Opinions

Sympathiek en vlot over-the-top feelgood filmpje. Veel karikaturen (inclusief rasechte Bassie en Adriaan boeven) en geloofwaardig is het ook niet bepaald, maar daar valt gelukkig nog best door heen te prikken. Taartman bevat geestige dialogen, lekkere droge humor, een aantal leuke karakters en een uitstekend sfeertje. Enkel jammer dat het script de film af en toe wat in de steek laat. Met dat gedoe rond die kinderen was maar erg matig. Het grootste pluspunt van Taartman is zonder enige twijfel Jaap Spijkers, wat een overheerlijke rol.

3,5 sterren.

Best geinig. In veel opzichten is Tag een doorsnee komedie; een stel komische acteurs bij elkaar met een simpel en vrij bespottelijk plot, dat resulteert in een hoop slapstick. Deze slapstick is visueel erg aardig, hoewel er soms net iets teveel slowmotion wordt gebruikt. Tag bevat een flink scala aan achtervolgingen, valpartijen en het is een hoop schoppen, slaan en duwen. De hoofdpersonages zijn een aardig clubje. Ed Helms doet wat hij al jaren doet. Jeremy Renner mag meer van zichzelf laten zien dat hij mag doen in de MCU. Hannibal Buress dacht ik grappig te vinden, maar zijn opmerkingen slaan maar de helft van de tijd aan. Jon Hamm en Jake Johnson vond ik zelf nog het leukste, hoewel dat subplot over een rivaliteit tussen de twee betreft een meisje iets te lang doorgaat. Dat is trouwens het probleem met Tag in het algemeen, veel dingen zijn leuk, maar worden iets te lang gerekt. Je merkt het in het klein - sommige scènes hadden net wat strakker geknipt kunnen worden -, maar ook in het script zitten hele sequenties die allemaal te ver worden uitgesmeerd. Tag is het meest grappig als het gewoon snel, lomp en direct is. Die momenten zijn erg geestig.

3 sterren.

Een grote soep aan filmclichés, iedereen lijkt hier op de automatische piloot te werken. De film bevat geen enkele vorm van spanning, de personages komen niet verder dan bordkartonnen poppetjes en alle pogingen tot humor slaan keer op keer zo dood als een pier. En je hoeft maar één of twee films uit het genre gezien te hebben om de film tot in detail te kunnen voorspellen. Verder weet Travolta geenszins te overtuigen als terrorist en zijn die belachelijke slowmotion- effecten tijdens elke actiescène bijzonder vervelend. En dan druk ik me zacht uit. Wat overblijft is een aardig verzorgde, maar alles behalve memorabele popcornfilm. Niets minder, maar al helemaal niets meer.

2 sterren.

Hoe vaker ik deze film zie, hoe blijer ik word. Want wat is en blijft Demon Knight toch een heerlijke horror. Het uitgangspunt is simpel; een groepje zit vast in een hotel - voorheen een kerk - omdat William Sadler een conflict heeft met Billy Zane. Die laatste is echt een genot om naar te kijken, hij gaat he-le-maal los als de charmante, over de top, sullige Collector, die elke dialoogzin met een enorme overgave brengt. Maar ook de andere castleden - van cultheld Dick Miller, de stoere Jada Pinkett Smith, de heerlijke klootzak Thomas Haden Church - zijn verrukkelijk. De film is als een achtbaanrit, maar dan eentje met explosies, flink aangezette gore, vliegende ledematen en talloze grommende, slijmerige demonen met tussen hen in een dansende Billy Zane. Telkens als ik een slechte dag heb, is Demon Knight daar om me eruit te trappen.

4,5 sterren.

Erg leuke documentaire, die eigenlijk erg weinig over het schrijven van het script zelf gaat, maar zich voornamelijk focust op de filmwereld en de plaats van de schrijver in deze idiote business. Want ondanks dat je er bijna moedeloos van wordt, het is goed te zien dat de glitter en glamour eens opzij geschoven wordt. Het levert in ieder geval een serie erg leuke verhalen op.

De vorm is simpel; talking heads, met af en toe wat beeldfragmenten tussendoor. Niet altijd de meest spannende manier, maar hier werkt het wel. Dit heeft vooral te maken met de sprekers, de makers hebben een stel uitstekende personen gevonden om hun documentaire in te vullen. Stuk voor stuk hebben ze interessante anekdotes en verhalen (het zijn niet voor niets verhalenvertellers) en door de editing blijft het boeiend. Geen lange verhalen over één specifiek werk, maar een algemeen plaatje van de scriptschrijver in Hollywood. Absoluut aan te raden voor mensen met een interesse in het vak.

4 sterren.

Tja, ik hou niet zo van Disney- liedjes. Beetje zoete rommel is het. Vooral als er geen vleugje humor bij komt kijken en ze eigenlijk vertellen wat een karakter ook gewoon in één zin kan vertellen, ontgaat mij domweg de zin om de karakters ineens in zingen te laten uitbarsten. Leuk voor een keertje, maar zeven á acht liedjes in zo'n film maakt 't er voor mij niet bepaald beter op.

En dat is toch best jammer, want verder is Rapunzel (ook al noemen ze 'm Tangled, ik hou 't gewoon mooi bij Rapunzel) een best toffe film. Goede humor, met name van het mannelijke hoofdkarakter en het paard afkomstig. Het paard zorgt voor geweldige momenten (erg blij dat ze hem geen stem hebben gegeven, waar ik even bang voor was) en die Rider was een fantastisch karakter. Het verhaal is verder niet ijzersterk, maar de humor is wel vaak spot on en lekker flauw (opvallend hoeveel geslaagde grappen je uit een simpele pan kan halen). Het is des te jammer dat het drama en de moralistische zoete meuk het soms iets teveel overnam, want juist die heerlijke ongein à la Emperor's New Groove of Despicable Me kon ik zeer waarderen. Geef Flynn en dat paard een eigen film, zou ik zeggen!

3,5 sterren.

Kon wel een film van The Asylum zijn, dit. Waardeloze effecten, compleet idioot acteerwerk - Jane March - en een script die Uwe Boll waarschijnlijk nog zou afwijzen vanwege de stompzinnige personages en dialogen. Wat een triest niveau. Tel daar een afgrijselijke score van Franke bij op en je hebt een film die zelfs niet eens zo slecht is dat je er om kan lachen.

0,5 sterren.

Het plot verveelt geen minuut, de film bevat een prima sfeer, sterke dialogen en bovenal toch ijzersterk acteerwerk. DeNiro speelt een voortreffelijke rol, waarschijnlijk de beste die ik tot nu toe van hem heb gezien. En daarnaast ook één van de betere films van Scorsese. Prima film.

4 sterren.

Opnieuw een prima film van Kuijpers, hoewel zijn TBS verre van vlekkeloos is. De film ziet er gelikt en verzorgd uit en vooral wat betreft de soundtrack is de film erg sterk. Verder waren ook het acteerwerk en de regie prima in orde. Minder sterk was het script, waar nogal wat toevalligheden en matige scènes in zaten. Het sterke einde wist voor mij gelukkig nog aardig wat goed te maken.

Maassen deed 't prima, maar niet verrassend goed of zo. Dit had echter voornamelijk met zijn personage te maken, die was het allemaal net niet. Wat mij betreft had ie in ieder geval een heel stuk geschifter of contactgestoorder gemogen. Nu kwam imo de relatie tussen Johan en Tessa lang niet altijd even goed uit de verf, het deed allemaal veel te gemaakt aan en de scènes met het tweetal konden volgens mij een heel stuk sterker. De scènes met de achtervolging in de tunnel en dan met name dat belachelijke moment met die journalisten waren gewoon te slecht voor woorden.

3 sterren.

Nogal een suffe en sullige thriller. En dat terwijl men Kevin Williamson enorm hoog had zitten na zijn succes met Scream. Maar zijn regiedebuut is niet best. Alle ingrediënten die passen bij een highschool thriller uit de jaren 90 zijn aanwezig, van de zogenaamd hippe dialogen tot de soundtrack vol met emo-rockliedjes. De tieners zelf zijn maar saaie figuren, het is vooral Helen Mirren die de boel moet redden. Ze speelt zo’n clichématige chagrijn, waarbij niemand ooit iets goed kan doen. Vanaf het moment dat de wraakactie begint, ontpopt ze zich zelfs tot een soort Hannibal Lecter, die de hele tijd alles onder controle lijkt te hebben en de drie tieners probeert te manipuleren.

Deze premisse zou nog best leuk kunnen werken, maar spannend is het nooit. Williamson vindt namelijk de humor belangrijker en dus wordt de film af en toe een regelrechte klucht, zeker als Jeffrey Tambor op het toneel verschijnt. Jammer genoeg wordt het naast spannend ook nooit echt grappig, waardoor deze komische thriller op zijn twee belangrijkste punten behoorlijk faalt. Williamson kan het ook niet laten om naar andere films te refereren en dus komt The Exorcist weer een paar keer voorbij. Het meest hilarische is hoe de film gecensureerd is en de ‘fuck me’ nogal overduidelijk is vervangen door ‘take me’. Zelfs de titel is een stukje censuur, de film heette eigenlijk Killing Mrs. Tingle en werd door een echte gebeurtenis aangepast. Uiteindelijk maakt dat niet uit, de suffe titel Teaching Mrs. Tingle past uiteindelijk veel beter bij dit nogal suf eindproduct. Niet heel gek dat Williamson vrij snel na de jaren 90 niet veel meer te doen kreeg.

2 sterren.

Je denkt dat je weet wat je kan verwachten bij een film over een drugsgebruikende, drinkende en vloekende teddybeer. Wat ik enkel niet had verwacht is bijna geen enkele geslaagde grap. Opvallend hoe de maker van Family Guy, een show waar elke 10 seconden minstens ook 10 grappen naar je hoofd worden gevuurd, een behoorlijk brave film aflevert met een behoorlijk lage grapdichtheid. Wat MacFarlane eigenlijk heeft gedaan is een 13 in een dozijn Hollywood romkom voorzien van een pratende teddybeer. Leuk gegeven voor een sketch, te weinig voor een film van anderhalf uur.

Aan Wahlberg (behoorlijk slecht gecast) en Kunis de eer om twee uiterst oninteressante karakters neer te zetten, terwijl MacFarlane met zijn inmiddels zeer bekende stem wat grappen mag opdreunen die Family Guy waarschijnlijk niet gehaald hebben. Film bevat totaal geen vaart, komt enkel met clichés op de proppen en met de bijpersonages had veel meer leuks gedaan kunnen worden. Ribisi doet het nog wel aardig en de cameo van Tom Skerrit was geinig, maar daar heb je nog geen 90 minuten lang vermaak mee. Was het maar zo'n feest.

2 sterren.

Gisteren uit de videotheek meegenomen, in de hoop dat dit een stuk beter zou zijn dan dat waardeloze product Dahmer. Dit bleek gelukkig zo te zijn. Redelijke thriller met een goed en duidelijk beeld over de psychopaat. Nergens bijzonder of speciaal, maar het weet wel te vermaken.

2,5 sterren.

Geinig jaren '80 feelgood filmpje, die jammer genoeg nergens in uitblinkt of bovengemiddeld wordt. Het uitgangspunt en de aftrap zijn prima, Teen Wolf blijft lekker luchtig en vlot en Fox is en blijft een sympathiek acteur. Jammer genoeg zakt de film halverwege nogal in, met een oersaai schoolfeestje en een nogal suffe basketbalwedstrijd als gevolg. En ook de onvermijdelijke moralen, als het 'als je het echt wil, lukt het je' geblaat, hadden wel een stuk minder gemogen. Desondanks een aardig tussendoortje.

3 sterren.

Vermoeiende film. Nadjari neemt uitgebreid de tijd om de personages en het drama omtrent deze karakters goed te introduceren en de gezinssituatie van de familie zo gedetailleerd mogelijk te schetsen. Maar na een kwartier komt het auto-ongeluk, waar vervolgens de filmmaker (net als het personage) de macht over het stuur kwijtraakt. De film blijft vanaf dat moment erg moeizaam voortkabbelen en je vraagt je af wat Nadjari nu eigenlijk wil vertellen. De film toont en vertelt een heleboel, maar zegt in principe helemaal niks. Visueel is het daarnaast ook nog eens een erg saaie aangelegenheid.

1,5 sterren.

Zoals kappeuter ook al zei, dit is zeker geen hoogstaand meesterwerk, maar toch valt er van Tempus Fugit best te genieten. Het is een leuk, charmant en onschuldig filmpje, met humor, een tintje science fiction en een klein beetje romantiek. Het script is van tijd tot tijd echter nogal rommelig en de makers weten niet te voorkomen dat de film af en toe aardig inzakt en niet overal boeit. Maar als vermakelijk tussendoortje is Tempus Fugit prima geschikt.

3 sterren.

Ik was er al een beetje bang voor, maar Tenet is verreweg de minste Nolan, wat mij betreft. Alle Nolan-ingrediënten zijn aanwezig en vervelender dan ooit. Zo heeft Nolan vaak last van interessante personages schrijven en de figuren in Tenet zijn hierop geen uitzondering. Sterker nog, je weet aan het einde nog steeds geen hol over de figuren die in deze film rondlopen. Nolan is niet geïnteresseerd in personages - en zeker niet in vrouwelijke personages. De hoofdpersoon in Tenet is een beetje als DiCaprio in Inception; hij loopt wat rond in zijn pak, stelt wat vragen en schiet wat met een pistool. Maar waar Inception nog een tikkeltje kleur in diens bijpersonages had (hoewel maar héél weinig), mist dat in Tenet volkomen. Kenneth Branagh is uit een slechte actiefilm gestapt met z’n domme Russische accent, Robert Pattison is aanwezig (meer valt er niet echt te zeggen over zijn personage) en Michael Caine is er puur om wat informatie over de plot te geven. Zijn personage heet Sir Michael, dus zelfs een naam bedenken voor het personage was niet nodig; zo onbelangrijk is hij.

Terwijl Michael Caine een oninteressant verhaal afdraait over ‘iets’ dat schijnbaar belangrijk is voor het plot, realiseer ik me dat Nolan echt eens met een betere scriptschrijver moet gaan werken. Want zoals in veel van zijn films is hij enorm uitleggerig in zijn dialogen, maar zegt hij uiteindelijk nog steeds helemaal niets. Het verhaal van Tenet wordt nergens duidelijk, maar alsnog is elk personage enkel aan het uitleggen wat er gebeurd. Met soms hilarisch treurige dialogen als gevolg. Voorbeeld: Het hoofdpersonage zegt op een gegeven moment iets van “If this happens, the whole world will die”, waarop het vrouwelijke personage zegt “And that includes my son”. Ik was bijna voor een tweede keer naar de bioscoop gegaan om zeker te weten dat dit stukje dialoog echt in de film zat en ik dit niet verzon.

Vervolgens gebeuren er een hoop ‘dingen’. Soms visueel interessant, maar gevoelsmatig laat het je opvallend koud. Nolan heeft een prima oog voor spektakel, maar dan valt het me op dat hij uiteindelijk vaak niet veel verder komt dan simpele gevechtsscènes of gewoon wat schieten met pistolen. Doet me ook weer denken aan Inception, waar de film bol zou moeten staan van de creativiteit, maar we uiteindelijk niet veel verder komen dan mannen die op elkaar schieten met geweren. Ook in Tenet lijkt het er de hele film op dat we een spectaculaire en uiterst creatieve climax krijgen met alle elementen die Nolan heeft geïntroduceerd. Maar nee, de climax is - zoals in praktisch alle films van Nolan - enorm teleurstellend. Ik zag vooral een hoop mensen op elkaar schieten, maar de emotionele investering is echt 0,0.

2 sterren.

Fijn om eens een film van Makoto Shinkai op het grote scherm te kunnen zien. En zeker een film die voornamelijk over het weer gaat. Want laten we eerlijk zijn, niemand kan het weer - met regen, sneeuw of zonnestralen - zo mooi in beeld brengen als Shinkai. Over het visuele aspect van Weathering With You kan ik dan ook kort zijn; de film is prachtig! Ook inhoudelijk is de film sterk, hoewel ik de film wel te lang door vond gaan. Ik snap natuurlijk goed dat Shinkai zijn lieve sprookje mooi wil laten eindigen met een gelukkig slot, maar van mij had de film prima kunnen eindigen op het moment dat Hina verdwijnt. Niet in de laatste plaats omdat ik de laatste twintig minuten niet bijster sterk vond. De vorige twee films van Shinkai die ik zag - Garden of Words en 5 Centimeters per Second - waren ook twee keer zo kort als deze. Daarnaast hadden van mij ook al die popliedjes achterwege mogen blijven. De momenten van stilte, waarin we enkel regendruppels horen vallen, zijn echter een goede compensatie; die momenten zijn stuk voor stuk betoverend mooi.

3,5 sterren.

Had hoogstwaarschijnlijk ietwat te hoge verwachtigen, maar flink tegenvallen deed Tenshi no Tamago gelukkig ook niet. Prachtige beelden en schitterende muziek, twee elementen die meteen opvallen en waar de film dan ook voornamelijk z'n kracht uit put. Ondanks de niet altijd even boeiende vertelling had de film een interessant uitgangspunt, een lekker mysterieus sfeertje en zat al met al goed in elkaar. Kon me ook stukken beter boeien dan Ghost in a Shell van Oshii.

3,5 sterren.

Voor velen staat Terminator 2: Judgement Day (ver) boven de eerste film. Die mening deelde ik een lange tijd, maar nu ik beide films nog eens herzien heb, ben ik wel een beetje bijgedraaid. Terminator 2: Judgement Day is nog steeds een goed voorbeeld van een vervolg; het verhaal wordt verder uitgediept, personages als Sarah Connor groeien verder en er is meer actie en de special effects zijn grootser. De film refereert veel naar de vorige film, maar is zelden een herhalingsoefening. Sterker nog; à la Aliens is dit vervolg bijna een ander genre; van een soort horror/sci-fi is dit meer rechttoe-rechtaan actie. Verder was Cameron slim genoeg om voor de nieuwe Terminator niet te gaan voor nog een spierbundel als Schwarzenegger, maar juist het tegenovergestelde; een slanke, intimiderende en vloeibare Robert Patrick.

Schwarzenegger speelt ditmaal de heldhaftige robot met stoere one-liners en voorliefde voor grote geweren. Een leuke rol, maar wel een rol die we van hem kennen. In deze periode van zijn carrière speelde de actieheld in films als Kindergarten Cop, dus hij moest wel iets kindvriendelijker zijn. Dan is het toch een heel stuk bijzonderder om de man in 1984 als koele en brute moordmachine te zien. Maar los van de rol van Schwarzenegger slaat de film soms net iets teveel door in zijn toon. De Terminator bouwt een vriendschap op met Edward Furlong - een ietwat vervelende rol - en leert daarbij emoties. De film schuilt daardoor soms wel erg dicht bij zoetsappig. Ook de pogingen tot meer humor slaan de helft van de tijd de plank mis. Soms is een scène oprecht geestig, maar aan alles voel je dat Cameron en co er een wat toegankelijker feestje van wilden maken. Op die vlakken heb ik liever die wat duistere John Carpenter achtige slasher uit 1984. Maar alsnog is Terminator 2: Judgement Day een actiefilm die aan actie en spektakel zelfs vandaag de dag nog weinig aan kracht heeft moeten inboeten.

4 sterren.

Van al dat tijdreizen krijg je zin om zelf terug in het verleden te gaan. Bijvoorbeeld naar 1991, het jaar waarin voor het laatst een goede Terminator in de bioscoop te zien was. Daarna ging het snel bergafwaarts, met een paar jaar geleden een absoluut dieptepunt met Terminator: Salvation. Maar er is schijnbaar nog meer ruimte voor teleurstellingen in de Terminator franchise.

Terminator Genisys is in alles inwisselbaar. De terugkeer van Arnold is zo'n beetje het enige waar we de film over een paar jaar nog van zullen kennen. Verder is er niets, maar dan ook niets memorabels aan deze vijfde Terminator. Standaard actie en gevechten (met een hoop explosies en - lelijke - CGI), die erg snel saai worden. Hoe spannend is de tiende knokpartij met een Terminator, waarvan al meteen duidelijk werd dat het niet met vuisten of kogels te verslaan is? Dat het een vermoeiende film is, komt overigens ook door een Jai Courtney. Waren Schwarzenegger en Clarke nog best aardig samen, zijn oeverloze gezeur begint echt snel te vervelen. Hadden ze beter de screentijd aan J.K. Simmons kunnen geven, die had hier juist een lullige, nietszeggende rol. En dat geldt voor de hele film, het was vooral behoorlijk nietszeggend.

2 sterren.

Een hoop lawaai, geknal en bombarie, meer kon ik hier niet van maken. De actiescènes en computereffecten volgen elkaar in rap tempo op, maar verder valt er weinig te beleven. Oersaaie en charismaloze personages (je verlangt gewoon terug naar een Robert Patrick), een script dat voornamelijk bestaat uit toevalligheden en clichés en een zwak verhaaltje als kapstok voor die enorme hoeveelheid actiescènes en special effects. En ach, voor eventjes is dat nog best geinig, maar na een tijdje wordt het behoorlijk vermoeiend. Had continu de neiging om te kijken hoe laat het was.

Verder viel naast de personages ook het acteren me behoorlijk tegen. Vooral Bale laat zien zich veel beter staande te houden in kleinere films, hier bakte hij er maar bar weinig van. Wat dat betreft scoort Terminator Salvation enkel punten op het gebied van de actiescènes, hoewel ook díe niet al te bijzonder waren. Redelijk vermakelijk, maar meer ook niet. En tja, over prachtige computereffecten kunnen we hier ook niet echt spreken, zelden zoiets lachwekkends gezien als die Beowulf-achtige CGI Arnold Schwarzenegger. Dat je daar mee aan durft te komen.

2,0 sterren.

Het tijdreizen en alle onverwoestbare robots ten spijt; het moeilijkste voor te stellen van The Terminator is dat Arnold Schwarzenegger een oprecht dreigende bad guy kan spelen. En dan niet op de kindvriendelijke en walgelijke manier van Batman & Robin, maar een rasechte slasher villain. Want dat is The Terminator in principe, een slasher. Duister, sfeervol, gewelddadig en soms zelfs eng. Schwarzenegger is een meedogenloze machine zonder enige emotie en dat gaat hem erg goed af. En ook al is de Terminator serie gaandeweg meer een actie/sci-fi geworden - en zelfs eentje die geschikt is voor PG13 - is deze eerste Terminator nog meer een horrorfilm. De toon - en ook de muziek - doen ook sterk denken aan het werk van John Carpenter. Cameron maakt er dan ook geen geheim van dat hij zich liet inspireren door het werk van Carpenter. Geen slechte keuze.

The Terminator bevat een simpel, maar doeltreffend uitgangspunt en de pacing is vooral opvallend goed, de film laat er geen gras over groeien en gaat meteen van start. Van begin tot eind is The Terminator een rit in een spectaculaire achtbaan, met net voldoende momenten om de hoofdpersonen wat uit te diepen. Hoor geregeld mensen die klagen dat de special effects wat gedateerd zijn. Gedateerd is de film sowieso, beide tijdreizigers gebruiken immers een telefoonboek om iemand op te zoeken. Maar desondanks vind ik het wel wat hebben, die effecten. Stopmotion is meestal erg charmant, als je het mij vraagt. Maar niet alleen Stan Winston laat goed werk zien, iedereen is op z'n best bezig, van de componist die een ijzersterke theme heeft neergezet tot de sympathieke cast. Cameron laat in zijn tweede film - na Piranha Two: The Spawning - zien dat hij weet hoe hij een film met een relatief bescheiden budget enorm groots kan laten voelen.

4 sterren.

Slechts vier jaar na het mislukte Terminator Genisys komt men weer met de volgende. Maar ditmaal zou James Cameron weer betrokken zijn. Voor wie dat hoopgevend klonk; James Cameron was ook degene die - tegen betaling, uiteraard - zich positief uitliet over Genisys. En nu geeft hij toe dat alle Terminators behalve de eerste twee en deze mislukt zijn. Ben benieuwd hoe hij zich over een paar jaar over Dark Fate uitlaat, ongetwijfeld is hij dan weer van mening gewijzigd. Terminator: Dark Fate gaat mee in de trend van sequels die vervolgfilms negeren en een direct vervolg zijn op een deel één of twee van tig jaar geleden. Ook kijkende naar het hoofdpersonage Sarah Connor zijn er meteen tig overeenkomsten tussen deze film en Halloween van vorig jaar. Misschien eens een mixfilm proberen met Sarah Connor en Laurie Strode tegen The Terminator en Michael Myers. Ongetwijfeld leuker dan deze film.

Want Terminator: Dark Fate is weer een hoop van hetzelfde. De film gooit de eerste twee Terminators in een blender en jat vervolgens elementen van de andere drie vervolgfilms. Een eigen smoel krijgt Dark Fate hierdoor niet, in mijn herinnering voel ik ‘m al samensmelten met deel 3, 4 en 5. Naast Sarah Connor is ook Arnold weer terug. Ze doen er lekker geheimzinnig over in de film, maar die ‘verrassing’ zou toch beter werken als men Arnold niet in elk stukje promotiemateriaal naar voren liet komen. Maar goed, de Terminator franchise heeft een reputatie wat betreft spoilers in hun promotiemateriaal. Het deed me vrij weinig om Arnold terug te zien, aangezien we ‘m net vier jaar geleden nog zagen in Genisys. Als het echt een terugkeer na véle jaren was, dan was het wellicht nog bijzonder geweest. Het weerzien is nu niet bepaald bijzonder, het is die reünie met mensen die je een paar maanden geleden nog hebt gesproken.

Maar Dark Fate is natuurlijk vooral een film voor oude personages om het stokje door te geven. Je weet wel, zoals Harrisson Ford het stokje zou doorgeven aan Shia LaBeouf in de vierde Indiana Jones. De nieuwe personages zijn inwisselbaar en saai. Vooral Natalie Reyes als Dani is maar een nietszeggend figuur én ook niet bepaald overtuigend als ze gaat speechen. Het feit dat zij de nieuwe John Connor is, is totaal geen verrassing, hoewel je verder nergens echt uitleg krijgt waarom. Wat je wel duidelijk krijgt is waarom men zo geheimzinnig doet over dit stukje non-mysterie: zodat Linda Hamilton kan roepen; ‘jij bent niet belangrijk, het gaat om je baarmoeder. En wat leren we vervolgens in Terminator Dark Fate uit 2019: vrouwen kunnen meer dan in de keuken staan en kinderen baren. Goh.

Inhoudelijk stelt Dark Fate dus maar weinig voor. Op onze hoofdpersonages na komen er af en toe vrij willekeurig wat andere figuren op het toneel, om snel weer te verdwijnen. Allemaal onder het mom ‘ik ken nog wel een mannetje’. Het blijft opvallend - en ergens compleet logisch - dat projecten waar veel namen aan verbonden zijn qua script, het eindproduct altijd zo’n teringzooi is. Maar goed, dan kijken we gewoon een Terminator voor de actie. Echter valt dat bij Dark Fate ook tegen. Op een gegeven moment zie je vooral een hoop lelijke CGI voor je neus vliegen, zonder dat je goed door hebt waar je naar kijkt. In bepaalde close-ups zijn de computereffecten best aardig, maar als je mensen in het rond ziet springen en vliegen, zie je vooral lelijk geanimeerde figuren. Dat Tim Miller zelfs op dat gebied van actiescènes faalt is toch wel een onaangename verrassing. En dat een nietszeggend monoloogje over gordijnen het hoogtepunt van je Terminator film blijkt is al helemaal verrassend.

2 sterren.

Van de regisseur van het meesterwerk Inseminoid, dan weet je wel een beetje hoe laat het is. Was die film een soort Alien rip-off, zijn Terror uit 1978 wordt veelal omschreven als de Britse Suspiria. En het is vrij duidelijk dat meneer Warren de Italiaanse horrorhit Suspiria aan het namaken is, dus we zien in Terror een hele hoop kills met pogingen om de vormgeving te laten lijken op die film van Argento van een jaar eerder. Hier en daar wat groene en rode kleurtjes, vrouwen die onder het bloed tegen muren worden gespietst en een hoop 'dingen' die maar gewoon gebeuren. Verwacht geen helder script of überhaupt een goedlopend verhaal en ook interessante personages zijn afwezig. En natuurlijk komt de film nergens in de buurt van een Suspiria. Maar het grootste probleem is dat Warren, net als Inseminoid, een film van amper anderhalf uur kan laten voelen als meer dan twee uur. De pacing is matig, aan sommige scènes komt gevoelsmatig geen eind. Een handjevol momenten - waaronder die agent - zijn zodanig dom dat ze leuk worden. Gelukkig maar, want die paar domme momenten heb je hard nodig om je aandacht erbij te houden.

1,5 sterren.

Uit de stal van Charles Band komen nu niet bepaald de meest subtiele en kwalitatieve horrorfilms, maar TerrorVision van regisseur Ted Nicolaou is wel het toppunt van foute cinema. En is vooral daarom ook één van de leukste van zijn soort. Geen moment poogt men om een serieuze horror te maken, het is één grote, melige bende ongein bij elkaar. En het werkt erg aanstekelijk.

Voor de credits, met aanstekelijke theme en kitscherige opening credits, krijgen we een mooie blik van een minatuurplaneetje, waar een of andere Star Trek reject schijnbaar per ongeluk een monster de ruimte in stuurt. Om vervolgens kennis te maken met onze hoofdkarakters, bestaande uit een idioot en alles behalve subtiel swingers- echtpaar in foute pakjes, hun kleurrijke punk- dochter met nog idiotere metal- vriendje, een oorlog-, horror- en vrouwenfanaat als opa en een jochie dat tevens graag soldaatje speelt. Leuk clubje bij elkaar. En dan heb je het andere, compleet over-the-top swingers- echtpaar nog niet gehad. Een grote berg blubber met tanden als het monster maakt het feestje helemaal compleet.

Deze karakters zijn, in combinatie met de foute en kleurrijke sets, outfits en kapsels al genoeg om een hele speelduur te vermaken. Maar er is meer. Zo is het acteerwerk zo bespottelijk, dat elke scène hilarisch zonder enige moeite wordt. En dan krijgt de kleine Chad Allen ook nog eens een nominatie voor een Young Arist Award. Maar in principe verdient de hele cast een award, want zelden zie je zulk uniek acteerwerk als men in TerrorVision laat zien. Het meest geloofwaardige acteerwerk komt nog wel van die uit de kluiten gewassen klodder snot, die van stem wordt voorzien door de bekende stemacteur Frank Welker. Maar niet alleen het acteerwerk is hilarisch bespottelijk; de kills, de dialogen, het camerawerk; stuk voor stuk maken ze van TerrorVision een belachelijke achtbaanrit. Het bekende fenomeen "zo slecht dat het leuk is" kwam zelden zo goed tot zijn recht als hier.

3,5 sterren.

De pakketservice van Moviemeter is toch altijd goed om wat niet-allerdaagse producties voor je plaat te krijgen. Maar hoewel ik niet echt kapot was van 964 Pinocchio of Rubber's Lover, met Tetsuo wist ik mij wel uitstekend te vermaken.

Het sfeertje is lekker krankzinnig, de muziek werkt erg goed mee aan deze sfeer. Lekkere snelle editing ook, zat meteen bij de achtervolging (met de bezeten vrouw en haar robotarm) er al lekker in. Valkuil bij dit soort snelle, gestoorde films is dat het aan het einde vaak wat gaat vervelen. "Meer is beter" is even leuk, maar na drie kwartier heb je het echt wel gezien. Gelukkig duurt de film niet veel langer dan een uur, dus enorm inzakken doet het allemaal niet.

3,5 sterren.

De horrorfilm veranderde. Films als Psycho en Night of the Living Dead toonden dat de boeman niet meer uit een oud verleden of een Oost-Europees kasteel kwam, maar gewoon naast je kon wonen. Een film als Last House on the Left had daarbij ook nog eens iets realistisch, met zijn lage budget en grimmige look leek het soms meer een documentaire. Hetzelfde geldt voor The Texas Chain Saw Massacre, één van de meest invloedrijke horrorfilms aller tijden. De film opent met een tekst - met de stem van John Larroquette - en zet daarmee meteen de toon. Het verhaal - en de promotie - doen vermoeden dat de film gebaseerd is op ware gebeurtenissen. Ikzelf dacht vroeger ook dat er echt een kannibalistische familie met een echte Leatherface bestond, ergens in het buitengebied van Texas. Ik had toen nog niet gehoord van Ed Gein.

The Texas Chain Saw Massacre heeft veel te danken aan die groezelige look. De film oogt niet te gelikt, het voelt alsof je met de tieners in het busje zit. En je voelt nog het meest die hete zomer. De zomer waarin de film is opgenomen was enorm heet en dat zie je in de film terug, de film is enorm broeierig. Als ze in het busje een slachthuis ruiken, kun je 'm zelf ook bijna ruiken. Wat ook perfect bij deze film past is de score en de sound effects. Alleen al het geluid dat de camera maakt aan het begin van de film, als we flitsen van lijken zien is uiterst memorabel. De soundtrack lijkt geen instrument te bevatten, maar vooral een verzameling rammelende blikken en potten. Op een gegeven moment hoor je vooral geschreeuw en het geluid van een ronkende kettingzaag. Het moge duidelijk zijn; The Texas Chain Saw Massacre is geen pretje om naar te kijken. Geen vermakelijke slasher met innovatieve kills, maar een angstaanjagende nachtmerrie, waarbij je als slachtoffer weet wat je staat te wachten en je kunt niet anders dan afwachten. Dat is vele malen enger dan een Jason of Michael achter je aan krijgen. Tobe Hooper gebruikt weinig tot geen bloed, hij was zo naïef om te denken dat hij met deze film wel een PG rating kon krijgen. Maar juist dat is de kracht van TCM, je ziet bijna niets, maar je voelt en ervaart het wel. Tegenwoordig zie je zonder moeite vleeshaken die volledig in mensen verdwijnen, maar de suggestie blijkt hier veel sterker.

Ondanks het lage budget ziet The Texas Chain Saw Massacre er trouwens prachtig uit, met een paar enorm mooie shots. Vooral het shot waarin Pam van de schommelstoel richting het huis loopt of waarin Jerry naar het huis loopt terwijl de horizon oranje kleurt zijn prachtig! Maar ondanks deze mooie shots voelt de film overal rauw en grimmig, zeker als het nacht wordt. De achtervolgingen tussen Sally en Leatherface duren weliswaar iets te lang, maar de befaamde laatste 20 minuten zijn weer meesterlijk, tot de laatste prachtige shots aan toe. De vijf hoofdpersonages zijn niet heel boeiend, maar het acteerwerk valt voor een productie als dit nog best mee. Franklin is weliswaar een overdreven vervelend figuur, maar hij past er wel tussen. Nog meer overdreven zijn de lifter (Nubbins) en de kok (Drayton), die met hun over de top spel heerlijke figuren spelen. Want Leatherface mag dan weliswaar de meerdere gezichten van de franchise zijn, hij is echt onderdeel van een familie en dat maakt het uniek. Het maakt The Texas Chain Saw Massacre uniek. De film is niet een film die je snel voor je plezier opzet. Maar het is wel een film om elke keer weer van te genieten!

4,5 sterren.

Interessante en redelijk complete documentaire over het gehele gebeuren rondom The Texas Chainsaw Massacre. Alle vier de Texas Chainsaw Massacre films (de remake en diens prequel uiteraard niet meegeteld) worden stuk voor stuk uitgebreid behandeld, met name door interviews met de cast en crew.

Dit levert een aantal geestige en interessante verhalen op over de zeer onprettige omstandigheden tijdens het maken van de eerste film. Ook wordt er gekeken hoe het nu met de acteurs en crewleden is. En natuurlijk een blik op het verhaal van seriemoordenaar Ed Gein, waar het origineel lichtjes op gebaseerd is.

Kleine 3,5 sterren.

Vond het idee op zijn minst interessant, zo'n direct vervolg op de originele Texas Chainsaw Massacre. Zeker toen bleek dat acteurs uit de oude reeks werden opgetrommeld en Bill Moseley bijvoorbeeld Jim Siedow zou gaan vervangen als Drayton. Helaas wordt dit alles voor een snelle introductie in één sequentie gepropt en mag na vijf minuten het nieuwe verhaal van start gaan. Doodzonde. Niet dat die opening nu echt bijster sterk gedaan was (het was een letterlijke kopie van de opening van The Devil's Rejects), maar wat we na de openingssequentie te zien krijgen, is wel van een heel erbarmelijk niveau.

In de eerste plaats worden we voorgesteld aan een zooi eendimensionale vaatdoeken als personages waar we anderhalf uur naar mogen kijken. Geen idee hoe ze heten of wat hun functie was, behalve doodgaan. Overigens was ik sowieso niet echt aan het opletten, mijn aandacht lag meer bij het feit dat hoofdfiguur Heather in 1973 een baby was en anno 2012 slechts begin twintig. Ik snap dat het een moeilijk rekensommetje was voor de scriptschrijvers. Dus laten we het lekker zo. En ook voor de rest van het plot was eigenlijk maar weinig inspiratie nodig; het zooitje tieners stapt in een busje, neemt een lifter mee, komt bij een groot afgelegen huis en een uit de kluiten gewassen vent met een kettingzaag komt achter ze aan. Poeh, erg vernieuwend.

Hoewel, de grootste mankementen van Texas Chainsaw 3D liggen wellicht bij de punten waar de makers juist vernieuwing willen toepassen. Zo opereert Leatherface in dit deel voor het eerst in de hele serie alleen. En dan blijkt maar weer hoe belangrijk in de voorgaande delen ook de familie van Leatherface was, of het nu ging om de Hewitts en Sawyers. In dit geval krijgen we vooral een hoop rennen, schreeuwen, zagen, rennen, schreeuwen, zagen. En dat gaat toch best snel vervelen. Je mist een Drayton, een Nubbins of een sheriff Hoyt. Je mist andere boeiende personages. Vooral als aan het einde nog meer personages opduiken, die nog veel erger zijn dan het simpele slachtvee. Heb alle scènes met die burgemeester echt met enorme schaamte zitten kijken, kon me niet voorstellen dat dit echt een toevoeging aan het verhaal zou gaan worden.

Tja, en dan kom je bij het einde. Wat moet je daar in hemelsnaam over zeggen? Denk dat het moment dat de sheriff Leatherface zijn gruwelijke daden vergeeft omdat ie blijkbaar een corrupte burgemeester heeft afgeslacht wel voor zichzelf spreekt. En als zelfs ons hoofdkarakter Leatherface simpelweg vergeeft dat hij voor haar ogen een vriend door midden heeft gezaagd en nu blijkbaar zijn geliefde nichtje wil zijn, dan vraag je wel heel veel van de kijker om te slikken. In alle Texas Chainsaw films zit wel de boodschap 'The Saw is Family', maar dit is werkelijk te bespottelijk voor woorden.

Schijnbaar is Texas Chainsaw: The Next Generation niet langer de enige Texas Chainsaw die me echt teleur heeft gesteld. En dat doet stiekem toch wel even pijn. Als je dan toch een sequel met terugkerende acteurs en karakters wil maken, doe dan gewoon iets tofs waar iedereen wat aan heeft. Waarom niet Bill Moseley als Chop Top terug laten komen, die een barbecue geeft voor de Hewitts en de Saywers. Alfredo neemt bier mee, zorgt Old Monty voor de saus en sheriff Hoyt voor het vlees. Klinkt nu al beter dan het belachelijke idee van Texas Chainsaw 3D. En het schijnt dat ze nog een vervolg willen gaan maken. Ik hou m'n hart vast.

1,5 sterren.

Er zijn veel horrorseries die gedurende de films van toon wisselen. Maar zelden zie je zo'n verandering als tussen de eerste en tweede Texas Chainsaw Massacre. Toegegeven, Tobe Hooper heeft altijd gezegd dat hij de eerste Texas Chain Saw Massacre een komedie vindt, maar daar zijn de meningen flink over verdeeld. De eerste film is rauw, grimmig, naar en eng, dus weinig mensen die de film zien als een komedie, hooguit als een inktzwarte satire. Voor het vervolg besloot Tobe daarom om maar de andere kant op te gaan. De studio wilde graag een letterlijke herhaling van de eerste film, maar Tobe besloot van deel 2 een overduidelijke parodie/satire/komedie te maken. Te beginnen met een poster die The Breakfast Club nadoet. Dat zou je al niet verwachten als je net de eerste Texas Chainsaw uit 1974 zag.

De toon mag dan anders zijn, toch neemt Tobe Hooper veel elementen van de eerste film mee. Zo is Bill Moseley een variant (tweelingbroer) van de lifter uit de eerste film en doet een goede imitatie, met een one-liner per minuut. Daarnaast is Jim Siedow - als enige acteur uit het origineel - terug als de kok en zijn ook opa en Leatherface weer van de partij. Sterker nog, zelfs het lijk van de lifter duikt op. Maar het huis op het platteland in Texas is ingewisseld voor een groot ondergronds pretpark. En dat past uitstekend bij de film; was de eerste film nog subtiel en realistisch, daar is The Texas Chainsaw Massacre 2 één grote hysterische kermis - met de gekste kleurrijke types en uiterst memorabele sequenties. Het gekibbel tussen Drayton en zijn broers uit de eerste film gaat door en levert ook hier weer leuke momenten op.

Maar het wordt allemaal nog leuker als je als held ook een volslagen idioot krijgt. Dennis Hopper gaat - gewapend met drie kettingzagen - de strijd aan. Want als iemand die gestoorde familie aan zou kunnen, dan is dat Hopper anno 1986 (een goed jaar voor Hopper). Caroline Williams speelt een prima rol als radio-DJ in haar spijkerkloffie, alleen haar geschreeuw wordt op den duur wel wat vervelend. Het hoort echter bij de franchise, het geluid van schreeuwende vrouwen, ronkende kettingzagen en hysterisch gelach van kannibalistische heikneuters. Texas Chainsaw 2 is nergens zo sterk als de eerste film, maar is wel een enorm groot plezier om naar te kijken. Vooral door types als Siedow, Moseley en Hopper is de film een heerlijk gestoorde achtbaanrit.

4 sterren.