Opinions

Ruige, getatoeëerde rockersterren met lange haren, een leven vol drugs, drank en seks en concerten waar het niet wild genoeg kan gaan. De documentaire Some Kind of Monster laat de bandleden van Metallica echter totaal anders zien. Drummer Ulrich en zanger Hetfield zijn voornamelijk aan het kibbelen en zeuren als een 50 jaar getrouwd stel, terwijl een therapeut (met een salaris waarvan je verwacht dat je toch wel iets beters kan kopen dan zo'n oerlelijke kanariegele trui of foute korte broek) erbij zit en af en toe met wat, totaal belachelijk, advies komt.

Oké, die speelduur van 140 minuten is weliswaar iets te lang voor een dergelijk gegeven, maar vervelen doet Some Kind of Monster eigenlijk geen moment. Dit heeft de documentaire met name te danken aan een paar erg geestige momenten (die reclamespot opnemen), de idiote bijpersonages (die pa van Ulrich) en interviews met onder andere oudleden als Jason Newsted. Die afwisseling deed de film imo in ieder geval veel goeds. Want meneer Lars Ulrich kwam me bijvoorbeeld na een klein half uurtje al de strot uit met z'n overdreven geneuzel. Beetje een zeikertje is het.

3,5 sterren. Slecht album, fijne docu.

Geestig en vermakelijk filmpje, die het vooral moet hebben van een hele reeks heerlijke rollen. Simmons, Gandolfini, Balaban; er komen aardig wat leuke gezichten voorbij. Verder vlotte regie van Verbinski en een script dat totaal niet serieus te nemen is, maar desondanks goed weet te amuseren. Geen hoogstaande taferelen of scènes die je lang bijblijven, maar een leuk tussendoortje is The Mexican wel.

Kleine 3,5 sterren.

Michael Clayton, een goedgemaakte en uitstekend opgebouwde thriller, met een paar sterke acteurs, goede spanningsopbouw en sterk script. Echt bijster bijzonder was het allemaal niet en niet elk karakter is even boeiend of krijgt een even sterke uitwerking, maar Clooney en zijn karakter weten gelukkig goed te boeien. Wel opvallend trouwens dat Tilda Swinton de Oscar in de wacht sleepte terwijl haar rol toch verre van opzienbarend was. Een stuk sterker waren bijvoorbeeld de bijrollen van onder andere Sydney Pollack en Tom Wilkinson.

3,5 sterren.

Na Us is Midsommar de tweede film in 2019 waarbij een maker van één van de beste horrorfilms van de afgelopen jaren een tweede horrorfilm oplevert. En net als de tweede horror van Jordan Peele is ook deze tweede horrorfilm van Ari Aster minder toegankelijk dan zijn debuut, maar bevat stilistisch en inhoudelijk aardig wat raakvlakken. Aster werkt duidelijk weer met dezelfde mensen, waaronder de cinematograaf en editor. Desondanks is Midsommar op andere vlakken weer dag en nacht verschil met Hereditary. Letterlijk zelfs. Speelde Aster met Hereditary nog veelal in het donker, in Midsommar is er praktisch enkel daglicht daglicht. Aster geeft ons een enorm kleurrijke prent, die te omschrijven valt als een soort Milka-reclame uit de hel. Het ziet er allemaal prachtig, en zelfs vredig, uit, maar de gehele film is er dat onderbuikgevoel dat er iets enorm mis is. En dat is er ook.

Ondanks dit onderbuikgevoel is Midsommar overigens niet eng. Hoewel, de Zweedse gemeenschap gedraagt zich veelal als performance artists en laten we eerlijk zijn; enger dan dat kun je het eigenlijk niet krijgen. Maar nog meer dan Hereditary moet Midsommar het hebben van de sfeer. Dat The Wicker Man bij het bespreken van deze film steevast wordt aangehaald is niet zo gek. Ook als je de film compleet blanco ingaat - wat ik poogde te doen - heeft Aster weinig verrassingen; de film loopt wel een beetje zoals je zou verwachten. Wat de Zweedse bewoners met de hoofdpersonages doen, dat lijkt Aster met de kijker te doen; we worden gehypnotiseerd en zweven naar allerlei situaties die niet altijd even duidelijk zijn, maar altijd naargeestig voelen.

Aster wisselt kunstzinnige experimenten af met vrij traditionele horror-taferelen (2001 Maniacs van David Lynch had er wellicht zo uitgezien). Aster laat veel aan de verbeelding over, maar de set-up voelt cliché; personages doen vaak vrij cliché dingen voordat hen iets naars overkomt. Het personage van Will Poulter - de man met een zeer punchable face - voelt een beetje misplaatst, hij lijkt uit een vrij standaard horrorfilmpje gestapt te zijn. Hij is verder onbelangrijk, net als die vriend die een scriptie aan het schrijven is. De focus ligt op Dani (een erg sterke rol van Florence Pugh) en haar vriend. Vooral scènes rondom die laatste zijn opvallend komisch, ik had niet verwacht dat hier veel humor in zou zitten, maar Aster komt af en toe toch vrij komisch uit de hoek. Het ging af en toe een tikkeltje kabbelen, maar alsnog knap dat Aster 150 minuten boeiend weet te houden, terwijl er maar erg weinig gebeurd. De man weet duidelijk hoe je sfeer moet neerzetten. Ik zit klaar voor z’n derde film!

Vooruit, 4 sterren.

Wat een fantastische film. De effecten van King Kong en Son of Kong waren misschien goed, de effecten van Mighty Joe Young zijn gewoonweg fantastisch; de film ziet er echt grandioos uit. Vooral de scène waarin Joe met een meisje in zijn armen aan een boom zit, die vervolgens omvalt is prachtig geschoten en ziet er meesterlijk uit. Een andere erg mooie scène is het moment waarop Joe Young op het podium staat en het plateau, waarop Jill piano op zit te spelen, boven zijn hoofd houdt. De makers zijn er dan ook erg in geslaagd om van Joe een uitstekend personage te maken; zijn gezichtsuitdrukkingen en emoties komen erg goed over bij de kijker.

Verder is het acteerwerk prima in orde. Vooral Robert Armstrong, die in King Kong de rol van Carl Denham speelde, speelt een ontzettend leuke rol; zijn personage Max O'Hara zorgt voor een aantal erg grappige scènes. Verder speelt ook Terry Moore erg sterk. En dat kleine meisje in het begin van de film (de jonge Jill) speelde overigens ook een komische rol. Al met al was Mighty Joe Young een geweldige filmervaring en die Oscar uit 1950 (voor beste special effects) meer dan waard. Veel beter dan ik in eerste instantie had verwacht.

4 dikke sterren.

Op zich een prima onderwerp voor een documentaire, helaas schiet deze film qua vorm nogal tekort. Het is namelijk jammer dat de vorm van een egodocumentaire een onderwerp als dit maar heel weinig belicht. Er worden weliswaar gesprekken gevoerd met professionals, maar zelfs dan blijft hoofdpersoon Korpershoek voornamelijk in beeld. Vervelender is de keuze dat tijdens gesprekken de hele tijd de audio midden in een dialoog wordt uitgezet om over te gaan tot emotionele muziek, waarmee lijkt dat de inhoud ook echt niet relevant is. Inhoudelijk springt de film van de hak op de tak, maar ook qua stijl; het begint met een voice-over met animatie en vervolgens worden met een telefoon opgenomen shots afgewisseld met ‘normaal’ camerawerk, hoewel mooie stilistische shots grotendeels uitblijven.

En ook qua de toon voelt all over the place. Soms lijkt de toon wat luchtig en neigt de film zelfs naar droogkomisch, waarin de ogenschijnlijk nuchtere hoofdpersoon in vrij absurde situaties zit - zoals de test waarin Korpershoek porno moet kijken of het vage yoga-tafereel met een hoop zweverige dertigers, waar Korpershoek op de achtergrond wat vreemd zit toe te kijken. Echter zet deze toon nooit door. Veel komen we ook niet te weten over het onderwerp, maar dat lijkt ook niet de bedoeling van het project. Wat wel de bedoeling is, wordt me nooit helemaal duidelijk en als de film dan ook afrondt met een soort conclusie, komt deze conclusie voor mij volledig uit de lucht vallen. Jammer, ik had Korpershoek en dit onderwerp een betere documentaire gegund.

2 sterren.

En ook hier weer gebruik gemaakt van de beroemde tagline "Remember : Jason and Freddy were kids once too!" Best een aardige film, overigens. Brian Bonsall speelt uitstekend dat onschuldig ogende kleine jochie, dat zacht uitgedrukt niet helemaal spoort. Zeker geen hoogstaande thriller, maar desondanks een vermakelijke slasher met een leuk einde.

3 sterren.

Best aardige film, met redelijk wat spannende momenten. Nergens echt hoogstaand, maar bepaalde scènes met dat kleine manneke in dat regenjasje zijn toch nog best effectief. Verder een film die gelukkig niet echt weet te vervelen, ondanks de vele uitgekauwde clichés.

Soms is het beter voor het origineel om eerst de verschrikkelijke vervolgen te zien. Na het zien van het barslechte Mimic 2 en het nog veel en veel slechtere Mimic: Sentinel, besloot ik vanmiddag het eerste deel van de Mimic serie te bekijken. Tja, en met die twee gedrochten nog vers in het achterhoofd, kun je geruststellen dat Mimic me prima meeviel.

De effecten zijn prima in orde en vele malen beter dan die in de vervolgfilms. Verder is ook de spanning en het acteerwerk niet echt slecht te noemen. De vele clichés zorgen ervoor dat Mimic nergens bovengemiddeld of echt bijzonder is, maar amusant is het uiteindelijk wel.

3 sterren.

Zo'n film die na een dag al weer uit je geheugen is verdwenen. Een cliché rommelwerkje, waarvan hooguit een 5 á 10 minuten van materiaal nog enigszins vermakelijk was. De rest was zo saai en ongeïnspireerd als wat.

1,5*

Het enige dat ik me nog kan herinneren van mijn bioscoopervaring met Mimic 2 is dat het behoorlijke slappe hap was. Deze derde film is nog heel wat magerder. Mimic: Sentinel is oersaai, de karakters zijn ronduit irritant en het acteerwerk prut. De film, die bij elkaar net ietjes langer dan een uur duurt, wil een heleboel, maar overal wordt de plank behoorlijk misgeslagen. Echt zo'n film die je na een paar uur al weer vergeten bent. Niet echt een overtuigende horrorserie, dit. Van mij mogen alle plannen voor een Mimic 4 direct de container in.

1*

Mwoah, dit is toch beter dan ik had verwacht. Film opent sterk en weet eigenlijk nergens echt in te zakken. Tuurlijk komen op momenten een heleboel clichés tevoorschijn, maar vond de voorspelbaarheid over het algemeen nog meevallen. Vooral verrassend is de senstatie en spanning, waar Harlin wel raad mee weet en het ook prima toepast. Zaken als acteerwerk en script zijn zeker niet bovengemiddeld, maar als vermakelijke actie/thriller is dit een uitstekend tussendoortje.

Voordeel van de twijfel. Kleine 3,5 sterren.

Ironisch dat de kleine wezens die op zoek zijn naar een baas, omdat ze altijd als sidekick willen dienen, de hoofdrol hebben in deze film. De minions waren een leuke toevoeging aan de verrassende film Despicable Me. Maar de gele mannetjes met hun eigen brabbeltaaltje waren zo winstgevend dat er een eigen film gemaakt moest worden. De marketing rondom deze stand-alone film is gigantisch, aangezien je je kont niet meer kan keren of je ziet die gele kereltjes in blauwe tuinbroekjes voorbij komen.

En hoewel ik de mannetjes al een tikkeltje zat begon te worden in Despicable Me 2 (waar ze al een veel grotere rol kregen dan in de eerste film), een hele film dragen lukt nauwelijks. De makers lijken ook niet echt een verhaal te willen vertellen en nemen elke willekeurige zijweg, die zoveel mogelijk hysterische situaties en geschreeuw oplevert. Sommige situaties zijn aardig gevonden of best geestig uitgewerkt, maar het gebrek aan een fatsoenlijk plot, leuke personages naast de Minions of het element van verrassing maken de film wat vermoeiend. Wat dat betreft werkten de Minions gewoon het beste toen we ze - als sidekicks - niet zagen aankomen.

3 sterren.

Prima scifi/actie/thriller van Spielberg met een gelukkig relatief eenvoudige premisse. Een interessant gegeven en ook qua uitvoering erg aardig gedaan. Vond enkel het hoofdingrediënt, de drie paranormaal begaafden in een zwembad, een tikkeltje lame en niet helemaal passen. Maar verder wordt er wel een fijne wereld gecreëerd, compleet met een hoop glas en hologrammen; het voelt als een best realistisch beeld van de techniek van de toekomst. Zonder die helderzienden in het water, dan. Uiteindelijk is het vooral een kapstok voor een hoop actiescènes met Tom Cruise op de vlucht. Dat element werkt overigens niet helemaal meer en is hier en daar zelfs vrij lelijk, met name de effecten bij de achtervolging op de 'snelweg' zijn verre van de mooiste. Ook die agenten in vliegpakken hebben iets cools, maar ook iets knulligs.

Ondanks wat gedateerde effecten weet Spielberg alsnog prima hoe je een verhaal spannend en intrigerend houdt. Vrij netjes, maar effectief verschijnt er steeds een nieuw laagje en komen er wat nieuwe personages op het toneel. De acteurs zijn prima, maar de personages zijn - op Peter Stormare na - nogal kleurloze figuren. Dit maakt het er niet makkelijker op dat de film twee en een half uur duurt. Het verhaal is interessant genoeg om te blijven boeien en dan krijg je nog niet eens antwoord op alle vragen. Want volgens mij wordt nog steeds niet duidelijk wat er nu precies met het zoontje van Cruise is gebeurd. Toen ik Minority Report voor de eerste keer zag vond ik 'm erg indrukwekkend, inmiddels is dat wel wat afgezwakt. Maar de film blijft een erg aardige, amusante en nette scifi-actiefilm.

3,5 sterren.

Mijn god, wat een verschrikking.

Het zal allemaal wel met die positieve kritieken, nominaties en prijzen, maar werd na een kwartier al echt doodmoe van deze film. In de eerste plaats simpelweg omdat werkelijk ELK woord gezongen moest worden. Waarom niet de liedjes voor de écht grote gebeurtenissen houden? Het was in ieder geval uiterst vermoeiend dat alle karakters ook van de meest alledaagse en nietszeggende zinnen nog een heel lied moesten maken. Hoewel, van echt zingen was er meestal ook geen sprake; woorden en lettergrepen werden veelal gewoon gerekt, waardoor het een beetje zingen lijkt. Het begon echt steeds lachwekkender te worden als mensen huis-, tuin- en keukenzinnetjes al "zingend" met een strak gezicht moeten uitkramen. Geen wonder dat de film zo lang duurt als elk 'goedemorgen' ritueel een eigen lied krijgt. Maar het wordt allemaal nóg idioter als er van die zwaar irritante Blof-teksten als 'regen doet de bloemen groeien' en 'de sterren zijn zwart en koud' bij worden gemikt. Koning van dit humoristische tafereel is overigens meneer Russell Crowe, bij elk stukje dialoog uit zijn mond kwam de koffie uit mijn neus.

Maar zelfs als het je lukt door dat eeuwige praat-zingen heen te kijken; de vertelling van deze Les Misérables doet de film ook niet bepaald goed. De film duurt dan weliswaar twee en een half uur, maar binnen een uur zijn er al talloze verhaallijnen en personages doorheen gejast. Met een noodgang worden kort alle plot-stations bezocht, maar echt ergens bij stilstaan of meeleven is schijnbaar niet nodig. Zo schijnt het te zijn dat het leven van Jackman's karakter volledig veranderde sinds hij dat kleine meisje mocht opvoeden. Hier krijgen we als kijker echter niets van mee. Niet belangrijk genoeg, zeker? En waarom moeten we na een paar minuten al meehuilen met een karakter als Fantine, als we het karakter amper leren kennen? Evenals die Marius, Éponine of een hele zooi personages waarvan ik de naam al niet meer weet. Ze enkel introduceren en een paar regels tekst geven maken het nog geen interessante karakters. En tja, de komische noot van Sacha Baron Cohen en Helena Bonham Carter gaat ook verloren als een Russell Crowe en zijn pogingen tot zingen vele malen grappiger zijn.

1,5 sterren.

Voor het engste King-verhaal en verfilming heb je geen bloeddorstige clowns, buitenaardse wezens, spoken en geesten of duivels nodig, maar slechts één Kathy Bates.

Misery is niet voor niets één van de beste King-verfilmingen en wellicht zelfs één van de beste thrillers ooit gemaakt. Regisseur Reinier creëert een intense spanning in een script waar eigenlijk maar weinig gebeurd. Maar zoals wel vaker blijkt; slechts een paar personages in één ruimte kan enorm boeiend en - vooral - belachelijk spannend zijn. Het is ook niet heel gek om te horen dat Reiner voor deze film veel naar Alfred Hitchcock heeft gekeken. De combinatie van zijn regie en de fenomenale rol van Kathy Bates maken Misery tot een waar genoegen. Overigens - in alle lof naar Bates - moeten we Caan niet vergeten; hij steelt weliswaar niet de show, maar speelt ook een erg sterke rol. Maar ondanks dat Misery vooral leunt op deze twee acteurs, ik had maar wat graag een hele eigen filmreeks willen zien met die Coen-broers-achtige personages van Richard Farnsworth en Frances Sternhagen.

4 sterren.

Het probleem dat ik heb met die Mission Impossible films is dat ik ze vaak een tijdje later al niet echt meer kan herinneren. Zo weet ik dat ik Rogue Nation heb gezien en leuk vond, maar echt iets specifieks kan ik me er niet meer van herinneren. En ik heb het gevoel dat dat ook gaat gebeuren met Fallout. De film is uitstekend gemaakt, dat staat buiten kijf. Maar echt memorabel of uitzonderlijk was het nu ook niet.

Vooropgesteld is de actie wel fantastisch. Christopher McQuarrie laat wederom zien dat hij uitstekend geschikt is om actie in beeld te brengen. Met lange takes in plaats van korte shots, dus met overzichtelijk spektakel - en dat is vrij uitzonderlijk vandaag de dag. De film pompt lekker door in een hoog tempo, waardoor die nogal idiote speelduur helemaal niet zo erg is en aanvoelt. Alsnog is 150 minuten wel veel te lang voor een film als dit, want Mission Impossible: Fallout bevat een enorm simpel script over een team goedzakken dat slechteriken met een sterk wapen moet stoppen. Met letterlijk aan het einde een tikkende bom die ze moeten ontmantelen. Over de uitvoering van de actie valt weinig te zeggen, maar het script voelt soms wel heel erg als formulewerk, met alle clichés die je ook zou verwachten.

Het team werkt ook weer prima; superheld Tom Cruise met hulp van Simon Pegg en Ving Rhames. Dat drietal is vooral leuk, de overige rollen zijn niet heel spannend. Hoewel Henry Cavill hier laat zien dat ie wel iets meer kan dan Superman in de DC Universe. Enkel vreemd dat schijnbaar in veel promotiemateriaal al wordt verteld dat Cavill de nieuwe bad guy van de film is, terwijl men in de film doet alsof het een belangrijke twist is. Maar zoals al gezegd, de film moet het niet hebben van een bijster origineel script. Er zijn gelukkig nog wat prima verrassingen her en der, maar de film is vooral amusant vanwege diens uitstekende spektakel. Wat dat betreft heeft deze reeks wel een paar streepjes voor op Bond.

3,5 sterren.

Het blijven geinige actiefilms, die Mission Impossibles; alleen mix ik ze in mijn hoofd altijd een beetje door elkaar. Merk dat ik nooit echt weet welke volgorde ze ook alweer horen, ze voelen allemaal een beetje inwisselbaar met elkaar; of je het nu hebt over Ghost Protocol, Rogue Nation of een Fallout. Maakt ook niet helemaal uit, want het feit dat ze vermakelijk zijn, staat voorop. Het idee is ook vrijwel altijd hetzelfde; een team gaat met allerlei technische foefjes achter een vrij saaie schurk aan. Hoop getik op laptops, uitwisseling van USB drives en harde schijven en rondscheuren in luxe auto’s. Een lekker tempo, gelikte uitstraling en vaak iets te lang. Simon Pegg zorgt voor de humor, Tom Cruise gaat memorabele stunts doen. De meest ongeloofwaardige scène in Ghost Protocol is dan ook het moment dat Simon Pegg Cruise moet óvertuigen dat hij de Burj Khalifa in Dubai moet beklimmen. Realistischer zou zijn dat Pegg oppert dat ze ergens een MacGuffin in moeten prikken, maar halverwege zijn zin Cruise al naar buiten is geklauterd. Want Cruise, die wil graag gekke stunts doen. Zelfs dát is een terugkerend element in een franchise, die eigenlijk vooral gevuld zit met terugkerende elementen. Maar zolang ze prima worden uitgevoerd, heb ik geen bezwaren.

3,5 sterren.

Prima actiefilm met een lekker hoog tempo, kleurrijke personages en actie die eindelijk eens op een goede manier in beeld wordt gebracht. Geen shots van amper 1 seconde, vastgelegd door een voortdurend schuddende cameraman, maar overzichtelijk geschoten. Zelfs de vele achtervolgingen bleven interessant, terwijl dat meestal slaapverwekkende sequenties zijn. Verder goede dynamiek tussen de hoofdrolspelers. De vrouwelijke rol is - zoals wel vaker in dit soort films - niet al te boeiend en vooral de bad guy was nogal een kleurloos en suf figuur. Verder bevat Mission: Impossible 5 precies wat je van een film als dit kan verwachten; achtervolgingen, gekibbel, trucjes en een hoop ladende computerschermen.

3,5 sterren.

Matig en teleurstellend vervolg. Paar aardige actiescènes, maar verder heeft Mission Impossible 2 maar bar weinig om het lijf. Het acteerwerk, en dan met name van dat Scott, is matig en het plot is ook erg mager. Daarnaast is het script een behoorlijk onding, vooral die liefdesrelatie tussen Hunt en Nyah is belabberd en haalt het tempo behoorlijk uit de film. En van dit tempo, samen met de actie, moet een film als dit het toch vooral hebben.

2,5 kleine sterren.

De Mission: Impossible reeks is één van die reeksen waar ik de delen niet chronologisch zie en voor mijn gevoel maakt dat ook verder niets uit. De films uit deze reeks zijn allemaal vrijwel allemaal hetzelfde. Dat geldt overigens vooral voor de delen vanaf deze derde film, een film die de serie een soort nieuwe impuls gaf na het teleurstellende Mission: Impossible 2. JJ Abrams is een prima weg ingeslagen, maar maakt verre van de beste uit de reeks. Alsnog is de actie, de stunts en het acteerwerk prima (een woord dat goed bij JJ Abrams en zijn werk past - prima). Het aan boord halen van Simon Pegg als comic relief was wel echt een sterke keuze. Eveneens een fijne rol van Philip Seymour Hoffman; een man die nooit op een slechte rol te betrappen was. Niet voor niets is de scène met twee Philip Seymour Hoffmans hét hoogtepunt van de film.

3 sterren.

Enorm boeiende film. De film schijnt losjes gebaseerd te zijn op ware gebeurtenissen en er ontstond nogal wat commotie betreft de vertaling van deze gebeurtenissen. Wat mij betreft heeft Parker een uitstekende mix gevonden tussen een realistisch beeld schetsen rond het rassenconflict in de US in de jaren 60 en tegelijkertijd gewoon een intrigerende en spannende film afleveren. Naast een sterk script en een goede spanningsopbouw is vooral de cast voortreffelijk. Hackman speelt een geweldige rol als een agent dat een bijzonder optimisme en sympathie uitstraalt, maar tegelijkertijd een harde, grimmige kant kent, die af en toe boven komt. Hij vormt een goed duo met Dafoe, de meer emotieloze FBI agent die alles volgens het boekje wil doen. En Frances McDormand is eveneens ijzersterk. Maar vooral als groot liefhebber van karakteristieke bijrolacteurs werd ik met Mississippi Burning op mijn wenken bediend. Brad Dourif, Michael Rooker, R. Lee Ermey, Stephen Tobolowsky zijn stuk voor stuk van die acteurs die ik maar wat graag tegenkom. En hier waren ze allemaal bij elkaar, in een uitermate interessante film.

4,5 sterren.

The Mist, oftewel ‘That Escalated Quickly: The Movie’.

Stephen King staat niet bepaald bekend voor zijn subtiele personages, vooral als hij pestkoppen of fanatieke - of zeg maar gerust gestoorde - religieuze mensen neerzet. Dus in een monsterfilm waarin meerdere mensen in een panieksituatie hun slechte kant laten zien, hoeven we ook niet veel subtiliteit te verwachten. En dat krijgen we dan ook niet. Regisseur Frank Darabont is ook niet ‘s werelds meest subtiele filmmaker. Hij maakte voorheen vooral dramafilms, maar was met The Blob en Nightmare on Elm Street 3 ook mede-verantwoordelijk voor een paar uiterst sterke en amusante horrorproducties. Die twee films - beide geregisseerd door Chuck Russell - zijn echter wel een stuk sterkere horrorfilms dan The MIst.

Voor The Mist lijkt Darabont zichzelf soms een beetje in de weg te zitten; soms lijkt hij in te zetten op een simpele en smakelijke monsterfilm, soms op een diepgaand drama. Dat laatste werkt niet heel sterk, want de cast bestaat vooral uit typetjes of inwisselbare saaie figuren. De meest memorabele figuren zijn enorm over de top en andere personages krijgen puur de taak om op de zoon van het hoofdpersoon te passen. Het leukste figuur is Toby Jones als Ollie, een klein, bescheiden menneke, dat zich ontpopt als de grootste bad-ass van de supermarkt. Als monsterfilm werkt de film echter ook niet voor de volle honderd procent, met name door de vrij erbarmelijke effecten. Dat de CGI vrij belabberd is, zal mede te maken hebben met het vrij lage budget dat Darabont kreeg. Maar dat was het risico dat hij nam om zijn einde te mogen maken. Zijn andere eis - dat de film volledig zwart-wit werd, als ode aan de monsterfilms in de jaren 50 - kreeg hij voor de bioscooprelease niet voor elkaar. Ergens jammer, want ongetwijfeld zien de monsters er een stuk beter uit in de zwart-wit versie, die later verscheen op DVD.

Dat hij uiteindelijk voet bij stuk hield voor dat einde is niet helemaal verkeerd gekozen, want dat is toch iets waar men nog het meest over praat. Helemaal geweldig is het niet, mede omdat wederom daar nogal vreemde keuzes worden gemaakt. Zoals in de hele film gaat alles nogal snel. Doodnormale mensen in een supermarkt vinden het na twee dagen al prima om een jongen te doden als offer voor God, terwijl in het befaamde einde hoofdrolspeler Thomas Jane maar enkele seconden nodig lijkt te hebben voor hij kiest om zijn kind en de andere overlevenden dood te schieten. Het is allemaal best memorabel, maar niet volledig om de juiste redenen. Desondanks is The Mist een op zich aardig monsterfilmpje, dat vooral weinig opstartproblemen kent, de film gaat lekker vlot van start. Dat alles daarna ook wel héél erg snel gaat is iets minder positief.

3 sterren.

Mijn vijfde film van Charles en ook met deze film laat meneer Chaplin zien wat en geniale filmmaker hij eigenlijk is. Modern Times is een prachtige, hilarische en van tijd tot tijd erg ontroerende film, met Chaplin weer in een geweldige hoofdrol.

Zijn stuntelige typetje (in deze film 'a factory worker' genoemd) is werkelijk fantastisch; met dat zeer sympathieke gezicht, die geweldige, ondeugende lach en natuurlijk zijn schitterende (dans)passen en bewegingen weet hij ervoor te zorgen dat de film geen seconde weet te vervelen! Prachtige scène is het moment dat Chaplin in het begin van de film een nervous breakdown krijgt in de fabriek.

Na The Gold Rush zonder twijfel de leukste film die ik tot nu toe van Chaplin heb gezien. Lekker tempo, prachtig verhaal en van tijd tot tijd ontzettend hilarisch. En Paulette Goddard deed het overigens ook uitstekend; wat een mooie vrouw is dat toch!

4,5 sterren.

Lang geleden dat ik deze film ooit uit de videotheek meenam om de heerlijk foute videohoes. Film is werkelijk te belachelijk voor woorden, maar werkt hierdoor wel weer perfect op de lachspieren. Foute personages en idiote effecten maken Mom zo slecht dat hij gewoon weer leuk is. Het had van mij zelfs nog wel iets meer over-the-top gemogen, vooral de gore is ietwat tam.

Desondanks zou ik 'm graag nog eens zien.

Amusant en af en toe erg geestig, maar in zijn geheel vond ik het niet erg memorabel of hilarisch goed. Film wisselt hilarische en heerlijk bizarre momenten af met minder leuke en traag opgebouwde scènes die gewoon niet boeien en de boel niet helemaal waarmaken. Het doorknippen van het draadje van de pacemaker, de dronken hoofdrolspeler en de politie uitdagen met een shotgun waren daarentegen de leukste scènes van de film. Had de film graag in z'n geheel op dat niveau gehad, nu was het vooral half half. Misschien dat een herziening wonderen doet.

Voorlopig 3 sterren.

Zeker niet de beste van de Marx broeders, wat mij betreft. Monkey Business focust zich voor mijn gevoel meer op de slapstick en minder op de dialogen en gevatte one-liners. Slechts een paar keer komen Groucho en Chico leuk uit de hoek, maar het is hier toch vooral ook veel ren- en vliegwerk. En het deed, mede door de focus op de slapstick, ook allemaal wat kinderlijker en minder scherpzinnig aan. En dat zijn net de elementen die ik erg waardeer in de films van de broers. Maar goed, verder gaat alles eigenlijk precies volgens de Marx- formule en op de één of andere manier is het dan moeilijk om je niet te vermaken. Heb in ieder geval best weer lol gehad met deze Monkey Business.

3 sterren.

Op zich een erg aardige film, die wordt gedragen door Theron. Een geloofwaardige rol, uitstekend neergezet. Ricci was trouwens ook prima op dreef en het duo zorgt voor een paar mooie momenten. Desondanks is de rest van de film maar wat gewoontjes. Redelijk goed uitgewerkt plot, maar het wil nergens echt aangrijpen of intrigeren. Het duurde me al met al ook iets te lang, allemaal.

3 sterren.

Nu veel filmliefhebbers staan te trappelen om weer naar de bioscoop te gaan lijkt de release van Monster Hunter bijna een strategische zet; want met maar weinig concurrentie hebben mensen er misschien geen problemen mee om naar een Paul W.S. Anderson te gaan. Want als je het werk van de man een beetje kent, weet je dat je weinig vernieuwends hoeft te verwachten. Maar ach, het gaat om een simpele monsterfilm - gebaseerd op een reeks spellen van Capcom - dus hoe erg is het nu als een inwisselbare regisseur als Anderson aan het roer staat? Uiteindelijk best wel erg, want Monster Hunter is een enorm saaie ‘middle of the road’ productie geworden. Het is zelfs zo ‘middle of the road’ dat het bijna bewonderenswaardig is.

Ten eerste is er Milla Jovovich. Ze speelt een snoeiharde soldaat met een team bestaande uit moppentappende mannen die, als het serieus wordt, de foto van hun gezin een kusje geven. Maar goed, het gaat niet om dit team; het is de film van Milla Jovovich. Zij komt in een andere wereld terecht. Of nou ja, ze gaat van de ene zandvlakte naar een andere zandvlakte. Hier ontmoet ze Tony Jaa. Dat die twee een team zullen vormen is meteen overduidelijk, des te frustrerender zijn de eindeloze scènes waarin ze elkaar zien als vijanden en met elkaar op de vuist gaan. Op een gegeven moment zijn ook zij het zat en worden ze plotseling vriendjes. Hun relatie lijkt de crux van het verhaal te zijn, maar hun personages zijn echt oersaaie figuren.

Wie zijn hoop dan heeft gevestigd op het spektakel komt ook bedrogen uit, want daarin is Monster Hunter ook de saaiheid zelve. Geen shot mag langer dan 2 seconden staan en het design van de monsters is bespottelijk fantasieloos; het zijn gewoon dinosaurussen of draken. En soms zijn het gewoon grote spinnen die in de woestijn rondlopen. Dat heet geen fantasiewereld. Dat is gewoon Australië. Als laatste is het frustrerend dat Monster Hunter - zoals zoveel films de laatste tijd - vooral in wil zetten op een eigen franchise/universum en dus simpelweg geen einde heeft, maar gewoon stopt. Laten we hopen dat het alsnog bij één film blijft, want Monster Hunter is zo fantasie- en inspiratieloos als z’n eigen titel.

1,5 sterren.

Gehele recensie: Monster Hunter - schokkendnieuws.nl

Het lijkt in eerste instantie op een standaard horrorfilm, maar al snel wordt duidelijk dat dit totaal niet het geval is. De film neemt zichzelf gewoonweg niet serieus neemt en dit zie je duidelijk aan de zeer onwaarschijnlijke dingen die gebeuren en de hilarische humor en zelfspot. De film lijkt bijna wel op een parodie, hoewel de film zelf duidelijk ook een horrorfilm is. Vermakelijk, vreemd, grappig; prima voor een avond vermaak tussendoor.

3,5 sterren.