Opinions

Verwacht hier geen I Spit on Your Grave rape and revenge flick, M.F.A. van de Braziliaanse regisseur Natalia Leite is voornamelijk drama met hier en daar een klein vleugje horror/thriller. Het spel van hoofdrolspeelster Francesca Eastwood, dochter van Clint, is uitstekend, maar verder bevat de film vooral veel lege personages en verhaallijnen die nergens naar toe gaan. Het script is iets te simplistisch; alle mannelijke personages zijn hitsige smeerlappen en de politie is niet bepaald snugger, waardoor mevrouw Eastwood lekker haar gang kan gaan. Een paar alleraardigste en doeltreffende sequenties komen voorbij, maar veel meer is M.F.A. helaas niet.

3 sterren.

Helemaal eens met Linn (en alle andere positieve berichtgevers hier). Onlangs deze film na een lange tijd herzien en zonder enige twijfel meteen een halve ster bovenop mijn score geworpen. Bijzonder sfeervolle film en Bale is inderdaad fenomenaal. Hij mag nu misschien volledig in de belangstelling staan door zijn vleermuisrol, maar dít soort films laten zien wat hij daadwerkelijk in huis heeft. Zeer memorabele rol.

Verder een sterk plot dat je vanaf de eerste seconden in z'n greep heeft en je ook niet meer loslaat tot de credits op het scherm verschijnen. Verder ook goede bijrolvertolkers (Jason Leigh laat een erg sterk stukje acteerwerk zien en Ironside is altijd leuk om in een film tegen te komen) en de film bevat een prachtig kleurgebruik, een heerlijke grimmige sfeer en zakt nergens ook maar een beetje in. Na het amusante en sfeervolle Session 9 heeft Brad Anderson me nu iig helemaal overtuigd van zijn kunnen!

5 dikke sterren. En een warm plekje in m'n top 10.

Door de talloze verwijzingen in de popcultuur en film nummer vier, de grote hit Mad Max: Fury Road, was ik bekend met Mad Max, maar had de originele trilogie nooit gezien. Met die voorkennis is deze eerste Mad Max anders dan je verwacht. De elementen die je verwacht, zoals racende auto’s en flamboyante figuren in het leer, zijn wel aanwezig, maar de post-apocalyptische wereld die pas in deel 2 wordt geïntroduceerd, is hier nog tamelijk afwezig. De film voelt qua sfeer en toon veelal verbonden met een Death Race 2000.

De film opent meteen met een chaotische race. Knotsgekke stunts worden door een editor die flink aan de cocaïne lijkt aan elkaar geknipt, waardoor je na tien minuten als kijker bekaf bent. Maar in tegenstelling tot Fury Road, die als één lange achtervolging doordendert, gaat Mad Max na deze openingssequentie behoorlijk op de rem. De film vliegt vervolgens nogal chaotisch van hot naar her. We springen in en uit het politiebureau, afgewisseld met momenten van het privéleven van Max. Om vervolgens ineens volledig van Max weg te gaan en te focussen op Goose, de collega van Max en wat theatrale bendeleden die op het strand wat vage shit aan het doen zijn. Er werd in het begin van de film beweerd dat ze wraak kwamen nemen op Max, maar dat komt eigenlijk nooit meer aan bod, ze zien ze vooral veel lanterfanten.

Maar na een uur gebeuren er dingen waardoor je weet dat die goeie ouwe Max zal veranderen in de boze (of krankzinnige) Max waar de titel het over heeft. Echter… Max gaat vervolgens op vakantie. Even tijd voor Max. Tijdens die vakantie worden zijn vrouw en zoontje Sprog nog heel even aangevallen door de bende, maar uiteindelijk gaan we met de vrouw van Max naar het strand. En een stukje zwemmen. En een boswandeling maken. Alsof ik naar een aflevering van We Zijn Er Bijna zit te kijken. Zou het daarom omroep Max heten? Hoe dan ook, als uiteindelijk de hel losbreekt, zitten we in de laatste paar minuten van de film. Met die finale is verder weinig mis, maar het spektakel komt wel echt veel te laat.

2,5 sterren.

Een flinke vooruitgang op de eerste film en ook de film waar de meeste mensen aan denken als ze denken aan Mad Max. Het rondscheuren in de woestijn, achtervolgd worden door rare types in nog vreemdere voertuigen en een hoofdpersoon die als cynische loner door deze wereld reist. Mad Max 2 bevat waarschijnlijk de meest iconische momenten uit de serie, hoewel George Miller met Fury Road deze film vrij netjes overdeed en bepaalde dingen - en dan met name op technisch vlak - verbeterde. Want eerlijk is eerlijk, het beeld versnellen tijdens de achtervolgingen (wat in de eerste Mad Max nog veel meer gebeurde) blijft knullig. Het is Mad Max, geen Benny Hill. Alsnog is de actie in Mad Max 2 vooral erg creatief en af en toe bijzonder spectaculair.

Mad Max 2 bevat tevens erg leuke types, zowel aan het kamp van de goeien als aan de kant van de slechteriken. Deze slechteriken worden geleid door Lord Humungus, die zich het beste laat omschrijven als Jason Voorhees die zich heeft aangesloten bij de Cenobites. Wat ook geestig is, is hoe welbespraakt deze beste man eigenlijk is (naast het feit dat zijn stem totaal niet dreigend klinkt, maar eerder lijkt op de stem van rookvrouw Joke uit Lingo). Maar goed, een fijn excentriek clubje is het wel. Gelukkig is het kamp van de goeierikken ditmaal ook voorzien van wat memorabele figuren, zoals het holbewoners-joch met dodelijke boomerang of Bruce Spence. Hij vormt samen met Max en hond Dog een geinig team. Het moment dat de hond Spence onder schot houdt in de auto is en blijft een mooi beeld.

3,5 sterren.

De derde Mad Max heeft twee gezichten, wellicht grotendeels door de aanwezigheid van twee regisseurs; George Miller en George Ogilvie. Miller was na de dood van producent Byron Kennedy niet meer echt geïnteresseerd in de film, maar was nog wel verantwoordelijk voor de race-scènes. En eerlijk is eerlijk, die zijn ook in Mad Max: Beyond Thunderdome van hoog niveau. Daarnaast voelt het eerste stuk van de film, alles in Bartertown, nog wel passend bij de rest van de serie. Als vervolgens de kinderen worden geïntroduceerd - scènes die veelal zijn geregisseerd door Ogilvie - ontstaat er een iets andere toon. Kindvriendelijker en een heel stuk minder rauw dan die eerste twee films. Het meest jammere is nog wel dat de uitstekend uitgevoerde race in de finale soms iets te veel richting kinderlijke slapstick gaat, waar personages letterlijk met pannen op hun hoofd worden geslagen. Mad Max 3 is een beetje de Army of Darkness van deze serie; de toon is compleet anders, maar ergens voelt het nog steeds prima passend in de serie. Het is geen Road Warrior of Fury Road, maar persoonlijk vind ik ‘m vermakelijker en energieker dan die allereerste Mad Max.

3 sterren.

Ik ben meestal geen fan van achtervolgingen in films. Vind ze vaak maar saai en ze duren vaak ook te lang. Dus wat als je een film van twee uur krijgt dat eigenlijk één grote achtervolgingsscène is? Ik verbaasde me er zelf ook over dat ik deze tweede keer zo ongelofelijk van Mad Max: Fury Road heb kunnen genieten. De film is bombastisch, krankzinnig, schreeuwerig, explosief en hyperactief; en alles in de positieve zin van het woord. Visueel spat alles van het scherm - met name de kleuren oranje en blauw - en de praktische effecten, stunts en cameravoering zijn fenomenaal. Sowieso hilarisch dat een 70-jarige regisseur alle jonge actieregisseurs in Hollywood laat zien hoe het wél moet.

De film is constant in beweging, hoewel zelfs in de stille momenten de film memorabel is - dat shot van die gitarist die hangend rust is één van mijn favoriete shots. Overigens is niet alles aan Mad Max: Fury Road perfect; de personages zijn - op een paar leuke figuren na - niet al te memorabel, zo loopt titelfiguur Max er in z’n eigen film maar een beetje bij. En vooral de dubbing/ADR niet al te best. Je hoort geregeld een personage iets zeggen, maar ziet de lippen nauwelijks tot niet bewegen. Het is al met al maar een kleinigheid, want wie focust zich nu op personages en dialoogzinnen in een film waar de over de top voertuigen duidelijk de hoofdrol hebben.

4 sterren.

Sequels op succesvolle animatiefilms hebben vaak dezelfde problemen; teveel personages, te veel hysterisch gedoe en te weinig grappen die echt werken. Een schoolvoorbeeld is Madagascar 3. De makers gooien emmers met kleuren, explosies, dansjes, hippe liedjes, drukdoenerij, chaos en geschreeuw tegen de muur en hopen dat er iets blijft plakken. Een handjevol scènes en momenten zijn goed voor een glimlach, met name de momenten met die pinguïns of die dierenvanger zijn best geinig. Helaas gaat de aandacht in Madagascar 3 vooral naar de personages die het hardst schreeuwen. En zo krijgt die verschrikkelijk irritante zeehond nog de meeste aandacht.

2,5 sterren.

Briljante film met fantastisch acteerwerk van de gehele cast; met name Hoffman en Macy waren als gewoonlijk weer geweldig. De film weet die dikke drie uur makkelijk te boeien en zit briljant in elkaar, met schitterende shots en idem muziek. 4,5 sterren.

Behoorlijk waardeloos script; de ene cliché is nog niet afgelopen of de andere staat alweer klaar. Daarnaast heb ik ook geen humor in deze film kunnen ontdekken, dus waarom deze film ook met het genre komedie staat aangeduid is me nog steeds niet helemaal duidelijk. Enige pluspunten van de film vond ik het nog redelijke optreden van Fiennes en (het hoogtepunt van de film) de leuke bijrol van Stanley Tucci.

2 hele kleine sterren.

Ondanks de toptitels The Green Mile en Shawshank Redemption op zijn CV is The Majestic van regisseur Darabont mij totaal niet tegengevallen. Een uitstekend filmpje met een interessant verhaal, dat erg boeiend wordt verteld. Ik vond de film dan ook geen moment te lang duren of beginnen te vervelen.

Verder zit de film bomvol met geweldig acteren. Carrey doet het erg goed en ook Laurie Holden speelt erg overtuigend. Martin Landau stal voor mij de show met een erg indrukwekkend en sterk stukje acteerwerk. Verder nog een aantal leuke bijrollen voor David Ogden Stiers, Bob Balaban en vaste Darabont- acteur Jeffrey DeMunn.

Majestic is zo nu en dan zeker wat aan de zoete kant, is af en toe behoorlijk overdreven en over-the-top en is zo nu en dan ook erg voorspelbaar. Vreemd genoeg keek ik hier abnormaal makkelijk over heen en heb zo alleen maar kunnen genieten van deze erg aangename film vol drama, humor en romantiek.

4 sterren.

Oh ja, en daarbij is het natuurlijk altijd top om die beste Bruce "The Chin" Campbell in een film te zien opduiken!

Sympathieke Braziliaanse horror, die iets te lang doet over zijn introductie; in het eerste half uurtje kabbelt de film op zijn elfendertigst vooruit. Maar na een half uurtje wordt het ineens bijzonder interessant als de ingehuurde moordenaar de achterliggende gedachte van zijn klus ontdekt. Flashbacks worden slim ingezet en er worden steeds kleine stukjes plot vrijgegeven. Qua toon slingert Mal Nosso alle kanten op – van bovennatuurlijk, smerig en naargeestig tot warm en optimistisch - en dat werkt verrassend genoeg uitstekend. Ook de basis is prima; regisseur en scenarist Samuel Galli weet goed wat hij doet. De film is traag en voelt soms wat gerekt, maar het is geen straf om naar te kijken.

3 sterren.

Deed me helaas niet zo veel, deze biografie van Malcolm X. Het levensverhaal van dit interessante karakter ziet er prima verzorgd uit en de film bevat best wat sterke vertolkingen, maar de vertelling wordt niet boeiend genoeg gebracht om ruim drie uur sterk te blijven. Film viel me teveel in herhaling en het begon her en der ook veel te veel te slepen. En het lag er soms ook wel iets te dik bovenop. De acteerprestaties, naast Washington goed werk van onder andere Angela Bassett en een hoopje uitstekende bijrolacteurs, zorgen dat de film niet te ver inzakt, maar écht interessant wilde Malcolm X voor mij ook niet worden.

2,5 sterren.

Vermoeiende film. In eerste plaats omdat de karakters dodelijk saai zijn. Superman zelf is een held met maar bar weinig charisma, maar ook de rest van de karakters waren nogal suf. Die drie redactieleden van de krant, zijn ouders, die soldaten.. en met name een heel vervelende Lois Lane. Zelfs de badguys zijn vrij futloze wezens, terwijl deze in dit soort verfilmingen juist de show horen te stelen. Daar weet Nolan zelf genoeg van af, zou je denken. Dat deze karakters voor geen meter uit de verf komen, ligt ook aan de vertelling. De film springt heen en weer van flashback naar heden, met als gevolg dat je nergens echt mee kan leven. Het zijn allemaal losse sequenties die weliswaar wel een verhaal vertellen, maar het doet je als kijker maar weinig.

En dan de special effects en actiesequenties, de reden waarom deze film (volgens mij) zo hoog scoort en hij wordt gezien als superieur aan Superman Returns van Bryan Singer. En toch snap ik niet helemaal waar iedereen zo lyrisch over is. Bij de gevechtsscènes ging ik me al vrij snel storen aan het soms ronduit belachelijke shaky- camerawerk. Schijnbaar om het zogenaamd nog meer epic te maken, terwijl het enkel slaapverwekkend werkt. Maar de actie en special effects deden me vooral niets omdat de impact volledig ontbreekt. We zien alleen maar dingen ontploffen en instorten, maar we zien nooit iemand ook maar onder het puin komen (ja, enkel als diegene een bijrol heeft en dus logischerwijs gered zal worden). Als blijkt dat in de laatste scène de makers en alle karakters ook net doen of er niets aan de hand was en alles weer helemaal goed lijkt, wordt dat onbevredigde gevoel enkel bevestigd. Als zij er schijnbaar niets voelen, waarom zouden wij als publiek dat dan wel?

2 sterren.

Het eerste uur van deze op zich best amusante film was jammer genoeg nogal aan de saaie kant, voornamelijk omdat de niet al te bijzondere personages makkelijk in een kwartiertje geïntroduceerd hadden kunnen worden. Het begin is nogal zoetsappig en cliché en duurde me te lang.

Gelukkig krijgt de film halverwege wat meer peper in den reet. Vooral rond de wraakscènes ala The Crow werd de film aardig interessant. Vervelen was er gelukkig vanaf dat moment niet meer bij. Het keek vanaf dat moment prima weg en het zag er goed verzorgd uit. Verder aardig acteerprestaties, met name de bijrollen van Rourke en Walken vallen op. Al met al niet erg bijzonder allemaal, maar Man on Fire is (dankzij het sterke tweede gedeelte) toch goed te doen.

3,5 sterren.

Erg interssante biopic, die je continue op het verkeerde been weet te zetten (de grote theatershow met de oude dame, het worstelen met Lawler dat doorgestoken kaart blijkt te zijn). Kaufman is een erg interessant onderwerp en wordt indrukwekkend neergezet door Carrey. Verder zitten er een aantal leuke bijrollen van onder andere Paul Giamatti en Danny DeVito en cameo's in de film.

Het begin van de film is werkelijk hilarisch en erg origineel en geeft aan wat voor soort humor van Kaufman je de komende twee uur kunt gaan verwachten. Verder is de film van tijd tot tijd erg komisch, maar weet op bepaalde momenten ook erg te ontroeren.

Werkelijk prachtig vond ik het einde, waarin we na Andy's dood nog even een optreden zien van Tony Clifton, waarbij het publiek (in de film) denkt dat het Andy zelf is en het publiek (dat deze film kijkt) denkt dat het Giamatti's personage Bob Zmuda is. En dan zien we, helemaal aan het einde, Giamatti ontroerd zitten, kijkend naar het optreden. . Prachtig einde, ik had geen beter eind kunnen bedenken.

4 flinke sterren.

Zo vlak voor The Dark Knight is het toch leuk om te zien waar die befaamde Joker nu eigenlijk vandaan komt. The Man Who Laughs is een interessante en prima gemaakte film, die ontzettend sterk begint en enkel tegen het einde een beetje inzakt. Film bevat een goed sfeertje, een paar cinematografische hoogstandjes en uitstekend spel van onder andere Conrad Veidt als de man die gedoemd is altijd te lachen.

Maar zoals gezegd verloor de film tegen het einde jammer genoeg wat kracht en ook de sfeer werd minder. Daarnaast ben ik ook niet helemaal te spreken over het einde. Ik las dat het einde in het boek van Victor Hugo slecht afloopt voor Gwynplaine en Dea in tegenstelling tot het happy end in deze filmversie. En ik moet zeggen dat ik dát einde toch veel liever had gezien. Maar desondanks een prima film, dit. Erg leuk om eens gezien te hebben.

3,5 sterren.

Redelijk vermakelijke onzin en ongein. Bruce Campbell doet het aardig en weet in zijn rol als William Cole voor een aantal geinige momenten te zorgen (vooral de scène op het roze brommertje). En ook Ted Raimi en Stacy Keach vertolken een amusant bijrolletje, dus er valt in ieder geval best wat te lachen met deze film.

Toch is Man with the Screaming Brain niet het hilarische project dat ik stiekem een beetje had verwacht. Zo had het script veel te veel flauwe en niet-leuke momenten, bepaalde grappen slaan gewoon niet aan. Hilarisch wordt de film nergens. Daarnaast is Campbell lang niet zo leuk als in een Evil Dead 2 of meer recentelijk Bubba Ho-Tep. Jammer, had er iets meer van verwacht.

3 sterren.

Soms gooi je zomaar een DVD in de speler die je nog ergens hebt liggen. In het geval van Managua had ik 'm beter in de kast kunnen laten rotten. Wat een oervervelende en afgrijselijk oninteressante film was dit. Film is op alle fronten slecht gemaakt, onvoorstelbaar saai, het acteerwerk was van bedroevend niveau en het regiewerk slaat kant noch wal. Werkelijk zelden zo'n oninteressant werkje gezien. Erg veel moeite gehad dit uit te zitten, die fastforward knop kwam redelijk van pas op sommige momenten. Bleegh.

0,5 sterren.

Oh Mandy...

Veel genrefans om mij heen waren lyrisch over Mandy, het was volgens hen een waar meesterwerk en het beste dat filmjaar 2018 tot dusver te bieden had. Anderen vonden deze bizarre horror juist verschrikkelijk en dat is nog zacht uitgedrukt. Dat maakt natuurlijk nieuwsgierig, zo'n love it or hate it film; ik was stiekem zelf ook benieuwd bij welk van deze twee kampen ik me zou aansluiten. Maar nee, ik ga in een derde kamp zitten; dat kamp in het midden. Want Mandy was op bepaalde vlakken zeker heel erg tof, maar een groots meesterwerk vond ik het nu ook weer niet.

Vooropgesteld is Mandy op audiovisueel niveau wel écht fantastisch! Het sound design en de muziek alsmede het extreme kleurgebruik, de schitterende totaalshots en de sfeer; het is noemenswaardig en vaak ontzettend mooi. Ik werd niet wild van élk stijlelement, maar Cosmatos - wiens debuutfilm ik nog niet heb gezien - doet veel interessante dingen. Ik zou geen probleem hebben om veel van deze shots als schilderijen uitvergroot in mijn woonkamer te hangen en de soundtrack zou ik zonder problemen nog eens opzetten. Maar goed, een mooi beeld of fijn stukje geluid is nog niet meteen een shitload aan ijzersterke scènes. Zeker in het eerste uur komen veel momenten voorbij waar ik me echt even door heen moest worstelen. Het was me soms allemaal iets teveel vaagdoenerij, zeker als die sekteleider begint te praten en z'n kop niet kan houden. Dan mag het visueel en qua audio allemaal nog zo interessant zijn, dat eerste uur werd ik tegelijkertijd ook wel een beetje moe van Mandy.

Het tweede uur is het vooral de beurt aan Cage. En Cage is een held. Uiteraard kan hij als geen ander enorm uit zijn plaat gaan, maar ook in de kleine momenten zie je hier af en toe dat Cage eigenlijk een uitstekend acteur is. In Mandy is hij zowel een hilarische over de top schreeuwlelijk, maar heeft hij zowaar een paar kleine dramatische momenten, waarin hij ook vrij overtuigend is. We zien hoe hij met pijn aanschouwt hoe zijn vriendin in de fik wordt gestoken voor zijn eigen ogen en niet veel later zien we hem met een enorme kettingzaag iemand te lijf gaan. Wederom een interessant schouwspel. Ook tijdens de climax krijgen we prachtige en heerlijk absurde sequenties voor onze kiezen, maar ook het onzinnige geneuzel steekt hier en daar de kop op. Als Cosmatos zich iets had ingehouden en hier en daar iets meer to the point was geweest, had ik het beter kunnen hebben. Desondanks staat buiten kijf dat Mandy een bijzonder werkje is.

3,5 sterren.

Die namen, een feestje voor horrorfans: Tobe 'Texas Chainsaw' Hooper verfilmt een verhaal van horrorkoning Stephen King met in de hoofdrol Robert 'Freddy Krueger' Englund en Ted Levine, die een paar jaar hiervoor in die grote horrorhit Silence of the Lambs zat. Een hoop grote namen! En wat een rotzooi!

The Mangler is een idiote film. Dat is niet eens een mening, dat is gewoon een feit. De film vertelt over één of andere bezeten vouwmachine in 's werelds meest duistere en ongure wasserette ooit. Maar het is niet enkel een vouwmachine, ook een oude ijskast heeft schijnbaar iets duivels. Iets met een botsing, wat elektriciteit en een demon. Geestig hoe je na een paar minuten in de film al eigenlijk geen idee meer hebt wat er nu aan de hand is. Dat geldt ook voor onze held, de compleet onhandige politieman Ted Levine heeft ook geen flauw idee. De hele film door struikelt hij, blijft zijn lange jas ergens achter haken en moppert hij iets onverstaanbaars omdat hij constant zijn mond vol lijkt te hebben. Je ziet arme Ted Levine af en toe denken; 'waar ben ik in godsnaam mee bezig?'. Hij wordt bijgestaan door een zweverige zwager, die opvallend weinig aanleiding nodig heeft om te denken dat de vouwmachine bezeten is. Als hij dit voorstelt aan Levine, lacht deze terecht cynisch; 'ja, dat is het eerste waar ik ook aan dacht'.

Maar gaandeweg de film gebeuren er ... dingen. Ted Levine's zwager blijft ratelen over God, de duivel en demonen, terwijl een jongen stikt in een koelkast en een oude fotograaf blijkt ernstig ziek. En als je je al afvraagt wat dat er mee te maken heeft, neem dan het feit dat die oude man wordt vertolkt door een jonge acteur, die tegelijkertijd ook een andere rol speelt. Waarom? Geen idee. Een andere persoon met make-up is Robert Englund, die net een jaar eerder de zevende keer Freddy had gespeeld. Ditmaal iets minder make-up, maar niet een minder subtiele rol. Zijn Garthy is een vloekende smeerlap met meestal een dikke sigaar in zijn mond. Englund doet waar hij goed in is; lekker over de top schreeuwende typetjes spelen. Het maakt zijn Bill Gartley memorabel. Dat komt deels vanwege het geschmier van Englund en deels omdat de overige personages behoorlijk inwisselbaar en suf zijn. Met een paar jonge actrices in de hoofdrol, waar daarna niemand meer iets van heeft gehoord. Wel memorabel is de vouwmachine, zeker als hij door middel van slechte CGI tot leven wordt gewekt aan het einde en aan de wandel gaat. Dit is zowel het meest vermakelijke aller tijden alsmede het domste wat je ooit hebt gezien. En daar is The Mangler wel mee samen te vatten: Enorm dom, maar door zijn domheid ergens wel vermakelijk.

2 sterren.

Mijn zesde Allen en dit is veruit de leukste tot nu toe. Manhattan is een erg charmante film, met als hoogtepunt het script vol overheerlijke scherpe en sterke dialogen. Verder geven de zwart-wit beelden de film een bijzondere sfeer, de plaatjes die worden geschoten zijn prachtig en de film zit vol met verrukkelijk cynisme. Ook valt op dat Allen als geen ander oog heeft voor bijzonder sterke vrouwelijke rollen. Ook in Manhattan stelen de actrices zonder meer de show. Op naar de volgende Allen, ik heb (gelukkig) nog veel te ontdekken van de beste man.

4 sterren.

Geinig, maar niet de klassieker waar ik na veel lovende verhalen een beetje op gerekend had. Met het uitgangspunt (een Jason Voorhees- achtige politieagent) had veel gedaan kunnen worden en zeker met Tom Atkins en Bruce Campbell in de hoofdrol. Toch laat de film behoorlijk wat steken vallen, hier en daar. Er zitten nogal wat gaten en grote onlogische momenten in het script, het acteerwerk (met name van de twee blonde dames) was uiterst droevig en er wil nu eenmaal vrij weinig gebeuren. Het was het allemaal net niet. Zoals gezegd is het ook beter geen echte slasher of horrorfilm te verwachten, maar meer een who-dunnit politie/detective met hier en daar wat horrorelementen. Dus weinig tot geen creatieve of originele kills of echte voelbare spanning, maar vooral politiemannen die in de archieven duiken en een veel te lange achtervolgingsscène aan het slot. Maniac Cop was zeker wel vermakelijk, maar we zien niets wat we nog niet eerder hebben kunnen zien.

3 sterren.

Ik heb een lange tijd gedacht dat het onmogelijk was, maar vandaag is het tegendeel bewezen: Er bestaat wel degelijk een film die hetzelfde niveau kan bereiken als het meesterlijke Snitch'd. En diens naam is Manos ... The Hands of Fate.

Ik was al een tijdje nieuwsgierig naar deze inmiddels legendarische en beruchte productie, die zeer lange tijd op de nummer 1 van de Bottom 100 stond en toch bijna overal bekend staat als 'de slechtste film ooit gemaakt'. En na het werkje eindelijk zelf gezien te hebben is er eigenlijk geen andere conclusie mogelijk. Je begint je achteraf zelfs af te vragen of dit niet gewoon een grote grap was. Dat de makers met opzet een slechte film maakte en vervolgens bij elkaar kwamen om eens hard te lachen om al die mensen die een kaartje kochten.

Een film die gewoonweg in alle opzichten zo verschrikkelijk weet te falen als dit kom je in ieder geval niet vaak tegen. In de eerste plaats is de film bijzonder oninteressante. Scènes duren een eeuwigheid, met name de eindeloze rij-scènes of de gevechtsscènes van de vrouwen van de Meester. Er komt geen eind aan. Daarnaast is de muziek echt gruwelijk irritant, evenals het verschrikkelijke acteerwerk. En de dialogen gaan al helemaal nergens over. Torgo is overigens het kersje op de taart, wat een drol van een karakter was dat. Vooral als ie komt aanwankelen en die briljante themesong begint te spelen.

Gelukkig was er het geweldige commentaar van de Mystery Science Theater 3000. Deze is, in tegenstelling tot de film zelf, zeker aan te raden. Sterker nog, ik denk dat maar weinig mensen het aankunnen (en volhouden) om deze film zónder het commentaar van MST3K te bekijken.

0,5 sterren. Uiteraard.

Niet erg boeiend. Als groot liefhebber van Arrested Development zijn de gesprekken tussen Arnett en Bateman geinig, maar dit zijn enkel kleine tussendoortjes. Verder bestaat de documentaire Mansome vooral uit te lang gerekte portretten van een man met een enorme baard, een worstelaar, een paar kappers en een metroman. Tussendoor geven wat bekende mensen in een paar zinnen commentaar. De documentaire begint nog wel geestig met een hoop gedoe over 'de snor', maar als blijkt dat meer dan de helft van de documentaire over gezichtshaar gaat, merk je toch dat dit onderwerp niet geschikt is voor een film van 80 minuten. Vooral dat gedoe bij de kappers interesseerde me vrij weinig. Vond de stijl van Spurlock er verder niet echt in terug komen en het camerawerk was (net als bij The Greatest Movie Ever Sold, overigens) echt belabberd. Of is het een hippe stijl om de camera zo belachelijk snel in en uit te zoomen en heen en weer te schudden tijdens een interview? Mansome heeft z'n geestige momenten en een paar leuke anekdotes, maar daar is het ook echt wel mee gezegd.

2,5 sterren.

Sympathieke en toffe film, die op sommige vlakken uitstekend werkt, maar helaas niet overal even sterk is. Over de vijf hoofdkarakters en hun vertolkers valt weinig te klagen. De Walle is een uitstekende lead en wordt op een goede wijze bijgestaan door Hensema, Van Waardenberg, Lammers en Oaïssa. Zodra dit stelletje bij elkaar wordt gezet, ontstaan er meteen toffe momenten en je krijgt vrij snel sympathie voor het groepje automonteurs. Tevens blijken sommige meer te kunnen dan enkel komisch zijn. Dat Hensema en De Walle konden acteren wist ik al, maar ook Waardenberg en Lammers wisten mij aangenaam te verrassen qua spel.

En toch is De Marathon niet helemaal de geweldige komedie die het had kunnen zijn. En dat komt vooral door de momenten als de vier hoofdrolspelers niet bij elkaar zijn. Dan wordt de film opgevuld met vrij matige en niet geestige taferelen, die alles best naar beneden halen. Het cliché geneuzel met De Walle's bordkartonnen zoon (voegt echt geen zak toe), het hoertje van Van Waardenberg, de eendimensionale (maar eigenlijk helemaal niet echt grappige) gereformeerde vrouw van Lammers, de verborgen homoseksualiteit van Hensema; het komt allemaal gewoonweg niet uit de verf. Er had veel mee gedaan kunnen worden, maar heel veel kansen blijven jammerlijk liggen en de film zakt dan toch steeds weer wat in. Maar gelukkig loopt alles weer beter als de vier Rotterdammers in beeld zijn en hun ding mogen doen. Dat had ik liever 100 minuten lang gezien.

3,5 sterren.

Een bankoverval is geen bankoverval zonder dat een politiewagen metershoog de lucht in moet vliegen bij een gigantische explosie. Een team gewapende misdadigers kunnen onmogelijk winnen van die ene gespierde vent, die met twee vingers in de neus een hele kogelzee kan ontwijken en daarnaast genoeg tijd heeft om de ene na de andere passende one-liner uit zijn mouw te schudden.

Nee, originaliteit en subtiliteit zijn niet van toepassing op een film als The Marine, alle clichés uit het genre komen netjes en in de juiste volgorde voorbij zetten. Zoals het cliché dat de meeste WWE worstelaars niet al te best kunnen acteren, ook Cena beschikt over de uitstraling van een pan gekookte aardappelen. Dan is schurk Robert Patrick een heel stuk beter, die weet hoe hij een show moet stelen. Hij steelt deze show wellicht in een film waarvan het script in een vloek en een zucht geschreven is, maar waarvan gelukkig de actie grotendeels wel werkt. De film is een prima ode aan de actiefilms uit de jaren '80 en begin jaren '90, hoewel het ook erg eigentijds aandoet met aardige visuele effecten en trucjes. The Marine is vlot en bevat een paar prima actiescènes en gevechten, waardoor je je als kijker er nog prima door heen weet te slaan. Maar goed, er zal ook geen hond hoogstaande cinema verwachten van een film als dit. Mag ik hopen.

2,5 sterren.

Mars Attacks! is een enigszins logische vervolgstap voor Burton na Ed Wood, wederom brengt hij een ode aan die oude pulpfilms waar hij zo van houdt. Maar waar hij met Ed Wood een van zijn meesterwerken maakte, behoort Mars Attacks! zeker niet bij zijn beste werk. De film is - grotendeels bewust - een enorme chaos, maar lang niet altijd een leuke chaos. De film heeft een hoog sketch-gehalte, maar helaas met grappen die maar voor de helft van de tijd leuk zijn. De marsmannetjes en de creatieve ongein die ze trappen is geregeld amusant, maar Burton lijkt iets te vaak enkel te leunen op het feit dat hij bekende Hollywoodacteurs wat laat schmieren voor de camera, in de hoop dat dit leuke scènes oplevert. Jammer genoeg is dat maar zelden het geval.

3 sterren

Indrukwekkende film, kan meneer Roth nog veel van leren. Heb lange tijd geprobeerd zo weinig mogelijk over de film te weten te komen voor het kijken (wat als moderator soms knap lastig is) en dat is zeker aan te raden; hoe minder je weet, hoe beter. Martyrs wist me op bepaalde momenten erg te verrassen. De film opent sterk en geeft in het begin gelukkig zo weinig mogelijk prijs van wat er aan de hand is. De eerste drie kwartier waren uitmuntend; uitstekende spanning en ongegeneerde (bijna lompe) horror zijn op een perfecte wijze in een blender gegooid, een combinatie waarmee veel horrorfilms juist flink op de bek gaan.

Vervolgens verschijnt die vreemde organisatie in het huis en begint er gevoelsmatig bijna een hele nieuwe film. Verrassend en op zich niet iets waar ik de film op zou willen afrekenen. Enkel het feit dat de film tijdens de martelingen van Anna saai begint te worden is een behoorlijke teleurstelling. Na fade-to-black nummer 65 had ik het in ieder geval wel gezien. Gelukkig zorgt Laugier nog voor een prima afsluiter, dus lang kun je niet kwaad blijven op de man. Een man waarvan ik overigens echt hoop dat hij zich met de Hellraiser remake gaat bemoeien. Kan, gezien deze film en het oorspronkelijke materiaal van Barker, een erg interessante film worden.

4 sterren.

Geen enkele voorkennis hebben bleek wederom enorme voordelen te hebben; zo stuit je nog eens op zeer aangename verrassingen. Mary and Max is een heerlijke film. Zoet, maar nooit té. Geestig, maar nooit plat of te makkelijk. Interessant van begin tot eind. En vooral enorm hartverwarmend!

4,5 sterren.

Volg al een langere tijd de serie en werd toch erg benieuwd naar de speelfilm waar het allemaal mee begon. Deze feestdagen de DVD in handen gekregen en dus meteen voor de buis gekropen. En heb me erg weten te vermaken. De hilarische dialogen en heerlijke ongein stelen net als in de serie de show. Sutherland en Gould zijn een topduo en ook de dialogen tussen Blake (Bowen) en Radar (Burghoff) zijn geweldig.

Verder oogt de film ontzettend rommelig, maar dit past dan wel weer perfect bij de sfeer van de film. De humor is soms misschien net ietsjes te melig en braaf, maar weet desondanks nog steeds uitstekend te vermaken. Waar de serie wel stukken beter is, is in het casten van Frank Burns. Larry Linville vind ik persoonlijk in ieder geval een heel stuk leuker dan Duvall in deze film.

4 sterren.