Opinions

When a man's jawbone drops off, it's time to reassess the situation!

Zapte er gisteravond langs en kon het niet laten om te blijven hangen. En voor ik het wist had ik de hele film weer gezien. The Frighteners is en blijft dan ook een ontzettend vermakelijke film propvol met hilarische gebeurtenissen en hierdoor geen minuut weet te vervelen. De effecten zijn uitstekend en visueel ziet de film er goed verzorgd uit. Ook met het acteren is niets mis, zo laat Michael J. Fox een erg goed portie acteerwerk zien en speelt één van de betere rollen uit zijn carrière.

Verder zit de film bomvol heerlijke personages. Zo is de ongein met de geesten Stu, Cyrus en Judge (een geweldige rol van John Astin) erg leuk en is R. Lee Ermey hilarisch in een spoof op zijn personage in Full Metal Jacket. En dan is er nog Jake Busey, die doet waar hij erg goed in is; het spelen van een gestoorde psychopaat. Eén persoon steelt echter de show en dat is niemand minder dan de briljante Jeffrey Combs als de krankzinnige FBI- agent Dammers. Wat een geweldige vent is dat!

I'm an asshole ... with an Uzi!

4,5 sterren.

Charles Band, Jeffrey Combs, Dennis Paoli, Brian Yunza, Richard Band, John Carl Buechler, Stuart Gordon, Lovecraft .. de hele club van Re-Animator is weer compleet. En met deze vakmensen weet je in ieder geval dat je op z'n minst wat tofs geserveerd krijgt. En dat klopt helemaal. Het script, de gedateerde CGI en de acteerprestaties zijn wellicht geen punten om meteen heel enthousiast van te worden, maar de make-up effecten (wederom Buechler op zijn best), de typetjes en de sfeer maken From Beyond een bijzonder vermakelijke horror. Verder krijgt men hulp van een Ken 'badass' Foree en schmiert Ted Sorel er lekker op los.

Daarnaast kent From Beyond een hele reeks hilarische momenten; Combs die in het ziekenhuis hersenen uitzuigt en een dokter die hem koeltjes en op haar dooie gemak verzoekt daarmee op te houden), bijvoorbeeld. Of wat te denken van Ken Foree in foute onderbroek, vechtend met een gigantische worm in de kelder. Zulke dingen zie je niet elke dag. Toch ligt de humor er niet zo dik bovenop als bij Re-Animator. From Beyond kan dan wellicht niet tippen aan deze meesterlijke voorganger, het is toch wel een erg amusante horrorfilm. Uit een prachtig bouwjaar.

4 sterren.

Robert Rodriguez maakte oorspronkelijk een trailer met Joseph Pilato (uit Day of the Dead van Romero) als Seth Gecko, maar in de film ging de rol naar George Clooney. Ik snap de upgrade, hoewel ik ook wel graag de versie met Pilato had willen zien. Dat de andere rol voor Tarantino was bestemd lijkt ook wel duidelijk. Niet omdat Tarantino de beste acteur is, maar de man heeft het scenario geschreven en schreef daarin niet voor niets dat het personage Richard een voetenfetish heeft. Het zou me niets verbazen als Tarantino dit hele script puur heeft geschreven zodat hij de voeten van Salma Hayek in z’n mond zou krijgen. Zijn goede vriend Rodriquez helpt hem daarin natuurlijk en gaf Tarantino de rol van broer van Clooney. Voelt toch altijd vreemd, als regisseurs niet voor de beste acteurs gaan, maar voor bevriende regisseurs. Zoals Tarantino zelf ook Eli Roth in zijn Inglourious Bastards zette.

From Dusk Till Dawn is vooral bekend vanwege de switch halverwege de film. Ik gok dat - zoals bij de meeste films - de film het leukst is om te zien als je geen enkele voorkennis hebt. In dat geval kijk je naar een aardige thriller met twee misdadigers die het gezin van Harvey Keitel ontvoeren en in een camper de Mexicaanse grens over proberen te gaan. Dat eerste deel ademt National Born Killers. Om vervolgens om te slaan naar een eveneens aardige tweede helft; een gekkenhuis met onder meer Tom Savini en zijn pistolenlul, Fred Williamson die wel raad weet met een tafel en een bandje met erg lollige muziekinstrumenten. Alleen jammer dat deze leuke kermis net iets te lang doorkabbelt.

3,5 sterren.

Eindelijk gezien. Wat een drama!

De film probeert zich te redden met allerlei leuk gevonden camera-trucjes, maar ja, verder heeft de film dan ook helemaal niks in huis. Het acteerwerk was erg beroerd, het verhaal was slecht en de Tarantino- achtige dialogen zijn gewoon zielig. Verder is het gewoon een bij elkaar gejat en oninteressant zooitje, heb waarschijnlijk slechts drie á vier nog redelijke scènes gezien. Bruce Campbell in de intro is er iig één van.

Benieuwd of Hangman's Daughter net zo slecht is.

Niet zo leuk als de eerste, maar godzijdank een heel pak beter dan deel 2. Sure, ook deze film heeft een hoop saaie, voorspelbare en oninteressante momenten, toch weet ie gelukkig nog best te vermaken. Vooral Michael Parks doet 't leuk en weet de show te stelen; zijn personage zorgt voor de nodige humor in de film. Verder is hier en daar nog wel een aardige gevechtsscène te zien. Maar goed, verder valt hier eigenlijk weinig over te zeggen. Aardig, maar zeker niets meer.

2,5 sterren.

Er zijn weinig leukere duo's dan Jack Lemmon en Walter Matthau en er zijn weinig regisseurs zo geniaal als Billy Wilder. De eerste samenwerking van deze drie heren was de geweldige komedie The Fortune Cookie en Lemmon en Matthau zaten tevens in Buddy Buddy, de laatste film van Wilder; een amusante film, maar zeker niet zijn beste. De film ertussen met het duo is deze The Front Page en die is gelukkig meer richting het niveau van The Fortune Cookie. Snel, scherp en hilarisch. Lemmon en Matthau zijn uiteraard sterk, maar ook de bijrollen worden op leuke wijze vertolkt.

De film - gebaseerd op een toneelstuk - bevat lange scènes die voornamelijk gevuld zijn met dialogen en zich op één locatie afspelen. En Wilder weet als geen ander deze lange scènes te laten boeien. Of het nu een groepje kibbelende journalisten betreft of Matthau en Lemmon die een hele tijd met elkaar discussiëren; elke scène staat als een huis. De humor bestaat naast scherpe dialogen en af en toe een wat zwart randje ook ineens uit wat slapstick met wat overdreven spel. Maar ook al zijn die gekke bekken het minst leuk, Wilder slaat bij The Front Page nergens de plank echt mis. Sterker nog, de meeste klappen zijn regelrechte voltreffers. Maar dat is Wilder, die mist eigenlijk nooit een plank.

4,5 sterren.

Alleraardigste Franse versie van The Texas Chainsaw Massacre, die er vooral qua sfeer en stijl uitspringt. Het is allemaal lekker grauw, donker en smerig en dat zorgt al vrij snel voor een goed ongemakkelijk sfeertje. Voordeel is ook dat de film er wat minder gelikt uitziet dan veel Amerikaanse genregenoten en dat onplezierige toontje werkt goed. Verder een paar sterke, vrij brute, momenten en alles is, gelukkig, vrij over the top. Toch wist Frontière(s) nergens echt ijzersterk te worden, het bleef continu net boven de middenlijn zweven. Af en toe was er sprake van een kleine uitschieter (als een sfeervol plaatje of een kort en effectief moment als die vrouw aan een haak plotseling haar ogen opent), maar over het algemeen blijft het vooral steken bij een aardige horror. Inhoudelijk alles behalve bijzonder, visueel behoorlijk interessant.

3,5 sterren.

Prinsessen, de knappe vreemdeling, een komische sidekick, een dier met menselijke gezichtsuitdrukkingen en een reeks zoete liedjes. Jep, alle Disney ingrediënten zijn aanwezig. Kan me ook niet voorstellen dat iemand Frozen als bijster origineel heeft ervaren. Want alle platgetrapte paden worden wederom bewandeld. Soms werkt de humor prima en visueel is het allemaal sterk, maar echt bijzonder was het allemaal niet. Zeker het einde, waarin het hoofdkarakter ontdekt dat simpelweg 'liefde' de oplossing voor alles is. En 'BAM', alles is weer goed. Erg flauw. Datzelfde geldt voor al die liedjes. Ik weet dat het bij Disney hoort, maar ik kan er niet zo goed tegen. Frozen is geen slechte film, maar zie niet helemaal waarom deze film zou moeten blijven hangen.

3 sterren.

Geen idee waarom, maar ik had toch altijd een ietwat troosteloze en grauwe film in gedachten bij dit debuut van Moodysson. Maar niets blijkt minder waar. Fucking Amal is klein, lief, schattig en erg aangenaam om naar te kijken. De hele toonzetting is uitstekend en zelden valt de film in de veelvoorkomende valkuil bij dergelijke films dat het allemaal wel erg geromantiseerd of aangedikt wordt. En men snijdt (gelukkig) zo weinig mogelijk zijwegen voor subplots aan, de film blijft de hele tijd bij de kern. Maar grootste pluspunt voor de film is toch wel de voortreffelijke casting. Dahlström en Liljeberg zijn naast hele mooie dames ook nog eens voortreffelijk in hun spel. Had eerlijk gezegd nog wel heel wat meer scènes tussen dat tweetal willen zien.

Flinke 3,5 sterren.

Vermakelijke film, weet absoluut niet te vervelen. Ford en Jones zijn beide goed op dreef en de verschillende bijrollen, waaronder Pantoliano, werden goed ingevuld. Naast een portie sterk acteerwerk heeft de film een erg aardig script met ruimte voor genoeg humor. Oké, het is nergens echt briljant ofzo, maar als popcornvermaak is dit een uitstekend ritje.

Ben in een goede bui; 4 kleine sterren.

Oorlog is en blijft één van mijn minst favoriete genres, maar zo nu en dan duikt er nog wel eens een film in het genre op die ik wél kan waarderen. Full Metal Jacket is daar één van. Vooral de eerste drie kwartier zijn geweldig, met name door een briljante R. Lee Ermey die als meedogeloze Hartman de show steelt. Het tweede gedeelte (in Hue) vond ik persoonlijk ietsjes minder, maar wist me ook nog prima te boeien. Sterke film.

4 sterren.

Tussen de eerste twee Texas Chainsaw Massacre films in maakte Tobe Hooper onder andere The Funhouse, een film die op veel vlakken erg lijkt op zijn grote succes. Maar de film opent eerst als hommage aan twee andere welbekende horrorfilms, Halloween en Psycho. Wellicht ook meteen het leukste deel van de hele film, want na de opening gebeurt er een uur lang helemaal niets. We mogen kijken naar vier inwisselbare tieners, die op de kermis rondlopen en allerlei attracties bezoeken. En we zien ze die attracties bezoeken. En nog eentje. En nog eentje. Oh, en nog eentje dan maar. Ondertussen loopt het kleine broertje van de hoofdrolspeelster ook ergens op de kermis rond, maar dat uitstapje van het plot wordt al helemaal niets mee gedaan. En pas na 60 minuten durft de film pas de eerste stappen te zetten en gaat er daadwerkelijk iets gebeuren.

Met tergend lange shots van karakters die zich heel langzaam voortbewegen in het donker probeert Hooper schijnbaar spanning op te wekken, maar het wekt vooral slaap op. Gelukkig komt er af en toe nog wel een toffe scène voorbij, als het moment dat drie van de jongeren het lichaam van hun vriend in een karretje voorbij zien komen, maar het merendeel werkt niet; tegenover elk amusant moment of shot staan vijf oervervelende minuten. Gelukkig gaat de film aan het einde nog een beetje leven, maar verder is The Funhouse vooral een matige en nogal saaie variant op Hooper' eigen Texas Chainsaw. Met een paar tieners, een onderdanig monster dat zich verbergt achter een masker en Kevin Conway in de rol van Jim Siedow als familielid met de touwtjes in handen. En hoewel veel minder dan de Chainsaw films van Hooper, The Funhouse is zeker niet het slechtste wat deze man op het doek heeft laten projecteren.

Vooruit, een hele kleine 2,5 sterren.

Intrigerende film. Echt heel schokkend was het niet, maar bepaalde scènes weet Haneke wel perfect uit te voeren voor het maximale effect. Met name de moord op het zoontje is ijzersterk, hoe hij hier de camera en montage gebruikt. Bijzonder effectief. Het prima spel van Lothar en Mühe werkt daar ook goed aan mee, trouwens. Anderzijds deed lang niet alles in de film me iets. Hoe effectief de film op sommige vlakken is, zo kabbelt het op andere punten. Die inzakkers zijn jammer, haalt je uit de flow.

3,25 sterren, afgerond naar beneden.

Tja, met zo'n remake zou ik eigenlijk ook gewoon mijn bericht bij Funny Games kunnen kopiëren. Mijn mening over de film blijft dan ook grotendeels gelijk: Een erg aardig plot met een paar uitstekende scènes, maar de uitwerking laat toch wat te wensen over en visueel is het allemaal ook niet denderend. Met de cast is erg weinig mis, vooral Pitt springt eruit. En tóch heeft hij niet helemaal het charisma van Frisch uit het origineel, vond die toch een stuk sterker. Verder ziet de U.S. versie er een heel stuk gelikter en wat kleurrijker uit, maar daar houden de verschillen imo wel op.

Net als het origineel, 3 sterren voor Funny Games U.S.

Fur heeft zijn charme, zover is zeker. Het begint allemaal vrij normaal, tot het personage van Lionel Sweeney zich in het verhaal mengt en alles een wat mysterieus en surrealistisch tintje krijgt. Tegelijkertijd voelt het geheel jammer genoeg wel wat rommelig aan en het lijkt soms alsof de makers niet goed wisten welke kant ze precies op wilden met de film. Veel dingen worden in het midden gelaten en je wordt als kijker verschillende doodlopende wegen ingeduwd.

Gelukkig wordt alles gebracht met een sterke sfeer, de cinematografie is prima voor elkaar en de score van Carter Burwell werkt erg goed. Na iets meer dan een uur gooit Shainberg het roer om en richt de film zich meer op de romantische verhouding tussen Belle en het beest. Ook dit levert zeker wat interessante scènes op, maar tegelijkertijd hou je er toch een wat ontevreden gevoel aan over.

3 sterren.

Laat het maar aan Japanners over om uiteenlopende filmfiguren in één film te krijgen en met elkaar te laten vechten. Hier hebben we het monster van Frankenstein - ditmaal in de vorm van een zwakbegaafde jongeman met een enorme groeispurt - die het gaandeweg de film mag opnemen tegen een soort gemuteerde neushoorn. Maar zoals in veel van dit soort films wordt het gevecht tot het einde uitgesteld en zien we verder vooral de menselijke personages, die uiteraard zo interessant zijn als opgedroogde stukken boterhamworst. Hier en daar wordt de film lekker campy, zeker als de jongen behoorlijk groot begint te worden. En het eindgevecht tussen Frankenstein en het monster is, zoals verwacht, hilarisch en bijna de moeite van het wachten waard.

2 sterren.

Degelijke film, maar niet meer dan dat. Tijdens de eerste akte leek de film zichzelf nogal te herhalen, waarbij je je begint af te vragen of de film zo meer dan 2 uur weet te boeien. Voor het middenstuk van de film wijzigt de toon en pacing en tijdens de derde akte komt er weer wat spanning in het geheel. Fury is visueel prima en de acteurs doen het - sommige verrassend genoeg - prima, maar het geheel is redelijk voorspelbaar. En het wordt, hoe kan het ook anders, op een gegeven moment wel heel Amerikaans. Maar als je daar doorheen kijkt, hou je een prima film over.

3 sterren.

Een amusante rampenfilm. Iedereen die wel eens iets heeft moeten organiseren of produceren kan dit kijken met zweet in de bilnaad; hoe kan je zoiets ongelofelijk mis laten gaan? Hoofdpersoon Billy McFarland - en in zekere zin ook rapper Ja Rule - wordt neergezet als een vervelend figuur, hij komt dan ook niet aan het woord; we zien hem vooral op archiefmateriaal vooral lachen, terwijl hij omringt wordt door topmodellen op een zonnig eiland. Alle betrokkenen die wél aan het woord komen doen hun best om de boel te omschrijven, maar ook duidelijk te maken dat zij niet de hoofdschuldige zijn. De meest memorabele van hen is waarschijnlijk Andy King, die wel heel ver wil gaan om de boel te redden. Maar dat de boel niet meer te redden is, is vanaf het begin duidelijk. Fyre is een vermakelijke documentaire waarin we zien dat alles wat mis kan gaan ook daadwerkelijk misgaat. En dat is leuk om te zien.

3,5 sterren.