Opinions

Je hebt soms van die films die je schijnbaar goed vond, maar je hebt geen flauw idee meer waarom. Voordeel daarvan is dat je een toffe film eigenlijk nog een keer opnieuw kan ervaren. Zo was het bij mij voor Amélie; ik kon me er niets meer van herinneren, dus meteen bij de openingsscène -toen ik werd ondergedompeld met die prachtige plaatjes, iconische muziek en heerlijke voice-over - kreeg ik een glimlach op mijn gezicht die de gehele speelduur niet is verdwenen. Het was fijn om weer eens een film te zien die afwijkt van de rechtlijnige drie aktes zoals we ze voornamelijk kennen, de film voelt - op een positieve manier - fragmentarisch met allerlei korte segmenten en kleurrijke typetjes die alsnog één geheel zijn. Hoofdlijn is Amélie, een fantastisch personage, die ondanks haar verlegenheid toch het leven van iedereen weet te beïnvloeden en mooier weet te maken. Had gedacht dat de film vooral mierzoet en enorm braaf zou zijn. Zoet is het wel, maar dankzij het absurdisme, de elementen van fantasie en de seksgrappen is het allemaal niet zo braaf als ik in eerste instantie dacht. Conclusie; Amélie is prachtig, zowel de film als het personage.

4,5 sterren.

Als je Nicholas Cage en John Travolta elkaar laat nadoen in een over de top actiefilm, dan weet je bij voorbaat al dat het één groot feest met geschmier zal worden. En ja hoor, we zijn de film nog niet begonnen of we zien alle mogelijke gezichtsuitdrukkingen die Cage kan maken achter elkaar. Jim Carrey is er eigenlijk niets bij. John Travolta speelt dan nog zo'n typische geobsedeerde agent, die zijn hand langs gezichten haalt van mensen die hij liefheeft. Maar Travolta mag ook los als hij eenmaal het personage van Cage mag spelen en dan krijg je twee acteurs met een wedstrijdje wie het meest overdreven krankzinnig kan spelen. Wat mij betreft wint Cage, bij Travolta voelt het altijd net iets meer gespeeld als hij gek moet doen. Bij Cage heb ik soms het gevoel dat de beste man echt niet spoort; zijn ogen springen soms nog net niet uit zijn schedel.

De man die het allemaal vastlegt is John Woo, ook niet bekend om zijn subtiliteit. Verwacht weer een hoop explosies, overdreven vuurgevechten, slowmotion en vliegende duiven. Maar Woo weet wel hoe hij spektakel moet vastleggen; geen hysterische montage met schuddende camera's en shots die maximaal 1 seconde mogen duren, maar overzichtelijke actie. Uiteraard wel compleet over de top, alles wat kapot kan en rond kan vliegen, dat gaat kapot of vliegt rond. Zo maakt Nicholas Cage tijdens een schietgevecht compleet onnodig een salto. Waarom? Omdat het er cool uitziet. Plot is weliswaar bespottelijk, maar het wordt allemaal nog best plausibel gebracht. Een interessant aspect aan de film is ook het moment waarop iedereen die van het experiment weet wordt afgemaakt, waardoor Cage gedoemd is in de gevangenis, terwijl Travolta lekker vrij met zijn vrouw aan de gang kan. Het meest teleurstellende aspect is echter de ontsnapping uit de gevangenis, dat gaat dan weer veel te makkelijk en is bespottelijk simplistisch.

Over bespottelijk gesproken; het einde, waarin Travolta nog even gauw een kind vol trauma's meeneemt en zijn vrouw en dochter confronteert met dat hij nu bij hen komt wonen is ook maar vervelend. Vooral omdat het allemaal zo mierzoet en happy is. Had liever een wat meer over de top leuk einde, want dat past bij de film. Face/Off is namelijk niets meer dan een over de top vermakelijk actie-spektakel met twee hoofdrolspelers die op den duur niet veel anders doen dan gekke bekken naar elkaar trekken. En eerlijk is eerlijk, dat is best leuk om te zien.

3,5 sterren.

Durfde deze film jarenlang niet mee te nemen vanuit de videotheek, als ik de teksten op de hoes moest geloven zou dit bijzonder extreem en gruwelijk zijn. Lachertje, ontdekte ik niet veel later, toen ik 'm toch eens mee naar huis nam. Eigenlijk alleen de status is schokkend, de rest is gewoon oersaai en slecht gemaakt.

Klopt inderdaad, de film is (in Nederland in ieder geval) uitgebracht onder de titel Fear. Zo wilde ik eergisteravond een videootje kopen bij de videotheek (dacht een leuk jaren '80 horrorfilmpje op de kop te hebben getitk) en kwam thuis tot de ontdekking dat het om dit Faces of Death deel ging.

En man o man, wat is dit slecht. Ondanks de 'reputatie' van de Faces of Death serie is dit, net als de eerste en de vierde film (die overigens net ietsjes leuker waren), echt bijzonder saai en oninteressant. Met name het gedeelte met de drugssmokkel is echt ongelofelijk saai. Daarnaast zijn sommige fragmenten zo nep (slecht acteerwerk, duidelijk gebruik van poppen) dat je ook nergens ook maar een beetje de indruk krijgt dat het echt is. Ook het deel met de seriemoordenaar zit erg slecht in elkaar.Wat mij betreft het slechtste deel uit een erg slechte 'filmreeks'. Ongeloofwaardige en bijzonder slecht gemaakte rommel, dit.

0,5 sterren.

Net als deel 1 behoorlijk overschat. Vond het maar erg saaie TV rommel, er zat maar bar weinig schokkend beeldmateriaal tussen. En bepaalde dingen waren echt behoorlijk slecht, je kon zo overduidelijk zien dat het nep was.

The Thing voor tieners. The Faculty is één van de smakelijkste horrors die na het enorme succes van Scream kwam opduiken. Ondanks dat het script is opgepoetst door Kevin Williamson is The Faculty geen typische Scream-kloon, maar gewoon een fijne Invasion of the Body Snatchers-achtig monsterverhaaltje. Met hier en daar uiteraard wel de nodige typische elementen voor die tijd; high school setting met rockliedjes op de soundtrack en zoveel mogelijk dialogen met catchphrases.

The Faculty heeft een vermakelijk plot met buitenaardse wezens op een high school. En toch is het minst geloofwaardige element uit The Faculty dat men Josh Hartnett de coole en charismatische drugsdealer laat spelen, die tegelijkertijd ook belachelijk slim is. Beetje hetzelfde als de aantrekkelijke Famke Janssen tegen het bespottelijke aan laten spelen dat ze verlegen is, om zo een transformatie te hebben halverwege de film. Maar eerlijk is eerlijk; de cast in The Faculty is aangenaam, met name de bijrollen van de leraren als Robert Patrick, Piper Laurie en Jon Stewart zijn erg leuk. Overigens vroeg ik me altijd al af waarom die donkere dude ook op de poster staat, gezien hij maar een mini-rol heeft, maar ontdek nu net dat het gaat om muzikant Usher, die zijn eerste filmrol had in The Faculty. Geen slechte film als debuut, want zulke charmante en simpele ‘mijn leraren zijn buitenaardse wezens’ films zie je niet zoveel.

3,5 sterren.

Net als Bowling for Columbine een documentaire die prima weet te boeien door Michael Moore's vlotte hapslikweg- vertelstijl. Hoewel Fahrenheit toch wel een paar stapjes terug is. BfC wist bijzonder goed te boeien, bij Fahrenheit 9/11 weet Moore de kijker niet de volle twee uur volledig bij de les te houden. Paar erg sterke momenten gezien, maar echt overweldigend of schokkend is het nu niet bepaald.

3,5 sterren.

Behoorlijk grote verrassing voor mij, mede doordat ik regisseur Malone met titels als FeardotCom en House on the Haunted Hill als 'Master of Horror' nu niet bepaald hoog heb zitten. Zijn Fair- Haired Child uit de Masters of Horror serie bevat echter een leuk uitgangspunt, toffe effecten en vooral een uitstekend sfeertje. Verder zijn ook de acteerprestaties prima in orde, met name Lindsay Pulsipher en William Samples spelen uitstekende rollen.

3,5 sterren.

En zo zie je maar weer dat niet alles wat in getekende vorm werkt prima te vertalen is naar live action. Zeker niet als je script letterlijk voor een tekenfilm lijkt te zijn bedoeld en je het met echte acteurs probeert in te vullen. Met als gevolg dat A Fairly Odd Movie vol zit met de meest over the top cartooneske karakters, die meer pijnlijk dan leuk zijn. Sowieso is de hele film vermoeiend niet-grappig en opvallend kinderachtig, in tegenstelling tot de erg aardige animatieserie. Het uitgangspunt van de film is compleet idioot, het ziet er allemaal belachelijk slecht uit en zelfs personages die in de serie hilarisch zijn, komen hier amper uit de verf. Daran Norris als de vader en het karakter van Crocker leveren heel af en toe een enkele subtiele glimlach op. Maar verder is Grow Up, Timmy Turner vooral het bewijs dat sommige getekende figuren beter getekend kunnen blijven.

1,5 sterren.

Amusante film, die het niveau van de serie jammer genoeg nergens weet te halen. Wel een paar erg geestige parodieën van wat bekende televisieprogramma's gezien als A Charlie Brown Christmas, Looney Tunes, Sesame Street, The Flintstones en Scooby Doo (welke me overigens wat deed denken aan die géniale aflevering van Johnny Bravo met Scooby Doo). Wat dat betreft een erg vermakelijke film, maar zeker niet zo leuk als een gemiddelde aflevering van de show.

3 sterren.

Net als Channel Chasers was dit een amusante filmversie van Fairy OddParents, maar weet nergens echt het niveau van de serie te halen. Vooral tegen het einde zakt de film behoorlijk in en heb je het als kijker wel zo'n beetje gezien. Bij een serie als dit werkt het dan ook overduidelijk het beste in korte verhalen van 10, hooguit 20, minuten. Maar goed, desondanks weet de film nog prima te vermaken. Geinige personages (Timmy's pa blijft toch hilarisch), lekker droge dialogen en een aantal geweldige filmparodieën (met name aan het begin) van onder andere Jurassic Park, Star Wars en Planet of the Apes komen voorbij.

3 sterren.

Na het erg aardige WandaVision had ik hoop dat Marvel toch nog een boeiende vierde fase in zou gaan, maar gebaseerd op The Falcon and the Winter Soldier is die hoop weer verdwenen als sneeuw voor de zon. Waar hun films er al vaak niet bijster geweldig uitzien, is deze serie visueel saaiheid ten top. Een paar dertien-in-een-dozijn actiescènes worden afgewisseld met talloze ellenlange dialoogscènes tussen oninteressante figuren. Niets aan Falcon and the Winter Soldier is ook maar enigszins memorabel, de schurken zijn nietszeggend en het dilemma waar de twee titelfiguren mee worstelen komt amper uit de verf. De serie voelt gevuld met een hoop filler. Eigenlijk is deze hele serie filler, ik zou geen reden kunnen bedenken waarom je dit moet zien om de volgende reeks films uit het MCU te kunnen volgen. Jaren geleden was The Winter Soldier die sterke film in een magere fase vol flutfilms. Jammer te zien dat een product met de titel Winter Soldier nu deel uitmaakt van één van de mindere producties die de studio heeft voortgebracht.

2 sterren.

Voortreffelijke film waarin drama en komedie elkaar op een geweldige wijze afwisselen. De film weet geen minuut te vervelen en het geheel zit erg goed in elkaar. Duvall, Hershey en Ticotin spelen uitstekende rollen, maar het is Douglas die de show steelt. Geweldige rol. Verder gewoon een erg amusante film, van alle films van Schumacher was dit zonder twijfel de beste.

4 dikke sterren.

Na 10 á 20 minuten kreeg ik al een vermoeden dat dit niet zo best zou worden. Na een dik uur hoopte ik op zijn minst op een leuke finale. En na dik anderhalf uur was ik opgelucht toen de eindtitels eindelijk in beeld verschenen. Wat een puinhoop. Voorspelbaar verhaal, dat totaal niet boeiend is. Verder is de humor alles behalve grappig en de CGI foeilelijk. Het acteerwerk is daarnaast matig en de personages erg oninteressant.

2 sterren.

There is no such thing as bad publicity. Doordat de film zó met de grond gelijk werd gemaakt, ben ik Fantastic Four toch maar gaan kijken in de bioscoop. Dat moest toch op zijn minst een leuke ervaring opleveren, een film die zo neergesabeld wordt, zoveel hatelijk reacties krijgt en werkelijk één van de slechtste producten ooit moest zijn. Anderhalf uur later verliet ik de bioscoop nogal verward. Sure, het was geen meesterwerk en fanboys zullen teleurgesteld zijn omdat men zich niet aan het script heeft gehouden, terwijl ADHD'ers de film ongetwijfeld saai vinden. Maar waarom vond iedereen de film nu precies zó slecht?

Ik heb in ieder geval een erg degelijke film gezien. Een film die op sommige fronten zelfs verrassend goed werkte. En sowieso heel wat beter was dan die kinderlijke onzinfilm uit 2005 over de Fantastic Four. Te beginnen bij de ijzersterke cast. Miles Teller speelt een sterke en overtuigende rol en ook de andere jongeren worden geloofwaardig neergezet. Zelfs Vincent is - anders dan je door zijn introductie (of eerdere vertolkingen in films) misschien verwacht - best een sympathieke en geloofwaardige vent. Merk dat ik inmiddels al die origin- verhalen van superhelden een beetje zat ben (I'm looking at you, Amazing Spider-Man), maar hier had ik er weinig moeite mee. Vond dat hele project opbouwen met dat kleine team juist wel goed werken. Had van mij stiekem nog wel langer mogen duren.

Het moment dat ze terugkeren van de andere dimensie en ontdekken wat voor krachten ze hebben, is ook opvallend sterk gedaan. Hoe Mr. Fantastic ligt vastgebonden voor experimenten is een heel stuk sterker dan een Mr. Fantastic wiens WC papier op is en dan door de kamers heen moet om iets te pakken. Fijn dat de makers duister durven te zijn en blijven, ondanks dat de kleine, luchtige momenten tussen de personages toch iets toevoegen. En over dat duistere toontje gesproken, de meeste fanboys huilen vooral over Doom. Terwijl volgens mij één van de toffere bad guys was die ik in tijden heb gezien van een comic- film. Die scène dat Doom door de gangen loopt en mensen dood neervallen was fantastisch! Enkel met die scène wisten ze een best creepy en memorabele dude neer te zetten. Welke bad guy uit een superheldenfilm van de laatste jaren kan dat ook zeggen? Die smurf uit Guardians of the Galaxy? Die orc uit Thor 2? Die schreeuwende ringbaard-generaal uit Man of Steel?

Uiteraard is de film niet flawless. De CGI was soms nogal lelijk, Tim Blake Nelson en zijn kauwgomkauwen om te laten zien dat hij een slechterik is werkte totaal niet, de pacing was vaak wat rommelig en chaotisch en het eindgevecht was teleurstellend. Maar desondanks vond ik 'm geenszins slechter dan een hoop van de superheldfilms van de laatste tijd. Was juist blij met een film die iets meer lef had. Lef om soms lekker duister te zijn. Lef om niet te vervallen in een hoop actie en explosies of kinderlijke humor. En het lef om gewoon totaal iets anders te doen dan de comics. En alle nerds schreeuwen moord en brand omdat de film niet zoals de comic is. En het lijkt er een beetje op alsof alle andere critici en fans elkaar vooral napraten.

3 sterren.

Schitterend, simpelweg schitterend. Nu zijn de verhalen van Roald Dahl sowieso stuk voor stuk geweldig, maar het is altijd goed om te zien dat er filmmakers zijn die deze sfeervolle verhalen op de juiste manier kunnen vertalen naar het witte doek. Bij Fantastic Mr. Fox slaat Wes Anderson de spijker in ieder geval continu recht op de kop. De stopmotion animatie is geweldig om naar te kijken en de voice-cast is nagenoeg perfect. Verder maken onder andere het vlotte tempo, de heerlijke karakters (Kylie) en de sterke, vrolijke soundtrack deze bijzonder kleurrijke film één van de leukste feelgood films die ik de laatste tijd gezien heb. Heerlijk vermaak.

4 sterren.

Fantasy Island opent met een blonde dame die op het eiland in paniek wordt achtervolgd door gemaskerde mannen. Deze generieke openingsscène is er waarschijnlijk ingestopt om de kijkers maar iets van actie te geven, want het wordt vervolgens nog een hele tijd wachten voordat er weer iets gebeurd in Fantasy Island. De eerste drie kwartier staan in het teken van vijf enorm inwisselbare en saaie personages die aan hun opvallend suffe - en fantasieloze - fantasieën beginnen. Spanning en sensatie blijven daarin uit. Om ons toch het gevoel te geven dat er wel degelijk dreiging op de loer ligt, toont Wadlow aan het begin van elke fantasie wat druppelend zwarte prut. Poeh, eng!

Maar zelfs als regisseur Wadlow uiteindelijk de film in een hogere versnelling zet, blijft het allemaal bespottelijk tam. Gore is niet te vinden - want PG-13 - en eng wordt Fantasy Island al helemaal nooit. Er zit überhaupt amper horror in deze horrorfilm. Maar ook in andere genres faalt Wadlow enorm. De film is niet grappig of scherp en ook de actie - waar de tweede akte vooral op leunt - is maar matig. En voor de climax heeft Wadlow vooral drama in gedachte. Elk personage krijgt een dramatische scène waar de film even volledig tot stilstand komt en er een flinke draai aan de volumeknop van de vioolmuziek wordt gegeven. En niet alleen de gasten, ook de mysterieuze meneer Roarke wordt er nog even bijgesleept voor wat tranentrekkerij. Het feit dat Michael Peña deze mystieke gastheer de hele film speelt als een slaapwandelende vent werkt ook niet mee; het maakt meneer Roarke net zo’n suffe verschijning als alle andere personages. En tja, als zelfs Michael Rooker in je film maar een suffe verschijning is, dan weet je dat je iets flink fout doet.

1,5 sterren

Ik zag deze bij toeval in de videotheek liggen vanavond en aangezien ik me nog vaag kon herinneren dat deze erg hoog in de toplijst stond, dacht ik: Laat ik hem maar eens proberen.En ik heb er geen seconde spijt van gehad. Wat een heerlijke film was dit! Ik heb me werkelijk geen enkele seconde verveeld, het was echt genieten geblazen met dit meesterwerkje.

Een erg vermakelijk verhaal, geweldige acteerprestaties (McDormand doet 't erg goed, Macy en Buscemi zijn geweldig en zeer hilarisch en Stormare zorgt ook voor heel wat leuke scenes), schitterende muziek en prachtige beelden en bijzonder vakkundig in elkaar gezet. Over het aantal sterren dat ik deze film ga geven hoef ik niet lang na te denken.

5 sterren, zonder twijfel!

Normaal gesproken laat ik dit soort films altijd links liggen, maar toch heb ik The Fast and the Furious maar een kans gegeven. En ondanks een hoop matige momenten, waar ik persoonlijk erg weinig mee kon, viel hij me nog best mee. Het begin is allemaal nog behoorlijk matig en het acteerwerk is ook alles behalve sterk, maar op den duur werd het steeds een beetje beter. Met als hoogtepunt de vermakelijke overval op de vrachtwagen. Heb me wat dat betreft niet echt weten te vervelen.

3 kleine sterren.

Het uitgangspunt is erg interessant, ben na deze film dan ook best benieuwd geworden naar het boek van Eric Schlosser. Ben ook blij dat er gekozen is voor een speelfilm in plaats van een documentaire, wat meer voor de hand zou liggen bij dit onderwerp (en waar de eerste plannen voor een verfilming van het boek ook over gingen). Maar ondanks het uitstekende idee laat de film wel wat te wensen over.

Vond het nogal een rommelige film, het sprong behoorlijk van de hak op de tak naar mijn gevoel. Bepaalde verhaallijnen werden behoorlijk matig uitgewerkt, terwijl andere weer veel teveel aandacht kregen, terwijl ze weinig tot niets toe leken te voegen. Vond de film als één geheel dan ook niet erg sterk en bepaalde momenten deden me eigenlijk maar weinig. Had in ieder geval geregeld het gevoel dat er iets meer in had gezeten.

Toch is de film zeker niet mislukt. Alles is goed verzorgd, het ziet er allemaal prima uit en de krachtige afsluiter is ook behoorlijk sterk. Maar vooral de uitstekende acteerprestaties, van onder andere toppers als Greg Kinnear en Kris Kristofferson, vallen erg op. Wat dat betreft toont Linklater met Fast Food Nation, hoewel deze mij ietwat tegenviel, opnieuw hoe je een goede sfeer moet creëren en hoe je het beste uit je acteurs moet halen. En dat is al heel wat waard, natuurlijk.

3 sterren.

Van de week herzien en tot de conclusie gekomen dat dit een film is die elke kijkbeurt weer wat leuker weet te worden. Opnieuw ontzettend genoten van Fear and Loathing en dan met name van de geweldige sfeer die Gilliam weet neer te zetten. De film is en voelt enerzijds te absurd voor woorden, maar is anderzijds toch erg toegankelijk. Vooral leuk hoe men speelt met het camerawerk en kleurgebruik.

Verder alle lof naar Depp en Del Toro, die heerlijk over-the-top gaan en zo perfect in de film passen. Vooral Depp is briljant en speelt één van zijn beste rollen. Verder is Depp's voice-over briljant gebruikt en ben het met de echte Hunter S. Thomson eens dat deze voice-over de film erg goed doet. Verder is uitgangspunt leuk uitgewerkt; het is erg vermakelijk om die idiote trip van Duke en zijn advocaat te zien. Bijrollen zijn overigens ook uitstekend vertolkt.

Nu nog nét geen verhoging, maar die dikke 4 sterren blijven zeker staan.

Morty, de houten pop. De videohoes schreeuwt luid en duidelijk dat Michael, Pinhead, Freddy en Jason wel op moeten passen, want The Fear introduceert de nieuwste held in de wereld van de horrorfilm. Geestig, want deze waardeloze houten klaas Morty slaat nog geen deuk in een pakje boter. Een oersaaie en bijzonder vervelende film, dit. Logica en spanning zijn ver te zoeken en echt onder de indruk van de schurk raak je ook niet. Je zou er enkel een splinter van kunnen krijgen.

0,5 sterren.

Het eerste deel was een wanproduct eerste klas, dus de verwachtingen voor het vervolg was natuurlijk ook bijzonder laag. Wonder boven wonder had Resurrection, in tegenstelling tot het origineel, wel een paar amusante momenten. Morty, de moordende houten pop, was in ieder geval een stukje leuker in dit deel. Maar verder was ook deze film rommel van de bovenste plank.

Na het zeer geinige Slither en het hilarische Bubba Ho-Tep weer eens een lekkere, fijne horror-komedie, die zichzelf geen moment serieus neemt en de kijker gewoon een hoop lol, rotzooi, chaos, bloed en monsters voorschotelt.

Erg leuk regiedebuut van Gulager (zoon van de bekende acteur Clu, welke tevens een erg leuk rolletje heeft als barman), die vooral erg leuk speelt met de bekende filmclichés (zo zien we zowel de held als het arme, onschuldige kind redelijk in het begin al sterven aan een aardig gruwelijke dood). Heerlijk.

Verder geinige introducties van de personages, leuke muziek en een hoop grappige dialogen. Het acteerwerk en de personages zijn niet echt om over naar te huis te schrijven, hoewel het idiote rolletje van Judah Friedlander wel weer erg geinig was. Verder was het einde misschien wat makkelijk en weinig bijzonder, maar daar ga ik dit vermakelijke werkje niet teveel op afrekenen.

3,5 sterren.

Prima documentaire over hoe de voedselindustrie eigenlijk opvallend veel overeenkomsten kent met de tabaksindustrie. Zo gek als het nu voor ons is om te zien hoe men via The Flintstones sigaretten aanprijst, zo gek zal het wellicht in de toekomst zijn dat tekenfilmfiguren het gezicht zijn van zoveel suikerproducten, die ons allemaal veel te dik maakt. Een interessant onderwerp, waarbij het vooral intrigeert om de geschiedenis in te duiken en bepaalde deskundigen erover te horen praten. Het onderwerp is weliswaar relevant, maar ook vrij uitgekauwd. Je kunt je kont niet keren of je hebt wel van die vervelende vloggende health-freaks of zelfbenoemde diëtisten, die maar al te goed weten wat je moet doen. Bah. Voor Fed Up wist men gelukkig nog wat interessante punten aan te halen voor deze documentaire en wordt het op een aardige en vlotte manier gebracht.

Jammer genoeg is de documentaire naast interessante elementen half een aflevering van Obese. We zien zwaarlijvige Amerikaanse gezinnen die elke tien minuten een hamburger naar binnen rammen en daarna huilend voor de camera zitten. Gevolgd door beelden van een meisje dat een Snickers koopt. En optimistische pianomuziek die natuurlijk meteen begint te spelen zodra er een komkommer wordt gesneden. Dat alles had van mij prima achterwege mogen blijven. Ik weet dat de film veel naïeve mensen bevat - van het type dat denkt dat een Cola Zero en extra blaadje sla op de hamburger gezond is - maar ze hadden de kijker wel wat hoger mogen inschatten. Sowieso denk ik dat een groot deel van de doelgroep - de onwetende dikke mensen - niet bereikt wordt met een documentaire.

3 sterren.

Uiterst vermoeiende film. Elke seconde is ronduit spuuglelijk, de karakters zijn stuk voor stuk strontvervelend en de film is één chaotische warboel, waar geen touw aan vast te knopen valt. 'Om een leger robots te stoppen stuurt een prinses een traan naar een andere dimensie en deze komt terecht bij een kat met een gele tover-tas, die op zijn beurt weer achtervolgt wordt door twee kleuters met snor en bril'. En dan na te gaan dat minimaal drie personen aan het script hebben gewerkt. Benieuwd welk sterk middel ze dagelijks in hun koffie deden. Felix the Cat: The Movie is een vervelende en lelijke film geworden, enkel interessant voor de allerkleinsten (het liefst met een fikse vorm van ADHD). Ook onvoorstelbaar dat dit uit 1991 komt, je zou eerder verwachten dat dit een product uit de jaren '60 is.

1 ster.

Na Breakfast Club de leukste Hughes- film die ik tot nu toe heb gezien. Een film met een heerlijk feelgood- sfeertje, een vlot tempo, een leuk plot en geestige dialogen. Film weet in ieder geval nergens te vervelen. Cast is verder goed op dreef, Jeffrey Jones doet 't leuk als Mr Rooney en ook droogkloot Ben Stein heeft een lollig optreden. Show wordt gestolen door Alan Ruck, die het leukste personage uit de film vertolkt. Grootste minpunt van de film was dat gedoe rondom de parade, dat had van mij weggelaten mogen worden. Maar verder erg amusant, dit.

4 sterren.

Mwoah, beetje overschat, als je het mij vraagt. Zag er hier en daar best de lol van in, maar het begon me op een gegeven moment redelijk te vervelen. Het camerawerk is eventjes leuk en deed de ongemakkelijke sfeer best goed, maar op een gegeven moment had ik het wel gezien. Best vermoeiend.

Desondanks was het uitgangspunt erg geestig. Geinige dialogen en onaangename situaties. Momenten zoals de vrouw die met kinderen en al uit moet stappen en moet lopen omdat de man zijn broer in de auto wil hebben en de beruchte toespraak van Christian zorgen zeker voor een paar leuke momenten. Maar desondanks kon ik er het briljante niet van ontdekken.

3 sterren.

Zeker niet slecht, maar verre van briljant. Eigenlijk is Nicholson het enige wat een beetje in de richting van briljant komt, de man straalt één en al gezag uit en heeft werkelijk de perfecte uitstraling en kop voor deze rol. Dat geroe rond het saaie personage van Cruise en het nog saaiere personage van Moore was daarentegen weer erg jammer. Sowieso had die hele rol van Moore er van mij uit gemogen, wist werkelijk niets aan het geheel toe te voegen. Evenals de nogal voorspelbare humor. Desondanks een script met een paar sterke dialogen en zeker tegen het einde weet de film de spanning prima op te bouwen. Naast de rol van Nicholson een paar erg sterke bijrollen, met name van Bacon en een briljante J.T. Walsh.

3,5 sterren.

Het blijft toch een leuk genre, die zomcom.

Ook Fido maakt op een leuke wijze de zombiefilm belachelijk. Vooral het idee en de setdressing is geweldig, het jaren '50 dorpje is geweldig neergezet. Sowieso heb je aan een Dylan Baker dan natuurlijk een goede, hij is perfect voor dergelijke rollen. Maar ook de rest is uitstekend gecast. De humor had hier en daar wat sterker gekund, vooral omdat de film het enkel daar van moet hebben. Geen flink bloedvergieten zoals we wel in een Shaun of the Dead of Braindead zagen, gewoon een vrij brave komedie over zombies. Film deed me overigens geregeld denken aan Chud 2: Bud the Chud. Alleen was deze kwalitatief wel iets sterker.

3,5 sterren.