Opinions

Ach, best vermakelijke science fiction/ thrillertje. Geinig uitgangspunt en visueel prima verzorgd. De effecten worden effectief gebruikt en de sfeer was prima, mede dankzij prima muziek van Horner. Ook het acteren was prima, hoewel niemand uitblinkt. Het is allemaal niet erg bijzonder en de film zakt hier en daar een tikkeltje in, maar over het algemeen was dit prima te doen. Amusant tussendoortje.

Kleine 3,5.

Forrest Gump als film is als een doos chocolaatjes, het is telkens de vraag wat je krijgt. Een reeks sterke en prima opgebouwde scènes met een paar goede bijrollen worden afgewisseld met behoorlijk voorspelbare en vervelende zoetsappigheid. Ook qua special effects is de film zo wispelturig als een doos bonbons; soms bevat de film enorm knappe technische hoogstandjes - waar een beenloze Gary Sinise het bekendste hoogtepunt van is - maar al die fragmenten waarin Tom Hanks in bepaalde archiefbeelden is geplakt zijn ronduit belachelijk lelijk.

3,5 sterren.

Zodra vrouwen met witte ogen en donkere stemmen zich voortbewegen als de dame uit The Grudge, weet je dat er iets mis is. En dat je met een uiterst clichématige horrorfilm te maken hebt.

En ja hoor, alle ingrediënten komen voorbij; duiveluitdrijvingen, bezeten vrouwen, poppen, priesters met plotselinge anekdotes over pannenkoeken; de hele mikmak. Men weet zelfs compleet willekeurig een ouijabord en een sekte in het verhaal te gooien. Nou ja, verhaal ... Forsaken heeft niet echt een verhaal. De film is vooral een verzameling scènes, die allemaal eindigen met een suffe jumpscare. Niets heeft met elkaar te maken en regisseur Justin Price doet ook weinig moeite om scènes met elkaar te verbinden. Price werpt enkel met clichés en maakt een film die er voornamelijk erg amateuristisch uitziet. Heel af en toe is men te betrappen op een aardig shot of best redelijke make-up effecten, maar dan moet goed kijken. Letterlijk ook, want de film is zo donker gedraaid, dat je bijna de gehele speelduur bijna niets ziet.

1 ster.

Altijd weer een groot plezier om een film van Wilder te mogen zien. Het is behoorlijk lang geleden sinds ik iets van mijn favoriete regisseur zag, maar gisteravond eindelijk de Billy Wilder box uit de kast getrokken. En begonnen met The Fortune Cookie, waar het geniale duo Walter Matthau en Jack Lemmon voor het eerst bij elkaar zijn gezet. En het was meteen weer smullen van een rasechte en onvoorstelbaar leuke komedie van het genie Wilder.

Het uitgangspunt is klein en simpel, maar het wordt groots en ijzerscherp uitgevoerd. Lemmon is perfect als de wat naïeve en aandoenlijke hoofdrolspeler, maar wordt zelfs een beetje weggespeeld door een fenomenale Matthau als de heerlijk lompe, brutale en slimme advocaat. Een hoop sympathieke en kleurrijke personages worden bij elkaar gebracht in een script vol prachtige dialogen, een sterke opbouw en fantastische timing. The Fortune Cookie bewijst opnieuw dat Wilder als geen ander weet hoe je van elk schot op doel een prachtig memorabel doelpunt maakt.

4,5 sterren.

Vermakelijke biopic over een ondernemer die niet bepaald vriendjes maakt om een gigantische onderneming neer te zetten. Beetje vergelijkbaar met The Social Network, alleen heeft The Founder toch iets minder een eigen smoelwerk. Qua script is het allemaal niet echt bijzonder en met name de personages lijken soms nogal simplistisch neergezet, iets meer nuance was prettig geweest. Weinig verrassingen, maar The Founder is daarentegen amuserend genoeg. Vooral de vertolkingen van Keaton, maar ook Nick Offerman en John Carroll Lynch brengen de film naar een hoog niveau.

3,5 sterren.

Hij maakte hiervoor al twee sterke films, maar met The Fountain lijkt Aronofsky me nog het meest te betoveren. Je hebt als kijker in het begin nog geen idee waar de film heen wil en achteraf blijkt dat maar goed ook. De film weet je te overdonderen en te verrassen. Naast visueel adembenemend mooi en op muzikaal gebied erg appetijtelijk ook een flinke kudos voor de cast. Met name Jackman bewijst hier opnieuw één van de betere acteurs van zijn generatie te zijn in wat misschien wel zijn sterkste werk tot nu toe genoemd mag worden. Rond het einde ging The Fountain iets te over-the-top naar mijn smaak, maar verder was het voornamelijk genieten. Normaal doet dit me niet zo bar veel, maar The Fountain heeft iets heerlijk onweerstaanbaars.

4 sterren.

Grappig om te zien hoe bijna iedereen hier flink zeikt over de eerste twee verhalen, maar die laatste twee juist weer de hemel in prijst. Weet niet of dat nu puur door de namen Tarantino en Rodriquez komt, maar ik vond Four Rooms in het algemeen niet meer dan een onvoorstelbaar zielige vertoning. Snap echt niet hoe dit meer dan twee sterren gemiddeld kan hebben.

Meteen bij het eerste verhaal van regisseur Allison Anders is het al raak; een waardeloos plot en de meest verschrikkelijke acteerprestaties (en oh mijn God, wat is Roth zwaar irritant). Verder een totaal niet-grappig verhaal en een belachelijk einde. En als klap op de vuurpijl zitten er de meest waardeloze effecten in dit segment. Het leek soms wel een mislukte Power Rangers aflevering. 0,5 sterren.

En dan denk je toch al snel dat je het ergste gehad hebt. Vergeet het maar, want het tweede verhaaltje van Alexandre Rockwell is wonder boven wonder nóg slechter. Het lijkt erop dat een script compleet ontbrak en de acteurs maar gewoon wat moesten doen. En als ze dan iets leuks deden oké, maar geen van allen bakt er ook maar iets van. Sterker nog, Roth begint alleen maar vervelender te worden. 0,5 sterren.

Dan moet ik toegeven, het derde filmpje brengt inderdaad een klein beetje licht in de duisternis en is het leukste van de vier. Maar gezien de kwaliteit van de andere filmpjes is dat nu niet bepaald een prestatie op trots op te zijn. Met heel veel moeite weet Rodriquez misschien één á twee klein glimlachjes op m'n gezicht te toveren, maar daar blijft het wel bij. Verder een hoop niet-leuke momenten en opnieuw bijzonder slecht acteerwerk. Met moeite toch nog 1,5 sterren.

Het laatste filmpje van Tarantino had een aardig uitgangspunt, maar de uitwerking is echt te beroerd voor woorden. Ten eerste snap ik niet waarom hij zichzelf de hoofdrol gaf en niet gewoon achter die camera is gebleven. Verder is het filmpje niet meer dan een verzameling zogenaamd 'coole quotes en one-liners' en begint het filmpje dus al erg snel te vervelen. En dat is toch knap voor een segment van maar een kwartier. 1 kleine ster.

Al met al zo goed als geen positief woord te melden over Four Rooms. Het had best leuk kunnen zijn, maar de kwaliteit van de vier filmpjes is echt om te huilen en hoofdrolspeler Roth lijkt voor de Jar Jar Binks trofee te gaan met zijn irritante optreden. Ik had niet zulke hele hoge verwachtingen, maar dat het zo slecht was had ik niet kunnen bedenken. Verschrikkelijk.

1 ster.

Blijft een sterke thriller, dit regiedebuut van Bill Paxton. De in 2017 overleden acteur speelt zonder meer één van de sterkste rollen uit zijn eigen carrière en haalt ook het beste uit de andere acteurs, met name de twee kids. De film lijkt zich in eerste instantie te presenteren als een vrij eenvoudige serial killer flick, maar wordt al vrij snel veel interessanter dan zo'n dertien-in-een-dozijn killer verhaaltje. De film blijft de gehele tijd goed boeien, gezien je je blijft afvragen waar het naar toe zal gaan en de film heeft de nodige verrassingen om je goed bij de les te houden. Maar zelfs als je bepaalde wendingen weet - of voelt aankomen - blijft de film staan als een huis. De film is qua toon en onderwerp vrij duister, maar eng is het nooit en praktisch al het geweld vindt buiten beeld plaats. Paxton werkt uitstekend met suggestie en zet een goede sfeer neer. Eigenlijk jammer dat we niet veel meer van hem als regisseur hebben gezien.

4 sterren.

Een best geestig stukje prul. Met een poster als bovenstaande, een synopsis over een gemuteerde vis en een titel als Frankenfish heb je natuurlijk al een redelijk goed idee van wat je kunt verwachten. Een dertien-in-een-dozijn script met genoeg irritante personages zodat de met windows 3.11 geprogrammeerde vis in ieder geval flink kan gaan huishouden.

De film komt echter erg langzaam op gang en lijkt zichzelf op bepaalde momenten veel te serieus te nemen. Zeker als de film ergens halverwege de personages wat diepte en achtergrond wil meegeven, blijkt dat de makers het toch beter bij simpel hak- en bijtwerk kunnen houden. Die advocaat was wat dat betreft nog wel een geestig karakter in de film, maar de rest van de karakters (en diens vertolkers) waren zo triest dat je als kijker al snel voor de mutatie- vis gaat juichen.

In de tweede helft van de film gaat het er gelukkig dan ook lekker vlot aan toe. Er komen wat geestige slachtpartijen voorbij en ook de knipoog lijkt in het tweede deel van de film een beetje naar voren te worden geduwd. Gelukkig maar, want als een film met de titel Frankenfish zichzelf serieus gaat nemen, is er toch echt iets mis. Frankenfish had wat dat betreft nog een heel stuk leuker gekund, maar als tussendoor pulp is het zeker de beroerdste niet. Geinig einde ook.

2,5 sterren.

Heerlijke Henenlotter. Was nooit echt weg van zijn regiedebuut - en volgens velen zijn beste film - Basket Case. Maar Brain Damage is fantastisch en hetzelfde geld voor Frankenhooker. Het is allemaal overheerlijk fout, Henenlotter gooit alle vormen van subtiliteit overboord en maakt een kleurrijke, ranzige en heerlijk domme kermis. Hoofdrolspeler James Lorinz - die me nogal deed denken aan een jonge Michael Keaton - heeft de taak om bijna de gehele show op zijn schouders te dragen, met geregeld hele sequenties waarin hij de enige speler is. Maar het gaat hem erg goed af. De toon wordt in de openingsscène meteen gezet en vervolgens bereikt de film hoogtepunt na hoogtepunt. De sequentie met Jeffrey en een kamer vol vrouwen is niets minder dan hilarisch en dan moet het titelpersonage nog verschijnen. Na Brain Damage weer een overheerlijk Henenlotter pulpfeestje en een parel voor elke schlockfan met voorliefde voor horrorkomedies.

4 sterren.

Prachtige film, kan er geen andere woorden voor bedenken. Interessant en goed uitgewerkt verhaal, een heerlijke sfeer en uitstekende vertolkingen. Colin Clive stal voor mij de show als Dr. Frankenstein. Zijn oneliner 'It's alive!' is en blijft legendarisch. Verder een sterke rol van Karloff als het monster. Eén van die grote klassiekers die altijd zal staan als een huis. Op naar Bride of Frankenstein, volgende week.

4 sterren.

We hebben schedelrokende bikini-dames. We hebben zonnebrildragende zombies. We hebben het hoofd van een dementerende John Carradine die steevast ‘The Power’ roept. We hebben rare taferelen met vuur, foto’s en zo’n plastic drietand die je bij een feestwinkel voor 95 cent koopt. En we hebben een bespottelijke climax met het meest krankzinnige eindgevecht aller tijden met bazooka’s, vampieren, een oude man van 200 jaar en een loodzwaar machinegeweer. Frankenstein Island is een film van het kaliber als Manos: The Hands of Fate; zonder twijfel erg slecht, maar tegelijkertijd zo dom dat het ook leuk wordt. Het is soms echt even doorbijten, maar genoeg elementen zijn onbedoeld werkelijk enorm komisch.

1,5 sterren.

Na Happy Death Day heeft Christopher Landon een volgend concept van een bekende familiefilm in een horrorjas gestoken. Onder het motto ‘waarom iets veranderen als iets geld oplevert’ maakt hij een film die qua toon en feel exact hetzelfde is als zijn Happy Death Day films. We hebben een hoofdpersonage met een overleden ouder, een bovennatuurlijk verhaaltje en een hoop luchtigheid. Dat laatste zit ‘m al in de premisse; een seriemoordenaar die in het lichaam van een tienermeisje komt. Een leuke rol voor Vaughn, hoewel het jammer is dat we Vaughn al zo goed kennen als lolbroek, waardoor zijn spel niet heel verrassend is. Ergens was dit de ideale kans om juist een serieuze horroracteur te zien als bang tienermeisje.

Het grootste verschil met Happy Death Day is de horror, want Freaky is zowaar niet PG-13, dus gaat Landon helemaal los met de gore en haalt kettingzagen, schroevendraaiers en wijnflessen van stal om in het slachtvee te duwen. Freaky is dan ook vooral geestig in zijn lompheid. De rest van de humor komt veelal van de bijrolacteurs; zo speelt Alan Ruck een heerlijke klootzak en is een romantisch onderonsje tussen Vince Vaughn en Uriah Shelton een komisch hoogtepunt. Ondanks het leuke spel van iedereen staan de spotlights toch vooral op Vaughn, het is toch vooral zijn film. En daar doet hij ook veel voor; hij is zowel intimiderend als komisch en houdt zich ook prima staande in de emotionele scènes. En laten we eerlijk zijn; zijn Jason Voorhees is een heel stuk overtuigender dan zijn Norman Bates.

3,5 sterren

Volledige recensie: Freaky - schokkendnieuws.nl

Voorspelbaar, maar desondanks erg charmant. Film met een aardig tempo en Lohan en vooral Lee Curtis spelen hun rol met veel enthousiasme en duidelijk veel plezier. Uiteraard komt er tegen het einde dat moralistisch 'ik wist niet dat het zo moeilijk was om jou te zijn' geneuzel om de hoek zetten, maar de rest van de film wist eigenlijk bijzonder goed te vermaken.

Kleine 3,5 sterrne voor dit geinige en vlotte tussendoortje.

2003. Ik denk dat er geen film is waar ik ooit zo naar uitkeek als Freddy vs Jason. Ik was overigens niet de enige, fans zijn al sinds de jaren 80 benieuwd hoe een gevecht tussen de twee horroriconen uit zou pakken. In 1988 leek het al bijna werkelijkheid, maar de rechten werden een probleem. Na het teleurstellende Jason Takes Manhattan verkocht Paramount echter de rechten aan New Line - ook wel bekend als ‘het huis dat Freddy heeft gebouwd’ - maar de twee bij elkaar mieteren was nog niet zo eenvoudig. Het duurde zelfs zo lang dat men in 2001 Jason nog even naar de ruimte stuurde voor een tussendoortje.

Tig scriptschrijvers hebben een script ingeleverd, maar men bleef zoeken tot het perfecte script voorbij kwam. Er gingen jaren en talloze scripts overheen (het hele proces is te lezen in het boek Slash of the Titans). In eerste instantie kwamen scripts voorbij met allerlei legendes, sektes en gekke regels, maar het script waar uiteindelijk voor gekozen werd is opvallend eenduidig en simpel. Geen moeilijk gedoe, gewoon Freddy en Jason bij elkaar smijten en zoveel mogelijk bloed en ledematen in het rond laten vliegen. Laat dat maar aan Ronny Yu over, hij creëert een soort Celebrity Deathmatch waarin logica overboord wordt gegooid, maar het oude brandwonden-monster fanatiek zijn kungfu skills laat zien tegenover het ondode flatgebouw. Het is een hele hoop toet-toet boing-boing hakken en zagen en dat maakt Freddy vs Jason de moeite waard.

Jammer genoeg is alles waar de twee hoofdfiguren niet bij betrokken zijn - en dat is gedurende de eerste twee aktes veel te veel - onvoorstelbaar slecht. Niet dat de Friday the 13th en A Nightmare on Elm Street serie altijd hoogstaande cinema is, maar zelfs de slechtste delen uit die film hadden nog wel hun charme. Hier zijn alle personages - maar dan ook echt ALLE personages - oersaaie zakken aardappelen. Om hip (en nu enorm gedateerd) te zijn is Kelly Rowland gecast met een vreselijke rol, ze moet de hele film heel cool doen, maar is vooral irritant. Iets dat Busta Rhymes een jaar eerder nog deed in Halloween: Resurrection. Maar ze is niet de enige die niet kan acteren. Jason Ritter acteert voor geen meter en heeft het charisma van een bord yoghurt. Andere personages zijn onder meer een stupide kloon van Jay (van Jay & Silent Bob), een lul met vingers (zo’n personage dat met elke zin dialoog moet laten zien dat ie een klootzak is) en een zinloze politieagent - die gast uit Scary Movie - die enkel in de film zit om wat backstory te geven over Jason.

Maar het toppunt van waardeloosheid is leading lady Monica Keena. Haar acteerwerk is uiterst pijnlijk en ze heeft ook nog eens een heel irritant stemgeluid. Ik kan die droomsequentie waarin ze op het zomerkamp verschijnt niet zien zonder dat mijn nekharen overeind gaan staan; ze moet één van de slechtste final girls in de geschiedenis van de slasherfilm zijn. En dat zegt veel. Het maakt het nog beroerder dat een groot deel van het script om haar draait. Subplots gaan over haar moeder, haar vader, haar vriendje … alsof iemand ook maar íets geïnteresseerd is in het personage van Monica Keena?! Freddy vs Jason stipt een paar aardige ideeën aan en komt met een paar geinige verwijzingen naar de eerdere films, maar inhoudelijk is elke scène met de ‘menselijke’ personages te stompzinnig voor woorden. Zo wil Jason Ritter aan Monica Keena na vier jaar eindelijk vertellen dat haar vader een moordenaar is, maar Kelly Rowland komt de scène in om te vertellen dat iedereen moet dansen. En dat gaan ze dan maar doen.

Het is duidelijk dat je als kijker een groot deel van Freddy vs Jason wacht tot één van de twee uit de bosjes springt om ons te bevrijden van die vervelende stukken vlees. En gelukkig gebeurt dit ook. Jason hakt lekker lomp om zich heen met zijn machete en gelukkig maar. Freddy krijgt iets minder te doen, maar mag vooral one-liners spuwen die steevast eindigen met ‘bitch’. Onze hoop is gevestigd op het visuele spektakel en de eerste kill van Jason is hoopgevend. Maar toch weet Freddy vs Jason ook op visueel vlak teleur te stellen. De CGI anno 2003 mag geen schoonheidsprijs winnen, maar de film zit er vol mee. Zelfs het bloed komt veelal uit de computer rollen en dat zie je. Momenten dat de film gebruikt maakt van practical effects is een verademing, maar daarmee wordt extra benadrukt hoe oerlelijk de CGI is. Daarnaast maakt Ronny Yu gebruik van een zeer vervelend, lelijk - en gedateerd - effect met slowmotion in de actiescènes.

Al met al zou je verwachten met al deze ingrediënten dat Freddy vs Jason gigantische prul is. Maar in alle eerlijkheid; als de twee titelfiguren elkaar te lijf gaan, lijk je de film alles per direct te willen vergeven. Het is over de top, lomp, bloederig en af en toe compleet idioot; precies zoals het moet. Robert Englund gaat met zichtbaar plezier voor de laatste keer in zijn carrière los als Freddy en de knokpartijen leveren enorm leuke momenten op. Het gaat weliswaar om een twintig á dertig minuten in totaal, maar die twintig á dertig minuten knokken, rammen, hakken en zagen tussen die twee kleurrijke figuren maakt de hele film eigenlijk de moeite waard. Je moet je door wat suffe figuren, saaie verhaallijnen en lelijke effecten heen werken, maar als je puur naar de titel Freddy vs Jason kijkt, stelt de film ergens totaal niet teleur.

3 sterren.

Grounded!

Het blijft een verhaal apart, deze zesde Nightmare. Enerzijds moet ik toegeven dat dit kwalitatief toch een wat minder deel is uit de serie, maar anderzijds is dit een persoonlijke guilty pleasure en jeugdsentiment ten top. Eén van mijn allereerste films (vroeger heb ik de videoband van de plaatselijke videotheek echt grijs gedraaid) en mijn grote kennismaking met Freddy Krueger. En het horrorgenre in het algemeen. En tja, als je dan een film als dit meer dan 50 keer hebt gezien, wordt het erg lastig om er nog kritisch naar te kijken. Maar ik ga het proberen.

Nadat het vijfde deel nogal teleurstellend was bij de critici én de kassa's, besloot men dat het tijd was dat Freddy Krueger het graf opzocht en daar voorlopig zou blijven liggen. Onder andere Peter Jackson schreef een script, maar uiteindelijk werd gekozen voor het scenario van Michael De Luca, hoofd van productiemaatschappij New Line Cinema. Rachel Talalay, betrokken bij bijna alle Nightmare- delen, mocht regisseren. En Englund, de grote held van de serie, kreeg top billing en mocht nog één keer de handschoen aantrekken en de droomwereld onveilig maken.

Tja, het is vrij duidelijk dat men voor Freddy's Dead een andere weg is ingeslagen. Waar Krueger vanaf Dream Warriors al wat humor meekreeg, in Freddy's Dead staat de flauwekul bovenaan. Niet voor niets opent de film met Freddy vliegend op een bezemsteel. Freddy was al een tijd niet meer eng, dus waarom nog proberen hem eng te maken, moeten de makers gedacht hebben. En dus werd van Freddy's Dead een heerlijke idiote achtbaanrit gemaakt, waarin 'over the top' het sleutelwoord is. Aanstekelijke humor, een kermis aan visuele grappen, een sfeer die duidelijk geïnspireerd is door Twin Peaks, lekkere foute one-liners en een groot blik aan cameo's van bekende sterren; geen dingen die je met de reeks zou linken als je net Craven's origineel hebt gezien. Maar die wel ontzettend leuk zijn.

En ook verder doet Freddy's Dead het allemaal niet zo beroerd. De moord op Carlos is bijvoorbeeld één van de betere kills uit de serie en ook het stukje geschiedenis en achtergrond van het personage Krueger (als vervolg op Dream Warriors en The Dream Child) is een interessante toevoeging. Daarnaast is Englund opnieuw voortreffelijk, hij draagt de film vrij gemakkelijk op zijn kleine schouders. De uiteindelijke climax had weliswaar heel wat sterker gemogen (maar ja, men koos ervoor om 3D te gaan in plaats van een passend, spectaculair einde te creëren) en zo zijn er nog wel wat zaken te noemen die beter hadden gekund. Maar tóch blijft Freddy's Dead mij keer op keer bijzonder vermaken. Hoogstaande horror? Neuh. Geweldig vermaak? Absoluut.

Toch 4,5 sterren. For old times' sake.

Ik zag Free Willy destijds in een bioscoop op vakantie, waarna thuis de videoband helemaal kapot werd gedraaid. Zoiets wordt altijd bevestigd als je een film op latere leeftijd nog eens terugkijkt en je nog steeds elke dialoogzin letterlijk mee kan praten. Free Willy bevat alle elementen voor een redelijk spannende familiefilm; een jonge, onbegrepen hoofdrolspeler, een paar vriendelijke figuren, een slechterik en natuurlijk een aandoenlijk dier. Tel daarbij een nummer van Michael Jackson op de soundtrack en je hebt een hit. Want dat was Free Willy, die bracht enorm veel geld binnen. En niet alleen de kassa van de studio, na de film werd ook een enorm bedrag binnengehaald voor de Save the Whales Foundation.

Wat me opviel is hoe weinig lucht er eigenlijk in Free Willy zit; de film is enorm serieus en flink dramatisch. Een straatjongen verlaten door zijn moeder, kan niet met z'n pleegouders overweg, een orka die z'n familie mist; heftige shit, eigenlijk. Minst dramatische is misschien nog wel de over de top schurkenrol van de altijd boos-kijkende Michael Ironside. Hij is de zakenman, compleet met rode zijden badjas, die steeds letterlijk in de film moet benoemen dat het 'm allemaal om geld te doen is. Michael Madsen, die een jaar voor deze film nog oren van politiemannen verwijderde, is hier juist de normale, sympathieke dude. Maar eerlijk is eerlijk, die rol gaat hem goed af en ook de rest van de cast is prima. Richter speelde zijn eerste filmrol en doet dat erg aardig, hoewel hij verder niet echt is doorgebroken. Dan werd zijn tegenspeler Keiko een stuk bekender.

Free Willy is verder een prima film. Hij is een tikkeltje slow, het actie/avontuur gedeelte komt pas vrij laat in de film kijken - en zelfs dan is het nog niet bijster spectaculair. Ook het verhaal is alles behalve verrassend, maar wat wil je als de trailer (en zelfs de poster) eigenlijk al heel veel weggeven van de film. De muziek van Basil Poledouris is sterk, hoewel daar ook wel wat jeugdsentiment bij komt kijken; heb de theme altijd erg fijn gevonden. Free Willy is geen hele uitzonderlijke film, maar een sympathieke familiefilm is het wel.

Vooruit, 3,5 sterren.

Een sequel die prima past in het rijtje van jaren 90 familiefilm-sequels als Home Alone 2 en Beethoven's 2nd: vernieuwing is ver te zoeken, maar de originele cast is wel terug, waardoor het in ieder geval voelt als een vrij waardig vervolg. Als kind was ik dol op Free Willy en had er weinig moeite mee dat Free Willy 2 meer van hetzelfde was. Net als sequels als Home Alone 2 en Beethoven's 2nd wordt op veel vlakken hetzelfde gedaan, maar de locatie is in ieder geval anders. Ditmaal zijn we aan het kamperen in de bossen. Qua zomers sfeer zit de film in ieder geval goed, je krijgt zelf zin om de tent te pakken en in de natuur te verblijven. Het is een fijne afwisseling van die Seaworld-achtige setting van de eerste film. Verder keren Jayne Atkinson en Michael Madsen terug in hun sympathieke rollen van pleegouders en is August Schellenberg terug om wat eeuwenoude verhalen van zijn volk te vertellen. Ook al ligt de focus bij een film als dit uiteraard vooral bij de kids, deze drie zijn wellicht toch de leukste figuren van de film.

Maar dat komt ook omdat de jongere figuren nogal eendimensionaal en saai zijn. Hoofdpersoon Jesse is inmiddels de goedzak, hoewel hij nog wel een paar scènes krijgt waarin ie flink boos mag spelen. Om toch alsnog een straatschoffie te hebben, introduceren ze Elvis. Een beetje een vervelend jong, maar dat is grotendeels ook de bedoeling. Daarnaast moet gezegd worden dat de jonge Capra (geen familie van Frank) de dramatische scènes wel weer erg overtuigend speelt. Want de drama is zeker weer aanwezig, net als de eerste film is ook Free Willy 2 vrijwel humorloos. Maar ondanks dat en de wat trage opbouw van de film verveelt het allemaal zelden. Het compleet onzinnige liefdesverhaaltje tussen Jesse en Nadine boeit misschien amper, maar het is vele malen slechter gedaan. En dat is wellicht Free Willy 2 in een notendop; de middenmoot, nergens uitmuntend, maar nergens ook écht slecht.

Voordeel van de twijfel, 3 sterren.

Het is op zich inderdaad best grappig om te zien hoe Brando zijn bekende rol uit The Godfather in de zeik zet, maar dat had waarschijnlijk veel beter gewerkt in een sketch van maximaal 10 minuten en niet in een film van 10 keer die lengte. The Freshman lijkt namelijk volledig op dit ene grappige feitje gebaseerd te zijn en heeft verder dan ook zo goed als niets om het lijf.

De film is aardig saai en standaard in elkaar gedraaid, de sfeer is matig en de film bevat tevens een oninteressant plot, een lage grapdichtheid en weinig boeiende personages. Het is best leuk om Brando in zijn rol bezig te zien en ook de bijrolletjes van Jon Polito en Kenneth Welsh zijn best aardig, maar verder stelt The Freshman bijzonder weinig voor en begint van tijd tot tijd zelfs te vervelen.

Aantal leuke momenten zorgen nog voor net 2 sterren.

Eindelijk eens op het grote scherm kunnen zien tijdens Cinema Egzotik. En ook nog op een vrijdag de 13e. Die datum is inmiddels onlosmakelijk verbonden met een zomerkamp vol vrijende tieners, die met een bijl of machete worden afgemaakt. Dat allemaal te danken aan deze slasher uit 1980, die ontstaan is doordat Sean S. Cunningham wilde meeliften op het succes van Halloween. Maar wie had kunnen verwachten dat zo'n simpele film een compleet eigen leven zou gaan krijgen. Laat staan dat iemand ooit had kunnen bedenken dat de franchise, die deze grimmige slasher begon, negen films later een uit de kluiten gewassen zombie met hockeymasker de ruimte in zou sturen om te vechten tegen robots.

Ondanks alle taferelen en perikelen van meneer Voorhees in de latere films, de originele Friday the 13th is een simpele en duistere film, waar de nadruk wordt gelegd op de spanning en het mysterie. Eng of écht spannend is de film echter geen moment en de sterke schrikmomenten zijn op één hand te tellen. Gelukkig is er het werk van Tom Savini, die met weinig middelen en effectieve effecten de personages om zeep brengt. Terugkijkend is het opvallend dat de moorden nog best tam zijn en een deel van de kills juist offscreen plaatsvindt. Dat zou Jason in de latere films niet meer gebeuren. Verder is opvallend dat de personages, voor het slachtvee dat ze zijn, erg sympathiek zijn. Diepgaande karakterstudies hoef je uiteraard niet te verwachten, maar de chemie tussen de jongeren voelt echt aan, het is een geloofwaardig groepje tieners bij elkaar en dat doet de film veel goed.

Het minst geslaagd aan Friday the 13th is waarschijnlijk de pacing. Handelingen worden helemaal uitgespeeld, waardoor het tempo van de film erg laag ligt en dat maakt de film niet spannender. In het begin is het nog niet zo vervelend, maar rond de derde akte begint de film daardoor behoorlijk te slepen. Juist op de spannende momenten kakt de film in. Het is geestig als een slasher juist in zijn eerste drie kwartier vermakelijker is dan tijdens de grote climax, het moment wanneer je echt op het puntje van je stoel zou moeten zitten. Maar goed, stap voor stap koffie zetten is niet mijn manier van spanning opbouwen. Dat neemt overigens niet weg dat Betsy Palmer een sterke rol speelt, ook al heeft ze jarenlang haar rol en deze film verafschuwd. Vele jaren later is ze wel weer bijgedraaid, zeker toen ze zag hoe geliefd de film en haar personage waren bij de fans.

In tegenstelling tot genre-genoten als Nightmare, Texas Chainsaw en Halloween (en eigenlijk de meeste franchise) is in het geval van Friday the 13th het origineel zéker niet de beste uit de reeks. Desondanks blijft de film memorabel. En niet alleen om het feit dat het het startsein was voor een filmreeks met een gigantische reputatie, maar ook door elementen als de legendarische theme ('ki ki ki, ma ma ma'), het uitstekende werk van Tom Savini, de leuke personages (en de vroege rol van Kevin Bacon) en de overall fun. De film zelf is misschien niet meer dan prima, maar het nageslacht is onsterfelijk. Want wie het heeft over slashers of horror, die heeft het steevast over Friday the 13th.

3 sterren.

Na het grote succes van de Texas Chainsaw was het geen verrassing dat Platinum Dunes door zou gaan met horror remakes van grote klassiekers. In 2009 was Friday the 13th aan de beurt en dat zou toch niet een heel lastig klusje moeten zijn; de serie is een bijelkaar geraapt zooitje van niet al te beste slashers; soms fijne pulp, soms niet door te komen slechte cinema. Jason had nogal wat meegemaakt. Hij werd aangepakt door Carrie, ontmoette junks in New York, wisselde van lichamen met jan en alleman, kwam in de ruimte terecht en vocht tegen Freddy uit dromenland. De producenten waren duidelijk; deze remake zou Jason teruggaan naar het zomerkamp.

Een positief element aan Friday the 13th is tegelijkertijd ook meteen een negatief aspect: Jason is weer terug op zijn oude vertrouwde plek en mag met zijn machete geile tieners, onsympathieke figuren en comic relief typetjes om zeep helpen. Maar anderzijds hebben we dit al zó vaak gezien dat een beetje creativiteit wel nodig is. Maar creatief is Friday the 13th niet te noemen. Alles gaat volgens het boekje en er wordt niets interessants aan het concept toegevoegd, iets dat zelfs de slechtste delen uit de franchise nog wel voor elkaar kregen. De personages zijn oninteressante stukken vlees; de heren vaak klootzakken, de dames enkel aanwezig om mooi te zijn. Ook de hoofdfiguren zijn volledig inwisselbaar, slechts een enkele bijrol is nog geinig. Maar geen van de typetjes uit deze Friday the 13th remake zal iemand zich nog herinneren.

Visueel is de film oké, maar doet vooral enorm denken aan The Texas Chainsaw Massacre van Marcus Nispel. Qua kleurgebruik, sfeer en muziek heeft het veel weg van die remake uit 2003. Maar ook inhoudelijk; als de held in een dorpje gaat informeren lijkt het bijna alsof iemand van de familie van Leatherface aan de deur staat. Maar Friday the 13th is geen Texas Chainsaw Massacre. De over de top moordpartijen met veel te veel naakt en domme dialogen werken prima, maar sommige moordpartijen zijn vooral naar en niet creatief, terwijl bij Friday the 13th de hoofden eraf horen te vliegen en alles wat een punt heeft gebruikt wordt als wapen. Maar hoe het personage Jason ditmaal werd neergezet was nog wel fijn, een stap terug naar hoe hij was rondom de eerste paar films en ditmaal met wat meer survival-instinct. Het feit dat hij begon met zak over z’n hoofd en later het hockeymasker kreeg is een aardige ode aan de eerste films uit de serie. Verder is Friday the 13th precies wat je zou denken: Een hedendaagse herhalingsoefening. Helaas alleen eentje die we ook weer vrij snel vergeten.

2,5 sterren.

De originele Friday the 13th was een overduidelijke Halloween rip-off, puur om flink te cashen. En dat lukte, Friday the 13th werd een wel zeer winstgevend project. Logischerwijs werd er dus meteen een vervolg uit de grond gestampt, in hetzelfde jaar waarin John Carpenter ook aan het werk werd gezet en met een tweede Halloween moest komen. Want als Friday the 13th zoveel geld binnen harkt, dan kan Halloween niet achterblijven. Maar waar Halloween II duidelijk niet zo sterk is als het origineel, daar wist men met Friday the 13th Part 2 zelfs een film te maken die kwalitatief beter is dan de eerste. Maar eerlijk is eerlijk; de eerste Friday was ook niet bepaald een groots meesterwerk.

Op veel vlakken is Friday 2 een kopie van die eerste Friday, inclusief veel POV shots van de moordenaar en uiteraard een hoop geile tieners met de diepgang van een pak yoghurt in een zomerkamp, die stuk voor stuk worden afgeslacht. Het grote verschil is dat Friday the 13th 2 de introductie is van Jason Voorhees als de moordenaar. Hij is weliswaar nog niet de killer zoals we 'm vooral kennen (hij krijgt pas een film later zijn bekende hockeymasker), maar Friday 2 zal wel de boeken in gaan als de eerste film met moordenaar Jason. Verder bevat Friday 2 een paar aardige kills (sommige rechtstreeks overgenomen uit Mario Bava's Bay of Blood) en relatief sympathieke hoofdfiguren, waaronder een sympathieke final girl. Maar het grootste pluspunt van deze film in vergelijking met de eerste is de pacing; de film loopt lekkerder en vlotter. Ook hier had het tempo tegen het einde wel iets hoger mogen liggen, maar het is allemaal net iets strakker - en daarmee vermakelijker - dan de vorige film.

3 sterren.

Voor een lange tijd was ik van mening dat de eerste drie Friday the 13ths één pot nat was. Maar bij nader inzien is wel duidelijk dat Friday the 13th Part III een heel stuk knulliger en dommer is dan zijn twee voorgangers, ook als is de blauwdruk praktisch hetzelfde. Dit komt vooral voort uit het feit dat de film in 3D is opgenomen en de makers drukker waren met personages die iets richting het scherm moesten houden of gooien dan met de personages zelf. Ergens maakt dat de film erg knullig en dus enorm vermakelijk, als je mensen compleet willekeurig met een jojo ziet spelen, popcorn ziet maken of ziet jongleren. De film begint - na een volledige herhaling van het einde van deel 2 - met een vent die iets te lang een waslijnpaal richting de camera houdt. Het maakt de makers niet uit hoe, wie, wat of waarom.

Doordat Steve Minder en consorten zo druk waren met de 3D lijkt er weinig tijd te zijn voor iets anders. Het script en acteerwerk is dan ook zeer ondermaats, zelfs voor een gemiddelde Friday the 13th film. Tot tweemaal toe drupt er iets vanaf het plafond op een personage, die dan hardop vraagt 'where is that coming from?'. Het spel is beroerd en de personages erg vlak en saai of compleet domme karikaturen (de stoners en de motorbende). Maar vooral de final girl, met een soort slecht uitgewerkt trauma, is vervelend en totaal oninteressant. Ook qua pacing stapt de film weer af van de vorige - enigszins strakke - film en laat elk personage minutenlang in een ruimte rondlopen in een slakkentempo. Als personages op normale snelheid zouden bewegen in deze film, zou Friday the 13th Part III slechts 30 minuten duren, verwacht ik.

Ondanks dit alles schrijf ik Friday the 13th Part III nog niet helemaal af. Ja, het is één van de mindere delen uit de serie, maar die extreem knullige 3D effecten maken het stiekem nu wel geestig. Zonder dat soort hilarische momenten was de film helemaal niet door te komen. Verder uiteraard leuk dat Jason Voorhees ditmaal zijn befaamde hockeymasker krijgt en zich al iets meer gedraagt als de Jason die we later zijn gaan kennen. Maar goed, dat is meer een statistiek dan een reden om deze film echt te waarderen.

2 sterren.

De film die oorspronkelijk Freddy vs Jason had moeten worden. Men was druk bezig met onderhandelen, maar Paramount en New Line kwamen er niet uit. Dus werd er maar een script gemaakt rondom Jason vs een soort Carrie. Ditmaal geen Tommy Jarvis meer en ook de luchtige toon van Jason Lives werd weer ingeruild voor een wat serieuzere toon. Het resultaat is een vrij matig deel in de serie met één hoogtepunt.

Om maar positief te beginnen; Jason is hier op zijn best. En dan niet per sé omdat hij hier voor het eerst wordt gespeeld door Kane Hodder, maar omdat hij er hier op zijn tofst uitziet. Een nat, groot rottend brok vlees met zichtbare ribbenkast en wervels. Hij oogt als een zombie en zo beweegt hij zich ook voort. Verder leveren de sequenties waarin hoofdpersonage Tina het tegen Jason opneemt goede momenten op. Zes films lang zagen we mensen vooral vluchten en schreeuwen, dus een personage dat hem aankan is een fijne afwisseling. Het gevecht levert leuke stukken op, waaronder het moment dat Tina een plantenbak mét afgehakt hoofd op Jason afvuurt. De laatste momenten waarin Tina's vader de redder in nood wordtzijn vrijwel bespottelijk, maar alles daarvoor is zeer amuserend.

Het slechte nieuws? De verschrikkelijk saaie personages. Los van Tina en haar moeder en psychiater (een eendimensionale lul met vingers van heb ik jou daar) hebben we wederom een hutje in het bos vol met inwisselbare tieners. Maar ditmaal is inwisselbaar wel écht inwisselbaar. Grootste oersaaie hansworst van de hele serie moet wel die love interest van Tina in z'n spijkerjasje zijn, een pak vanillevla dat over de houdbaarheidsdatum heen is heeft meer charisma. Maar ook de andere figuren zijn maar suf, met zo'n typische trut, een typische nerd en een ... ik weet niet eens meer wie er verder nog waren.

Dan hoop je uiteraard dat deze types op een leuke manier worden afgeslacht, maar dan kom je bij probleem nummer 2: de MPAA. Schijnbaar hadden die rond deze tijd (A Nightmare on Elm Street 5 had er ook last van) een zeikhumeur, want werkelijk in alle kills moest worden geknipt. Resulterend in een film waarbij het spektakel grotendeels off-screen gebeurd. En dat terwijl je nu net een make-up artiest als John Carl Buechler aan het roer hebt, die wel raad weet met special effects en gore. Enorm jammer, want het maakt Friday the 13th: The New Blood (een betere titel was 'Barely Any Blood' geweest) een nogal futloos eindproduct. Met misschien een toffe finale, maar verder belachelijk weinig om enthousiast van te worden.

Met moeite 2,5 sterren. Voor het eindgevecht.

Jason Takes Manhattan voelt daadwerkelijk anders dan de vorige films. Alleen de credits al; ditmaal geen witte letters die willekeurig op een zwart scherm verschijnen, maar credits onder een mopje rockmuziek met beelden van "New York", die we later in de film nogmaals te zien krijgen. Maar dan moeten we wel even geduld hebben, want Jason Takes Manhattan is inmiddels berucht als die film waarin slechts een klein deel van de film in de stad afspeelt (en dan ook nog eens grotendeels elders is opgenomen).

Het kan zijn dat ik Jason Takes Manhattan te vaak heb gezien en daardoor iets te makkelijk door bepaalde zaken heen kan kijken. Want als ik kritisch naar de film kijk, dan is dit toch wel één van de mindere Friday the 13th films. De film heeft veel overeenkomsten met The New Blood, zeker wat betreft personages. We hebben een oersaaie love interest van de hoofdrolspeelster, een complete douchebag (wie zou de grotere klootzak zijn, die leraar hier of die psychiater van deel 7?) en de blonde trut. Dacht je dat dat mens uit deel 7 een bitch was, zie dan hoe deze ons hoofdpersonage praktisch wil vermoorden door van boord af te duwen. Ik begrijp best dat het publiek anno deel 8 vooral Jason aanmoedigt, maar sommige personages zijn nog een stuk minder sympathiek dan het moordlustige ondode titelpersonage.

Jason Takes Manhattan is dus vooral Jason Takes a Boat to Manhattan en op deze boot gaat hij flink tekeer met moorden. In principe is er weinig verschil tussen het zomerkamp of de boot, enkel de locatie is een keer wat anders. Maar om nu te zeggen dat het véél slechter is? Dat valt wel mee. Alle ingrediënten zijn gewoon aanwezig, er is zelfs een Crazy Ralph-achtig figuur aan boord. Als de personages eenmaal van het schip af zijn wordt de film met de minuut bespottelijker en dommer. New York is schijnbaar enkel gevuld met ongure steegjes vol rook en vuilnis, met op elke straathoek junks of chemisch afval. Maar het meest stupide is nog wel het einde, waarin Jason in het riool wordt belaagd door chemisch afval en daardoor transformeert in een jochie met zwembroek). Een zombie met hockeymasker pik ik nog wel, maar er zijn ook grenzen.

Terugkijkend zie ik Jason Takes Manhattan een beetje gelijk met de vorige film, The New Blood. Deze film bevat niet zo'n cool eindgevecht als die film, maar de personages hier zijn iets interessanter en kleurrijker dan in die film. Overigens heeft Jason Takes Manhattan wel één tof moment als bokser Julius het tegen Jason probeert op te nemen. Leukste twee minuten uit de film, zonder twijfel. Verder is het een hoop meh.

Heel nipt 2,5 sterren.

Terwijl de vorige film, Friday the 13th: The Final Chapter, bekend staat als één van de beste delen uit de serie, staat deze New Beginning bekend als één van de slechtste. Als ik er nu op terugkijk heeft dat volgens mij vooral te maken met het Halloween III effect: De befaamde killer uit de franchise zit hier niet in. Ook ik zag dit altijd als hét slechtste deel, maar dat valt achteraf gezien nog wel mee. Begrijp me niet verkeerd, de film is slecht. Op veel fronten. Maar dat slechte maakt de film ook meteen bijzonder vermakelijk.

Regisseur Danny Steinmann heeft een geschiedenis in de porno en dat is vrij goed te zien. De film bevat veel naakt, maar is ook opgebouwd als een pornofilm; er worden telkens losse personages geïntroduceerd, puur om afgeslacht te worden. A New Beginning zit dan ook ramvol met moordpartijen, dus wat dat betreft hebben veel horrorfans niets te klagen. De film is enorm sleazy, met de meest idiote karikaturen en kleurrijke gekke types. Sommige types schmieren wel héél erg, dus verwacht geen nuance of subtiliteit, maar een hoop domme personages die doorboort worden met een scherp voorwerp. Van die personages is hoofdpersoon Tommy wellicht nog wel het meest saai. Sterker nog, hij verdwijnt halverwege de film voor een lange tijd van het toneel en je mist hem niet eens. Enkel jammer dat Melanie Kinnaman, die Pam speelt, alles behalve een acteerwonder is, haar matige spel doet hier en daar wel wat pijn.

Over de twist kunnen we kort zijn: het is natuurlijk teleurstellend dat Jason afwezig is en dat één of andere Roy - een willekeurige ambulancebroeder, die twee keer even in beeld komt om verdacht te lijken - de moorden pleegt, maar los van dit feit valt er nog genoeg te beleven. Friday the 13th: A New Beginning is op geen enkel vlak hoogstaande cinema (dat is geen van de films uit deze franchise), maar de slechtste van de serie is het ook niet. Daarvoor is dit teveel een vermakelijk sleazefest

2,5 sterren.

Voor velen is dit dé beste Friday the 13th. Sowieso is The Final Chapter het beste van de eerste vier films.

In eerste opzicht lijken de eerste vier films behoorlijk veel op elkaar, maar wie een beetje meer inzoomt ziet in The Final Chapter een paar sterkere punten. Vooropgesteld zijn een aantal personages in The Final Chapter memorabel en zelfs sympathiek. Zo speelt Crispin Glover een aangename loser, die je zowaar geluk met een meisje gunt. Zijn een-tweetjes met Ted zijn eveneens vermakelijk. Daarnaast introduceert The Final Chapter Tommy Jarvis - hier gespeeld door Corey Feldman. Anderzijds moet gezegd worden dat de overige personages daarentegen weer totaal niet memorabel zijn. Ik kan me de personages uit Friday 2 en 3 beter voor de geest halen dan de figuren uit deze film.

Friday the 13th: The Final Chapter is op veel vlakken de ultieme slasher. Een hoop naakt en seks, tieners onder invloed en ook Jason is op zijn best: Hij is nog niet die uit de kluiten gewassen zombie bodybuilder, maar al wel meer en dreigender dan die simpele heikneuter in geblokt overhemd. De film is relatief vlot, hoewel de scènes alsnog iets te lang worden gerekt. Op een gegeven moment heb je het wel gezien met figuren die veel te lang en veel te langzaam in een donkere kamer rondlopen en roepen "Is daar iemand?". Het zorgt dat de film net iets teveel inzakt, zeker richting het einde als Rob en Trish alleen over zijn. Wat een oetlul is die Rob overigens ook, hij lijkt superstoer, maar meer dan de hoofdpersonages van backstory voorzien doet ie niet. En dan zijn dood: "He's killing me. He's killing me.". Uiterst lachwekkend.

The Final Chapter was voor een lange tijd ook mijn favoriet, maar dat is inmiddels veranderd. Nog steeds is het één van de betere Friday films, maar hij stelde me in alle eerlijkheid ietwat teleur.

3 sterren.

Ik ben nooit echt fan geweest van vampiers. Het zijn vaak iets te treurige, humorloze figuren. Begin jaren 80 waren de vampiers dan ook passé.

Zelfs Peter Vincent, het personage van Roddy McDowall in Fright Night, merkt al op: Niemand wil nog vampiers zien, tegenwoordig. Men wil alleen nog gestoorde gekken in skimakers die achter jonge maagden aanrennen’. En daar heeft ie wel gelijk in, een Friday the 13th was anno 1985 populairder dan een film met dat mysterieuze monster in een oud Oost-Europees kasteel. Tom Holland bedacht zich dat je ook best kon lachen met vampiers en bracht ze dichterbij huis; namelijk letterlijk naast het huis van de protagonist. Na het succes van Ghostbusters had Columbia Pictures ook wel vertrouwen in een humoristische horrorfilm. Fright Night zou voor de vampier gaan doen wat An American Werewolf in London een paar jaar eerder voor de weerwolf had gedaan.

En in die komische vorm bevalt me de vampier zeker. Tom Holland is duidelijk een liefhebber van het genre en stopt zijn film boordevol verwijzingen. Denk alleen al aan de naam van het personage Peter Vincent. Deze rol wordt voortreffelijk vertolkt door Roddy McDowall, Peter Vincent is een prachtig figuur. Een man die enkel in slechte B-films speelt, maar zich koste wat kost beter voor moet doen. Hilarisch is ook de scène waarin Vincent net ontslagen is, bluft dat hij in een grote Hollywoodfilm gaat spelen en daarna meteen 500 euro van Amanda Bearse aanneemt. Eveneens geweldig in zijn rol is Chris Sarandon, één brok charisma, als de charmante en tegelijkertijd levensgevaarlijke buurman Jerry. Althans, tot het moment dat Jerry zijn ware aard laat zien, want met die make-up en dat gebitje (waardoor Sarandon geen zin meer fatsoenlijk uit z’n strot krijgt) is ie nogal knullig. Weg dreiging.

Zo heeft Fright Night wel meer van die momenten die niet al te sterk zijn. Zo haalt Holland na een uurtje zijn voet een beetje van het gaspedaal en begint de film wat te kabbelen. En tijdens de climax komen soms wat effecten voorbij die de hoektand des tijds niet helemaal hebben doorstaan. Desondanks leveren die momenten wel een hoop vermaak op en dat is waar Fright Night nog het beste in is; hele fijne entertainment leveren. Van de leuke typetjes, de goede grappen en die onmiskenbare jaren 80 sfeer die uit alle poriën van deze film druipt; Fright Night is enorm veel lol. Leuker dan het werk met al die zuurpruim-vampiers.

4 sterren.

Ondanks dat ik het origineel hoog heb zitten, was ik best benieuwd naar deze huidige versie. Met (horror)remakes kan het vaak gigantisch misgaan, maar zo af en toe komt er nog wel eens een alleraardigste nieuwe versie van een klassieker voorbij. Ik was benieuwd naar de nieuwe versie van Tom Holland's horrorkomedie Fright NIght. Zou de film de toon van die film, en in iets mindere mate het geinige vervolg, kunnen vasthouden? Of wordt dit het zoveelste sfeerloze en liefdeloze product waarbij men enkel wat geld wil halen uit een bestaande (en overigens niet al te bekende) franchise.

Ik was blij om te zien dat er weinig aan de basisconstructie is gesleuteld. De hoofdlijn van de film is nog steeds hetzelfde, met een paar duidelijke wijzigingen, zoals het ontbreken van het karakter Billy Cole. En sommige van die veranderen pakken niet even goed uit. Zo miste ik het kat-en-muisspel tussen Jerry en Charley, dat in het origineel al vrij snel de kop opsteekt. In het origineel begint Charley al snel zelf te geloven dat er iets mis is met zijn buurman, maar niemand wil hem geloven. Zelfs zijn vreemde vriend Ed niet. In de remake is het echter juist Ed die er stellig van overtuigd is dat Charley's buurman een vampier is en dat maakt het toch een stuk minder geestig.

Een tweede minpunt zit hem in het karakter van Peter Vincent. De door Roddy McDowall gespeelde uitgerangeerde B-acteur was het hoogtepunt van het origineel en McDowall maakte zonder al teveel woorden zijn karakter tragisch en erg komisch tegelijkertijd. Andy Tennant, die de zelfingenomen superster Peter Vincent met Las Vegas show speelt, doet veel te veel moeite en komt veel te geforceerd over. Maar ook andere rollen waren alles behalve noemenswaardig. Karige rollen als die van Charley's vriendin of moeder, bijvoorbeeld. Mintz-Plasse als Ed was overigens wel een vooruitgang op de zwaar irritante Stephen Geoffreys. En als laatste voelde de film soms teveel aan als een tienerfilm met een horrorrandje. Het is vrij duidelijk dat scenarist Mari Noxon ervaring heeft gekregen als scenarist en producent van Buffy: The Vampire Slayer.

Maar goed, gelukkig is deze remake van Craig Gillespie zeker niet slecht. Het was goed om te zien dat men niet voor de serieuze weg koos, maar de humor altijd voorop stelde. Niet alle grappen slaan aan, maar er zijn gelukkig aardig wat komische momenten die prima werken. De film voelt fris en vlot aan, maar ondanks de nodige aanpassingen is het ook nog eens vrij trouw aan het origineel. Zie alleen al de geestige cameo van Sarandon, de originele Jerry. En over Jerry gesproken; van alle cast springt Farrell er toch wel uit. Hij heeft er duidelijk lol in en speelt met veel plezier de charmante bloedzuiger. Al met al is Fright Night daarmee absoluut geen hoogstaand of vernieuwend stukje cinema, het is wel één van de leukere horror-remakes van de afgelopen jaren.

3 sterren

Niet echt geweldig, maar slecht was dit vervolg op die erg amusante vampierfilm Fright Night ook niet. De sfeer is wat omgeslagen in mysterieus en sensueel en een hoop rookmachines en rolschaatsen zijn uit de kast gehaald. Het grootste struikelblok van Fright Night 2 is het gebrek aan de charismatische vampiers. Want Carmen mag dan misschien een mooie vrouw zijn, echt boeiend is haar personage niet. Dit in tegenstelling tot Sarandon, die in het eerste deel zijn snijtanden in kelen mocht planten. De vriendin van de hoofdrolspeler is overigens ook een erg mooie dame, maar verder dan de standaard 'de vriendin van' rol kwam ze niet.

Maar gelukkig zijn William Ragsdale en vooral Roddy McDowall terug in dit tweede deel, want dat is toch een geweldig team. McDowall als Peter Vincent is opnieuw geweldig, had dat personage nog wel in talloze sequels achter vampiers aan willen zien gaan. Verder zijn de special effects vrij aardig en vooral tegen het einde trekt Tommy Lee Wallace een paar blikken amusement open. Al met al absoluut niet zo sterk als de eerste film, maar desondanks vrij vermakelijk. Al is het alleen al om McDowall als Peter Vincent. Geef die man een groot standbeeld.

Bescheiden 3 sterren.