Opinions

Aangezien dit één van mijn eerste kennismakingen was met Lynch was ik redelijk verbaasd toen ik dit zag. Bizar werkje, wat ik eigenlijk niet goed plaatsen kon. Erg sfeervol was het wel. De prachitge muziek en de mooie schaduw en licht effecten zijn schitterend en de film heeft een heerlijk creepy sfeertje en is tegelijkertijd ook nog best geinig.

Jammer is wel dat dit alles in de eerste tien á vijftien minuten duidelijk is. Daarna begint het alles nogal te vervelen, want het is niet zo'n geweldige truc dat het 50 minuten lang sterk blijft. Ik had het na een tijd in ieder geval wel gezien. Want hoewel het sfeervol, bijzonder en gestoord is, echt gefascineerd ben ik ook weer niet. Desalniettemin toch erg benieuwd naar de rest van Lynch' werk.

Iets boeiender dan Cronenbergs vorige film. Die twee films hebben veel overeenkomsten; een hoop smerigheid, veel naakt en Joe Silver. Het acteerwerk is hier al iets beter, hoewel hoofdrolspeler Frank Moore niet best is. Er wordt vaak opgemerkt dat Cronenberg zich hier heeft laten inspireren door Night of the Living Dead, hoewel ik de film meer vind lijken op die andere film van George A. Romero, The Crazies. Rabid begint vrij veelbelovend, maar gaandeweg wordt het allemaal steeds iets meer hak-op-de-tak en gaat het kabbelen. Anderhalf uur is hier toch net iets te lang. Maar op bepaalde momenten is Rabid boeiend en leuk gedaan. Marilyn Chambers blijft een leuke verschijning, in een wereld met schijnbaar vooral een hoop vieze mannetjes. Soms is Rabid, net als Cronenbergs vorige film, vrij knullig in de uitvoering, zeker rondom bepaalde actiescènes. Maar Rabid is verder op veel fronten al een behoorlijke verbetering ten opzichte van die sekszombies uit Shivers.

3 sterren.

Redelijke, maar erg standaard en moralistische familiefilm. De film is redelijk leuk gemaakt en is van tijd tot tijd best grappig. Vooral de pelikaan (ingesproken door Joe Pantoliano) en de twee vliegen zorgen voor wat amusante scènes. Toch blijft Racing Stripes een erg standaard kinderfilm en natuurlijk zo voorspelbaar als de pest. Voor de kleintjes is de film waarschijnlijk ontzettend leuk, maar de iets meer volwassen kijker/filmliefhebber zal het moeten doen met een aantal vermakelijke knipogen naar andere films en hier en daar wat redelijk leuke ongein.

2,5 sterren.

Erg aardige Scorsese met een prima sfeer en uitstekende vertolkingen. Vooral De Niro laat zich hier van zijn beste kant zien. Verder een paar memorabele scènes, vooral voortreffelijk in beeld gebracht. Het ziet er allemaal stijlvol en tot in de kleine puntjes verzorgd uit. Des te jammer dat de film mij persoonlijk niet overal wist te boeien en nogal wat momenten op het punt stond in te zakken. De vertolkingen en visuele aspecten waren prima, ik had allen iets minder met de vertelling.

3,5 sterren.

Raiders of the Lost Ark is zo'n avonturenfilm die ook vandaag de dag nog staat als een huis. Vooropgesteld door het hoofdpersonage, op sterke wijze vertolkt door Harrisson Ford. Indiana Jones is een perfecte held; vaak stoer in zijn heldhaftigheid, maar tegelijkertijd verre van perfect, hij maakt fouten, kan lekker mopperig zijn en is verre van tactisch in zijn woorden en daden. Spielberg opent zijn film spectaculair met een memorabele sequentie (één van de hoogtepunten van de film, dat begin), maar laat gelukkig de film op dat niveau doordenderen. Veel tijd voor pauzes neemt men niet, de film springt van actiesequentie naar actiesequentie, elk voorzien van een sterke mix van spektakel en humor.

Qua toon is het bewonderenswaardig hoe Spielberg knullige slapstick weet te combineren met bijna horror-achtige taferelen en zorgt dat het werkt. Soms is de film flink gewelddadig en soms heerlijk gruwelijk - met name richting het einde. Maar tegelijkertijd is de film voor een groot deel een live-action versie van de Looney Tunes. Lekkere overdreven typetjes (fantastisch moment als die nazi met leren jas die kleerhanger in elkaar zet), een heel scala aan val- en knokpartijtjes, compleet met piepschuimen rotsblokken en uiteraard overal slangen en spinnen. Niet alle grappen slaan aan en soms is het wat aan de knullige kant, maar Raiders of the Lost Ark is rasechte entertainment met een hoofdletter E. Daarnaast heel fijn dat Karen Allen een leuke rol speelt, de vrouwenrollen in dit soort films zijn vaak niet zo best. Zie als bewijs het vervolg op deze film, Temple of Doom.

4 sterren.

Raising Arizona stond sinds ik 'm de eerste keer zag bij mij te boek als één van de minste films van de Coen broers. Maar goed, zelfs de minste Coen productie is nog ver bovengemiddeld. En ook Raising Arizona is een sterk staaltje filmmaken. De film bevat een uitstekend scala aan typetjes en bijpassende vertolkingen en ook qua cinematografie en art-department is de film op en top. De film kent een aantal heerlijke en sterke momenten, maar als geheel voelt de film wat minder sterk aan. Vermakelijk is het voor de volle honderd procent, maar in plaats van de echte scherpe randjes en subtiele humor is er hier iets meer plaats voor de chaos en hysterie.

Wat dat betreft bevat Raising Arizona alle Coen ingrediënten, maar het geheel is niet zo sterk als het indrukwekkende werk waar de gebroeders na deze komedie uit '87 mee kwamen. En hopelijk nog lang mee zullen komen. Desondanks uitstekend vermaak. Met trouwens als grote hoogtepunt de Randall 'Tex' Cobb bounty hunter en, vooral, de oude man van het winkeltje en die baard bij de bank.

3,5 sterren.

Wat een rommeltje. M'n verwachtingen waren enigszins hoog met de namen van De Palma en Lithgow, maar vond dit toch net iets te vaak een vrij knullige film. Een knullige film, die wel een paar sterke scènes bevat, overigens. Want daar is De Palma goed in, een paar memorabele scares of shots fabriceren. De wakker wordende vriendin in het ziekenhuis was bijvoorbeeld erg sterk uitgevoerd, De Palma heeft duidelijk gevoel voor opbouw van zo'n moment. Maar effectieve momenten worden afgewisseld met behoorlijk suffe onzin als plotselinge voice-overs of vrij geforceerde en tamelijk kinderlijke dialogen en keuzes. Zo'n Cain in z'n leren jasje en zonnebril is wel een beetje een dom figuur. Lithgow is een prima acteur, maar is op bepaalde momenten veel te clownesk om nog intimiderend over te komen. Het is best vermakelijk om naar te kijken, maar het maakt Raising Cain niet tot een intrigerende of spannende rit. Meer een hobbelig tochtje met hier en daar een tamelijk amusante bocht.

2,5 sterren.

The Rock in een soort bombastische remake van Mighty Joe Young. Ik weet eigenlijk niet waarom ik deze film niet in de bioscoop heb gezien, want dit is bij uitstek voer voor het grote scherm. Niemand verwacht met deze premisse waarschijnlijk een kwalitatief hoogstaande film, maar Rampage is stiekem toch alleraardigst. Zeker als je de films vergelijkt met - bijvoorbeeld - de recentelijke Godzilla films, dan doet Rampage toch een paar dingen een heel stuk beter. Vooropgesteld is de actie enigszins overzichtelijk. Dit soort films leunt vaak hevig op close-ups met trillende camera’s en montages van hooguit één seconde per shot, maar dat valt in Rampage alles mee. Hoewel echt sterke actiescènes - zoals onlangs in het vergelijkbare Kong: Skull Island - helaas uitblijven. Op spektakel komt de film met niets wat we nog niet eerder en beter hebben gezien, máár het feit dat het gewoon netjes en verzorgd spektakel is, vind ik al een pluspunt. Zegt misschien ook veel over veel recente monsterfilms.

Waar de film echt wel onderuit gaat is op het gebied van het drama. The Rock is een charismatische vent en speelt z’n rol erg aardig. Zet tegenover hem een even charmante Jeffrey Dean Morgan en je krijgt taferelen van twee mannen die met hun lekker smerige grijns nog vermakelijker zijn dan het spektakel van een uit de kluiten gewassen gorilla in gevecht met een ander reuzenbeest. Maar Naomie Harris krijgt de meest inwisselbare rol uit haar carrière en moet The Rock aan het nadenken zetten waarom hij toch niet zo van mensen houdt. Terwijl de vioolmuziek steeds harder klinkt gaat de film voor dat soort momenten volledig op de rem. En dat is jammer, want die enorme beesten, twee enorm stereotype slechteriken en het grijnzende duo Morgan en The Rock had ik gehoopt dat de film gewoon lekker cartoonesk bleef. Gelukkig kwam tussen dat suffe drama door af en toe een gorilla de boel even lekker in elkaar meppen.

3 sterren.

Als er één regisseur is die niet voor elke film bij één genre blijft hangen, dan is het Gore Verbinksi wel. Met Rango zet hij een amusante animatiefilm neer, die deels vernieuwend aanvoelt, maar tegelijkertijd een hoop platgetrapte paden betreedt. Dit laatste komt natuurlijk vooral doordat de gehele film een ode is aan de oude western, maar het hele plot is sowieso bijzonder voorspelbaar; alles gaat volgens het boekje, daar valt weinig nieuws te vinden. Wel voelt de film redelijk fris qua stijl, er komen wat interessante scènes voorbij (met name de droomsequentie of het segment met de wandelende bomen).

De toon aan het begin van de film deed nogal vermoeden dat Rango echt een product voor de kleintjes is; een hoog tempo en een zo hoog mogelijke grapdichtheid, door bijvoorbeeld ons hoofdpersonage een paar keer over de snelweg te laten slingeren. Gelukkig blijkt de film niet enkel voor de kleintjes, bepaalde dialogen en referenties naar andere films zijn natuurlijk leuk voor de wat oudere kijker. En tegenover elke flauwe scène staat wel een geestig moment. En zoals gezegd, visueel zit er ook zeker wat interessants tussen. Verder heeft men een aantal prima stemacteurs aan boord gehaald, zo horen we naast Depp onder andere Bill Nighy, Stephen Root en Ray Winston voorbij komen. Had wat dat betreft toch gehoopt op een iets verrassender script, want dat bleef hier toch wat magertjes. Desondanks leuk vermaak. En dat kun je prima aan Verbinksi overlaten.

3 sterren.

Stond al een tijdje op het programma, deze Kurosawa. Over het algemeen niet echt mijn filmmaker, maar de mooie plaatjes maken dit al snel erg de moeite waard voor elke filmliefhebber. Evenals bij Ikiru komen hier weer fantastische beelden naar voren, ik zou elk shot wel boven mijn bank willen hebben hangen. Verder is het af en toe een beetje wennen aan het overacteren, maar was tegelijkertijd snel gecharmeerd van de heerlijke rol van Mifune. En het is natuurlijk erg interessant om te zien waar deze, inmiddels veel gebruikte, vertelstructuur vandaan komt. Toch zijn het vooral de mooie plaatjes die Rashomon voor mij een intrigerende film maakten.

3,5 sterren.

Erg amusante film. Gewoon lekkere ongein met een stel goede komedie- acteurs en een paar amusante personages. Enkel het suffe einde haalt het niveau van de film erg naar beneden, volgens mij had men toch wel een iets leuker slot kunnen bedenken. Maar goed, ondanks het einde was Rat Race een erg geestig filmpje met een paar erg geslaagde grappen.

3,5 sterren.

Toen de eerste teasers voor deze film verschenen was ik alles behalve onder de indruk en m'n verwachtingen waren laag. Ratatouille kwam dan ook als een flinke verrassing, want dit is na Toy Story 2 en Finding Nemo wat mij betreft de leukste Pixar film die ik tot nu toe heb gezien (en dan heb ik alleen Cars nog niet gezien).

Het plot is erg amusant en origineel, de karakters zijn erg leuk en boven alles ziet het er allemaal echt ongelofelijk mooi uit. Prachtige settings en schitterende animatie. Verder is ook de voicecast voortreffelijk; eindelijk eens niet zo'n animatiefilm waar je de bekende gezichten voor je ziet als je de film kijkt. Oswalt deed het prima, hoewel ik in eerste instantie dacht dat ik naar Michael J. Fox aan het luisteren was. Peter O' Toole was trouwens ook voortreffelijk, met een personage dat zo uit een Tim Burton film leek te zijn gestapt.

4 dikke sterren.

Oh ja, het korte filmpje Lifted van Gary Rydstrom was trouwens ook érg leuk.

Erg geestige flauwekul, deze Rawhead Rex.

De naam Clive Barker kan echter wel wat verkeerde verwachtingen voortbrengen. Want hoewel op een gegeven moment de film veelal draait om demonen, de kerk en de duivel en bepaalde religieuze beelden en rituelen, Rawhead Rex is uiteindelijk niets meer dan een grote vent in een rubberen pak en idioot masker. Het schijnt dat Barker zelf ook niet zo blij was met deze film en voor zijn volgende verhaal kroop hij zelf in de regiestoel. En dat resultaat is niemand vergeten. Iets minder bekend is Rawhead Rex. En dat is, hoe knullig deze film ook is, toch niet helemaal terecht.

Want hoewel behoorlijk slecht, het amusementgehalte ligt bij Rawhead wel erg hoog. Het standaard stramien van een buitenstaander die iets gruwelijks ontdekt in een klein boerendorpje, maar de lokale politie wil 'm niet geloven is helemaal in tact gebleven. Wat belachelijk acteerwerk, een slechte dub, een hilarische poging om toch wat vrouwelijk naakt in de film te krijgen en zo'n onvervalsbare jaren '80 sfeer en je horrorfilm is bijna klaar. Maar de grote troef is toch dat uit de kluiten gewassen monster. Het blijft toch geweldig om volwassen mensen te zien acteren tegenover een vent met een masker dat maar één gezichtsuitdrukking kent en al scheel kijkend vooral wat in het rond gromt. Als iets op de lachspieren werkt, dan is dat het wel.

Al met al erg geinige pulp. 3,5 sterren.

Ondanks dat grote namen als Spielberg, Cameron en Jackson voor de camera verschijnen, is het prettig dat hun rol maar relatief klein is. Met andere woorden, de hele film is niet een aaneenschakeling van mensen die Harryhausen veren in de reet steken. Uiteraard wordt er wel gesproken hoe Harryhausen vele grote filmmakers heeft beïnvloed, maar deze documentaire gaat vooral over het bijzondere oeuvre van Harryhausen en over het vak stopmotion. Aan de hand van schitterende beelden, toffe effecten die na vele jaren nog steeds overeind staan en mooie anekdotes over de producties gaan we langs al het grote werk van de meester. Het gaat allemaal lekker vlot, dus echt heel diep op de materie gaan we niet in. Maar als overzicht van het werk van een bijzondere filmmaker is deze documentaire erg geslaagd.

4 sterren.

Het retarded neefje van Underworld. In hetzelfde jaar als Blade kwam ook deze Britse film over een zogenaamd kick-ass vampier in leren outfit. Je hoeft geen expert te zijn om te zien dat Razor Blade Smile troep van jewelste is, maar het meest verbazingwekkende is dat de film eigenlijk ook zelden leuk is. Er wordt hier en daar wat geschmierd en sommige actiescènes zijn zo knullig dat ze geestig worden, maar verder valt er ongelofelijk weinig te lachen. De film is vooral een aaneenschakeling van suffe sequenties van een vrouw in leren broek die de godganse dag hijgt om haar vampiertanden te tonen en vervolgens in lelijke slowmotion met haar zwaard zwaait in iemands achtertuin. Er was genoeg ruimte geweest voor wat smakelijk campy vertier, maar helaas; de regisseur is er vooral in geslaagd om de kijker dood te vervelen.

1 ster.

Heerlijke horror/komedie, sinds Braindead niet zo'n leuke combinatie van die twee genres gezien. Heerlijke effecten en het script zit vol hilarische momenten. Jeffrey Combs speelt een voortreffelijke rol als één van de leukste horrorpersonages aller tijden.

Verrassend leuke film, deze Ready or Not. De trailer deed al wel vermoeden dat er zwarte komedie in zou zitten, maar de film is nog een stuk geestiger dan de promo’s je doen geloven. De makers weten de horror en de komedie goed te balanceren en schieten hier en daar lekker uit in beide genres. Soms is de film lekker lomp en soms zelfs best spannend, een ander moment is de film weer enorm geinig en soms zelfs met idiote slapstick. En toch lukt het hen om die enorme toonwisselingen goed te laten werken en de film alsnog als één geheel te laten voelen. Vooral knap dat men voorkomt dat de film na een uurtje gaat slepen en vervelend wordt, wat bij een dergelijk genre vaak een valkuil is. Maar nee, de film blijft tot de enorm geestige ontknoping erg leuk.

Had verder weinig verwachtingen betreft de makers; het is nu niet alsof hun vorige regieklus Devil’s Due hoog aangeschreven staat. Alsnog doen ze hier enorme leuke dingen. Weinig poespas, gewoon een groep leuke personages en een hoop lompe humor. Hoofdrolspeelster Samara Weaving was in Mayhem al een geweldig hoogtepunt en hier bewijst ze wederom dat ze een naam is om te onthouden. Enorm leuke rol in een film vol leuke acteurs, die met zichtbaar plezier aan het schmieren zijn. Die tante lijkt af en toe zo uit een tekenfilm gestapt. Na Little Monsters wederom een zeer aangename verrassing op het gebied van horrorkomedies. Ik klaag niet.

4 sterren.

Spielberg op de nostalgische toer. Maar hij is niet de enige, de jaren 80 worden ons vandaag de dag van alle kanten door de strot geduwd. Ready Player One draait om knipogen, verwijzingen en nostalgie. De film zit zo volgeplakt met deze verwijzingen dat liefhebbers van alle soorten media wel een keertje kunnen glimlachen; of je nu van games, films of muziek houdt. Voor mij waren dat bijvoorbeeld Freddy en Chucky; die laatste heeft zelfs één van de leukste scènes in de hele film. Slimme move om zo'n film te maken, zeker nu. Maar een sterke film is Ready Player One helaas niet geworden. Als je de referenties en verwijzingen naar de popcultuur wegneemt, hou je echt maar bar weinig over.

De hoofdpersoon is saai en inwisselbaar en ontmoet een eveneens saaie tegenspeelster. Vooral lachwekkend hoe ze zich schaamt voor haar afgrijselijke uiterlijk, want deze prachtige dame heeft een lichtgekleurde wijnvlek bij haar oog. Ja, Hollywood weet wat lelijk is. De grote schurk is het grote bedrijf met aan het hoofd Ben Mendelsohn in maatpak. Kan die man ook iets anders dan gladde schurken spelen? Want dit begint erg op luie casting te lijken. Geen van de personages in Ready Player One boeide me iets en het script heeft letterlijk nul verrassingen in petto, alles gaat zoals je verwacht - van begin tot Spielberg-einde. Grote kans dat de schrijvers te druk waren met verwijzingen verwerken om het script wat verrassend te maken. Wat overblijft is de actie en gelukkig is Spielberg dat nog niet verleerd. Het is even geleden dat hij goede popcorn maakte, maar qua spektakel is hij gelukkig nog niet vastgeroest. De film bevat in ieder geval een paar zeer vermakelijke sequenties - met als grote hoogtepunt de sequentie rondom The Shining - die de fietstocht naar de bioscoop nog net waard maakte.

3 sterren.

Goed voorbeeld van een prima hap-slik-weg productie. Geen moment heeft Real Steel wellicht iets weg van unieke of hoogstaande cinema, maar het zakt ook zelden naar bedenkelijk niveau. De film weet met geen enkele moeite zijn hele speelduur te vermaken, de kijker heeft genoeg om naar te kijken. Wat te denken van een erg mooie Evangeline Lilly. Of een reeks indrukkwekkende special effects, die ook daadwerkelijk iets toevoegen. En ook Hugh Jackman in de hoofdrol zorgt altijd wel voor meerwaarde. Goed, het is niet de meest memorabele rol uit zijn carrière, maar hij is prima op dreef. Kevin Durand is overigens ook best vermakelijk in een over-the-top rolletje.

Het grootste probleem van Real Steel is het plot. An sich weet men het uitgemolken 'underdog wordt succesvol' plot nog enigszins fris aan te laten voelen, maar met het vader-zoon verhaal gaat men geregeld de mist in. Het kan ook geen toeval zijn dat Steven Spielberg als uitvoerend producent bij deze film was betrokken, want hij is toch wel de koning van de mierzoete vader-zoon verhalen. En het is dat sentimentele geneuzel dat de amusementswaarde van Real Steel nog wel eens naar beneden wil trekken. Gelukkig hou je, als je je met de kiezen op elkaar door deze magere pagina's in het script heen weet te werken, alsnog een uitstekend stukje popcorn over. Popcorn dat niet echt bijzonder is, maar al met al prima smaakt.

Vooruit, 3,5 sterren.

Eén van mijn eerste Hitchock films en ik ben behoorlijk onder de indruk. En aangezien zo'n beetje alles al gezegd is over deze film, hou ik het kort: Rear Window heeft een voortreffelijke sfeer, boeiend plot, goeie dialogen, prima acteerwerk (vooral dat van Stewart) en is van tijd tot tijd best spannend.

4 sterren.

Voor mij hetzelfde verhaal als bij Gus van Sant's remake van Psycho; stelt weinig voor in vergelijking met het origineel, maar als losstaande film helemaal zo slecht nog niet. De film bevat een aardig sfeertje, aardig wat amusante momenten en prima acteerwerk. Met name Reeves, in één van zijn laatste filmrollen, wist mij op positieve wijze te verrassen. Wat dat betreft is Rear Window geen hoogstaande productie, maar redelijk vermakelijk is het wel.

2,5 dikke sterren.

Erg degelijke film met een voortreffelijke Brian Cox, een man die de film met veel gemak op zijn schouders draagt. Het script kent weliswaar zijn zwakke momenten, zo doet de climax rond de wraakactie van Ludlow nogal geforceerd aan en ook de keuzes die bepaalde karakters maken zijn soms behoorlijk onlogisch, maar verder staat de film als een huis. Sterk en simpel plot, prima uitgewerkt en een voortreffelijke cast, waar Cox overduidelijk het beste van is. Geweldige rol. Verder leuk om Englund en Laurence nog even voorbij te zien komen in een klein bijrolletje.

3,5 sterren.

Een film die het inderdaad niet moet hebben van een hoogstaand script of vernieuwende actiescènes. Sterker nog, met een nietszeggende cast was dit zonder meer een niemendalletje en vergeetbaar geweest. Gelukkig is voor Red gekozen voor een leuke cast. Bruce Willis is cool als altijd, John Malkovich is een held en steelt de show, Brian Cox gaat heerlijk over the top en Helen Mirren houdt zich uitstekend staande tussen deze mannen. En deze acteurs op leeftijd, samen met een hoop leuke kleine bijrollen, zorgen er toch voor dat je met veel plezier bijna twee uur naar de meest over the top actie kan kijken.

3 dikke sterren.

Meh. Zoals bij zoveel vervolgen op succesvolle films is Red 2 een veel te snel gemaakte herhaling en dan een stuk suffer, rommeliger en opvallend minder grappig. Nu was het origineel al niet echt baanbrekend, maar het voelde nog enigszins fris. Voor het vervolg doet men duidelijk moeite om die punten waar het origineel scoorde tot vervelens toe te blijven herhalen. En dus krijgen we meer Malkovich (die duidelijk de show stal in Red), meer gekibbel tussen Willis en zijn vriendin (dat erg snel begint te vervelen) en meer Helen Mirren dat met stalen gezicht allerlei wapens gebruikt. Lijkt me dat je voor zulke dingen toch genoeg hebt aan één film. Ook nieuwe namen als Zeta-Jones en Hopkins voegen eigenlijk maar bar weinig toe, het blijft een erg matig geschreven vervolg met een plot dat niet boeit en karakters die vrij snel vervelen. Eigenlijk is het allerleukste gegeven het moment dat de twee Hannibal Lecters, Brian Cox en Anthony Hopkins, even oog in oog met elkaar staan.

2,5 sterren.

Blij om te zien dat regisseur Wes Craven het nog niet helemaal verleerd is. Toegegeven dat Red Eye verre van bijzonder is, is het na het ontzettend slechte Scream 3 en Cursed toch een grote stap in de goede richting. De twee hoofdrolspelers zijn één van de grootste hoogtepunten van de film. McAdams speelt erg sterk en overtuigenden en Murphy laat opnieuw (na Batman Begins) zien hoe goed hij is in het spelen van een psycho. Daarnaast vertolkt Cox een leuke kleine bijrol als Lisa's vader.

De film is gelukkig maar kort, want langer dan 90 minuten was waarschijnlijk fataal geweest voor de film. Sterker nog, na een dik uurtje kon je al merken dat het allemaal wat aan het inzakken was en de cliche's begonnen ook in bosjes tegelijk te komen. Zo vond ik het einde bijvoorbeeld erg jammer; deze deed aardig wat afbreuk aan het sterke eerste gedeelte.

Wel leuk is dat er in de film duidelijk overeenkomsten te zien zijn met Craven's eerdere werk. Waar Cursed of Scream 3 wel van andere makelij leken te komen, heeft Red Eye een aantal momenten die doen denken aan onder andere A Nightmare on Elm Street, Shocker of Scream. Voor mij in ieder geval genoeg bewijs om nog hoop te hebben in één van de betere horrorregisseurs van deze tijd.

3 sterren.

Niet al te best, dit. Echt zo'n film die je ziet en vervolgens een uur later al niet meer kan herinneren. Hier en daar zit nog enigszins wat vermaak en het acteerwerk was ook niet echt slecht, maar verder stelde Red Planet maar bar weinig voor. De film wil een heleboel en volgens mij zat er hier en daar ook best wat in, maar uiteindelijk faalt de film op grotendeels alle punten. Jammer.

2 kleine sterren.

Dan kun je nog zoveel moeite, tijd en geld in je film steken, met zulke suffe karakters steek je enkel je film dood. Toch tamelijk idioot dat men verwacht dat je zo mee kan leven met een nauwelijks (of laat ik gerust zeggen, geen!) uitgewerkte driehoeksverhouding van drie paspoppen. Op geen moment kon ook maar één karakter in deze film mij iets interesseren, laat staan dat het mij uitmaakte wie uiteindelijk de wolf bleek te zijn. Sowieso een hele anti-climax (een karakter dat echt níets voor het verhaal doet, maar gauw aan het einde even opduikt als 'verrassing'). Zo'n slot waar ik normaliter ongetwijfeld kwaad over zou zijn geworden, ware het niet dat het me echt allemaal niets uitmaakte.

Hilarisch ook hoe men aan het einde flashbacks laat zien van scènes die we net gezien hebben. Hoe laag hebben ze hun doelgroep ingeschat dat ze verwachten elk moment dubbel en dwars te moeten uitleggen? Had dan meer tijd en aandacht in de karakters gestoken, want ik kon veel personages met moeite van elkaar onderscheiden. Verder zag de wolf er af en toe behoorlijk belabberd uit voor een project van dit formaat (zeker gezien de screentijd die de wolf heeft) en viel de sfeer me eigenlijk ook tegen; film blijft mijn inziens een beetje tussen grimmig en kinderfilm schommelen, zonder echt keuzes te maken. En trouwens best leuk, zo'n dorpje in de sneeuw langs het bos, maar ik vraag me toch af waarom geen enkel karakter het ooit koud had als ze amper kleding om het lijf hebben.

1 ster.

En arme Gary Oldman. Gelukkig volgde hetzelfde jaar Tinker Tailor Soldier Spy.

Ben niet per sé een groot fan van Kevin Smith, maar toen ik hoorde dat hij zich met een horrorfilm ging bezighouden, was mijn interesse toch wel gewekt. Verder heb ik niets van zijn latere werk gezien (hij schijnt volgens velen de laatste jaren de weg een beetje kwijt te zijn), maar ik vond Red State in ieder geval een erg aangenaam filmpje. Het plot is klein en simpel, evenals de uitvoering. Maar het is juist die minimalistische aanpak die goed werkt. Verder leuke rollen voor John Goodman en Stephen Root, hoewel de show toch wordt gestolen door Michael Parks. Kan me zo even geen andere rol van deze man herinneren, maar in Red State speelt ie een zeer sterke rol. En die toffe stem van hem werkt ook zeker bevorderlijk.

3,5 sterren.

Met het 'pareltje' Ozone! Attack of the Redneck Mutants nog zeer vers in het geheugen vannacht maar begonnen aan Redneck Zombies. En ook hier is hetzelfde praatje van toepassing; voor wie wel iets heeft met absurde en amateuristische rotzooi vol met ranzige, gore en goedkope effecten en belachelijk acteerwerk, heeft aan Redneck Zombies een hele goeie.

Toch was deze film een stuk leuker dan de bovengenoemde titel, ondanks de vele overeenkomsten. Vooral de humor is iets wat deze film toch wel erg bijzonder maakt. Een aantal personages zijn echt erg grappig (die homofiele soldaat en die dikke zuiplap, die geen woord zegt in de hele film, voorop) en de dialogen zijn hier en daar ook erg droog en leuk gevonden. Maar goed, hoe je het ook went of keert; de film blijft natuurlijk belachelijk slecht en elke scène schreeuwt gewoon 'amateurisme'. Toch zullen de die-hard fans (het enige publiek wat een film als dit zal aanspreken) zonder twijfel prima kunnen genieten van dit Troma- werkje, dat zichzelf (gelukkig) geen moment serieus neemt!

Moeilijk hier een geschikte score voor te bedenken. Hou het voorlopig maar even op 2 sterren.

Volledig eens met Onderhond.

De synopsis van Redwood is slaapverwekkend; een stel gaat kamperen, een boswachter waarschuwt hen voor een geheimzinnige plek en drie keer raden waar het stel dus terechtkomt. Oftewel, een opzet dat slechts een paar duizend keer eerder gedaan. Maar anderzijds; dit is ook vele malen slechter gedaan. Beginnend regisseur Paton gaat weliswaar niet voor de originaliteitsprijs, maar doet met weinig middelen nog best degelijke dingen. Voor een lowbudget horrorfilm van dit kaliber ziet het er best prima uit en het einde is erg aardig. Een specifieke scène in de tent vond ik ook verrassend goed uitgevoerd. En het is fijn dat de film maar 70 minuten duurt. Maar alsnog is Redwood verre van een sterke horrorfilm. Vooral de mysterieuze wezens zijn maar een initiatiefloos groepje bij elkaar; de meeste doen eigenlijk niet veel meer dan een beetje door het bos hobbelen.

2,5 sterren.