiterst aangename verrassing en in mijn ogen één van de betere horrorfilms van de afgelopen jaren. Bij een vervolg is het dan maar altijd weer de vraag wat daar van over blijft. En enerzijds is [Rec] 2 prima geslaagd. De film zet de spannende en duistere sfeer van de eerste film voort, maar er worden ook veel nieuwe dingen gedaan, waardoor het geenszins voelt als een simpele herhalingsoefening. En zelfs al was dat zo, [Rec] 2 laat zien dat dat ellendige gebouw met zijn vele trappen en donkere kamers nog steeds voor heel wat zenuwslopende momenten kan zorgen. Ook de terugkeer van Niña Medeiros was goed om te zien, ze blijft indrukwekkend.

En toch is [Rec] 2 duidelijk een heel pak minder sterk dan zijn voorganger. En niet alleen omdat de verrassing er wat af is, maar ook omdat het inhoudelijk gewoon minder goed werkt. Vooral omdat de film af en toe een vrij nieuwe toon aanslaat. Zo gaat de film met de priester en de demonen meer op de Evil Dead/The Exorcist toer. Enerzijds logisch dat men in het vervolg hierop verder borduurt om herhaling te voorkomen, maar het is nogal een grote stap. Evenals het feit dat bepaalde dingen enkel in het donker zichtbaar worden. En hetzelfde geldt voor het bijna Looney Tunes- achtige moment met de vuurpijl. Geestig, maar het contrast met het eerste deel is vrij groot. Verder voelde het allemaal stukken minder geloofwaardig. Niet alleen doordat de geïnfecteerden nu kunnen praten, maar ook mede door bijvoorbeeld de functie van de jongeren of het handelen van bepaalde personages. Sowieso leek het een nogal knullig SWAT-team dat het pand naar binnen ging.

Maar goed, ondanks alles voelt [Rec] 2 gelukkig wel fris en tegelijkertijd als een passend vervolg. En eentje die ook nog eens prima vermaakt. En er werden weer aardig wat interessante balletjes opgegooid die het verlangen naar nog een vervolg vrij groot maken. Hopelijk houden Balagueró en Plaza het niveau hoog in de twee aangekondigde sequels. Zo ja, dan kan deze serie nog wel eens uitgroeien tot één van de betere horrorseries. Maar net als bij de meeste reeksen is, op basis van dit eerste vervolg, het cliché 'het origineel is vaak veel beter' wel al van toepassing.

3,5 sterren.

Hoogstwaarschijnlijk had de film veel betere kritieken gehad als het niet was uitgebracht onder de noemer [REC]. Want op wat kleine elementen na is er vrijwel geen link te vinden tussen [REC] Génesis en de eerste twee films. Ik had in eerste instantie gehoopt dat deze derde film prequel- of sequel elementen zou kennen, maar het bleek meer een stand-alone of spin-off te zijn. Met eveneens een compleet andere toonzetting. En dat is wel even wennen.

Nu leek [REC]2 ook al niet op het origineel, met allerlei nieuwe elementen en een andere toonzetting, maar hier wordt een vrij grote sprong gemaakt. Het found footage principe wordt slechts tot de vertoning van de titel gebruikt en ook het genre komedie krijgt veel meer aandacht. Waar [REC]2 af en toe een beetje op Evil Dead begon te lijken, daar lijkt Génesis op Evil Dead 2. Over the top horror, alles met een grote knipoog. In [REC]2 kwamen er soms al van dat soort momenten voorbij, maar hier maakt Plaza er een flink feestje van, zonder zich ook maar even druk te maken over de franchise. Of over logica in het algemeen. We zien wat nieuwsbeelden van eerdere gebeurtenissen, horen iets over een hondenbeet en de demonen zien er in de spiegel allemaal uit als het meisje van Medeiros. Waar ik overigens een wat grotere rol van had verwacht.

Als horror- komedie levert Plaza eigenlijk een alleraardigst filmpje af. Korte speelduur, flink wat over the top gore (toffe scène met die hand blender) en genoeg om je niet te vervelen. Desondanks niet meteen een film voor de liefhebbers van de eerste twee films, maar meer voor fans van een Braindead of Evil Dead 2. Ik denk dus dat met een andere titel deze film wel wat beter ontvangen zou zijn. Een beetje gevalletje Halloween 3: Season of the Witch. Maar goed, het is hoe dan ook met spanning wachten op [REC] 4: Apocalypse, waarin schijnbaar de verhaallijnen van de eerste twee films weer worden opgepakt. Ik ben sowieso erg benieuwd!

3 sterren.

Goed begin. Sterk middenstuk. Dom einde.

Ten eerste fijn dat in een tijd waarin films al tien jaar van te voren worden aangekondigd, deze film 'ineens' verscheen. Net als de marketing van de eerste Cloverfield was dit ook slim gedaan. Je gaat de film zo onbevangen mogelijk in en dat is zeker in het geval van 10 Cloverfield Lane goed, als je als kijker geen idee hebt wat je kan verwachten. Want de film speelt erg sterk met de verwachtingen van de kijker. Het hele spel, waarin je samen met het hoofdpersonage gelooft in én twijfelt aan John Goodmans personage, is erg goed uitgevoerd. Goodman speelt een ijzersterke rol; soms intimiderend, soms sympathiek. Dat levert geweldige suspense op, zeker naar mate de spanning tussen de drie personages in de bunker steeds hoger oplopen. Het is de eenvoud waardoor je geregeld op het puntje van je stoel komt te zitten.

Tot de laatste 15 minuten, waar echt de meest bespottelijke keuzes worden gemaakt. Het einde was prima geweest als Winstead was ontsnapt en een simpel shot aangaf dat Goodman misschien wel gelijk had; een flits in de wolken, een grom of een blik van Winstead. Dat was meer dan genoeg geweest en helemaal in toon met de film. In plaats daarvan verandert de film in de laatste paar minuten ineens in een soort Signs/War of the Worlds van Michael Bay, waarin Winstead vlucht voor Dreamcatcher-achtige wormen en vervolgens als een Chuck Norris met een fles wijn een torenhoog lelijk CGI monster laat ontploffen. Geen idee wie dat bedacht heeft, maar het oorspronkelijke einde voor de film klonk dan toch vele malen beter. Het maakt 10 Cloverfield Lane een sterke, simpele en effectieve thriller, maar helaas met belabberde laatste minuten.

3,5 sterren.

Na Category 6: Day of Destruction en meer van dat soort ongein heb ik me gisteren maar weer eens aan zo'n foute rampen-miniserie gewaagd. Want die blijven, hoe slecht ook, soms nog best amusant. Hoewel ook de amusementswaarde bij 10.5 jammer genoeg nogal wat tegenviel. Het principe is in ieder geval weer als vanouds; dodelijk saaie karakters komen in een aardbeving en moeten overleven. En dus krijgen we uiteraard weer die specialist die alles heeft voorspeld, maar niemand kan overtuigen van haar theorie. En dan heb je uiteraard de drukbezette man, die zijn zoon flink verwaarloost en de dochter die haar vader niet mag. Zouden ze aan het einde van het verhaal bijgedraaid zijn? Het zal mij benieuwen!

Nee, wat dat betreft zijn de belabberde computereffecten meestal het leukste. Want wat is er nou geestiger dan een groep acteurs te zien wegrennen en serieus reageren op een idioot windows 3.11 effectje? Maar goed, de film focust zich niet teveel op de effecten, het gaat meer om de karakterontwikkeling. En dat is jammer genoeg een stuk minder leuk om naar te kijken. Wat dat betreft is 10.5 gewoon een matige miniserie met af en toe wat onbedoelde hilariteit. Ik had eerlijk gezegd nog wel gehoopt dat Ward een redelijke rol zou hebben, maar ook hij had weinig boeiends te doen. Dan Tremors nog maar een keer kijken.

Voor de score haal ik de 0 uit de titel.

De laatste film van de Halloween Horror Night en ik was enigszins blij dat deze film met een paar sterke jump scares kwam, dat wist me nog een beetje wakker te houden.

Helaas dommelde ik na zo'n moment ook meteen weer in, want 11-11-11 was werkelijk alles behalve interessant. De film begint vrij redelijk en zoals gezegd komen er geregeld wat effectieve jump scares voorbij. Vooral die stervende pa weet je af en toe weer prima rechtop in je stoel te krijgen. En af en toe steekt er eens een mysterieuze demon de kop op. Helaas zak je als kijker naar mate de film vordert steeds verder en verder in je stoel. Want waar 11-11-11 begint met vrij interessante materie, op een gegeven moment werkt dat religieuze gezemel behoorlijk vermoeiend en heb je liever dat de film gewoon een keer 'to the point' komt.

Maar naast een hoop saai geneuzel krijg je als kijker nog meer te verduren, want op het einde word je geconfronteerd met een climax waarbij je de mogelijkheid krijgt om je lachspieren goed te trainen. Niet alleen krijgen we een tamelijk belachelijke en vergezochte twist voor de kiezen, maar krijgen we tevens een goed beeld van die mysterieuze demonen die de hele film door ons proberen bang te maken. En dan is het toch behoorlijk geestig als ze stuk voor stuk lijken op Ivan Ooze uit de Mighty Morphin' Power Rangers Movie. Dan kun je nog zo'n serieuze en enge horror willen maken, maar als je zulke bespottelijke zijweggetjes inslaat als 11-11-11, dan gaat je dat echt niet lukken.

2 sterren.

Moest meteen denken aan de film Go toen ik deze film gisteravond zat te kijken. Zowel qua sfeer als qua stijl lijkt de film behoorlijk op Doug Liman's erg vermakelijke film uit 1999. En ook bij 11:14 heb ik echt ontzettend genoten, de film heeft mij geen minuut weten te vervelen. Sterker nog, hij had van mij zelfs nog wel langer mogen duren. Het plot zit erg leuk in elkaar en het verhaal wordt op een geweldige manier verteld. Verder bevat de film uitstekend acteerwerk (een paar uitzonderingen daargelaten), erg leuke personages en een goede combinatie van geweldige montage en muziek. Zelfs de opening credits waren erg leuk gedaan. Uitstekend amusement.

4 sterren.

12 Years a Slave is zeker niet subtiel, maar had heel veel erger gekund in de handen van een andere regisseur. Als - noem maar wat - een Spielberg. De aanpak van Steve McQueen zorgt voor een intense en zware film met af en toe een paar ijzersterke keuzes. Die paar lange shots die de film heeft (van Platt die nog aan het touw hangt of de zweepslagen) geven de film iets unieks en dat werkt het beste. McQueen weet te voorkomen dat het allemaal te geromantiseerd overkomt, ondanks dat zijn film wel grotendeels volgens het boekje verloopt. Grootste minpunt van de film is het casten van de grote namen. Ejiofor en Nyong'o doen uitstekend werk, maar ineens Pitt tegenkomen werkt niet echt best. Een onbekende acteur had in die rol veel meer toegevoegd. Enkel bij Fassbender had ik geen problemen, maar die speelde dan ook echt fenomenaal.

3,5 sterren.

Sterk. Het verhaal van Aron Ralston is al intrigerend op zich, maar gelukkig hebben we voor de verfilming ook nog eens te maken met Danny Boyle. Zoals bij al zijn werk zorgt Boyle voor die sterke audiovisuele kant; van de soundtrack tot de visuele hoogstandjes, van de aangrijpende hallucinaties tot de intensiteit van het amputeren van zijn arm (dat geluid bij die zenuw, perfect!). Het hele plaatje klopt en, zelfs tegen mijn verwachting in, werkt het ook. De film is bijzonder kleurrijk en vlot, maar tegelijkertijd verre van een hap-slik-weg maaltje. Maar ondanks de visuele pracht is het toch vooral een film waarin Franco de sterren van de hemel speelt met een ijzersterke rol. Voor zowel meneer Ralston als voor mij was dit een hele zit. Voor mij alleen in zeer positieve zin.

4 sterren.

Een standaard spookfilm, die vrij aardig begint, maar de boel op een gegeven moment nogal lijkt kwijt te raken. Momenten met de man aan de overkant van het gebouw of de wekkerradio werkten prima; lekker simpel, maar toch spannend. Vervolgens raast de film echter door met grootse special effects en allerlei poespas dat zelden werkt. Jammer, meer eenvoud had 1408 veel goed gedaan. Verder is Cusack op de dramatische momenten niet bepaald sterk en ook jammer dat Samuel L. Jackson die rol moest spelen. Commercieel gezien ongetwijfeld een goede move, maar het leidt eigenlijk enkel af. Verder is dit gewoon een redelijk filmpje, maar bijzonder wordt het echt nergens.

3 sterren, vooral voor het begin.

Het is een - vrij logisch - gegeven dat een film na steevast overal te worden neerzet als ‘grandioos meesterwerk’ tegenvalt. Dat lijkt bij mij zeker het geval bij 1917, een film waarvan ik achteraf me afvraag wat er nu zo geweldig aan was. Akkoord, technisch gezien worden wat interessante dingen gedaan en niets aan 1917 is slecht gedaan, zeker niet. Maar ook kwam wat mij betreft maar weinig ver boven het gemiddelde uit. Het is een verzorgde oorlogsfilm waarin Mendes vooral technisch wat hoogstandjes uithaalt door alles te laten lijken op één shot - of eigenlijk twee. Sure, daarmee voel je alsof je als kijker dichtbij de personages bent, maar het trucje voelt hier en daar ook een tikkeltje geforceerd en lijkt soms veel belangrijker te zijn dan de inhoud. Sowieso staat het script op een lage plaats van belangrijk, de film zal niet snel worden onthouden vanwege diens hoogstaande scenario. Twee mannen onderweg in de natuur met een belangrijke missie. Je zou de film een soort duistere remake van Return of the King kunnen noemen.

Er zijn wel wat punten waar Mendes wat mij betreft betere keuzes had kunnen maken. Zo voelt het alsof hij met zijn film een realistisch en rauw beeld van de oorlog wil schetsen. Daarom had ik het veel sterker gevonden als hij geen gebruik had gemaakt van muziek. Maar in plaats van enkel geluid van vogels en het wandelen door de modder wordt de film opvallend vol gestopt met de meest generieke filmmuziek van Thomas Newman, die ons precies vertelt wat we moeten voelen. Erg jammerlijke keuze, bij deze film was het compleet ontbreken van filmmuziek een enorme meerwaarde geweest. Verder snap ik ook totaal niet de keuze om bekende acteurs belangrijke bijrollen te geven. Ik verwacht niet dat iemand deze film is gaan kijken vanwege een Colin Firth, Mark Strong of Benedict Cumberbatch (en zo ja, dan zijn ze waarschijnlijk enorm teleurgesteld in de grootte van hun rol), dus waarom er geen minder bekende koppen gecast zijn is mij volstrekt onduidelijk. Hun aanwezigheid voegt niets toe en is vooral afleidend. Geen van hen levert overigens verbluffend acteerwerk, maar de twee hoofdrolspelers doen het prima. Alsnog komt het beste stukje acteren wat mij betreft van Richard Madden die vecht tegen de tranen als hij het nieuws van zijn broer hoort. Die voelde ik wel. Helaas in tegenstelling tot de rest.

3 sterren.

The Fast and the Furious was naar mijn mening nog best te doen, maar dit vervolg vond ik maar niets. Een erg slecht plot, zeer zwak acteerwerk van eigenlijk alle castleden en alles was me toch even ontzettend voorspelbaar. Het enige positieve wat ik op dit moment kan bedenken is dat bepaalde special effects redelijk in orde waren en de film op sommige momenten nog een klein beetje wist te vermaken. Maar verder was dit vervolg behoorlijke prut.

2 Fast. 2 Furious. 2 héle kleine sterren.

Vermakelijk filmpje met een lekker simpel onzin- verhaaltje en een hoop amusante knullige momenten. De film komt wat moeizaam op gang (mede door nogal wat houterig acteerwerk), maar heeft op een gegeven moment de smaak wel te pakken. Zodra de Ymir aan het huishouden gaat, kijkt de film heerlijk weg en bevat een aantal schitterende effecten.

Vooral het gevecht met de olifant zag er erg goed uit. Alleen had het irritante olifanten- geschreeuw dat het beest uitkraamt wel ietsjes minder gemogen, dat zat op bepaalde momenten nogal dicht tegen de irritatie- grens aan. Maar verder lekker amusant, dit. Ik ben in ieder geval overtuigd; ik wil meer werk van Harryhausen zien!

3 sterren.

Compleet bespottelijke pulpfilm, deze remake van Two Thousand Maniacs! van regisseur Herschell Gordon Lewis. De opening van de film, met wat studenten die les krijgen van Peter Stormare in een mini-bijrol, zet al de toon; de film probeert heel hard grappig te zijn, maar is vooral vervelend als het komisch moet zijn. De hoofdpersonages zijn wat irritante tieners, die rechtstreeks uit een American Pie direct-to-video sequel zijn komen lopen. Ze zijn hitsig en dom en komen daardoor steevast in de problemen. Ze komen in een klein plaatsje terecht vol met overacterende heikneuters in tuinbroeken en smerige shirts. Behalve de dames, die zijn stuk voor stuk appetijtelijk en verleiden de hitsige mannen. Dat alles is enorm karig en grotendeels onleuk. Maar toch heeft 2001 Maniacs zijn charme.

Die charme zit ‘m deels in de gore, die is heerlijk overdreven. Personages worden aan stukken gescheurd en op zeer cartooneske en bloederige manier van kant gemaakt. Het zijn die momenten waarop de film wél vermakelijk wordt. Het blijft allemaal kinderachtige onzin, maar de liters bloed en gore geven de film dat beetje extra. Er wordt niet geprobeerd de film eng of spannend te maken. Een ander hoogtepunt is Robert Englund in een fijne over de top hoofdrol. Hij mag weer flink schmieren als de over de top burgemeester van het dorpje en dat doet ie goed. Hij is de enige in de cast die een indruk achterlaat. Alle castleden lijken gelukkig te weten in wat voor film ze zitten, dus karakterontwikkeling of serieuze subplots blijven ons bespaard. Voor wie geen problemen heeft om 80 minuten naar een ranzige aflevering van Looney Tunes te kijken, is dit zo slecht nog niet. Maar verwacht ook geen vleugje meer dan dat; wie meer dan wat puberale, bloederige onzin hoopt te zien, komt zeer bedrogen uit.

Vooruit, 2,5 sterren.

Als tiener, voornamelijk geïnteresseerd in monsterfilms en explosies, zag ik deze film voor het eerst en ben waarschijnlijk tig keer in slaap gevallen. Het zou één van de beste films aller tijden moeten zijn, maar ik zag vooral een vage klotefilm, zo traag als dikke stront door een nauwe trechter.

Vele jaren later sleepte mijn collega - groot fan van de film - me onlangs mee naar een 70MM vertoning bij EYE in Amsterdam. En net zoals films die je in het verleden goed vond ineens kunnen tegenvallen, daar kunnen films die je vroeger niets vond je plots erg bevallen. Want 2001: A Space Odyssey blijft mijn inziens enorm traag, maar ditmaal kwamen de beelden van de 'dansende ruimteschepen' beter over. Het had een bijna hypnotiserend effect. En hoe oud de film ook is, de film ziet er werkelijk práchtig uit en voelt op opvallend weinig vlakken gedateerd; iets wat je met een scifi uit de jaren 60 wel zou verwachten. Sterker nog, sommige special effects en sequenties zien er beter uit dan wat we tegenwoordig met CGI te zien krijgen. De ingenieuze cameratrucjes en het oog voor detail laten in deze film vooral zien hoe geniaal de perfectionist Kubrick op visueel vlak was.

Alsnog heb ik de gewoonte om op zoek te gaan naar een begrijpbaar narratief. 2001: A Space Odyssey bestaat uit drie delen en elk deel heeft wel iets van een plot, maar Kubrick serveert geen hapklare brokken. Het meest rechtlijnige onderdeel - Bowman en Poole en de supercomputer HAL - is dan ook mijn favoriet. Met opvallend weinig middelen - en geluid - weet Kubrick dit segment retespannend te krijgen. In het allerlaatste deel slaat Kubrick weer de andere kant op en is het duidelijk waarom de film destijds door liefhebbers van acid tof gevonden werd. Dat was voor mij een paar stappen te ver en dat segment (met landschappen met een goedkoop kleur-effectje erover) duurde me allemaal ook te lang. Maar het gedeelte met HAL is ijzersterk. 2001: A Space Odyssey is beeldschoon en voor een deel erg interessant, maar je moet er even geduld voor hebben. In mijn geval zo'n vijftien jaar.

4 sterren.

2012, dat moet zo'n beetje één van de duurste komedies ooit zijn.

De film springt het eerste half uur van de hak op de tak om de bordkartonnen karakters aan ons voor te stellen. De meest nutteloze scènes komen voorbij en als kijker wacht je met smart wanneer de special effects het gaan overnemen. Gelukkig drukt iemand, na een hoop flauwe grappen en sentimenteel gezeur over dat gezinnetje, eindelijk Shift+Disaster+Enter op zijn toetsenbord en beginnen de special effects. Leuk. Mooie effecten. Ziet er goed uit. En eventjes ben je best onder de indruk van wat ze tegenwoordig allemaal kunnen.

Maar na een tijdje gaan ook die special effects vervelen. Dat moeten de makers ook gedacht hebben, want we schakelen vervolgens over naar As the World Turns; emotioneel afscheid nemen van je vader, vreemdgaande echtgenoten, een president met een emotionele toespraak, je kleinkind voor het eerst aan de telefoon spreken, ontdekken dat je altijd een slechte vader was, je kleine hondje redden, de nieuwe geliefde van je ex accepteren, relatietherapie ... En ondertussen sterven doodleuk miljarden mensen op de planeet Aarde. En één iemand in een kleine bioscoopzaal.

Nu is dergelijk drama misschien onvermijdelijk in een film als dit, maar het is moeilijk om überhaupt mee te leven met de personages als je tegelijkertijd de meest irritante humor in je film stopt. James Bond- taferelen met een uit elkaar scheurende snelweg of de meest absurde oneliners op bepaalde momenten. Sterker nog, de hele film bestaat praktisch uit foute oneliners. En met klap op de vuurpijl is er die Russische zakenman. Serieus, dit was zonder twijfel het meest belachelijke dat ik ooit in een film ben tegengekomen. Wie verzint zoiets? Waren Emmerich en Kloser totaal bezopen en zo stoned als een garnaal toen ze besloten die vent toe te voegen? Ik hoop het voor ze. Oh ja, en Arnold Schwarzegenegger? Moest dat grappig zijn?

Wat blijft er uiteindelijk over om van te genieten? Juist, de special effects. En zoals gezegd, ze zien er prima uit; de film bevat een aantal redelijk overdonderende momenten. Jammer genoeg zien andere delen in de film er weer totaal slecht uit. Geen idee waarom, maar op bepaalde momenten in de actie (zeker tegen het einde) leek de film ineens gefilmd met zo'n camera waar men vaak 'the making of' mee draait. Misschien lag het aan mij, maar ik vond het er echt niet uitzien.

Al met al heeft Roland Emmerich met 2012 zich opnieuw bewezen in het creëren van grote special effects blockbusters. Maar waarom kan er dan niemand even een fatsoenlijk script schrijven? Wat dat betreft is de film niets meer dan een dure versie van matige, lachwekkende miniseries als Earthquake 10.5 of Category 6: Day of Destruction. Emmerich mag dan zijn grote magnum opus hebben willen afleveren, maar imo is zijn 2012 een miskleun van jewelste.

1 ster.

Waarschijnlijk omdat ik de oorspronkelijke serie nooit gezien heb, heb ik er totaal geen problemen mee dat dit een komedie is. En kijkend naar deze film, puur als komedie, is 21 Jump Street toch echt wel heel veel beter dan de gemiddelde high-school tienerfilm, zoals hij hier veel wordt genoemd.

Vond het in ieder geval een ontzettend geestige film. De makers nemen de film (en het hele genre) op veel vlakken heerlijk in de zeik en de film heeft een hoge grapdichtheid, met evenveel ruimte voor zelfspot en sarcasme als fysieke humor en slapstick. Hill was voor de verandering weer eens echt geestig en heb me verbaasd over Channing Tatum, die ook een geweldige rol speelt. Qua plot of karakters is 21 Jump Street wellicht nergens vernieuwend, maar al met al komt deze vlotte en goedgemaakte komedie toch verfrissend over. Bijzonder vermakelijk.

4 sterren.

Slimme zet van de makers om deze reeks dusdanig over de top en zelfbewust te maken. Op komische wijze maakt men duidelijk dat vervolgfilms praktisch altijd herhalingsoefeningen zijn (wie het levende bewijs wil, zie The Hangover- reeks) en daarna laat 22 Jump Street zien dat een herhalingsoefening niet altijd iets slechts hoeft te betekenen. Zeker niet als je voorganger de komische verrassing van het jaar was. De film doet inderdaad veel van hetzelfde, maar blijft daarnaast genoeg vernieuwen en ook de sterke grappen blijven komen. Soms lekker fout, soms voorspelbaar en soms compleet random, maar altijd op de juiste toon.

Hill en Tatum hebben een prettige chemie en ik blijf het verrassend vinden dat Tatum veel meer is dan een mooiboy- modelletje en op sterke wijze een komische rol als dit aankan. Verder is het natuurlijk altijd een schot in de roos om Peter Stormare als over de top bad guy te hebben. Al met al is deze film - evenals diens voorganger - toch echt vele malen beter dan de gemiddelde high-school tienerkomedie. En al helemaal beter dan andere zogenaamde komedies van de laatste tijd, als de troep van Seltzer and Friedberg. Maar akkoord, elke film komisch goud in vergelijking met Seltzer en Friedberg.

3,5 sterren.

Indrukwekkende en intrigerende film, die het vooral moet hebben van een aantal grote natuurtalenten op het gebied van acteren. Norton, Cox, Hoffman en Pepper laten geweldig werk zien en weten perfect te overtuigen. Met name Norton laat met 25th Hour weer op wonderbaarlijke wijze zien wat hij waard is. Verder is het verhaal prima uitgewerkt, Mr. Lee zorgt ervoor dat de kijker zich geen seconde verveelt. Daarnaast ziet zijn 'joint' er goed en verzorgd uit.

4 sterren.

Geestig om te bedenken dat er zo’n ophef was over rennende zombies in Dawn of the Dead rond 2004, terwijl Danny Boyle hier bewijst dat rennende geïnfecteerden minstens zo spannend kunnen zijn. Wellicht was de oplossing door het simpelweg geen zombies te noemen, maar eigenlijk is 28 Days Later in alles verder gewoon een zombiefilm, zij het met een paar andere regels. Iedereen die de eerste aflevering van Frank Darabonts The Walking Dead zag, ziet veel overeenkomsten met 28 Days Later, die serie en deze film starten vrijwel identiek; man wordt wakker in een ziekenhuis en treft een hoop rotzooi en leegte aan. Die leegte wordt hier erg sterk neergezet door Boyle, de straten van London zijn indrukwekkend.

Ondanks die indrukwekkende shots moet 28 Days Later het niet zijn visuele pracht hebben, de film oogt duidelijk geschoten met een vrij goedkope camera. De film bevat ergens ineens een shot van een bloemenveld en dat is net een schilderij - maar dan niet in de positieve zin. Ergens past het grauwe stijltje wel bij de film. Maar het is vooral fijn dat Boyle een paar goede acteurs en een rits enorm spannende scènes in petto heeft, waardoor je amper afgeleid bent van de lelijkheid. Qua spanning zit 28 Days Later in ieder geval goed, de sprintende geïnfecteerden - Boyle schijnt vooral atleten gecast te hebben - maken veel goed. Ergens rond de derde akte voelde ik de boel soms een tikkeltje inkakken, maar die momenten zijn eigenlijk verwaarloosbaar. 28 Days Later staat na al die jaren gelukkig nog steeds als een huis.

4 sterren.

28 Days Later op standje 11.

Dat krijg je ook als je film vol zit met hysterische sprintende geïnfecteerden, dan kan het er hard aan toegaan. Dat wordt al meteen duidelijk aan een sensationele openingsscène. Tijdens de actie lijkt het alsof de cameramannen de camera steevast overgooien, terwijl een editor aan de cocaïne de boel in elkaar zet. Normaliter ben ik niet zo’n liefhebber om actie zo te zien, maar in 28 Weeks Later werkt het wel goed, alles wordt op wonderbaarlijke wijze nog best helder in beeld gebracht, ondanks de enorme chaos. Vervolgens neemt de film de nodige adempauzes, maar gelukkig weet Juan Carlos Fresnadillo steeds vrij makkelijk en snel de spanning weer op te voeren. Het ietwat standaard script met iets teveel typische, voorspelbare momenten zorgt dat 28 Weeks Later een uitstekend vervolg is, maar niet boven de eerste film uitstijgt. Ondanks dat de film visueel wel interessantere dingen doet dan zijn voorganger. Maar goed, 28 Weeks Later is dan ook niet gefilmd met een aardappel.

3,5 sterren.

Jammer. Dat is het woord dat vooral in m’n hoofd spookt. Het is een beetje sneu om te zien dat Rob Zombie zo relatief vroeg in zijn carrière al voelt als een artiest die op successen uit het verleden wil leunen en daar vrij hard in faalt. Het zal ook wel vermoeiend zijn om steevast te moeten horen dat je beste film uit 2005 dateert en dat al je andere films in zekere mate worden neergesabeld. Althans, positieve reacties als die hij heeft gekregen voor zijn - oprecht geweldige - The Devil’s Rejects - is even geleden. En nu keert Zombie terug met een vervolg op zijn eerste twee films. Dat is meteen al een lastige klus, want zijn Devil’s Rejects had een fantastisch einde. Hoe kom je daar nog overheen? Niet, zo blijkt.

Iets waar Zombie niets aan kon doen, maar wat wel erg jammer is voor de film is de gezondheid van Sid Haig. De acteur is inmiddels overleden en kon voor 3 From Hell maar een paar minuten beeld opnemen. En je mist hem duidelijk in de film. Om dat te compenseren introduceert Zombie een nieuwe Firefly; gespeeld door Richard Brake, waar Zombie veel vaker meer werkte. Geen verkeerd acteur, maar in deze rol voel je toch de hele tijd dat hij er niet hoort. Dan kan Zombie er nog zoveel dialogen bij gooien over dat hij nieuw is en niemand hem kent, het blijft lastig om ineens mee te gaan met een personage dat we nooit eerder zagen. Daarnaast is deze broer niet een bijster bijzonder figuur, het is de zoveelste vloekende redneck met een vieze baard. Het was fijner geweest als hij niet zo ontzettend op Otis lijkt, maar Zombie heeft het sowieso niet zo op variatie in zijn personages.

Verder denk je altijd dat een laat vervolg als dit pas komt als er een écht goed verhaal is, waar de personages voor móeten terugkeren. Maar ook dat ontbreekt volkomen bij Three From Hell, er lijkt inhoudelijk geen enkele reden te zijn waarom we dit verhaal nog moeten zien en het verhaal niet bij The Devil’s Rejects mocht eindigen. In het kort: Otis en Baby ontsnappen en gaan naar Mexico. En in dat summiere uitgangspunt probeert Zombie heel veel te herhalen uit zijn vorige film. Was Devil’s Rejects nog een wereld van verschil ten opzichte van de eerste film - House of 1000 Corpses - daar doet Zombie voor de derde film in de trilogie een herhalingsoefening. Oftewel; Sid Haig herhaalt zijn ‘stotter’ zin, Otis begint praktisch elke zin met ‘I am …’ en onder een mopje jaren 60 muziek zien we moorden die worden gepleegd. Het moment dat een stel wraakzuchtige moordenaars het hotel bestormen om wraak te nemen op onze hoofdpersonages is bijna letterlijk uit The Devil’s Rejects overgenomen.

Dat wil zeggen; Rob Zombie neemt veel over, maar doet alles een stuk minder sterk. Vooral visueel is de film een heel stuk minder. Weg zijn de sfeervolle shots, Zombie gebruikt hier bijna enkel close-ups met een voortdurend schuddende camera. Hoe fijn ik ‘m ook vind als acteur, ik was op een gegeven moment wel klaar om telkens de neusharen van Bill Moseley te kunnen tellen. Dat het er verder allemaal groezelig en smerig uitziet hoort bij de stijl van Zombie, maar het ziet er ook enorm goedkoop uit en dát kan niet de bedoeling zijn geweest. Alsof Zombie slechts twee huiskamers ter beschikking had. Three From Hell voelt als zo’n snel in elkaar geflanst vervolgje dat een jaar na een succesfilm is uitgepoept. Alleen liet Three From Hell dan 14 jaar op zich wachten. En het moge duidelijk zijn, dat wachten was geenszins de moeite waard.

2 sterren.

Vroeger grijs gedraaid, maar zelfs bij een herziening blijkt dit nog best mee te vallen. Voorspelbaar, maar geen onaardig vervolg op Three Men and a Baby, wat overigens ook niet meer dan een redelijke familiekomedie was. Hoogstaand of hilarisch is het allemaal nergens, maar de drie mannelijke hoofdpersonen weten nog voor wat amusement te zorgen. Dit in tegenstelling tot Travis, die blijft erg irritant.

2,5 sterren.

Bijzonder vervelende familiefilm, enkel leuk voor de allerkleinste kijkers. Acteurs die zo overduidelijk grappig willen zijn dat het gewoon pijn doet en taferelen en personages waar de schrijvers van Ernst, Bobbie en de Rest zich nog voor zouden schamen passeren in hoog tempo de revue. Dat jongste jochie was het toppunt van vervelend, ik vind het nog knap dat mijn ogen nog in mijn oogkassen zitten. Voor kinderen beneden de zes jaar misschien nog best te doen, voor ouders of andere meekijkende slachtoffers een hele zit.

1 ster.

Had sterk m'n twijfels hoe zo'n testosteron-bom nu interessant zou kunnen zijn. Maar 300 is toch een heel stuk vermakelijker dan ik dacht. Inhoudelijk is het verre van bijzonder en je verwacht dat een film met voornamelijk actiesequenties erg leeg voelt, maar 300 is tot de nok toe gevuld met vorm en dat compenseert hier wel. Ik had verwacht dat een CGI feest van twaalf jaar geleden vrij gedateerd zou aanvoelen, maar het ziet er nog steeds verrekte goed uit. Na zijn regiedebuut Dawn of the Dead kan Zack Snyder hier helemaal los met slow-motions en versnellingen en extreme kleuren. Stijlelementen die in zijn latere superheldenfilms maar mager werken, komen hier perfect tot hun recht. Je zou 300 aan de muur kunnen hangen en je hebt een schilderij van anderhalf uur. Een uiterst gewelddadig schilderij, dat wel.

Het werkt ook bevorderlijk in een film als dit dat niet alle personages maar inwisselbare figuren zijn. Butler is een sterke hoofdrolspeler en ook een Michael Fassbender in één van zijn eerste filmrollen is uitstekend. Heel veel diepgang hoef je niet van deze personages te verwachten, maar ik verbaasde me dat ik niet de hele film zat te denken 'wie is dat nu ook alweer?'. Wel weer een matige keuze dat men juist voor de rol van de verteller voor David Wenham kiest, de man die altijd klinkt alsof z'n neus enorm verstopt zit. Tussen de gevechtsscènes door gebeuren er wat kleine dingen rondom de koningin en wat ander gedoe, maar wie interesseert dat? Duurde alsnog te lang, in die tijd dat Dominic West stond te ouwehoeren had men ook gewoon één of twee extra knokpartijen in slowmotion kunnen proppen. Dat was waarschijnlijk leuker geweest, want de gevechten en actiescènes zijn de hoofdrolspeler, zeker op de momenten dat de film het allemaal ook niet al te serieus neemt. Op de iets te serieuze momenten wordt de film ook meteen een tikkeltje kitscherig. Zulke dramatische momenten leken soms wel een Côte d´Or reclame.

3,5 sterren.

Ach, ik vond dit al met al toch een erg vermakelijk filmpje. Plot is niets bijzonders, maar wordt op een prima manier gebracht. De vlotte vertelstijl en montage doen de film in ieder geval veel goeds. Verder een hoop uitstekende rollen, zowel de hoofdrollen als de kleine bijrolletjes (Haden Church, Lovitz, Slater, Cox). Verder gewoon niet een film om serieus te nemen, maar als geestig popcornvermaak met dik aangezette rollen en over-the-top actie weet het prima te vermaken.

Kleine 3,5 sterren.

Zware kost.

4 Months, 3 Weeks and 2 Days is een zware, trage en zelfs deprimerende film over twee hartsvriendinnen in het Roemenië van de jaren '80. Regisseur Mungiu heeft realisme duidelijk hoog in het vaandel staan en door het natuurlijke spel van de acteurs en zeer effectieve camerawerk van Oleg Mutu slaagt hij er zeker in, de film voelt bijna als een documentaire. Lange shots, af en toe handheld, af en toe wordt de camera voor een lange tijd niet tot nauwelijks aangeraakt. En dan ook nog eens geen muziek gebruiken. Als kijker voelt het daardoor alsof je er bij bent en dit grijpt je meteen naar de strot. Een aangename kijkervaring is het dan ook niet, maar intrigerend des te meer.

Het moge duidelijk zijn dat de film niet erg toegankelijk is. Zit je namelijk niet snel in het verhaal, dan kan het een vrij vervelende zit worden. Wat dat betreft is 432 pure arthouse; Mungiu kauwt niets voor, legt niets uit en begint midden in het verhaal te vertellen en vertikt het om tijdens zijn verhaal ook maar één personage echt uit te diepen. Met andere woorden; óf de kijker identificeert zich meteen met de karakters en leeft tot de bijzondere slotscène met ze mee, óf hij of zij blijft na 100 lange en saaie minuten met een nogal ontevreden gevoel zitten.

Hoe dan ook, blij of opgewekt ga je je niet voelen als de eind-credits opduiken.

Nee, vond dit nu niet bepaald hilarisch. Hier en daar had de film best zijn charme, maar kan me niet voorstellen dat ik deze film over een paar maanden nog voor de geest kan halen. Paar geestige scènes gezien, maar het is toch vooral een nogal voorspelbaar zooitje met wat matig acteerwerk en weinig echt grappige momenten.

2,5 sterren.