Opinions

Iedereen maakt wel eens iets gênants mee. Iets waar je je voor schaamt en waar je liever niet meer aan terugdenkt, maar waar je soms nog wel eens van wakker schrikt, puur omdat het zo gênant was. Voor die mensen adviseer ik om Theodore Rex te kijken. Want hoe gênant datgene ook is wat je hebt meegemaakt, NIETS is zo gênant als Whoopi Goldberg die hier met een Tyrannosaurus Rex misdaad moet oplossen. Je ziet aan alles dat Goldberg daar eigenlijk niet wil zijn. En terecht.

0,5 sterren.

Met films als Magnolia en Boogie Nights zou je bijna willen denken dat alles wat Paul Thomas Anderson aanraakt per direct goud wordt. Maar helaas, zijn There Will Be Blood deed 't niet zo voor mij. Het is zeker een goedgemaakte film en ben ook blij met een aantal sterke keuzes; zo is Daniel Day-Lewis fenomenaal, wederom een erg sterke rol van de man. Daarnaast erg prettig om te zien dat Anderson blijft experimenteren en niet snel voor de meest voor de hand liggende keuzes gaat. De bijzondere score van Radiohead gitarist Jonny Greenwood valt bijvoorbeeld op en het zijn juist die elementen die meedragen aan de sterke sfeer van There Will Be Blood.

Toch wisten de ruim 150 minuten van de film mij niet volledig te boeien. Visueel is de film alleraardigst, maar ik had wel ietsjes meer verwacht van Anderson, de écht mooie plaatjes blijven mijn inziens uit. En inhoudelijk geldt hetzelfde. De film opent sterk, maar wie daarna niet snel met de karakters mee weet te leven, heeft een lange rit voor de boeg. En dat was niet al te gemakkelijk. Met name Paul Dano werkte mij erg snel erg op de zenuwen. Kon erg weinig met zijn saaie en vrij matig uitgewerkte karakter, hij kwam voor mij in ieder geval nauwelijks uit de verf.

3 sterren.

Samen met Dumb and Dumber verreweg de leukste film van de gebroeders Farrelly en één van mijn favoriete komedies uit de jaren 90. De film is geen vehikel voor één komiek, het is bijvoorbeeld geen Ben Stiller-show. Sterker nog, Ben Stiller is wellicht de hoofdpersoon, maar hij is hier vooral de stille aangever, iemand die juist niet geestig hoeft te doen, maar geestig is vanwege de situaties waarin hij terechtkomt. De ondervraging op het politiebureau met hem is bijvoorbeeld één van de meest hilarische scènes uit deze film. Stiller wordt bijgestaan door een hoop geweldige kleurrijke personages, waaronder gladjanus Matt Dillon, de Britse Lee Evans, de altijd vermakelijke Chris Elliot en natuurlijk Lin Shaye, een vaste actrice die geregeld opduikt in een memorabele rol in Farrelly-komedies. Cameron Diaz is het minst grappig van het stel, maar dat hoeft ze ook niet te zijn; ze moet vooral mooi en sympathiek zijn. En dat lukt, de manier waarop ze hier wordt neergezet snap je goed dat al die mannen haar wel zien zitten.

Wat opvalt aan There’s Something About Mary is de mix van - voor de gebroeders Farrelly - intelligente humor en hun typische platvloerse humor over sperma, stront en scheten. Dat laatste zit wel in de film - en soms ook met een hele geslaagde grap - maar gelukkig is dat allemaal niet heel erg aanwezig. Af en toe duikt er ook een stukje iets te flauwe slapstick op, vooral een scène met Ben Stiller en de hond. Zo’n scène is niet eens zozeer pijnlijk onleuk, maar het past gewoon minder bij de film. Een stuk leuker zijn de onderonsjes tussen de personages, die allemaal wel iets te verbergen hebben en verhaallijnen die langzaamaan steeds meer bij elkaar komen. There’s Something About Mary is een fijne romantische komedie met een lekkere flow en een film waar je vrolijk van wordt. Telkens als ik de film zie, zit ik aan het einde met een grijns mee te bewegen en te zingen met Build Me Up Buttercup van The Foundations. ‘Why do you build me up….’

4 sterren.

Behoorlijk wanproduct, dit. Slaapverwekkend, saai en propvol met clichés. Had toch in ieder geval een beetje spanning of mysterie verwacht, maar de film stelt op praktisch alle elementen erg teleur. Enkel de laatste 30 seconden gaven het einde nog een beetje een dragelijke wending, maar die kwam jammer genoeg wel 88 minuten te laat.

1 ster.

They Live is en blijft toch enorm amusante en lekker campy satire van meneer Carpenter. Het fijne van zijn werk is dat op veel van zijn films vrij lastig een genre te plakken is. Neem nou They Live; het is actie, het is komedie, het is science-fiction, het heeft vleugjes horror. Het is eigenlijk alles. Carpenter neemt even wat tijd om de boel te introduceren, pas na een half uurtje gaat het verhaal echt rollen. Tot die tijd maken we kennis met hoofdrolspeler Piper. Geen acteerwonder, maar het is een enorm charmant figuur. De film is op zijn leukst als Piper zijn befaamde zonnebril bemachtigt en - uiteraard - als hij Keith David probeert te overtuigen om die bril op te zetten. Die sequentie mag omlijst worden. Net als George Buck Flower, geef die man ook een standbeeld. Zijn bijrol is ook leuk, maar eigenlijk is iedereen leuk in deze film. Iedereen behalve Meg Foster, maar goed, John Carpenter heeft het schijnbaar niet zo op memorabele vrouwenrollen. De film is tijdens zijn derde akte, ondanks de actie, niet altijd even scherp meer. Maar één consistente factor is het vermaak, want de film blijft amuserend van minuut 1 tot het einde. Met sowieso een erg leuk slot.

4 sterren.

Ik was erg benieuwd wat Peter Jackson na de matig ontvangen Hobbit trilogie - waarin hij in de beelden op de set ook niet al te gelukkig oogde - zou gaan doen. Terug naar de wereld van de horror met een nieuwe horrorkomedie? Of komt hij met een ingetogen drama à la Heavenly Creatures? Of gaat hij juist meteen weer door met een andere grote epic film? Hoe dan ook, ik had in ieder geval niet verwacht dat het antwoord 'een documentaire' zou zijn. Maar goed, zo had waarschijnlijk ook niemand verwacht dat die gast van Bad Taste ooit The Lord of the Rings zou gaan maken. De beste man heeft aardig wat diversiteit op z'n CV staan, met na een erg leuke mockumentary (Forgotten Silver) nu ook een indrukwekkende documentaire erop.

Ten eerste fijn dat They Shall Not Grow Old over de Eerste Wereldoorlog gaat. Want hoe interessant de Tweede Wereldoorlog ook is, over de Eerste wordt een stuk minder gesproken. Alsnog vroeg ik me wel af wat zo'n film in de bioscoop te zoeken had; was dit niet meer iets voor thuis? Zo'n reportage die je voortdurend op Discovery ziet? Ik had geen promo's of trailers voor deze film gezien, dus aan het begin van de film was ik vrij zeker dat dit gewoon een vrij standaard documentaire zou worden. Tot het beeldmateriaal ineens beeldvullend werd en er kleur bij kwam. Een bijzondere ervaring om ineens beelden van ruim 100 jaar geleden op deze manier te zien. Ik twijfelde af en toe echt of er niet wat footage later was geschoten, zo helder. Maar wat ik begrijp bestaat de volledige documentaire uit beelden uit die tijd. Dus wat dat betreft is dit technisch bijzonder om te zien. Dat het geluid later is toegevoegd is soms wel duidelijk hoorbaar - vooral als er wordt gesproken - maar vervelend werd dat niet.

Verder koos Jackson ook voor een ietwat afwijkende vertelwijze. Geen algehele voice-over of talking heads, maar enkel stemmen van de soldaten die het verhaal vertellen aan de hand van anekdotes. Er is geen hoofdpersoon en je weet eigenlijk nooit echt wie er spreekt. Ik dacht dat er maar een paar sprekers waren, maar aan de aftiteling te zien waren het er een heleboel. Opvallend genoeg miste ik geen moment een hoofdpersonage. Er wordt een vrij duidelijk verhaal verteld; soldaten die ergens vol enthousiasme en naïviteit ergens aan beginnen en later ontdekken wat voor hel het eigenlijk is. Maar zelfs in de hel is er nog ruimte voor wat optimisme. We leren vrij weinig algemene feiten over de Eerste Wereldoorlog, maar blijven juist echt anderhalf uur bij de soldaten en maken precies mee wat zij meemaken. En met name door de af en toe vrij schokkende beelden lukt dat wel.

4 sterren.

Een beetje de Requiem for a Dream van toen. Het begint allemaal nog relatief onschuldig, kleurrijk en optimistisch, maar langzaam maar zeker ontpopt They Shoot Horses, Don't They in een uiterst zwaarmoedige, deprimerende film. Een film waar je - zoals hier boven al zo treffend gezegd - als kijker net zo vermoeid en neergeslagen uitkomt als de dansers. Dansers, die tot het gaatje gaan voor geld, terwijl de organisatie - onder leiding van Gig Young - alles doet voor entertainment. Fascinerend om te zien hoe de dansvloer met discobol zich langzaam ontpopt tot een waar slachtveld met mensen die compleet krankzinnig worden. Er worden dan ook een paar hele sterke rollen gespeeld.

4 sterren.

Ik kan me herinneren bij The Thing (1982) ooit gezegd te hebben dat ik me niet kon voorstellen dat dit origineel beter zou zijn dan Carpenter's remake. De films verschillen erg van elkaar (en laten we eerlijk zijn, ze zijn dus eigenlijk niet te vergelijken), maar moet toch gauw even kwijt dat Carpenter's versie een aardig stuk beter is.

Maar hoe dan ook; slecht is deze klassieker absoluut niet. Integendeel. De film bevat een aantal schitterende scènes (met name de confrontaties met 'het ding'), er wordt prima en erg natuurlijk geacteerd en de film ziet er gewoonweg goed uit. Vervelen doet de film niet, hoewel er hier en daar wel eens een zwak momentje schuilgaat. The Thing from Another World is aardig indrukwekkend, zit prima in elkaar en is hoe dan ook prima amusement.

3,5 sterren.

Hoe vaker ik The Thing kijk, hoe beter hij wordt.

Het blijft geestig hoe men in 1982 niets van The Thing moest hebben; het publiek bleef thuis en de critici zagen er ook weinig in. Het was een flinke flop die John Carpenter zelfs een klus kostte. Toen ik voor het eerst kennismaakte met de film keek men al iets anders naar The Thing; op de VHS die ik had van The Thing stond groot de slagzin ‘Eén van de beste horrorfilms aller tijden’. Diezelfde zin stond overigens op de VHS van The Howling. Maar waar ik die laatste zeker niet zou bestempelen als één van de beste horrorfilms aller tijden, bij The Thing ben ik het 100% eens met die stelling. The Thing is en blijft een grandioos meesterwerk.

The Thing is enorm krachtig in zijn eenvoud; een groep mannen zit ver van de beschaving, waarna ze te maken krijgen met een bovennatuurlijke indringer. Vooral als de paranoïde toeslaat wordt het machtig interessant; niemand is meer te vertrouwen. De hoofdrolspelers zijn geen typische Hollywoodsterren en er is ook geen ruimte voor een geforceerd liefdesverhaaltje; het zijn een hoop ongeschoren oudere mannen bij elkaar. Kurt Russell inclusief epic baard is wellicht de grootste naam, maar hij wordt niet neergezet als een of andere superheld. De personages in The Thing zijn interessant, kleurrijk, maar vooral enorm geloofwaardig. Vergelijkbaar met wat Ridley Scott een paar jaar eerder deed met Alien.

Sowieso heeft The Thing aardig wat raakvlakken met Alien. Het grote verschil? Waar Alien rond de tweede akte soms ietwat inkakt, is The Thing juist daar op z’n allersterkst. Het hele middenstuk van de film, van de operatie tot de bloedtest is rete-spannend. Met simpele middelen doet John Carpenter het maximale. Maar het is niet alleen maar eenvoud wat de klok slaat, want de special effects - onder meer gecreëerd door de nog maar 22 jaar oude Rob Bottin - zijn bespottelijk creatief en uiterst indrukwekkend. Zelfs vandaag de dag hebben de meeste effecten van The Thing nog niets aan kracht ingeboet. Maar The Thing is veel meer dan alleen fantastische special effects; ook als er puur een paar personages met elkaar praten, zorgt Carpenter dat je op het puntje van je stoel blijft zitten. Elke kijkbeurt weer. Want alles aan The Thing klopt als een bus.

5 sterren.

Een film die onterecht vaak een remake wordt genoemd.

De titel is weliswaar wat verwarrend, maar verder is het toch vrij duidelijk dat de film een prequel is op The Thing uit 1982. En het blijft een best aardige poging, met vooral één groot probleem; de special effects. Het is zo’n enorme gemiste kans dat men alle special effects gewoon practical had liggen en uitgevoerd, maar dat men op het laatste moment alle effecten met CGI opnieuw maakte. Die CGI is oerlelijk en duidelijk veel te snel gemaakt. Online zijn talloze video’s en afbeeldingen te vinden van hoe men alles had gemaakt. Aan het roer van die effecten stond Tom Woodruff Jr., een grote naam in de wereld van de special effects. Het is spijtig te zien dat al die toffe special effects zijn vervangen voor lelijke computereffecten.

Verder is The Thing redelijk een herhalingsoefening, maar als prequel gebeuren er wel interessante dingen. Voor de personages zijn gelukkig een hoop Noorse acteurs aangehaald en er wordt zelfs een deel Noors gesproken. Akkoord, er is ditmaal ook een typische Amerikaanse heldin - en wat andere Amerikanen - en niet enkel een clubje Noorse mannen met baarden, maar het had op dat vlak een heel stuk erger gekund; geen onnodig liefdesverhaaltje of andere domme clichés die van stal worden gehaald. Rondom de climax in het ruimteschip wordt het allemaal vrij matig, maar de scènes in het kamp zijn best goed uitgevoerd. Nergens wordt het zo sterk als Carpenters versie uit 1982, maar op veel vlakken is The Thing een degelijke film.

De film is het sterkst als ode aan die film van Carpenter. Er is enorm veel gelet op details en dat maakt het meer dan een simpele snelle sequel of remake. Gebaseerd op de sets en details die heel sterk overeenkomen met de shots uit de 1982 versie hebben de makers hier veel tijd en aandacht in gestoken. Fijn ook dat de eindscène naadloos aansluit bij het begin van The Thing. Een hele kleine kans, maar het is te hopen dat er ooit een versie komt waarin de oorspronkelijke practical effects te zien zijn in plaats van de CGI. Dan heb je wat mij betreft een uitstekende double-bill; eerst een erg aardige horrorfilm als prima binnenkomer, gevolgd door een waar meesterwerk.

3,5 sterren.

Prima geschikt en totaal rijp voor een remake, deze film. Lijkt me ook de perfecte rol voor Christian Bale, dan kan hij zowel enorm aankomen zoals in Vice en enorm afvallen zoals in The Machinist. En dat voor dezelfde rol! Dat zal in ieder geval iets overtuigender zijn dan de make-up van Robert John Burke in deze film. Normaliter zou ik er niet zo kritisch op zijn - want zo héél slecht is het ook weer niet gedaan - maar bij Thinner is de transformatie van dikke man naar wandelend lijk het belangrijkste aspect van de film. En tja, dan is de dikke Burke niet overal even overtuigend. Hij mag dan een flinke onderkin hebben, de rest van zijn hoofd is veel te dun. En het is hilarisch om te zien hoe hij onder de douche zijn pak amper mag aanraken, dus de hele tijd heel zachtjes over zijn borstkas streelt.

Deze onbedoelde humor werkt niet echt bevorderlijk in een film die erg geslaagd had kunnen zijn met een serieuze aanpak. Maar helaas, dat zit er bij Thinner niet in. Dit heeft ook met de keuze van de regisseur te maken; Tom Holland heeft prima horrorklassiekers afgeleverd, maar staat nu niet bekend om zijn subtiele, serieuze werk. Iemand als David Cronenberg had hier waarschijnlijk wel raad mee geweten. Als Thinner iets meer op The Fly leek, was het een veel sterkere film. Zo bouwt The Fly uitstekend op wat betreft de transformatie. Bij Thinner gaat het allemaal wel erg snel,na zo'n twintig tot dertig minuten hebben we al een vrij dunne Burke. Dat had juist wel wat meer uitgespeeld mogen worden. Maar goed, dan moet je wel wat fatsoenlijk acteerwerk kunnen verwachten en de meeste acteurs zijn hier niet al te best. Hoofdrolspeler Burke kan als dikke man niets anders dan wat schaapachtig lachen en als dunne man vooral kreunen.

Het geheel wordt nog enigszins geestig als Joe Mantegna zich ermee gaat bemoeien. De film lijkt een hele andere kant op te gaan, maar het is wel vermakelijk om te zien hoe Mantegna zijn vriend Burke uit de brand helpt. Het levert in ieder geval amusement op. Maar de premisse van Thinner had een behoorlijk sterke thriller of intrigerende body-horror kunnen opleveren. Met een vrij karige uitvoering komt Thinner niet veel verder dan een oké tussendoortje. Het is verre van de slechtste verfilming van het werk van Stephen King, maar dat zegt ook meer over de kwaliteit van al die verfilmingen.

2,5 sterren.

Ah, die goede ouwe tijd waarin het hip was om cijfers als letters te gebruiken. De tijd waarin het geschmier van Matthew Lillard - waarbij liters speeksel in het rond vliegt - nog graag werd gezien in horrorfilms. En de tijd waarin men allergisch was voor shots die langer staan dan 2 seconden. Vond Thirt13en Ghosts destijds altijd een erg amusante horrorfilm, maar terugkijkend is het niet erg goed. In principe heeft de film best wat kwaliteit in huis, met een alleraardigste setting en een stel geestverschijningen die er op zich prima en angstaanjagend uitzien. Jammer genoeg kun je door de hippe montage amper iets van deze wezens zien. Deed me wat denken aan Halloween: The Curse of Michael Myers, die onder handen genomen moest worden voor een jeugdig publiek en waar men dus als een bezetene allerlei snelle shots in monteerde om het hip en snel te laten ogen. Het werd vooral rommelig en enorm gedateerd.

Dat gedateerde zit ook in Thirt13en Ghosts. Destijds hip, nu vooral knullig met z’n af en toe veel te snelle flitsende montage en af en toe ineens een willekeurige lelijke slowmotion. Personages roepen ondertussen zoveel mogelijk komisch bedoelde one-liners, want we zitten immers in het tijdperk van Scream en Scary Movie. De toffe geesten zitten wat dat betreft jammer genoeg in de verkeerde periode, vandaag de dag - of in de jaren 80 - was men wel iets beter omgesprongen met deze intrigerende verschijningen. Thirt13en Ghosts is zelden spannend en het ellenlange rondlopen in het huis begint op den duur zelfs een tikkeltje te vervelen. Desondanks blijft de film in z’n geheel gek genoeg nog best amusant. De creatieve vondsten die wel werken werken gelukkig ook gewoon góed. Het maakt van Thirt13en Ghosts geen hoogstaand horrorwerkje, maar als kleine snack smaakt het nog best oké.

3 sterren.

Stijlvolle thriller met hier en daar vleugjes humor. De twee aspecten van The Third Man die vooral opvallen zijn het acteerwerk en de visuele stijl. Dat laatste zit 'm in een paar voortreffelijke shots en mooi spel met schaduwen en het gebruik van Wenen - vers uit de Tweede Wereldoorlog - als decor. Het uitgangspunt van de film is eigenlijk vrij eenvoudig; onze hoofdpersoon onderzoekt een verkeersongeval waar zijn goede vriend bij is omgekomen en ontdekt dat er meer aan de hand is. De hele ontrafeling van dat mysterie gaat naar mijn smaak iets te traag, op een gegeven moment is het je wel duidelijk. De film lijkt zich in bepaalde scènes ook teveel te herhalen. Het acteerwerk is echter hoogstaand, het spel is voor zijn tijd opvallend ingetogen en subtiel, ik had verwacht dat het een stuk meer theatraal zou zijn. Met name Trevor Howard speelt een enorm leuke rol als de cynische Calloway. Een minder sterke keuze is dat muziekje. Prima voor tijdens de credits, maar tijdens belangrijke en vooral spannende scènes is het einddeuntje van Spongebob Squarepants nu niet bepaald bevorderlijk voor de spanning.

3,5 sterren.

Ook als je 'm niet hebt gezien, overal kom je nog steeds Spinal Tap referenties tegen. Kende de poster en de premisse en kon me nooit echt voorstellen waarom dit zo vaak werd aangehaald door velen. Inmiddels begrijp ik het. Want This is Spinal Tap is een enorm geestige film!

Het is natuurlijk altijd een gok als je acteurs voor een deel laat improviseren voor de camera, maar met komieken als Christopher Guest, Harry Shearer en Michael McKean kom je heel ver. Vooral van die laatste zou je - door serieuze rollen als die in Better Call Saul - soms bijna vergeten hoe geestig de man kan zijn. Ook van regisseur Rob Reiner ken ik vooral het serieuze werk, leuk dat hij hiermee zijn debuut maakte - en ook nog eens een kleine rol speelt. De cast is perfect op elkaar ingespeeld en het is deze chemie waar je vooral van kan genieten. Qua humor bevat de film van alles wat; van droge dialogen tot compleet absurde taferelen; soms voorspelbaar en soms volkomen verrassend, soms is het een glimlach waard, andere scènes slaan echt de spijker op z'n kop. Maar door de toon, interessante vorm en de fun is het onmogelijk deze film te kijken met een zuur gezicht en je armen anderhalf uur over elkaar.

4 sterren.

Toch leuker dan ik had verwacht. This Is the End had natuurlijk heel makkelijk een veel te flauw onderonsje kunnen worden met een groep bevriende acteurs. Dit is het uiteindelijk ook wel geworden, maar de ongein is veel geestiger en aanstekelijker dan ik had gedacht. Het begint aardig en ergens middenin de film kakt de boel een beetje in, maar de film herpakt zich na een uurtje verrassend goed en begint dan écht grappig te worden. De film leunt natuurlijk veel op de vele cameos van bekende namen en een hoop onderbroekenlol, maar wordt nergens vervelend. This is the End is pure over-de-top onzin, maar dan wel van het soort dat uitstekend vermaakt.

3,5 sterren.

Door het hoog camp gehalte, overheerlijke houterige acteerwerk en ontelbaar veel onbedoeld komische momenten is deze science fiction eigenlijk prima om je mee te vermaken. Het is inderdaad jammer dat de film een wat te serieuze toon heeft, want iets meer zelfspot en iets meer monsters had het allemaal nog een stuk leuker gemaakt. Het is nu vooral lachen om de knulligheid. Het verhaaltje vermaakt, hoewel de film pas halverwege echt een beetje gaat lopen.

2 sterren.

Het is wel duidelijk waarom The Avengers, Iron Man en Iron Man 3 wel werken en een film als Thor hier en daar jammerlijk faalt; het neemt zichzelf veel te serieus. De beste momenten in Thor zijn dan ook de scènes met een verdwaalde Thor op Aarde, die een beetje de weg kwijt lijkt te zijn. Gewoon geestige en best aardig getimede lol, zonder al teveel poespas. Dit in combinatie met een paar geestige interacties met een Stellan Skarsgård of Clark Gregg maakt de film amusant. Helaas doet de film daar veel te weinig mee en focust zich meer op een hoop gedoe, oninteressante subplotjes en matig uitgewerkte karakters.

Vond sowieso de momenten op Asgard maar zo zo, vond dat ze het met al die verhaallijnen alles maar onnodig moeilijk maakte. En ook de karakters die daar rondlopen worden nauwelijks uitgewerkt. Plaatsvervangende schaamte als ik denk aan Tadanobu Asano, dat is nog eens verspilling van talent. De segmenten op Aarde zijn allemaal ietsjes beter, hoewel die hele romance met Portman er ook maar met de haren wordt bijgesleept. En komt nauwelijks uit de verf. Gelukkig heeft Hemsworth wel charisma en komt soms best komisch uit de hoek, maar dat had ik meer willen zien. Nu worden zulke momenten die Iron Man of The Avengers zo leuk maken vervangen voor zoet drama in slowmotion met veel te dik aangezette muziek eronder. En dat is jammer.

2,5 sterren.

Thor is eigenlijk het sufste personage uit de hele MCU. Zijn twee solofilms zijn nog steeds de slechtste hoofdstukken uit de hele franchise, zijn schurk in The Dark World is met stipt de domste schurk van het hele stel en zelfs in de best geslaagde Avengers avonturen lijkt men vaak niet te weten wat men met hem aanmoet. Zo ging hij in Age of Ultron maar in bad in een grot. Of zoiets. Wel werd tijdens die Avengers films duidelijk dat Thor het beste werkt als hij het allemaal niet te serieus neemt, met humor komt deze Shakespeare-teksten brabbelende vent het beste uit de verf. Dus wie haal je dan aan boord voor een derde Thor film? Juist, de man achter What We Do in the Shadows, Hunt for the Wilderpeople en Eagle vs Shark.

Ik was na het vertrek van Edgar Wright bij Ant-Man bang dat Marvel geen regisseurs met een eigen handtekening wilde hebben. Maar gelukkig bewijst Thor: Ragnarok het tegendeel, de film voelt als een rasechte Taika Waititi film en lijkt totaal niet op de voorgaande Thor films. En gelukkig maar, zeg. Deze derde Thor zit vol met felle kleuren, rockmuziek, allerlei cameos en met een hoop heerlijke en hilarische lulligheid zoals alleen Taika Waititi dat kan. Want wie bedenkt anders een gigantisch rotsmonster met een lullig Kiwi-accent. Laat het maar aan Waititi over om Thor af te stoffen en in één klap hem het leukste en meest geestige personage uit de hele MCU te maken. Tony Stark zou jaloers kunnen zijn op een film als dit, het is even geleden dat zijn solofilms zo leuk waren.

Thor: Ragnarok leunt nogal op Chris Hemsworth, die met deze film bewijst een ongelofelijk goede komische timing te hebben. Dat werd in eerdere MCU films nooit echt duidelijk, maar de man is hier hilarisch. Maar Ragnarok heeft meer te bieden, zo bevat de film met de dronken Valkyrie één van de leukste bijrolfiguren in een superheldenfilm, is het gemekker tussen Hulk en Thor erg geestig en kent de film met Cate Blanchett één van de tofste schurken uit de MCU. En dat wil wat zeggen, want MCU heeft nogal moeite om fatsoenlijke schurken neer te zetten. En dan hebben we het nog niet eens gehad over droogkloot Jeff Goldblum. Maar goed, hij is ook gewoon Jeff Goldblum. En daar is niets mis mee.

Thor: Ragnarok zit propvol grappen, met de meest hilarische slapstick die je in jaren hebt gezien. Het moment dat Bruce Banner zelfverzekerd uit het vliegtuig springt om de Hulk te worden en dan snoeihard op de brug belandt is bijvoorbeeld geweldig. Maar het zijn vaak de meest simpele dingen die vooral goed werken. Neem Thor, die geen houding weet aan te nemen als hij Valkyrie wil aanspreken. Of z'n fantastische slangen-anekdote. Thor: Ragnarok is plezier met de hoofdletter P. De gevechtsscènes zijn spectaculair, maar zelfs die zijn om te lachen. De gehele film kun je met een grijns op je gezicht kijken. Het is fijn dat een film als dit naast Captain America: Winter Soldier kan bestaan, beide enorm verschillend, maar van enorm hoge kwaliteit. Die diversiteit van het MCU bevalt me wel, dat is beter dan een hoop matige eenheidsworst. Thor: Ragnarok behoort wat mij betreft bovenaan het lijstje van de films van Marvel tot dusver.

4 sterren.

Heb meerdere malen gehoord dat dit een stuk beter zou zijn dan het eerste deel, maar ook deze Thor is al met al niet meer dan 'mwoah'- waardig. Het is prettig dat ze voor dit vervolg zichzelf iets minder serieus nemen, maar het blijft jammer genoeg toch ook veel oninteressant geouwehoer. Al het geneuzel rondom de - nog steeds - lelijke CGI stad Asgard, Odin of de negen realms is simpelweg geen moment boeiend, maar toch moet alles uitgelegd worden. Ook op Aarde kunnen Natalie Portman en vrienden er wat van met hun eeuwige wetenschappelijk geklets om dingen zogenaamd logisch te laten klinken. Vooral vermoeiend om te volgen. Maar waar de film op sommige momenten veel te moeilijk aan het doen is, daar is het op andere vlakken weer veel te makkelijk. Het hele plot hangt aan elkaar van belachelijke toevalligheden en de film komt erg slecht geknutseld over.

Daarnaast is het design gewoonweg lui. De subtitel The Dark World laat je toch even denken dat je een duistere en tof vormgegeven wereld tegen zal komen. Maar die verschijnt niet. Evenals een interessante slechterik met een gaaf uiterlijk en/of een interessant plan. In Thor 2 krijgen we een slap Orc- aftreksel dat de wereld wil vernietigen. Of iets in die geest, ik heb eerlijk gezegd geen idee wat die gast nu echt wilde. Maar waarom zou ik ook moeite doen als de makers zelf ook totaal geen moeite lijken te nemen en de film - zeker tegen het einde - gewoonweg afraffelen. Wat dat betreft is Thor 2 duidelijk een snel tussendoortje voor The Avengers 2.

2,5 sterren.

Lang op video gehad, deze. Het viel me allemaal nog mee. Redelijk filmpje, waar je af en toe nog wel een komisch of vermakelijk momentje kan spotten. Desondanks blijft deze komedie van Australische bodem niet hangen. De flauwe momenten winnen het vooral. Vooruit, een krappe 2,5 sterren.

Sinds Martin McDonagh In Bruges - één van mijn favoriete films - regisseerde staat hij bij mij op de radar. En na zijn amusante Seven Psychopaths was er ineens veel te doen om zijn nieuwste film, die overal opdook in jaarlijstjes en een flinke douche van nominaties kreeg. Je zou bijna denken dat het vanaf nu alleen nog maar bergafwaarts kan gaan met McDonagh.

Iedereen vergelijkt zijn werk, zeker dat van Three Billboards, met het werk van de Coen broers. Dat komt in dit geval waarschijnlijk ook vanwege McDormand in de hoofdrol én de setting van klein Amerikaans heikneuterstadje, maar ook omdat McDonagh voortdurend op die lijn tussen drama, actie en komedie rondloopt. Net als in In Bruges weet McDonagh gevoelige emotie af te wisselen met gortdroge hilariteit, terwijl op een ander moment iemand weer bruut door z’n hoofd wordt geknald. Het feit dat dit alles, hoe uiteenlopend het ook is, zo goed bij elkaar past is ontzettend knap. Daarnaast laat McDonagh je verschillende dingen voelen voor de personages. Soms ga je twijfelen aan de sympathieke hoofdpersonages en klootzakken laten soms ineens een sympathieke - of op z’n minst een menselijke - kant zien. Het enige minpuntje is dat hierdoor sommige al vrij eendimensionale personages nog platter gaan lijken. De ultra-domme 19 jarige vriendin of de potentiële verkrachter zijn bijvoorbeeld alles behalve uitgedachte personages en vallen er daardoor een beetje buiten.

Ook op andere vlakken is Three Billboards Outside Ebbing, Missouri klasse. De film bungelt lekker tussen een standaard popcorn en zware arthouse in; het is enorm vermakelijk en ziet er ook verdomd goed uit. De cinematografie is uitstekend en Carter Burwell - wederom een Coen-link - doet weer mooie dingen qua muziek. Films met deze toon en setting spreken me sowieso al enorm aan, laat staan als de man van het geniale In Bruges achter de camera stapt.

4,5 sterren.

Toch leuker dan ik had verwacht.

Perry doet misschien opnieuw zijn bekende 'Chandler trucje', maar zorgt hiermee wel voor de leukste scènes uit de film. Zijn personage zorgt dan ook zonder twijfel voor de lol. Toch doet de rest van de cast het ook prima en de regisseur zorgt voor een voorspelbaar, maar desondanks erg charmant eindproduct. Niet erg bijzonder, maar vermakelijk is deze romantische komedie zeker.

Goh, en er is maar één iemand de zaal uitgelopen! Anyway, ik zit zelf nog wat te twijfelen als ik zo aan deze film terugdenk. Aan de ene kant zat de film vol met schitterende en heerlijk sfeervolle scènes, een portie geweldige humor, sterk camerawerk en over het algemeen en een bijzondere combinatie van rust en hysterie. Desalniettemin waren er aardig wat momenten waar ik minder mee kon. Met name door het gebrek aan een echt verhaal wist de film mij lang niet altijd te boeien en voelde soms wat leeg aan. Echt vervelen was er gelukkig niet bij, maar het had wat mij betreft soms wel ietsjes interessanter gemogen. Krankzinnig was het wel!

Geen overtuigende love it, maar zeker ook geen hate it. Voorlopig 3 sterren.

Een matig uitgangspunt met nogal saai en voorspelbaar script en een bijzonder cliché slot moet opboksen tegen grandioze special effects. De film ziet er goed uit en ook qua speelduur werd de film gelukkig niet opgerekt tot dik twee uur (wat nogal vaak wil gebeuren bij dit soort films). Wat dat betreft wil de film best vermaken, het is echter jammer dat het inhoudelijk zo matig is.

3 hele kleine sterren.

Tinker Tailor Soldier Spy valt op veel vlakken op. Ten eerste is dit nieuwe werk van Tomas Alfredson wederom een visueel tot in de puntjes verzorgd. Het subtiele camerawerk, de effectieve setting en vooral het kille sfeertje maken TTSS zeer intrigerend om naar te kijken. Vond het daarom jammer dat de montage en de vertelling niet echt overeenkomt met deze stijl. Men lijkt erg veel te willen vertellen en daardoor komt de film nogal gehaast over. De film stipt iets aan en gaat snel weer verder, had voor sommige onderdelen toch graag meer tijd vrijgemaakt gezien.

Wel is het des te knapper dat veel personages toch goed uitgewerkt worden. Enkel een paar hadden voor mij wel iets meer achtergrond mogen krijgen. De cast die is aangehaald kan met weinig woorden worden omschreven; fenomenaal. Zelden zie je zoveel acteergeweld bij elkaar. Oldman is geweldig als het zeer intrigerende hoofdkarakter Smiley en de bijrollen door John Hurt, Mark Strong, Toby Jones en de vele anderen zijn stuk voor stuk ijzersterk. Benieuwd wat een tweede viewing gaat doen.

3,5 sterren.

Oh, Titanic. Destijds was het een groot fenomeen; de bioscopen zaten vol, iedereen sprak erover en op muziekzender The Box werd het nummer My Heart Will Go On zo’n beetje non-stop aangevraagd en gedraaid. Het is ook een van de eerste bioscoopervaringen die ik me goed kan herinneren. Ergens is het wel bijzonder dat James Cameron een ware gebeurtenis gebruikt voor een vrijwel compleet fictief liefdesverhaal. Iets dat meneer Michael Bay enkele jaren later ook wilde proberen met Pearl Harbor. Maar goed, dan deed Cameron het toch een stuk beter.

Titanic bestaat eigenlijk uit drie delen. Het eerste is een soort kaderverhaal met Bill Paxton die op zoek gaat naar de Titanic en in contact komt met een oude vrouw, die vervolgens gaat vertellen. Deze oude dame gaat zitten en begint: ‘Het is 84 jaar geleden…’ Bill Paxton valt haar meteen in de rede en zegt dat dat niets uitmaakt, alle stukjes die ze nog weet zijn welkom. Een beetje gepikeerd vraagt de vrouw of hij het verhaal nu wil horen of niet. Paxton is stil en de vrouw gaat verder: ‘Het is 84 jaar geleden, maar ik ruik de verf nog steeds’. Dat kleine onderonsje doet me denken aan Cameron zelf; hij wil vooral een mooi, geromantiseerd verhaal vertellen en lijkt bijna tegen zijn publiek te zeggen dat ze even hun mond moeten houden over details en luisteren naar zijn romantische verhaal.

Alhoewel, Cameron is wél geïnteresseerd in details. Er is veel werk gestoken om veel details hoe het in die tijd was en hoe de Titanic eruit zag zo realistisch mogelijk te maken. In dit realistische decor zien we onze fictieve figuren; Rose, die met een rijke klootzak moet trouwen en de oh zo sympathieke straatarme Jack. Cameron is nooit een hele goede scenarist geweest en ook hier schetst hij nogal grote lijnen, dialogen en personages zijn vaak vrij suf en subtiliteit is ver te zoeken. De meeste rijke lui zijn egoïstische kloothommels, maar in de derde klasse wordt gedanst, geknuffeld en gezellig gedronken. Wat een leuk volk is het toch! Alsof Rose ineens in Smurfenland terecht is gekomen nadat ze de hele tijd omringt was door een hoop Gargamels. De enige uitzondering op die regel is Victor Garber als Thomas Andrews - en misschien Kathy Bates; die zijn rijk én sympathiek. Aan de andere kant heb je dus een Jonathan Hyde als Bruce Ismay, die niet veel meer is dan een live-action versie van Dastardly uit Dastardly en Muttley. Om over Billy Zane nog maar te zwijgen.

Dus ja, Titanic is zeker niet het meest genuanceerde liefdesverhaal en de personages zijn veelal ongelofelijke karikaturen, maar Cameron zorgt dat het uiteindelijk nog wel werkt. Wat we krijgen is een vrij standaard ‘fish out of water’ verhaal (wat gezien de context van de film een geestig gegeven is), dus we zien hoe Jack zich moet aanpassen om bij de eerste klas te horen (God, waar is al dat bestek toch voor? En wat eten die rijke mensen rare dingen) en we zien hoe Rose haar ogen uitkijkt in die o zo gezellige derde klas met al die sympathieke, dansende figuren. DiCaprio en Winslet zijn een prima setje met prima chemie en spelen hun rollen prima, dus we gunnen ze wel iets. Maar dat zal er ook mede mee te maken hebben omdat wij als kijker allemaal weten wát er gaat gebeuren. Ben benieuwd of er ooit iemand zonder enig historisch besef is geweest die deze film is gaan kijken en compleet verrast werd door de tweede helft van de film.

Betreft die tweede helft, daarin laat Cameron wel echt vakwerk van de bovenste plank zien. Hierin zien we de perfectionist aan het werk. Of alles honderd procent zo is gegaan valt natuurlijk te betwijfelen, maar als iemand er alles aan heeft gedaan om de ramp zo waarheidsgetrouw in beeld te brengen, dan is het Cameron. Met fantastische en overweldigende sets en vrij weinig CGI zet hij een ramp op het scherm die zelfs vandaag de dag nog ongeëvenaard is qua impact. Zijn tweede helft is nog steeds spannend, overweldigend, aangrijpend en spectaculair. Ik was oprecht verbaasd hoe weinig de film heeft moeten inboeten, het werkt nog steeds ongelofelijk goed. Zelfs als Jack of Rose je gestolen kunnen worden, hoe Cameron de ramp in beeld brengt is nog steeds voortreffelijke cinema.

4 sterren.

Onvoorstelbaar slecht, deze rampzalige en oerlelijke animatiefilm. De film gooit Cameron's kassucces en een aantal Disney klassiekers in de blender en komt met een resultaat dat gewoon te beschamend voor woorden is. Zo is de animatie van een idioot niveau, dit leek gemaakt te zijn ten tijde van de echte Titanic. Het is niet om aan te zien, zo lelijk. Het enige leuke is het spotten van de talloze hilarische animatie- fouten die in de film verstopt zitten. Dan heb je er als kijker in ieder geval ook wat aan.

Verder is het verhaal te idioot voor woorden; een arme meid is op zoek naar haar moeder en valt ondertussen op een rijke jongeman. Ondertussen is er een Cruella de Vil met twee domme boeven op het schip, evenals drie zwaar irritante dames uit de eerste klas en een nogal nutteloze detective. En alsof dat nog niet genoeg is, maken een stel irritante muizen wat muziek en doet een hond een honkbalpetje op als hij een liedje gaat rappen. Verder is de voice- cast oervervelend, is het erg lang wachten tot er daadwerkelijk iets gebeurd en uiteindelijk verzuipt geen enkel karakter. En dát had ik in dit geval nu juist erg graag willen zien.

0,5 sterren.

Geniale komedie.

Na het erg sterke Ninotchka en het briljante The Shop Around the Corner waren mijn verwachtingen naar deze klassieker van Ernst Lubitsch behoorlijk hoog. In het begin van de film was ik niet helemaal zeker of hij die verwachtingen allemaal waar zou kunnen maken, maar wat heeft hij me aangenaam verrast met deze meesterlijke en vlijmscherpe komedie. Het acteerwerk is geweldig, met name Jack Benny speelt duidelijk de rol van zijn leven. Maar verder ook toprollen voor Lombard, Ruman en uiteraard vaste Lubitsch- acteur Bressart (ook geweldig in Shop Around the Corner). Een hoop geweldige over-the-top karikaturen en een vliegensvlug script vol met de meest schitterende dialogen en hilarische scènes zorgen ervoor dat de film werkelijk geen seconde gaat vervelen. Van hilarische opening tot briljante eindscène.

5 dikke sterren.

De laatste 'grote' jubileumfilm van de site ThatGuyWithTheGlasses.com en zogenaamd ook het einde van de populaire internet- recensent The Nostalgia Critic - die een paar maanden later toch weer terugkeerde. Deze (erg) lange film laat zien in hoeverre de mensen van de site (en dan met name achter de schermen) gegroeid zijn. Nog steeds is het allemaal lekker cheesy en goedkoop, maar qua verhaal durven Walker en consorten iets verder te gaan. De serieuzere thema's werken zelden, maar de pogingen zijn ok. Het is vooral de ongein die in To Boldy Flee wel oké werkt. De bad guys Terl en Zod vormen een geestig duo en ook het plotje rondom The Executor en de Cinema Snob zijn geestig. Veel referenties en injokes, veel nerds, veel lekker foute After Effects effecten en een hoop bombarie en geschreeuw om niets. Ondanks de enorme speelduur toch best amusant.

3 sterren.

Absoluut niet de beste Hitchcock, maar ook zeker niet de slechtste.

De geweldige Grant en de bloedmooie Kelly zijn beide erg goed op dreef en stelen elke scène waar ze in te zien zijn. Het is voor mij dan ook duidelijk dat de film een heel stuk minder zou zijn geweest zonder deze twee acteerkanonnen. Want hoewel het plot van de film goed weet te boeien en Hitch er een prima filmpje van heeft weten te maken, mist de film toch iets.

De film bevat, en dan met name in het begin, nogal wat knullige momenten (wie schreeuwt er nu in hemelsnaam van het balkon dat je sieraden zijn gejat?) en nogal wat slecht uitgewerkte scènes, die hierboven mij ook al worden genoemd. Verder is de film af en toe ook wel ietwat voorspelbaar en voelde tevens nogal afgeraffeld aan. Maar goed, hoewel To Catch a Thief misschien niet aan mag schuiven bij Hitch' grootste meesterwerken, het is en blijft toch een uitstekend en erg amusant filmpje.

3,5 sterren.