Opinions

Zo zie ik een zomerblockbuster graag. Spectaculair zonder enkel te leunen op enkel explosies en heftige actiescènes en een opbouw met drama dat ook daadwerkelijk werkt. De film heeft een vrij lange opbouw, een welbekend feit bij veel prequels, maar het verhaal wordt op een sterke manier verteld. Ook voor kijkers die nog nooit een eerder deel uit deze reeks hebben gezien is dit een prima film, enkel de vele referenties naar (voornamelijk) het origineel zullen ze niet meekrijgen. Maar genoeg andere ijzersterke scènes om van te genieten, zoals het opgroeien van Ceaser of Ceaser in gevangenschap en hoe hij langzaam de rol als leider krijgt. En ook het subplot tussen vader en zoon was opvallend sterk gedaan. Met ook een sterke rol van John Lithgow. Iets minder zinvol was de rol van Freida Pinto, die er enkel rondliep om toch maar een vrouw in de film te krijgen.

En naast een aantal sterke dramatische en zelfs ontroerende momenten in het begin, is ook het spektakel dat na verloop van tijd losbarst de moeite waard. Hiervoor mag de meeste credit gaan naar WETA Digital, die opnieuw laten zien dat ze op zeer geloofwaardige wijze CGI wezens kunnen neerzetten (overigens wel met behulp van acteurs). Het is goed om te zien dat het toch mogelijk is om met de computer overtuigende karakters neer te zetten en dat doet de film heel veel goed. Sterker nog, elke aap in de film had meer karakter dan zo'n eendimensionale en enkel booskijkende 'slechterik' als die Tom Felton. Die was dan wel weer een beetje jammer. Maar verder is Rise of the Planet of the Apes een blockbuster naar mijn hart; uitstekende special effects, prima supporting cast (Lithgow, Brian Cox, Tyler Labine) en sterk uitgangspunt. Ben best benieuwd naar een eventuele sequel.

4 sterren.

Road to Perdition, een film die mij geregeld deed denken aan Miller's Crossing. En dan niet alleen qua plot, maar vooral qua sfeer. Want net als MC ziet Road to Perdition er fantastisch uit (prachtige scènes in de stromende regen) en bevat gewoonweg ge-wel-dige muziek. Verder ook perfect camerawerk van Conrad L. Hall.

Daarnaast wordt er ook erg goed geacteerd. Hanks laat zich van een wat andere kant zien en speelt ontzettend sterk. Verder spelen de overige acteurs allemaal erg goed, maar met name de rol van Jude Law kwam voor mij als een verrassing. Ik vond Law, gebasseerd op de films die ik van hem gezien had, maar een matige acteur, maar in Road to Perdition speelt hij werkelijk fantastisch.

Al met al een prachtige film, met briljante shots, schitterende muziek en een geweldig einde. 4,5 sterren.

De poster, met die gast en zijn skateboard op een berg doodshoofden, lijkt weliswaar best tof en ook de tagline 'skate or die' doet vermoeden dat dit wel eens amusant kan worden, maar mijn gód, wat is dit een suffe zooi. De film wil hip zijn, dus de hoofdpersoon komt met zogenaamd diepzinnige voice-over teksten. Zo zegt hij uit het niets "The brighter the sunshine, the darker the night”. Dat slaat helemaal nergens op, maar het klinkt zo lekker diep. Vervolgens krijgen we jongeren die drugs dealen (in een montage die zo uit een jaren 90 film geknipt lijkt) en daar tussendoor zien we gasten op een skateboard of surfplank. We zien veel skateboarden en surfen. Maar dan ook echt hééél veel skateboarden en surfen.

Zonder gekheid, na een uur(!) vol shots met gasten die skateboarden en ouwehoeren rondom kampvuurtjes gaat de film eindelijk beginnen. De achterkant van de DVD noemt het een 'onheilspellende strijd', maar dat valt reuze mee. Sterker nog, het tweede uur blijft even saai, suf en vervelend als het eerste uur - alleen speelt het zich ditmaal in het donker en zie je dus lange tijd bijna niets. Road to Red is niet eng en nergens spannend, maar de speelduur van 120 minuten is wel zeer angstaanjagend. Want de film is zowel op technisch als inhoudelijk vlak niets meer dan een vakantiefilm van wat suffe skaters met te veel vrije tijd.

1 ster.

The Road, een drama met aardig wat uitschieters, maar eigenlijk evenveel inzakkers. Het grootste pluspunt is de grimmige, kille, grijze en levenloze setting waar de personages zich in voortbewegen. Alles ademt hopeloosheid en treurigheid uit, precies zoals het moet. En in dat plaatje passen de acteurs en hun look uitstekend, vooral Mortensen en zijn emotieloze en tevens krachtige uitstraling is perfect op zijn plaats.

Daar staat tegenover dat niet alles in de film al te best werkt. De flashbacks voelden erg leeg en geforceerd aan, de meerwaarde ontging me een beetje. Daarnaast voelt de hele film wat fragmentarisch aan, met sommige sterke segmenten (het aangrijpende gedeelte met Michael K. Williams als één van de hoogtepunten) en een aantal wat zwakkere momenten (zoals het wat ongepaste happy end). Al met al een vrij sterke en deprimerende film, maar toch niet helemaal die kracht waar ik in eerste instantie op had gehoopt.

Voordeel van de twijfel, vooral voor de look.

Kleine 3,5 sterren.

Veruit de beste film die ik tot dusver van meneer Verhoeven heb gezien. Het script van RoboCop ging langs elke grote regisseur, maar iedereen weigerde. En zelfs Verhoeven wilde in eerste instantie de film niet maken. In de verkeerde handen had de film makkelijk een domme B-film kunnen worden. In handen van Verhoeven werd Robocop een meesterlijke domme B-film. Verhoeven komt namelijk met een portie hilarische satire en nog leukere lompe actie. Het geweld in RoboCop is bruut en fantastisch over de top. De personages zijn allemaal enorme karikaturen; van de corrupte maatpakken tot de schurken die alleen maar oog hebben voor criminaliteit. Kurtwood Smith is overigens erg sterk gecast. Hij deed auditie voor een maatpak - en daar zou hij ook zeker goed passen - maar kreeg die van de bendeleider. Niet alles heeft de tand des tijds doorstaan (hoewel ik zelf de stopmotion nog erg charmant vind), maar het geweld, de humor en de satire zijn van alle tijden.

4 sterren.

Die Ro-Man is inderdaad duidelijk het hoogtepunt van de film. Idioot apenpak met een grote duikhelm en twee enorme antennes daar weer bovenop. En zijn bewegingen (vooral dat idiote loopje alsof de acteur tijdens de opnames de hele tijd hoognodig naar de WC moet) en zogenaamd dreigende uitspraken maken van dit monster uit de ruimte een bijzonder hilarisch ventje. Zijn scène met dat kleine jochie is briljant, zo slecht.

Maar het is zonder meer deze knulligheid die de film weet te redden. De pogingen waarop de film romantiek, spanning of karakterdiepgang probeert te introduceren, falen gigantisch. Vooral die plotselinge romance tussen die twee spelers is echt om te huilen en je hoopt dat die 60 minuten snel voorbij zijn. Maar als ons Ro-Mannetje dan weer even ten tonele verschijnt en wat aan de knoppen van zijn bellenblaasmachine draait, is het weer even helemaal goed.

2 hele kleine sterren. Voor Ro-Man.

Door films als The Rock zou je bijna zeggen dat Michael Bay een onderschat regisseur is. Niet dat dit een meesterwerk is, maar de naam die hij inmiddels - vrij terecht - heeft opgebouwd door miskleunen als Pearl Harbor of de Transformers films is hier toch nog tamelijk ver te zoeken. Tuurlijk is The Rock een typische Bay-film; het is slick, gelikt en bombastisch, maar verrassend genoeg ook overzichtelijk, gestroomlijnd en consistent qua toon. Toch niet iets wat je bij Bay verwacht. De film duurt met z’n 137 minuten te lang, maar het is absoluut geen onprettige film om naar te kijken; Michael Bay houdt hier zowaar soms shots langer dan 1 seconde vol. Ook de aanwezigheid van een prettige cast werkt mee; Connery en Cage zijn prima hoofdrolspelers, maar vooral de kleurrijke bijrollen van onder meer Harris, Morse, Forsythe, Biehn, McGinley en Todd vergroten het kijkplezier.

3,5 sterren.

Wie vandaag de dag aan Rocky denkt, denkt aan boksen. Toch is deze eerste Rocky eigenlijk totaal geen boksfilm, in tegenstelling tot de latere vervolgen. Rocky gaat in hoofdzaak om de naïeve, praatgrage Rocky, een bokser met een hart van goud, die aanpapt met Adrian, het verlegen meisje uit de plaatselijke dierenzaak. Dit is niet volkomen oninteressant, maar het drama en de romantiek gaat op den duur wel behoorlijk slepen. Dit is mede omdat bepaalde bijpersonages, waaronder Adrian zelf, niet bepaald interessante figuren zijn. Pas na ruim een uur gaat de film in de volgende versnelling en komen de trainingen en de uiteindelijke bokswedstrijd, dat waar we Rocky allemaal zo goed van kennen. Mede door het lage budget voelt de film gritty en rauw en dat staat de film eigenlijk heel goed. De sfeer is prima, de muziek is inmiddels iconisch en de vertolkingen zijn prima, met name Stallone, Wheaters en Meredith spelen goede rollen. En tja, dat gevecht tussen Stallone en Wheaters blijft simpelweg tof.

3,5 sterren.

Nostalgie is een belangrijk element in de Rocky franchise. En dus is het ideaal voor Sylvester Stallone om 30 jaar na het origineel eens herinneringen op te gaan halen. En niet alleen Stallone de regisseur en scenarist haalt herinneringen op, ook zijn personage Rocky kan het verleden niet loslaten. Zijn vriend Paulie wordt er doodmoe van. ‘Leef niet zo in het verleden!’ roept hij steevast. Maar Sylvester Stallone moet. Zijn geliefde Rocky franchise mag niet met het magere Rocky V eindigen. Laten we de film daarom ook maar geen Rocky VI noemen, maar simpelweg Rocky Balboa.

Om niet te ver van het geliefde origineel af te staan, laat Stallone alles de revue passeren. Soms zover dat Rocky Balboa bijna een semi-remake genoemd mag worden. Rocky is weer de underdog en wordt uitgedaagd om te vechten tegen een donkere kampioen, die denkt makkelijk te gaan winnen. Rocky traint, koopt een hond en papt ondertussen aan met een dame. Was de romantiek al niet het sterkste element uit de eerste Rocky, hier is de relatie tussen Rocky en Marie - en al helemaal de zoon van Marie - zo interessant als opdrogende verf en bovendien totaal onnodig. Het gaat in ieder geval nergens naar toe. Hetzelfde geldt voor de relatie met zijn zoon, ook een vrij zoutloze rol. En toch krijgen Marie, haar zoon en Rocky Jr. enorm veel aandacht. Hadden ze die tijd maar gestoken om Rocky’s tegenstander Mason Dixon een beetje uit te werken en daar op z’n minst een gewichtig personage van te kleien. Hun eindgevecht is de moeite waard en Stallone laat zien dat hij zelfs op 60 jarige leeftijd nog een overtuigende Rocky in zich heeft. Maar jammer genoeg is Rocky Balboa qua film verder niet bepaald interessant.

2,5 sterren.

Als ik aan The Rocky Horror Picture Show dacht, dacht ik altijd aan die tien geweldige minuten waarin de nummers Time Warp en Sweet Transvestite elkaar opvolgen. Twee uiterst memorabele nummers. Met als eerste een lied waarbij stilzitten niet mogelijk is - zelfs onze criminoloog springt op tafel - en als tweede een nummer waarbij de legende Tim Curry het podium op komt walsen en alle aandacht naar zich toetrekt als hij zijn strot open gaat. Wat een overheerlijke vent en wat een fenomenale rol. Toch moet ik zeggen dat ik op die twee nummers na weinig van Rocky Horror kon herinneren. Viel er verder nog wel wat leuks te beleven?

Het antwoord is ja, maar het grote hoogtepunt is met Time Warp en Sweet Transvestite volgens mij wel geweest. Wat niet wil zeggen dat er geen leuke scènes meer volgen; Meat Loaf die uit het niets uit een diepvries komt gereden met z’n motor, een botergeile Tim Curry die mensen het bed in probeert te krijgen en professor Dr. Everett V. Scott (A Rival Scientist), die mee gaat dansen en zingen (“Und I did”). Een hoop erg leuke gekkigheid, hoewel ik richting de finale wel merkte dat de film wat inkakt. Mede doordat je geen idee hebt waar de film naartoe gaat en de meest willekeurige dingen kunnen gebeuren, ben je als kijker veelal zoekende wát we nu weer kunnen verwachten. Gaandeweg de climax was ik redelijk uitgeput. Uitgeput, maar voldaan. En trek in een sigaret.

4 sterren.

‘Ain't gonna be no rematch’, waren de duidelijke woorden aan het einde van Rocky. Maar een kassucces als Rocky moet een sequel krijgen, dat wisten ze zelfs eind jaren 70 al. Het zal niemand verbazen dat Rocky II grotendeels een herhaling van zetten is. Daarvoor moet men eerst van Rocky, die inmiddels populair is geworden bij het grote publiek, weer een underdog maken. Het is amusant om te zien hoe de naïeve Rocky zich beweegt in een wereld van luxe en spotlights. ‘Look at these bricks’, zegt hij als een kind zo blij als hij een huis gaat bekijken met Adrian en een makelaar.

Wederom duurt het vrij lang voordat de film een tandje bijzet. En net als je denkt dat het trainen voor de grote rematch eindelijk kan beginnen, wordt alles onderbroken door Adrian, die in coma belandt en bevalt van hun kind. Maar gelukkig geeft zij na een kleine anderhalf uur eindelijk het startschot om naar de grote rematch tussen Stallone en Weathers toe te werken. Beide heren zijn overigens weer prima in hun rol en ook Meredith is weer leuk als Mick, de schreeuwende coach met krakende stem. Rocky II is absoluut een herhalingsoefening en het drama kabbelt – net als de eerste film – af en toe behoorlijk voort. Maar een sterke derde akte maakt Rocky II al met al vermakelijk en best de moeite waard.

3 sterren.

Zeggen dat Rocky III kwalitatief de beste van de serie is, is vrij bespottelijk. Maar stiekem is Rocky III waarschijnlijk wel het meest vermakelijke deel van de serie. Ditmaal wordt het drama rondom underdog Rocky en verlegen meisje uit de dierenwinkel Adrian weggeschoven en ingeruild voor lompe vechtpartijen met Mr. T en Hulk Hogan. Het gevecht met die laatste is te dom voor woorden, maar is wel amusant. Vervolgens racet de film naar de volgende wedstrijd, waarin Stallone het tegen Mr. T moet opnemen en zo dendert de film van gevecht naar gevecht.

En dan zijn er uiteraard nog de trainingmontages – iets waar de Rocky franchise vooral om bekend staat. En zo’n montage is altijd weer adrenalineverhogend en stoer - hoewel Stallone en Carl Weathers ditmaal tot slot in hun iets te korte broekjes in slowmotion in de armen vliegen in het water. Dat was iets minder stoer. De soundtrack met Eye of the Tiger is wel weer stoer. Maar dat Carl Weathers de titel van dit lied zo’n 85 keer uitspreekt, is minder stoer. Het uiteindelijke eindgevecht is sterk, het is alleen jammer dat men van Clubber Lang – het personage van Mr. T – een veel te overdreven slechterik moesten maken, het was interessanter geweest als ook Clubber Lang wat sympathieks had en geen cartooneske bad guy. Al met al is Rocky III een film met veel gebreken en lachwekkende momenten, maar tegelijkertijd is het waarschijnlijk de meest amusante film uit de franchise.

3 sterren.

Was voor velen Rocky III al een onzinnige kermis met worstelende Hulk Hogan en een altijd kwade Mr. T, daar toont Sylvester Stallone dat hij nog wel verder kan gaan. Ditmaal is de tegenstander een torenhoge Russische superbokser, die zelden praat en de uitstraling heeft van een robot. Hij is uiteraard geen echte robot. Dat zou immers niet passend zijn voor een Rocky film. Dus als er na vijf minuten ineens toch een robot in beeld komt rijden met een verjaardagstaart, dan sta je wel even te kijken. Het blijft een vrij grote stap; van een rauwe film over een underdog die moet vechten om zichzelf te bewijzen naar een film over diezelfde bokser, die zijn vriend een pratende en bedienende robot cadeau geeft.

Ook qua montages gaat de film een stap verder dan zijn voorgangers; zo krijgen we tijdens een autorit van Rocky een paar minuten lang beelden uit de eerdere films te zien onder een mopje jaren 80 rock. En Rocky denkt hier niet alleen aan hoogtepunten uit zijn carrière, ook shots van Rocky die gewoon op straat loopt komt voorbij. Uiteindelijk komt er uiteraard een trainingsmontage, ditmaal onder het nummer Hearts on Fire van John Cafferty. Dan was Eye of the Tiger van Rocky III toch wel een beter nummer. Het uiteindelijke gevecht tussen Rocky en Ivan ‘I must brake you’ Drago is alleraardigst, maar het element dat Rocky de USA en Rusland verenigd met een zogenaamd ontroerende speech is vrij misselijkmakend. En een vrij hilarisch contrast met het begin, waarin zuiplap Paulie nog een biertje kreeg van Rosie uit The Jetsons.

2,5 sterren.

Aangezien we enkel willen juichen voor de underdog, moet Rocky in elke film in zijn franchise een underdog worden. In de voorgaande films ging dat nog redelijk, maar voor Rocky V zijn ze wel heel lui; één handtekening van een accountant zorgt ervoor dat ze al hun geld verliezen en weer terug moeten naar hun oude leventje. Op deze manier kan regisseur John G. Avildsen zo dicht mogelijk bij de sfeer van zijn eerste film komen. Want toegegeven, Rocky III en Rocky IV stonden vrij ver weg van het origineel. En toch waren dat een stuk betere en vooral leukere films dan Rocky V.

In Rocky V is er plaats voor nieuwe personages (de plaatsen van Apollo en Mickey moeten immers worden opgevuld). En dus traint Rocky ene Tommy Gunn, een gast die misschien kan vechten, maar acteren lukt ‘m niet. Dan huppelt er nog een Don King imitator, die er flink op los schmiert, rond en in het thuisfront draait het naast Adrian nu vooral om hun zoontje Rocky Jr., ditmaal gespeeld door de in 2012 overleden zoon van Sylvester Stallone. In tegenstelling tot de vorige Rocky films is Rocky V een volledig zoetsappig familiedrama geworden. Zelfs Mickey, die terugkeert in een flashbackis ineens een mierzoet personage geworden. Zelfs mensen die uitkijken naar een coole trainingmontage of een spannende bokswedstrijd aan het slot komen bedrogen uit.

2 sterren.

Bijzonder hoe men net als vorig jaar rond deze tijd zo lyrisch is over de terugkeer van Star Wars en daarbij een compleet inwisselbaar werkje volledig de hemel in prijst.

Het eerste uur is het vooral kijken naar een introductie van saaie personages, waarbij vrij weinig moeite werd gedaan om ze enigszins interessant te maken. Enkel de cynische robot en die Two Tubes- gast (die veel te weinig aan bod komt) waren aardige pogingen tot memorabele figuren en het feit dat ze Peter Cushing met CGI terug lieten keren was een interessant experiment. De rest van de personages die in de film rondlopen deden me opvallend weinig. Het eerste uur van de film vliegen we van hot naar her, personages mogen even hun zegje doen en we vliegen weer verder. Het uitgangspunt van Rogue One is volgens mij oersimpel, maar ze doen lekker moeilijk om het allemaal mooi te rekken.

En dat rekken zorgt voor een oneindigheid aan scènes die voor mijn gevoel nergens naar toe gaan. Neem alleen al die piloot; eerst krijg je zo'n onzinnige massage van een tentakelmonster, dan sluit hij zich aan bij de helden en mag hij de hele derde akte proberen verbinding te maken om een imo nogal overbodige boodschap door te geven. Ondertussen drukt een blinde man, die z'n mond niet kan houden over de Force, op een knop en sterft, waarna zijn voortdurend sceptische collega ook het licht heeft gezien betreft de Force. De beste man legt echter nog twee á drie slechteriken om voordat hij zelf neervalt, dus echt nuttig was dat ook niet. En zo zijn de meeste personages eigenlijk opvallend zinloos. Forest Withaker voegt niet veel toe, Mads Mikkelsen doet helemaal vrij weinig en types als Jimmy Smits en die Mon Mothma zijn echt enkel aangehaald voor een cameo om de fans een plezier te doen.

Speaking of which, dat brengt me bij de grootste fan service: meneer Darth Vader. Want als iemand een nietszeggende rol mag vervullen is hij het. De beste man moet helemaal uit zijn douchecabine klimmen en zijn pak aantrekken om een minuutje met onze nieuwe slechterik te babbelen. Ondertussen mogen Stormtroopers de hele film weer eens laten zien dat ze echt de sufste slechteriken aller tijden zijn. Hun harnas is schijnbaar gemaakt van papier maché, zelfs gewapend met een theelepel kun je ze nog doodknuppelen. Dreiging mist in ieder geval volkomen en het is ook erg lastig om van spektakel en goede effecten te genieten als plot en personages zo oninteressant worden gemaakt. Een paar momenten (de stad die wordt opgeblazen halverwege de film of het korte optreden van die lopende tanks, hoe ze ook mogen heten) zijn zonder meer spectaculair, maar verder liet het me allemaal opvallend koud.

Rogue One een compleet mislukte film noemen gaat te ver. Maar een paar aardige actiesequenties en een handjevol komische momenten - voornamelijk afkomstig van die sarcastische robot - maken nog geen sterke film. Ik moest overigens nog het meest lachen om het onbedoeld komische moment dat tijdens een vergadering iemand extreem lullig vanuit de menigte roept: "What is she proposing?". Dat was zo dom dat het simpelweg hilarisch was.

2,5 sterren.

Het is en blijft een interessant verhaal, het hele gebeuren rondom regisseur Roman Polanski. Maar dat staat natuurlijk niet meteen garant voor een sterke documentaire. Wanted and Desired van Marina Zenovich is eigenlijk niets meer dan een opsomming van verschillende feiten, afgewisseld met wat archiefbeelden en (imo nogal zinloos) beeldmateriaal uit Polanski's films. De documentaire springt qua structuur van de hak op de tak, het is allemaal nogal fragmentarisch en wist me als kijker niet bij de les te houden. Wat dat betreft voegt een documentaire als Wanted and Desired niet echt veel toe. Het verhaal blijft intrigerend en komt in de documentaire op zich prima naar voren, maar met het medium film wordt hier verder weinig gedaan.

2,5 sterren.

Erg matig acteerwerk en een erg matig en oninteressant plot maken Romeo Must Die tot een nogal lege film, die je beter gewoon over kunt slaan. Je mist in ieder geval niets. Goed, hier en daar zit af en toe een redelijke actiescène, maar verder heeft dit wanproduct weinig te bieden. Sterker nog, ik ben 'm nu alweer vergeten.

2 hele kleine sterren.

Behoorlijke tegenvaller. Ben een groot liefhebber van The Shining (Kubrick's beste, wat mij betreft), maar deze documentaire die dit meesterwerk nauwkeurig onder de loep neemt, komt veelal met theorieën die wel érg vergezocht zijn. Sommige elementen die worden aangestipt in deze docu laten zeker zien dat Kubrick een meester was in details en achterliggende gedachtes, maar zodra men beelden achterstevoren, door elkaar en ondersteboven gaat afspelen en dan met allemaal idiote vergelijkingen op de proppen komt, wordt het vooral lachwekkend. Zo kun je met een beetje goed lullen overal wel iets achter zien. Verder lijken veel sprekers maar niet tot een punt te komen, hun verhaal heeft vaak een ellenlange aanloop nodig, maar echt sterke analyses blijven uit. En de audio was ook zwaar ondermaats, de belabberde mixage zorgt ervoor dat je sprekers soms erg moeilijk kan verstaan. Scheelt dat een groot deel van hun idiote theorieën niet echt de moeite van het luisteren waard is.

2 sterren.

Ah, die Stephen King mini-series. Vroeger vond ik ze stuk voor stuk fantastisch, maar terugkijkend blijken ze allemaal toch niet zo heel best. Hetzelfde geldt voor Rose Red, die ik sowieso al niet de sterkste miniserie van King vond. Het verhaal is typisch King; een groep mensen met bijzondere gaven - waaronder natuurlijk een mysterieus kind - gaan naar een oud spookhuis. Hier komen allerlei verhalen naar boven over het huis en er verschijnen hier en daar wat geesten. Eng of spannend is Rose Red nergens, maar een King film moet het dan ook vaker hebben van interessante verhaallijnen en leuke personages. Ook dat valt een beetje tegen. De personages zijn behoorlijk eendimensionaal, ze krijgen allemaal één ding en dat moeten ze dan zo'n hele miniserie herhalen. Dus Julian Sands is voortdurend cynisch, Matt Ross zeurt de hele tijd etc. Eigenlijk vallen vooral Sands en Ross op, omdat de rest nog veel slaapverwekkender is. De echt leuke typetjes blijven uit en dat maakt Rose Red een behoorlijke zit, want de film zit vol ellenlange dialogen en soap-perikelen. Het is dus fijn als er af en toe even wat gebeurd, hoewel veelal van die scènes vooral lachwekkend zijn door de enorm matige CGI. Gek genoeg boeien die King mini-series altijd ergens wel, hoe slecht ze ook zijn. Rose Red is wat dat betreft gewoon enorm middelmatig.

2,5 sterren.

Ik had ergens verwacht dat deze film minder krachtig zou zijn als je ‘m herbekijkt. Immers moet een film als Rosemary’s Baby het veel hebben van het mysterie, de vraagtekens en een bepaald verrassingselement, die bij een tweede kijkbeurt natuurlijk veelal weg zijn. Maar dan blijkt dat Rosemary’s Baby misschien zelfs wel nóg sterker is als je ‘m kijkt terwijl je weet hoe de vork in de steel zit. Een stukje mysterie is misschien weg, maar de spanning is er nog steeds. Want spannend, dát is Rosemary’s Baby.

Het is met de hedendaagse blik wellicht een wat langzame film, maar daarin zit wel een zeer efficiënte opbouw; het gaat van kwaad naar erger. Dat is het beste te zien aan ons hoofdpersonage, gespeeld door een fenomenale Mia Farrow. Ze begint als zo’n heerlijk naïeve en vrolijke meid en we zien haar steeds meer aftakelen. Wat een rol. Verder zit de film vol momenten waarop je naar het scherm zou willen schreeuwen. Dat zit al in kleine dingen. Zo’n moment wanneer Hutch, de enige man die Rosemary kan helpen, zijn handschoen kwijt raakt, denk je als kijker alleen maar ‘O nee toch!’ En een film die je met zulke ogenschijnlijk kleine momenten zo op scherp zet, dat is niet minder dan meesterlijk.

4 flinke sterren.

Film wil overduidelijk alle clichés omzeilen en zo origineel mogelijk uit de hoek komen, maar daar slagen de makers niet helemaal in. Het verhaal is niet bepaald sterk en ook de acteurs leveren maar matig werk. De actie en het vermaak maken gelukkig weer het één en ander goed, bepaalde scènes weten prima te amuseren.

Voordeel van de twijfel, 3 hele kleine sterren.

Royal Tenenbaums viel mij eerlijk gezegd nogal tegen. Niet alleen had ik een klein beetje gehoopt op een zwarte komedie ala Happiness, de film was over het algemeen gewoon wat aan de zwakke kant.

De personages waren erg oninteressant, de film was nergens grappig (hooguit een glimlachje hier en daar) en duurde ook te lang. Daarnaast waren de meeste castleden ook niet op hun sterkst. Sommige deden het niet eens slecht (vooral Hackman deed het best aardig), maar sterk acteren was er zeker niet bij.

2,5 sterren.

Rubber's Lover; bizar, gestoord en soms erg ranzig. Het scheelt dat ik 964 Pinocchio al had gezien, dus ik wist een beetje wat ik kon verwachten. En ik moet nu toegeven dat ik Fukui's Rubber toch wel beter vond dan 964.

Van het begin was ik niet echt weg, het was wat saai en traag en deed me erg weinig. Na 40 minuten kwam het leukste deel van de film en werd het allemaal prima vermakelijk. Zo kwamen er een paar erg mooie scènes voorbij, gecombineerd met uitstekende muziek! Na dit hoogtepunt ging de film vervolgens iets te lang door en begon weer wat te vervelen.

Al met al vond ik dit een redelijk amusant filmpje, met zowel een aantal erg leuke als erg saaie momenten. Ook had de film naar mijn mening niet langer dan een uur moeten duren, want ik was dat geschreeuw en gekrijs na verloop van tijd wel een beetje zat.

Toch dik 2,5 sterren !

Het acteerwerk is inderdaad vrij belabberd, maar dat is natuurlijk ook wel te verwachten. Vond de film verder eigenlijk net zo vermakelijk fout als Jones' andere werkje met een klein monster; Leprechaun. Zeker niets bijzonders, maar vermaken doe je je toch wel.

Rumpelstiltskin bevat een matig plot, erg weinig gore en genoeg plotholes en onlogische momenten dat je er een warme trui voor de wintermaanden mee kunt breien. En dan is er het monster dat om de minuut er wel lachend een one-liner uitgooit. Rumpelstiltskin bevat een aantal best geestige momenten en de soundtrack is bij vlagen ook vrij sterk. En het monster ziet er ook prima uit. Maar dat krijg je met iemand als Kevin Yagher aan boord.

2,5 sterren.

Achteraf gezien niet heel vreemd dat ik deze film vroeger vaak verwarde met Total Recall. Maar The Running Man is gemaakt door een andere Paul, namelijk Paul Michael Glaser, beter bekend als Starsky uit die jaren 70 televisieserie. Toch voelt het alsof de aanwezigheid van een regisseur als Verhoeven - of iemand als Terry Gilliam - deze film goed had gedaan, dan was het ongetwijfeld een stukje scherper geworden. Want The Running Man is uiterst amusant, soms heerlijk pulpig, knullig en lomp, maar het is verre van een RoboCop of Brazil. De satire blijft vaak nogal vlak en de film voelt ondanks de knotsgekke premisse wel erg middle-of-the-road. Maar dan wel een erg vermakelijke middle-of-the-road film, dat gelukkig dan weer wel.

3,5 sterren.

Mjah, vond dit nu niet bepaald denderend. Ben misschien een beetje moe aan het worden van al die supersnelle actie/misdaad/ thrillers met explosies, achtervolgingen, supersnelle montage en kogels in slowmotion. In dit genre vond ik onlangs bijvoorbeeld Shoot 'em Up weer wél ontzettend leuk, maar dat kwam voornamelijk door de grote dosis ongegeneerde ongein en een erg geestige en charismatische slechterik. En dat zijn toch twee dingen waar ik Running Scared vond falen.

Toegegeven, Running Scared ziet er goed uit; visueel is er zeker over nagedacht en het camerawerk en de montage zijn prima verzorgd. Toch ontbreekt er veel. Het plot heeft weinig om het lijf en twee uur kijken naar mensen die op zoek zijn naar een revolver is nu niet bepaald boeiend. Het gedeelte met de pedo's was op zich aardig, maar sloeg in het verhaal helemaal nergens op. Verder wel sfeervol gebracht, vooral met die schaduwen etc. Is waarschijnlijk één van de weinige momenten uit deze film die ik me na een week nog zal herinneren.

Verder is het allemaal niet echt iets om enthousiast over te worden. De meeste karakters zijn eendimensionaal en alles behalve verrassend. Zo speelt Chazz Palminteri voor de zoveelste keer datzelfde typetje en personages als die pooier in het wit zijn al helemaal niet serieus te nemen. Maar goed, ondanks de vele clichés weet het plot toch nog prima te vermaken en, zoals gezegd, ziet het er allemaal goed uit. Maar om dit nu een bijzondere film te noemen ...

Nipt 3 sterren.

De vertelling van Rush is niet altijd even sterk. De film springt namelijk van gebeurtenis naar gebeurtenis, maar blijft maar op weinig momenten echt hangen. Al dat gedoe rondom trouwen en vrouwen zal ongetwijfeld belangrijk zijn geweest in het leven van de heren, maar het wordt een beetje aangestipt alsof het een verplichting was. Ook andere momenten worden iets te snel gepasseerd, zoals de revalidatie van Lauda. Daar zaten ongetwijfeld wat mooie sterke momenten in, maar hier wordt het even snel aangehaald en weer verder. Wat dat betreft is het geen probleem dat de heren in hun F1 auto snel willen, maar de filmmakers hadden af en toe wel langzamer mogen rijden.

Verder is Rush een goedgemaakte en prima verzorgde film met uitstekende vertolkingen. Daar valt verder opvallend weinig op aan te merken.

3,5 sterren.