Opinions

Erg aardig filmpje. Op zich is het allemaal niet bijster veel bijzonders, maar het weet wel te vermaken. Spacey en Bridges doen het leuk en ook de bijrollen worden uitstekend ingevuld. Verder sterke muziek en een script waarin humor en drama elkaar op een goede manier afwisselen. Desondanks niet een film die ik me na maanden nog zal herinneren.

3,5 sterren.

Na Grave of the Fireflies en My Neighbors the Yamadas is het altijd uitkijken naar een nieuwe film van Isao Takahata. En ook deze Tale of Princess Kaguya was weer een schot in de roos, wat mij betreft. De tekenstijl van dit wonderlijke sprookje is voortreffelijk en er wordt een fantastische sfeer neergezet. De film bevat - zoals studio Ghibli dat als geen ander kan - een sterke aaneenschakeling van komische en ontroerende momenten, waarbij de heerlijke muziek van Joe Hisaishi weer om bij weg te dromen is. Sommige scènes laten je smakelijk lachen, anderen zijn om bij weg te smelten en ook de brok in de keel komt hier en daar even opzetten. De scène waarin Kaguya overstuur het paleis uitrent, de bossen in is niets minder dan goud.

4 sterren.

Ik had hier zoveel positieve reacties over gehoord, dat het nu wel eens tijd was om One Cut of the Dead te gaan kijken. Ondanks alle reacties wist ik weinig tot niets van de film - geen plotomschrijving, geen achtergrondinformatie, niets - en dat geeft wel de optimale kijkervaring. De eerste 40 minuten zag ik een best geinig filmpje, maar ik snapte totaal niet waarom men hier nu zo lyrisch over was. Meer dan een lollig amateurprojectje kon ik er niet van maken. Toen begon de tweede helft en werd ik zeer aangenaam verrast. De creativiteit en het plezier spatten van het scherm en heb ik het tweede deel met een grote grijns op mijn gezicht gekeken. Erg leuk!

4 sterren.

Dat Rifka Lodeizen hier een topprestatie neerzet, mag een feit heten; duidelijk een zware rol, die ze opvallend goed weet over te brengen. Jammer genoeg werkt het script van Kan door Huid Heen niet echt mee. Zo ben ik weinig tot niets over haar karakter van vóór de aanranding te weten gekomen, waardoor het effect van het meeleven en aangrijpen bij mij een beetje achterwege bleef. Je wil wel met Marieke meeleven, maar dat is vrij moeilijk als je de hele film maar moet blijven gissen wat voor persoon ze eigenlijk was. De film zit overvol met scènes die je naar de keel zouden moeten grijpen, maar bij mij bleven ze jammer genoeg maar wat halverwege steken. Hoe subliem het acteerwerk ook is en hoeveel screentijd een personage ook krijgt, het hoofdkarakter hier bleef voor mij maar wat boven de oppervlakte zweven.

Verder had ik het idee dat alles op den duur veel gecompliceerder werd gemaakt dan nodig. Vaag doen om het vaag doen. Het uitgangspunt is zeker interessant en vaak is duidelijk waar Rots naar toe wil met haar keuzes, maar ze grijpt op een gegeven moment veel te veel naar onduidelijke edit-keuzes en heen-en-weer geslinger van uiteenlopende taferelen. Prima als je daarmee de gekwelde gemoedstoestand van het karakter wil symboliseren, maar mij raakte ze op een gegeven moment toch echt kwijt. Het wilde me niet meer boeien en het werkte eerder vermoeiend dan intrigerend. Net als de muziek en sound-design. Af en toe zette het wellicht de juiste toon, maar dat experimentele gepingel op een valse piano is tegelijkertijd ook gewoon bloedirritant.

Al met al schijnbaar niet geheel mijn kop thee. Desondanks complimenten voor de af en toe sterke sfeer en uiteraard de rol van Lodeizen.

2,5 sterren.

Om maar met het geringe positieve te beginnen: het is geinig om Englund eens in een iets minder voor de hand liggende rol te zien. De lager aan wal geraakte acteur, die het zat is om bad guys te spelen, past wel aardig, hij laat - wederom - zien dat ie meer kan dan alleen maar creepy guys spelen. Het is alleen zo verrekte jammer dat ie zijn kunsten altijd moet tonen in de meest waardeloze producties.

Ook Kantemir is amateuristisch, knullig en boven alles ongelofelijk saai. De makers hebben duidelijk nog niet gehoord van spanningsopbouw en de vrij belabberde acteurs krijgen de meest houterige dialogen voor de kiezen, geen wonder dat je dat niet een beetje geloofwaardig uit je mond krijgt. Het verhaal schiet maar niet op en de aanpak en uitvoering voelt als een studentenproject. Studenten die een onvoldoende hadden moeten krijgen.

1,5 sterren.

Had op zich erg leuk kunnen zijn, ware het niet dat men de film veel te serieus heeft genomen. Áls je dan een over the top film met karikaturen maakt, doe het dan ook gewoon goed. Wat dat betreft wisten enkel Klaassen en Ederveen voor wat kleur te zorgen, de rest van de personages waren echt de saaiheid zelve. Tja, en als je dan ook nog een portie belabberd acteerwerk te zien krijgt (die kinderen, maar vooral Schuurman was écht niet om aan te zien) wordt het al snel vervelend. Film is duidelijk gericht op de allerkleinsten en die zullen zich er vast en zeker mee vermaken. Maar met een beetje meer zelfspot, kleurrijke personages en over the top humor was de film misschien ook nog leuk geweest voor mensen boven de 4 jaar.

1,5 sterren.

Ik ging deze film vanmiddag kijken met eigenlijk maar weinig hoge verwachtingen en in het begin was ik ook nog niet echt weg van de film. Maar hier kwam toch redelijk snel verandering in. Het verhaal begon steeds boeiender te worden en uiteindelijk zat ik helemaal in het verhaal, tot het schitterende einde aan toe. Slechts een paar kleine scenes waren misschien wat te langdradig, maar echt storend was dit niet.

Ook het acteerwerk was goed, hoewel alleen hoofdrolspeler Fedja van Huêt wat tegenviel. Maar zo deed Jan Decleir het bijvoorbeeld erg goed, die ijskoude blik van hem was uitstekend. Ook acteurs als Lou Landré en Hans Kesting deden het goed, maar vooral Victor Löw vond ik toch echt fantastisch, zijn rol zorgde voor een paar erg leuke scenes. Niet op de laatste plaats komt dan ook nog het prachtige decor, de schitterende muziek, die erg goed bij de film past en het feit dat de film erg mooi in elkaar is gezet.

Zonder twijfel één van de beste Nederlandse films die ik ooit heb gezien. 4 sterren.

Geweldig begin, maar jammer genoeg zakt Keeping the Faith later wat in als het geheel meer drama, romantiek en moraal krijgt. Wat dat betreft had het allemaal wel een stuk grappiger gemogen. Stiller, Elfman en met name Norton doen het prima, alleen is het erg jammer dat de film te lang doorgaat. Het hoogtepunt was toch duidelijk aan het begin.

Een stuk beter dan Kids, mijn eerste kennismaking met Clark. Ken Park bevat een aantal interessante verhalen van een groepje goed uitgewerkte personages. Het acteerwerk is van hoog niveau en de ietwat ongemakkelijke sfeer die wordt neergezet maakt het allemaal nog sterker. Waar de meeste mensen in Hollywood gillend wegrennen voor dergelijke ideeën, Clark en Lachman laten alles, maar dan ook alles, zien. Maar naast dat weet Ken Park ook gewoon prima te amuseren. Vooral het verhaal van Tate en zijn grootouders was geweldig leuk.

3,5 sterren.

In het eerste halfuurtje van Khadak trakteren regisseurs Brosens en Woodworth ons op een prachtig kijkje in het leven van een nomadenfamilie, ondersteund met een serie prachtige shots. Hierin wordt de leegte en de schoonheid van het Mongoolse landschap schitterend in beeld gebracht en in combinatie met de sterke soundtrack zijn deze poëtische eerste 30 minuten erg aangenaam om te kijken.

Echter geven Brosens en Woodworth de film na dat punt meer plot en nemen de nogal karig uitgewerkte maatschappijkritische elementen het over. En dan gaat de film juist behoorlijk onderuit. Het plot weet vanaf dat punt steeds minder en minder te boeien en vanaf dat moment gaan ook de trage shots en ellenlange stiltes vervelen. De regisseurs lijken naast mooie beelden voor te schotelen ook een duidelijk en sterk verhaal te vertellen, maar daar gaat het toch mis. Het script is maar karig en bepaalde zaken worden maar erg matig uitgewerkt. Zo viel er veel meer te halen uit de bijzondere gaven en epileptische aanvallen van hoofdkarakter Bagi en ook zijn relatie met Zolzaya komt niet echt uit de verf. Wat dat betreft werkt Khadak als plaatjesboek fantastisch (zo bevestigt ook het allerlaatste schitterende shot), maar de rest van de film werkt een stuk minder. Of eigenlijk helemaal niet.

2 sterren.

Geestig en vermakelijk, maar misschien toch wat aan de overschatte kant.

Je moet het Kick-Ass nageven, je ziet niet vaak hoe een enorme bodyguard met een bazooka een klein meisje wil kapotblazen. En dat is ook de kracht van de film, het vuurt een hoop over-the-top actie en idioot geweld op de kijker af, zodat het vrij lastig is om je te vervelen. En ook qua casting kent de film wat positieve verschijningen, zoals een Cage die opnieuw bevestigt dat hij ook goede rollen kan uitkiezen. Verder is Johnson een prima protagonist, zit je qua nerd natuurlijk goed met McLovin' aan boord en is Mark Strong verrassend als bad guy. Dacht eerst dat het een vrij zoutloos karakter zou worden, maar het personage bleek uiteindelijk toch meer in zijn mars te hebben.

Maar ondanks het aardige spel en vooral de heerlijke over-the-top en extreem dik aangezette actie, mist de film soms toch dat scherpe randje. De humor was zonder meer leuk, maar nergens hilarisch en jammer genoeg hier en daar ook wat voorspelbaar. Qua tempo valt er weinig op de film af te dingen, maar briljant wil ik het nu ook niet noemen. Gewoon een erg amusante en kleurrijke achtbaanrit.

3,5 sterren.

Kick-Ass was een amusante combinatie van over-the-top geweld, dik aangezette personages en lekker flauwe humor. Tijd om geld te verdienen en dus alles nog een keertje te doen, maar dan een stuk minder pakkend. Zo moet de studio gedacht hebben. Althans, daar lijkt het op bij Kick-Ass 2, zo'n typisch vervolg dat praktisch op elk vlak beneden het niveau van zijn voorganger zit.

Grootste probleem zat het 'm voor mij in de constante wisseling tussen platte poep- en kotshumor van het niveau Friedberg & Seltzer en zoet moralistisch drama. Waarom je film de titel Kick-Ass geven als het de helft van de tijd gaat over volwassen worden, zoeken naar je ware ik, geaccepteerd willen worden, het bijleggen met je vader .. alsof Steven Spielberg en Disney nog over het script hebben gepist. Verder zijn er wel wat geestige momenten in de film te vinden, alleen komen de meeste jammer genoeg van een personage dat na een paar minuten screentijd al het loodje moet leggen.

2,5 sterren.

Duidelijk een product uit de beginperiode van het That Guy With The Glasses team. Een jubileumfilm met een simpel onzinplotje met vooral een hoop ongein. Je ziet dat de makers er zelf wel lol in hadden. Film bevat erg veel injokes, dus mensen die de site of de (meeste) reviewers niet kennen, zullen er de lol er waarschijnlijk niet van inzien. Maar sowieso krijgen weinig personages echt veel te doen, het is toch vooral de egoïstische Nostalgia Critic die de meeste geestige scènes krijgt.

2,5 sterren.

Werkelijk een schitterende feelgood- film!

Kikujiro bevat de meest hilarische momenten (met name het liften en het zwemmen) maar weet tegelijkertijd ook flink te ontroeren. De muziek van Joe Hisaishi is (zoals altijd) prachtig, de personages zijn erg geinig en de film verveelt geen enkele minuut. Ook is er erg goed gebruik gemaakt van een aantal erg originele en leuke camera- standpunten en trucjes.

Het enige (kleine) minpuntje van de film kwam voor mij ongeveer na een dik uur, waar de film heel eventjes wat dreigt in te zakken. Maar dit was echter maar voor heel even en alles wordt al snel weer helemaal goed gemaakt. Wilde dan ook eerst gaan voor de 4,5 sterren, maar ik geef Kikujiro voorlopig gewoon even de volle lading.

5 sterren.

Sluit me aan bij kappeuter. Het acteerwerk was inderdaad te slecht voor woorden, met name de twee hoofdrolspelers wisten met hun overacting enkel te irriteren. Zelfs Hensema wist de film niet te redden, en dat wil toch aardig wat zeggen. Verder kabbelt de film maar wat voort en wordt nergens bijzonder. Daarnaast vond ik het plot van tijd tot tijd behoorlijk oninteressant worden. En ach, op een bepaald moment was het nog best amusant, maar elke keer zakt de film nog geen minuut later weer in als een pudding en kwam het met geen mogelijkheid vooruit.

2 sterren.

Kill Bill Vol. 1 is eigenlijk een film van uitersten. Enerzijds is de film supersnel, maar tegelijkertijd op sommige momenten ook opvallend traag. Het is geen geheim dat Tarantino graag zijn scènes lekker rekt en dat doet ie hier ook geregeld, maar niet altijd ten goede. Verder oogt Kill Bill lekker creatief met allerlei stijlen door elkaar, maar elke doorgewinterde cinefiel weet dat Tarantino - vooral bij deze film - vaak bestaande ideeën mixt in één grote, smakelijke smoothie. Dat spelen met allerlei stijlen is interessant, maar het voelt soms ook iets teveel al een hoop gekke ideeën bij elkaar gesmeten. Spanning is er soms heel even, maar Tarantino kiest hier toch vooral voor vorm en die zit de spanning, het verhaal en het tempo soms een beetje in de weg. Dat mixen en spelen met stijlen doet Tarantino overigens slim, maar tegelijkertijd is Kill Bill Vol. 1 af en toe ook gewoon een enorm domme film. Zo’n overdreven eindgevecht met rondvliegende ledematen en sproeiers vol bloed was even leuk, maar op een gegeven moment was ik er wel klaar mee. Snel, traag, oud, nieuw, slim, dom; eigenlijk is Kill Bill Vol. 1 van alles wat.

3,5 sterren.

In mijn herinnering was Kill Bill Vol. 2 een stuk minder leuk dan de eerste. Want ja, de eerste zit vrij vol actie en deze film is een hoop geouwehoer. Dat laatste is nog steeds het geval. Tarantino mag graag ellenlange dialogen schrijven en deze integraal in zijn film pleuren en dat wordt in deze film telkens duidelijk als Bill aan het woord is. Bill heeft zowel aan het begin als aan het einde van de film het podium van Tarantino gekregen en mag dan praten. Héél lang praten. Op een gegeven moment zegt The Bride na een lang betoog van Bill ineens “Ah, the point emerges” als hij met zijn tekst naar een punt lijkt te werken. Waarbij je als kijker alleen maar kan denken: “Eindelijk!” Maar nee, Bill gaat gerust nog even een tijdje door met lullen. Om Harry Jekkers te quoten: Als lullen pudding is, was Bill Dr. Oekter.

Daarentegen is het middelste gedeelte van Kill Bill Vol. 2 beter dan heel Kill Bill Vol 1, wat mij betreft. Van The Bride onder de grond tot haar training tot alles rondom Daryl Hannah en Michael Madsen in de trailer is erg sterk. Dat voelde allemaal weer een beetje als de openingsscène van Kill Bill 1; veel actie en humor met hier en daar de nodige spanning. Want in spanning opbouwen en kleurrijke types goed neerzetten, daar is Tarantino goed in. Helaas komt The Bride na dit alles tegenover Michael Parks - als een niet bepaald overtuigende oude man - te zitten, die weer begint te lullen. Waarna ze eindelijk tegenover Bill komt te staan voor nog zo’n spectaculair potje praten. Niets tegen een sterk stukje dialoog, maar je kunt ook jezelf iets te graag horen. Misschien had Tarantino zelf ook even bij baardenstreler Pai Mei in training moeten gaan om te leren wat balans is.

3,5 sterren.

David Decoteau is een meester als het gaat om foute, barslechte en tegelijkertijd hilarische pulp. Het perfecte voorbeeld? Zonder twijfel deze krankzinnige The Killer Eye. Want hoeveel films zijn er nu waarin een nieuwsgierige gemuteerde oogbol een kijkje neemt in het leven van een jonge geleerde B-versie van Matthew McConaughey en zijn seksueel verwaarloosde vrouw, die haar tijd graag doorbrengt bij een stel halfnaakte dopeheads met witte sportsokken? En dan hebben we het nog niet gehad over die jonge, nichterige zwerver, die het vreemde experiment mag ondergaan en het maffe hulpje, met de naam Creepy Bill, die misschien het best te omschrijven is als een B-film versie van Johnny Depp en Brad Pitt op hun idiootst.

The Killer Eye is pulp met een hoofdletter G. Zo bizar belachelijk dat het gewoon leuk is om te zien. De film oogt alsof het begin jaren '80 gemaakt is, compleet met lachwekkende slowmotion- liefdesscènes en hele crappy video-effecten. Het is enkel jammer dat het 'moordende oog' uit de titel verrekt weinig te doen krijgt, meer dan observeren en wat bliksemschichten rondvuren doet ie niet. Een flinke dosis gore had de film een hele hoop goeds gedaan, naar wij dachten. Want ondanks dat de film, onder het kaliber 'zo slecht dat het leuk is', best weet te vermaken, er had nog wel meer ingezeten. Hoewel niet Decoteau's leukste, elke pulpliefhebber zal zich met The Killer Eye vast en zeker wel ergens mee weten te amuseren.

Vooruit, 2 sterren voor het vermaak.

Heerlijke melige onzinfilm.

Een duidelijk gevalletje 'what you see is what you get' als iets de titel Killer Klowns from Outer Space draagt. De exacte doelgroep voor de film is wat vaag; de film is enerzijds iets te duister voor kleine kinderen, maar nogal kinderlijk voor een volwassen publiek. Maar goed, voor liefhebbers van foute cult is het eigenlijk een perfecte maaltijd. De film volgt soms één op één het uitgangspunt van de originele The Blob; geile tieners in auto's zijn getuige van een neerstortend object uit de ruimte, een heikneuter is met zijn hond het eerste slachtoffer en de jonge hoofdrolspelers vinden hulp bij een politieagent, terwijl een andere norse agent gokt dat het een grap is van een stel tieners. Dit laatste figuur is een geinige rol van John Vernon, zonder meer de beste acteur van het gezelschap. De rest van het acteren is vrij beroerd, met name Suzanne Snyder - die hoofdrolspeelster Debbie speelt - is verre van een acteerwonder.

Maar goed, wie gaat Killer Klowns from Outer Space ook kijken voor de acteerprestaties? Het gaat vooral om de titelfiguren, uit de kluiten gewassen clowns met enorme hoofden. Ze zorgen voor een heel scala aan ongein en het wordt geestig genoeg nooit duidelijk hoe, wat of waarom. Want tja, het zijn gewoon moordende clowns uit de ruimte. Ze gooien met taarten, smijten met popcorn, schieten met lasers en veranderen mensen in suikerspinnen. Gruwelijk of goor wordt het niet, de film is eigenlijk vooropgesteld een komedie met hier en daar wat duistere momenten; enkel een tikkeltje angstaanjagend voor de kleinste kijker. Als groot liefhebber van horrorkomedies en grote onzin was dit echter ook een film naar mijn hart. Soms is het gewoon heerlijk om te kijken naar iets dat erg vermaakt, maar helemaal nergens op slaat.

4 sterren.

Puberale onzin die me eigenlijk niet mee- of tegenviel. In vergelijking met Englund's regiedebuut is het behoorlijk matig, maar als onschuldige flauwe tienerkomedie vond ik het op zich helemaal zo slecht nog niet. De film is een soort Idle Hands meets Dude Where's My Car. Dus veel ongein, flink wat foute, voorspelbare en flauwe momenten en de nodige poep- en plashumor met soms wel erg weinig subtiliteit. Toch heeft de film hier en daar zeker zijn charme.

Want waar verschrikkelijke non-komedies van de afgelopen jaren als Date Movie, Epic Movie of Little Man werkelijk geen moment voor een glimlach kunnen zorgen, weet Killer Pad de kijker hier en daar nog best te laten lachen. Oké, dijenkletsen of schateren van het lachen is er zeer zeker niet bij, maar bepaalde momenten zijn nog best geestig. Zo werkt het over-the-top acteerwerk soms best op de lachspieren en ook kent de film een paar leuke cameo's. Vooral het kleine rolletje van Joey Lawrence als zichzelf (en een Bruce Willis imitatie) is erg geestig.

Voordeel van de twijfel, een kleine 2,5.

John's got a half brother... half human... half something else!

Inderdaad een erg amusant monsterfilmpje met vooral prima effecten. Met name de make-up- en monstereffecten zagen er erg goed uit en zijn zonder twijfel het hoogtepunt van de film. Verder bevat de film wat matig acteerwerk en cliche's hier en daar, maar daar prik je met verrassend weinig moeite doorheen. En dan heb je met Kindred een erg vermakelijk horrorfilmpje.

3 ruime sterren.

Een film van 85 jaar oud, die vooral leunt op special effects; natuurlijk is zo'n film inmiddels gedateerd, maar ondanks dat staat deze originele King Kong nog steeds als een huis. Bepaalde special effects en actiesequenties zijn weliswaar achterhaald en daardoor een tikkeltje lachwekkend, maar voor een groot deel is het nog steeds indrukwekkend. Vooral de derde akte met Kong in de grote stad is nog steeds simpelweg meesterlijk; zelfs na 85 jaar is de iconische sequentie van King Kong op het Empire State Building ongeëvenaard.

De film schiet eigenlijk nog het meest tekort op het gebied van de personages. Filmmaker Denham is nog het meest interessant, gezien actrice Ann Darrow niet veel meer doet dan schreeuwen, haar band met Kong komt hier een stuk minder goed naar voren dan in andere versies. Maar vooral haar andere romantische tegenspeler Driscoll is maar een saaie oetlul. De rest van de personages doet er eigenlijk helemaal niet toe, het zijn dan ook vooral de prehistorische dieren - met Kong uiteraard voorop - die de show stelen. Het eerste half uur van de film is dan ook niet bijster interessant, maar gaandeweg wordt de film steeds sterker en sterker. En zoals gezegd, de climax is nog steeds van torenhoog niveau.

4 sterren.

Zeker sinds de remake van Peter Jackson in 2005 hebben weinig mensen het nog over deze remake uit 1976 van King Kong. En ondanks dat het allemaal niet bijster hoogstaand is, deze versie mag er toch best zijn. Het script wijkt op verschillende punten af van de oorspronkelijke film en dat pakt soms prima uit. Jeff Bridges is uitstekend (en 1000 maal interessanter dan Adrien Brody in de 2005- versie) en ook Charles Grodin speelt een sterke rol. Beide maken de vrij lange intro nog best goed door te komen. Jessica Lange is daarentegen vooral raar. Het leek of zij - of haar personage Dwan - de hele film zwaar aan de drugs zat.

Verder komen er scènes en special effects voorbij waar het bijna onmogelijk is om door de knulligheid niet in lachen uit te barsten, maar tegelijkertijd waren sommige momenten nog best verrassend goed. En interessant om na de stop-motion van het origineel en de CGI van de Jackson versie de aap nu eens te zien als man in pak (iets dat men al wel deed in de Japanse films waar King Kong in opdook). King Kong uit 1976 is wellicht alles behalve het schoolvoorbeeld van een film die de tand des tijds uitstekend heeft doorstaan, maar een op zich degelijke remake van een klassieker is het wel.

3 sterren.

King Kong, the tenth wonder of Peter Jackson? Nee, dat helaas niet. Jackson heeft met die ene trilogie al laten zien dat hij uitstekend spektakel kan afleveren, dus dat ook King Kong vol zit met voortreffelijk CGI geweld, dat zal niemand mogen verbazen. De visuele effecten, de settings, de creaties en monsters; het is allemaal op en top Jackson. Ook de nodige Jackson-humor en bepaalde vreemde keuzes in stijl zijn typisch voor de regisseur uit Nieuw-Zeeland. En toch is dit verreweg één van zijn minste werkjes.

Het is namelijk bijzonder jammer dat de film drie uur (!) moet duren. Bij een Lord of the Rings snap ik dat nog wel, maar het origineel werd verteld in anderhalf uur en ik had niet het idee dat daar nu heel veel ontbrak. Jackson neemt echter heel erg de tijd om het verhaal en de personages aan ons te introduceren. Enige probleem is dat het verhaal eigenlijk in drie regels is uit te leggen is en de karakters behoorlijk oninteressant zijn, dus de rest van de tijd voelt de opening als pure beeldopvulling. Toch opvallend hoe suf veel karakters eigenlijk zijn, vooral Adrien Brody is bizar saai en slaapverwekkend. Snap niet wat die gozer überhaupt in de film te zoeken had. Het enige menselijke karakter dat nog enigszins vermakelijk was was Serkis als de kok. Maar ook hij weet niet te zorgen dat drie kwartier op een boot zitten interessant blijft.

Gelukkig steekt na een behoorlijk lange tijd eindelijk Kong de kop op. En het mag gezegd worden, hij ziet er fantastisch uit. Waar Kong uit het origineel uit 1933 natuurlijk nog steeds zijn charme heeft, Jackson heeft van Kong echt een uit de kluiten gewassen gorilla gemaakt, erg knap. Ook erg sterk dat het beest heel veel emotie mee krijgt, waardoor hij bijna het meest interessante en tragische karakter uit de film wordt. Sowieso geestig dat een CGI gorilla meer emoties kan vertonen dan een Adrien Brody, maar dat terzijde. Tijdens de scènes op het eiland gaan de remmen wat los en wordt ons een behoorlijk potje spektakel geserveerd. Maar ook weer in die mate dat het gaat vervelen. Na het zoveelste gevecht met dinosaurussen en uit de kluiten gewassen insecten had ik dat ook wel weer gezien.

En ook het laatste deel van de film bevat het gevaar dat het allemaal te lang doorgaat, hoewel ik het daar nog het minst storend vond. Zeker tijdens de climax van Kong op het Empire State Building komen de beste scènes uit de film voorbij. Het neigt allemaal soms een tikkeltje te zoet te worden, maar Jackson weet zich gelukkig nog wel in te houden. Hij schiet bij King Kong echter wel veel te veel door in zijn 'meer is beter' principe, waarbij alles groter, langer en intenser moet. Dat heeft soms toffe dingen tot gevolg, maar bij King Kong merk je dat de film een heel stuk beter was geworden als het allemaal minder en compacter was geworden.

3,5 sterren.

Als je naar de feiten van 1976-versie van King Kong kijkt (een monsterfilm van producent Dino De Laurentiis met man in een apenpak), dan valt het eigenlijk heel erg mee wat voor een troep je krijgt. Sterker nog, zijn King Kong was geen onaardige film, deed het goed aan de kassa’s en de effecten leverden zelfs een Oscar op. De B-film die je zou verwachten maakten regisseur John Guillermin en Dino De Laurentiis uiteindelijk wel, maar dan tien jaar later. Toen kwam het vervolg King Kong Lives.

Ditmaal geen Jeff Bridges, maar Linda Hamilton kreeg de hoofdrol. Of nou ja, de echte hoofdrol is eigenlijk meer voor de mannen die in die snikhete gorilla-pakken moesten zitten. Deze pakken en de bijbehorende knullige green screen effecten zijn nog wel leuk, maar helaas zijn het verhaal, de personages en de dialogen enorm meh. Sowieso lijken de meeste dialogen weggelacht voor de apen, die zijn me toch flink aan het ouwehoeren met elkaar. Het lijkt een beetje alsof Guillermin en De Laurentiis naar The Star Wars Holiday Special keken met die mekkerende Wookie familie en dachten: Dát willen we ook voor Kong!

2 sterren.

Standaard en weinig bijzondere oorlogsdrama dat, zeker in het eerste uur, eigenlijk nergens heen lijkt te gaan. Het is allemaal rommelig, heeft weinig om het lijf en regisseur Peter Berg laat zelden iets interessants zien. Gelukkig besloten Berg en scenarist Carnahan om na een uurtje de film maar flink wat peper in de reet te strooien. En dan blijkt dat The Kingdom veel beter werkt als standaard actie/thriller dan als standaard politiek drama. De actie is prima verzorgd en de film weet hier en daar zelfs nog een paar kleine spannende momenten te creëeren. Ook met het acteerwerk is niets mis, met name Cooper en Bateman zijn goed op dreef.

3 sterren.

Kingpin, de film die de gebroeders Farrelly maakten na hun hit Dumb and Dumber, lijkt in veel opzichten op zijn voorganger. Een simpel verhaal met een roadtrip van twee losers en een reeks erg leuke scènes, gemixt met de platte poep- en pieshumor. Maar één van de grootste veranderingen is dat men ditmaal weinig leunt op gekke bekken van de hoofdrolspelers. Wat ik begrijp is Randy Quaid vandaag de dag een grotere idioot dan alle typetjes van de Farrelly-broers bij elkaar, maar hier komt de humor vooral vanwege zijn oprechtheid. Ook Woody Harrelson is juist komisch door zijn stoïcijnse houding. Enkel Bill Murray is aangenomen om lekker idioot te doen, ook al doet zijn kapsel het meeste werk.

Kingpin is uiteindelijk een sympathieke komedie met een reeks geslaagde grappen, maar het duurt allemaal wel te lang. Met 80 tot maximaal 90 minuten was hier een veel strakkere, leukere film uitgekomen, gok ik. Want steeds als de film een tikkeltje serieuzer en stiller wordt - met name rondom het verhaal van onder andere Vanessa Angel - dan lijkt de boel echt stil te staan. Juist in de vlotte momenten is Kingpin sterk. De film is zeker niet zo leuk als het regiedebuut van de Farrelly broertjes - en ook niet zo leuk als de film die ze hierna maakte - maar als je naar hun nóg latere werk kijkt, is Kingpin helemaal zo slecht nog niet.

3 sterren.

Kingsman: The Secret Service was niet alleen een groot succes, de kleurrijke, gewelddadige en komische spionagefilm smaakte ook naar meer. Dat moet Vaughn ook gedacht hebben en daarom is er nu The Golden Circle, een film die wel degelijk lijdt aan het vervolgsyndroom; de verrassing is er af. Anderzijds is er het motto ‘repareer niet wat niet kapot is’ en dus haalt Vaughn de leukste elementen uit de eerst film stuk voor stuk terug. Dus weer een hoop ongein, weergaloze actiescènes onder een vlotte soundtrack en zelfs personages waarvan je het niet verwacht komen terug. En gelukkig maar, want Colin Firth was één van de hoogtepunten uit The Secret Service.

Maar er zijn ook nieuwe gezichten, zoals Julianne Moore, die het stokje overneemt van Samuel L. Jackson als schmierende schurk. Voor de Amerikaanse spionnen worden onder andere grote namen als Halle Berry, Jeff Bridges en Channing Tatum aangetrokken, maar geen van hen krijgt echt iets leuks te doen. Eigenlijk is vooral Pedro Pascal een memorabele toevoeging, met zijn lasso creëert hij een paar uiterst vermakelijke vechtpartijen. Vauhn maakt van The Golden Circle nog meer een losgeslagen tekenfilm, bepaalde scènes zouden niet misstaan in een filmpje van Road Runner. Geloofwaardigheid en subtiliteit worden overboord gegooid, het gaat Vaughn om de gekkigheid en adrenaline. Zolang er maar lol is.

Dit resulteert vanzelfsprekend in een amusante film, maar een tekenfilm van twee en een half uur is wel teveel van het goede. Personages blijven typetjes en hoe vermakelijk dat ook is, je voelt nergens echt gevaar of spanning. Vaughn gooit er soms een plottwist of wat pogingen tot drama in, maar het kom niet echt aan; we wachten allemaal vooral op het volgende stukje spektakel. Maar zelfs tijdens de actiesequenties is het niet ondenkbaar dat je als kijker even op je horloge tuurt. Dat overdaad schaadt blijkt vooral uit de bijrol van Elton John; leuk als cameo, maar de grap wordt zo uitgesponnen dat het zijn kracht verliest. En dat is Kingsman: The Golden Circle in een notendop: goed uitgevoerde joligheid, die helaas te lang doorgaat. Dat betekent overigens niet dat Vaughn het hier maar bij moet laten, met een beetje creativiteit zit er waarschijnlijk nog genoeg leven in de Kingsman-franchise. Maar alsnog is The Golden Circle wel een stuk minder dan zijn voorganger.

3,5 sterren.

Volledige recensie: Kingsman: The Golden Circle - schokkendnieuws.nl

Ondanks dat je hand van Matthew Vaughn herkent, had deze film voor mij een hoog Edgar Wright- gehalte. Wat natuurlijk nooit verkeerd kan zijn. Vond Kingsman: The Secret Service dan ook zonder meer de leukste film van Vaughn, stuk geestiger en sterker dan een Kick-Ass. De film heeft als grootste probleem dat de vertelling wat hak op de tak is, maar dat is gelukkig een kleinigheid met wat Kingsman allemaal wel te bieden heeft: een razend tempo, de heerlijk vermakelijke actie, de kleurrijke en zeer uiteenlopende personages (van een geweldige Firth tot de awesome assistent van Jackson) en gewoon simpelweg het hoge amusementsgehalte. Wat amuseren, dat doet de film zonder enige twijfel.

4 sterren.

In de derde film voor zowel Godzilla als King Kong gaan de twee grote monsters - waarvan King Kong een stuk groter is gemaakt om het een eerlijk gevecht te maken - met elkaar op de vuist. Eind 2020 lijkt nu een nieuwe Kong vs Godzilla te verschijnen, maar in 1962 zagen we dus al een knokpartij tussen de twee. In tegenstelling tot de stop-motion techniek waarin we Kong voorheen zagen is ook hij nu een man in een pak. En in tegenstelling tot de wat serieuzere toon van zowel de eerste Godzilla als de originele King Kong is deze King Kong vs Godzilla duidelijk enorm campy. De monsters zien er ook een stuk minder dreigend uit, Godzilla heeft een kleine make-over gekregen en ook King Kong ziet er een stuk knulliger uit. Dat eerste is duidelijk bewust, maar het pak van King Kong is oprecht een vrij suf pak. Daarnaast zijn belachelijke elementen toegevoegd, zoals Kong die blijkbaar lekker gaat op elektriciteit. Een plot-element dat waarschijnlijk overgenomen is toen het idee nog was om Kong tegen het monster van Frankenstein te laten vechten.

Dit sullige karakter van de film is de hoofdreden waarom King Kong vs Godzilla uiteindelijk een enorm vermakelijke film is; het is bespottelijk, maar bevat heerlijke taferelen. Neem alleen al het zowel fantastische als compleet idiote beeld van een slapende King Kong die met gele ballonnen wordt vervoerd. Of het gevecht met de slijmerige - en deels echte - octopus. Deze momenten zijn om duidelijke redenen niet de boeken ingegaan als hoogstaande cinema, maar de pulpvermaak-waarde is enorm. Zoals meestal zijn de menselijke personages niet al te boeiend, maar de titanen staan voorop. Overigens zit er - vooral wat dat betreft - wel een groot verschil in de Japanse en de Amerikaanse versie. In de Amerikaanse versie krijgen we steevast verslaggevers die - in de camera - met elkaar praten en tot vervelens toe op landkaarten wijzen. Dat daarvoor de film om de paar minuten onderbroken moet worden is vrij irritant. Maar ach, gelukkig is er zelfs in die versie nog genoeg ruimte voor een man in een hagedispak en een man in een apenpak om lekker knullig met elkaar op de vuist te gaan.

3,5 sterren.