Opinions

Het is nu bijna moeilijk voor te stellen, maar er waren jaren dat we geen tien superheldenfilms van hoge kwaliteit en enorme budgetten in de bioscoop kregen. Eind jaren 90 bijvoorbeeld werd het genre amper serieus genomen en de superheldenfilms uit die periode - Steel, Batman & Robin, Spawn, The Phantom - waren vaak van erbarmelijk niveau. Dat veranderde eigenlijk bij X-Men, inmiddels alweer bijna twintig jaar geleden. Terugkijkend - en talloze superheldenfilms later - staat X-Men voor een groot deel nog als een huis en is op sommige vlakken nog net zo bijzonder als destijds.

Zo opent deze fantasierijke superheldenfilm in Auschwitz in 1944. Geen voor de hand liggende keuze. Maar X-Men is sowieso geen typische superheldenfilm, ditmaal geen superheld in cape die rondvliegt om een kwaadaardige slechterik te verslaan. De schurk is hier een figuur die prima te begrijpen is. Daarnaast is de casting van Ian McKellen ook een schot in de roos, zeker tegenover een eveneens perfect gecaste Patrick Stewart. Deze twee ouwe knarren zijn het hart van deze filmserie en een dialoog tussen hen is tig keer interessanter dan een vuistgevecht tussen hun ‘assistenten’.

De enige andere ster die er ook uitspringt is Hugh Jackman als de chagrijnige, sigaarrokende Logan met zijn vlijmscherpe klauwen. Ondanks dat we Jackman hierna nog in veel sequels hebben gezien, zijn introductie in de groezelige bar met kooigevecht blijft één van mijn favoriete Wolverine momenten. Simpel, sfeervol en soms zelfs spannend. Een heel stuk aantrekkelijker dan het moment dat de strakke leren pakken aangaan en het grote gevecht begint. Want ja, ook in X-Men wordt er af en toe gevochten en het eindgevecht is niet moeders mooiste. De effecten zijn wat gedateerd en het doet soms een beetje lullig aan. Kan me voorstellen dat mensen deze eerste X-Men te slow of suf vinden - voor hen zijn er genoeg bombastische sequels gemaakt - maar het blijft één van mijn favorieten.

4 sterren.

Wie had er nu verwacht dat de standalone film van Wolverine - het populairste en meest brute figuur uit de X-Men franchise - de meest suffe en knullige film van het stel zou opleveren? Ik niet. Ik had er wel zin in, na de eerste drie X-Men films vond ik iets meer focus op één mutant wel interessant. Ware het niet dat er in Wolverine Origins alsnog tonnen mutanten van stal worden gehaald. Te beginnen bij de beste aanwinst; Liev Schreiber is een uitstekende Sabretooth en doet meer met de rol dan Tyler Mane in de eerste X-Men deed. Los van het script ongetwijfeld ook omdat Schreiber wel een wat betere acteur is dan Mane. Maar er worden in de eerste paar minuten nog meer personages onze kant op geslingerd, waaronder de zanger van Black Eyed Peas, een hobbit en Ryan Reynolds.

Wie iets lekker grimmigs verwacht van zijn Wolverine solofilm komt hier bedrogen uit; de film is kleurrijk, bevat grapjes en een hoog soapgehalte. Zo is Logan een houthakker en woont hij samen met een vriendin, die één of ander vaag verhaal heeft over een ‘wolverine’, waarna dat schijnbaar z’n bijnaam wordt. Logan heeft verder last van nachtmerries. En hij is geregeld behoorlijk emotioneel. In zulke gevallen gooit hij zijn handen in de lucht en schreeuwt hij hard ‘nee’. Dat soort drama vind je genoeg in deze Wolverine Origins, regisseur Gavin Hood herhaalt dit zelfs meerdere keren. Alsof één keer niet knullig genoeg is.

Over knullig gesproken; het meest knullige van deze hele film zijn ongetwijfeld de special effects. Ik weet niet waar het budget aan op ging, maar deze film laat soms vfx zien die gewoonweg niet af leken. Als Logan in de badkamer zijn nieuwe klauwen aanschouwt, lijkt het alsof die dingen er snel even op getekend zijn. Gek genoeg komt dat niet door een techniek die nog niet ontwikkeld was; negen jaar eerder zagen de klauwen van Wolverine er helemaal prima uit in de eerste X-Men. Het zal wel aan deze film liggen, want ook tijdens talloze actiescènes is het af en toe beschamend hoe slecht de special effects zijn. Er scheen een kopie van de film waarbij de effecten nog niet af waren online rond te slingeren voor de film in première ging. Je vraagt je bijna af of de uiteindelijke film ook niet per ongeluk de versie was zonder effecten.

Toen ik de film voor het eerst zag was ik nog niet bekend met Deadpool en snapte ik dus ook niet helemaal waarom stripfans zo pissed off waren over het personage. Inmiddels ben ik bekend met het fenomeen Deadpool en snap nu wel waarom de personages teleurgesteld waren in Deadpool in deze film. Vooralsnog vond ik het gegeven van die Weapon XI niet eens zo gek, hij zat in wellicht één van de meest vermakelijke scènes uit de film. En goed, verder is de film vooral goed geweest om belachelijk te zijn gemaakt in de échte Deadpool films. En Logan heeft ons intussen een fantastische Wolverine solofilm gegeven. Dus het magere en oerlelijke X-Men Origins: Wolverine kunnen we met z’n allen snel gaan vergeten.

2 sterren.

Na het succesvolle en kwalitatief ook geslaagde Days of Future Past is het logisch dat men flink door wil met X-Men films. Jammer genoeg is X-Men: Apocalypse één van de zwakste films in de franchise.

X-Men: Apocalypse is vooral een hoop opbouw voor vrij weinig. Het leek op een oorsprongsverhaal voor praktisch elk personage en men is meer dan anderhalf uur bezig om op te bouwen naar één vrij matige gevechtsscène. Tussendoor herhaalt men wat elementen die in de vorige films goed aansloegen en - eerlijk is eerlijk - die momenten (een woedende Wolverine, de scène met Quicksilver) zijn prima, ook al hebben we ze al eerder gezien. Maar wat er omheen gebeurt is vrij oninteressant. Onze grote schurk Apocalypse laat zijn ogen wit worden, er begint wat zand te zweven en er wordt wat heldhaftig gesproken over elkaar helpen en samen strijden. Dat riedeltje blijft zich de hele film herhalen.

Apocalypse zelf is een vrij matige schurk. Het feit dat hij eigenlijk een vrij klein mannetje is als hij naast zijn hulpjes staat, maakt hem zelfs een tikkeltje lachwekkend. Sowieso waren de momenten waar hij ineens met zijn hulpjes ergens opduikt vrij suf, je verwacht op zijn minst een epic entree voor zo'n grote bad guy. Daarnaast schijnt hij enorme krachten te hebben, maar hij doet in de film eigenlijk bespottelijk weinig. De rest van de personages zijn niet veel beter. Jennifer Lawrence is de hele film Jennifer Lawrence omdat Jennifer Lawrence waarschijnlijk geen zin in make-up meer had. Of men wilde duidelijk laten zien dat ze Jennifer Lawrence in hun film hadden. Hoe dan ook, van het personage Mystique dat we in de eerste films leerde kennen is vrij weinig over. En ik ben inmiddels ook wel een beetje klaar met Nicholas Hault als Beast. Hun personages staan stil, maar toch gaan ze al films mee.

De personages in deze reeks die niet stilstaan zijn Magneto en Xavier. En die blijven van het hele stel ook het meest interessant om naar te kijken. Een combinatie van goed uitgediepte personages en twee uitstekende acteurs. Het is jammer dat het grote moment voor Magneto (waar hij alles verliest en weer kwaadaardig besluit te worden) zo knullig is. Dat moment dat een man afgeleid is door vogels en per ongeluk een pijl afschiet is lachwekkend, terwijl het aangrijpend had moeten zijn. Overigens is het moment dat Magneto kiest om toch voor de helden te gaan vechten ook maar karig.

Uiteindelijk heb ik mijn X-Men films liever eenvoudig. Het mutantenprobleem is altijd een intrigerend onderwerp geweest, het hele mensen vs. mutanten. Neem een simpele scène als Wolverine in de bar in de allereerste X-Men; simpel, spannend en duidelijk. Nu krijgen we één of andere lichaamwisselende farao die met vier ruiters de wereld wil overnemen en daardoor alles laat ontploffen en dat doet me toch een stuk minder. Hoop poeha om niks. Erg teleurstellend.

2 sterren.

Ik hoopte van harte dat X-Men: Days of Future Past dat vrij bespottelijke product van Brett Ratner en die twee soloavonturen van Wolverine zou overtreffen. Dat heet laag inzetten. Maar tot mijn grote verbazing serveert Bryan Singer met X-Men: Days of Future Past een vervolg dat met gemak de eerste twee weet te evenaren en zelfs in de wereld van de superheldenfilms op een torenhoge positie over de rest uitkijkt. Een enorm positieve ervaring.

Singer combineert eigenlijk het beste van twee werelden. Hij gooit alle belabberde keuzes van Ratner overboord en haalt Patrick Stewart en Ian McKellen terug. Daarnaast haalt hij eveneens James McAvoy en Michael Fassbender - die de prequel meer dan de moeite waard maakte - terug. En een grote rol wederom voor Jackman als Wolverine, maar dit keer niet die emotionele zeikende drama queen, die we in The Last Stand en zijn soloavonturen zagen. Wolverine is weer terug zoals hij hoort en we hem in de eerste twee films hebben leren kennen; lekker nuchter en sarcastisch.

Je zou verwachten dat dit verhaal, waarin naast vele bekende gezichten uit de eerdere films ook een reeks nieuwe mutanten hun gezicht laten zien, veel te vol zou zijn. Het zou niet de eerste keer zijn dat een superheldenfilm veel te veel wil vertellen in veel te weinig tijd (Amazing Spider-Man 2, iemand?). Maar Days of Future Past is opvallend gestroomlijnd en overzichtelijk en oogt nergens te vol of chaotisch. En dat terwijl de film met zijn 130 minuten niet eens zo heel lang duurt. Maar geen enkele scène voelt gehaast en de film wordt nergens afgeraffeld. En wie verwacht dat slechts één of twee mutantanten de hoofdrol krijgen en de rest pure opvulling is, vergist zich. Elk karakter - ook de nieuwe gezichten - krijgt genoeg tijd om te schitteren, er is niet één ster van de show.

Ook erg geslaagd is de toonzetting. We kennen allemaal nu wel die Dark Knight/Man of Steel duistere aanpak en ook de luchtigere Marvel aanpak is met The Avengers al flink uitgemolken. Bryan Singer weet deze twee tonen op erg sterke wijze te combineren. Enerzijds zijn er de kleurrijke scènes in de jaren 70 met verrassend veel geslaagde humor (Wolverine en de metaaldetector). Met name de scènes rondom nieuwe mutant Quicksilver zijn leuker dan gedacht. Tegelijkertijd is de toekomst grauw en duister, met veel ruimte voor behoorlijk brute gevechtsscènes met de Sentinels. En dat gaat er soms best lomp aan toe. Singer durft het aan om drama, komedie en snoeihard geweld flink af te wisselen. En zijn film slaagt op al die fronten.

Nu heeft Singer natuurlijk ook het geluk dat hij met de X-Men franchise meer in handen heeft dan een leuk superheldenverhaaltje. De personages uit de X-Men franchise bewijzen opnieuw interessante karakters te zijn. Ditmaal geen misplaatste karakters als Vinnie ‘I’m the Juggernaut, bitch’ Jones, alle nieuwelingen passen uitstekend bij de oude garde en zijn stuk voor stuk goede toevoegingen. Wat deze oude garde betreft, het is een verademing om acteerkanonnen als McKellen, Stewart en Jackman samen in een film te zien met McAvoy en Fassbender. Singer maakt van X-Men: Days of Future Past niet alleen een spectaculaire actiefilm, maar zet een ware X-Men magnum opus neer, met voortreffelijke acteerprestaties. Ware fans worden op hun wenken bediend en de inmiddels afgehaakte liefhebbers zou ik dringen verzoeken toch weer terug naar de bioscoop te keren.

Want de X-Men franchise lijkt weer helemaal op de rails gezet.

4 sterren.

Na het zien van X-Men: The Last Stand hoopte ik dat Bryan Singer maar snel weer terug zou keren naar de franchise. Toen deze X-Men: Days of Future Past maakte was ik daar helemaal overtuigd van. Maar goed, uiteindelijk maakte Singer het afgrijselijke X-Men: Apocalypse. En vergeleken met die film is zelfs X-Men: The Last Stand een sterke X-Men film.

De vorige twee X-Men films hadden een enorm sterke openingsscène. In The Last Stand openen we met het lachwekkende - en een tikkeltje angstaanjagende - gezicht van Patrick Stewart, met de computer jong gemaakt. En daarna gebeuren er een hele hoop dingen. X-Men: The Last Stand mag dan korter zijn dan zijn voorganger X2, maar er gebeurt tien keer zoveel. We krijgen een hoop nieuwe personages. Zo is Ian McKellen terug als de grote schurk en hij gaat de strijd aan met een leger inwisselbare mutanten. Een stekelvarkenjoch, een dame die in haar handen kan klappen, een gast die zich kan vermenigvuldigen … allemaal vrij inwisselbare figuren, die puur voor wat actie van stal zijn gehaald. Waar we in de vorige films een Bruce Davidson of Brian Cox kregen als schurk, krijgen we hier Vinnie Jones als ‘The Juggernaut, bitch’. Dat zegt volgens mij genoeg over welke richting Brett Ratner met de franchise op is gegaan.

En niet alleen op het gebied van de schurken zien we een hoop oninteressante nieuwe gezichten. Zo zorgt ene Kitty in het kamp van de helden voor een suffe driehoeksverhouding tussen haar, Bobby en Rogue. Waarom Rogue nog steeds in deze films zit mag Joost weten, ze is sinds de eerste film al niet meer van belang. Daarnaast krijgen we af en toe scènes met Ben Foster en zijn vleugels. Totaal onnodige rol. De enige oprechte sterke toevoeging was Kelsey Grammer als Beast; die casting kwam enigszins in de buurt van het niveau McKellen, Stewart en Jackman. Verder kent X-Men: The Last Stand vooral een hoop actie en eerlijk is eerlijk, die actie is hier en daar best prima. Het verveelt in ieder geval niet om een stel mutanten met allerlei superkrachten met elkaar op de vuist te gaan en hun eigen krachten te benutten. Alsnog is X-Men: The Last Stand geen sterke film. Verre van, zelfs.

3 sterren.

"Hello I'm Charles Xavier and this is my friend Eric..."

"Go fuck yourself."

Het was na het teleurstellende X-Men: The Last Stand en Wolverine spin-off een verrassing wat First Class zou gaan doen. En hoewel deze prequel nergens het niveau van de eerste twee films uit de franchise weet te bereiken, het is toch een mooie stap vooruit gezien de laatste twee delen. X-Men: First Class hoort eigenlijk een reboot te zijn, waardoor je zou verwachten dat het allemaal totaal anders zou worden opgezet dan de vorige films. Echter door de aanpak en talloze verwijzingen naar de eerdere delen, is de film een trouwere opvolger dan films als The Last Stand of de Wolverine prequel. Het lijkt in mijn ogen dan ook meer op een nieuwe deel in de franchise dan een losstaand deel, zoals het (volgens de makers) zou moeten zijn. Vraag me ook af waarom je dergelijke beslissingen maakt als je duidelijk een reboot wil maken.

De positieve elementen van First Class zitten 'm vooral in het duo Erik en Charles, beide ook op een voortreffelijke wijze neergezet door Fassbender en McAvoy. Het ontstaan van deze twee uitgesproken personages is interessant om te zien en het tweetal lijkt een sterke chemie te hebben, evenals McKellen en Stewart dat hadden in de eerdere films. En Bacon speelt een heerlijke rol, na Bruce Davidson en Brian Cox weer een amusante schurk in een X-Men film. Enkel jammer dat de meeste overige personages (en dat zijn er opnieuw best veel) maar amper weten te boeien. De jonge leerling-mutanten zijn vrij eendimensionaal en ben je vrij snel weer vergeten. Laat staan dat je de overige personages nog weet te onthouden. Het dieptepunt was de rol van Rose Byrne als Moira MacTaggert. Vervelende, saaie rol. En sommige rollen hadden volgens mij best potentie (vooral de hulpjes van Shaw), maar kregen amper wat te doen. Er werd meer tijd besteed aan het hele kernoorlog- plot, waar imo teveel aandacht naar toe ging.

Verder ben ik niet zo'n fan van de toon van de film. Dat luchtige, kleurrijke zal ongetwijfeld jongere kijkers aantrekken, maar ik voelde er toch niet zoveel voor. Een hoop tiener-soap gedoe rondom verliefde pubers met een vrij belabberd acterende Jennifer Lawrence. Gelukkig is er ook wel spektakel - het blijft een superheldenfilm - maar veel special effects waren nogal lelijk. Vooral bepaalde actiesequenties zagen er niet uit. Desondanks best een aardig filmpje, met vooral een sterk begin. Wat mij betreft niet de beste X-Men film, maar het is geen The Last Stand. Laat staan een X-Men: Wolverine.

Voordeel van de twijfel, een kleine 3,5 sterren.

Vaak zie je dat filmmakers zich bij een tweede film pas echt kunnen gaan uitleven, nu die introductie uit de weg is. Dat moet ongetwijfeld ook voor Bryan Singer zo zijn geweest. X2 is dan ook een heel stuk grootser in opzet dan zijn relatief kleine voorganger. Of ie daarmee ook echt veel beter is valt te betwijfelen, want met een speelduur van meer dan twee uur is het een behoorlijke zit met aardig wat overbodig lucht. Singer houdt gelukkig de plot enigszins eenvoudig, maar alle liefdesverhaaltjes en oninteressante driehoeksverhoudingen remmen de boel alleen maar af. Rogue was bijvoorbeeld belangrijk voor die eerste film, maar in deze film voegt ze bar weinig toe. Zo gaat er nog wel meer tijd naar personages die er niet echt toedoen, zo’n Cyclops is eigenlijk in alle films maar een nietszeggend figuur.

Maar gelukkig springt X2 er op een hoop vlakken ook bovenuit. De openingsscène in het Witte Huis bijvoorbeeld is fantastisch. En ook momenten waarop Logan zich flink mag uitleven op een hoop soldaten is ook van hoog niveau. Qua actie zit het wat dat betreft wel goed, Singer heeft duidelijk meer te besteden. Maar gelukkig is er meer dan actie, de hoofdrolspelers die de vorige film naar een hoog niveau tilden - Patrick Stewart en Ian McKellen - zijn terug. Met als toevoeging Brian Cox als William Stryker is er weer een interessante driehoeksverhouding wat betreft ‘de helden en de schurken’. Ondanks dat Cox zich af en toe ontpopt als de echte slechterik, het is allemaal niet zo zwart-wit als in veel superhelden/actiefilms. Personages krijgen in X2 ook veel meer te doen. Want laten we eerlijk zijn; zo’n Lady Deathstrike is toch een veel betere tegenstander voor Wolverine dan Sabretooth in die vorige film.

4 sterren.

Idioot, fout en ontzettend campy. Deze Dragonball- verfilming bevat vooral suffe dialogen, irritante hoofdrolspelers en qua kostuums en settings heeft het vooral veel weg van een oude aflevering van The Power Rangers. Wat dat betreft is het gelukkig zó campy dat het weer leuk is. Een paar best vermakelijke actiescènes en over de top gedoe weten het nog redelijk leuk te houden. Desondanks geen film om een tweede keer te bekijken.

2 sterren.

Deed me maar weinig, dit. Hersenloos popcornvermaak is op zich prima, maar dit ging me soms wel ietsjes te ver. Geloofwaardigheid en een goed plot zijn in ieder geval ingeruild voor actie, actie, actie en een serie ietwat trieste one-liners. Diesel's performance is niet echt van hoog niveau, maar zelfs een acteur als Jackson doet hier maar weinig goeds. De hoofdschurk gaat echter naar huis met de prijs voor meest rampzalige rol in de film, wat een idioot. Gelukkig zaten er nog een paar vermakelijke momenten en lollige actiescènes in xXx, zodat het nog enigszins kijkbaar is.