Opinions

Regisseur Herzog in combinatie met David Lynch en een waslijstje met prima acteurs deden me erg uitkijken naar deze film. Het resultaat is echter vrij teleurstellend. Inhoudelijk deed het me allemaal erg weinig. De één kan het zien als een interessante karakterstudie, ik vond het meer een aaneenschakeling van gezever. Nogal vermoeiend werd het op een gegeven moment. Verder weinig tot geen kleurrijke karakters en ook het acteren zelf was op bepaalde fronten niet erg hoogstaand. Van het rijtje acteurs was het vooral Dourif in een kleine bijrol die niet teleur wist te stellen. Hoewel Dafoe ook wel aardig was. De rest was behoorlijk leeg. Naast deze inhoudelijke soep was het visueel ook maar matigjes. Weinig mooie shots gezien en vooral de sfeer ontbreekt volkomen. En juist die sfeer had ik toch erg sterk verwacht bij een film van Herzog en Lynch.

2 sterren.

De man die debuteerde als regisseur met eigenzinnige en intrigerende werkjes als Last House on the Left en The Hills Have Eyes. De man die ons het iconische karakter Freddy Krueger bracht. De man die op slimme wijze het horrorgenre nieuw leven in blies met Scream. Die man komt nu met My Soul To Take. Een film die ik anderhalf uur lang met mijn mond wagenwijd open heb bekeken.
Maar niet bepaald in de positieve zin. Nu kan het bij Craven sowieso vriezen of dooien, niet al zijn films zijn even geslaagd of kwalitatief interessant. Maar wat hij hier met My Soul To Take neerzet is echt onbegrijpelijk. Onvoorstelbaar dat een gerenommeerde filmmaker met jaren ervaring, en de titel 'master of horror' met zich mee dragend, aan het roer stond van dit wanproduct.

Waarom is My Soul To Take zo slecht? Te beginnen bij de openingsscène; meteen valt op hoe ongelofelijk slecht de timing en editing is, het springt maar heen en weer en spanningsopbouw en toonzetting lijken vieze woorden voor de film. En laten we het acteerwerk niet vergeten. Want wat een uitzonderlijk zooitje aardappelzakken bij elkaar. Die vrouw in de opening is bijna hilarisch, zeker als ze ál haar houterigheid in de strijd gooit bij het leveren van een zinnen als "Come to bed. The news is too scary for me to watch alone" of "I just need a hug, that knife is so scary". Craven weet als geen ander hoe je met een sterke openingsscène de toon weet te zetten. Maar als dit de toon is van de rest van de film, dan hebben we nog een lange weg te gaan.

En dat is ook het geval. Sterker nog, de film zakt soms nóg dieper. We maken kennis met de hoofdkarakters, waarvan alle stereotype personages uit de gemiddelde horrorfilm van stal gehaald zijn. De onzekere held, de beste vriend, de bitch, de mooie blonde meid, de sportende rotzak, de religieuze meid en een blinde neger (hoewel ik pas halverwege de film erachter kwam dat die gast blind was, zo belangrijk was het gegeven blijkbaar). Stuk voor stuk acteren de jonge acteurs als opgedroogde vaatdoeken en daar komt bij dat hun personages ook nog uitzonderlijk saai zijn. Zelfs Jason Voorhees zou zijn handen niet vuil maken aan deze tieners. Maar de Riverton Ripper (de meest duffe killer sinds Morty de houten pop uit The Fear) blijkbaar wel, want die begint de tieners één voor één af te maken. Klinkt dit nog enigszins spannend? Geen zorgen, want de moorden zijn zó ongeïnspireerd en saai dat ook die voor nog geen seconde vermaak zorgen. Geen seconde.

Dus een script met oersaaie personages en even vervelende kills. Je zou denken dat het niet erger kan. Ware het niet dat het plot voor geen meter loopt (de film springt van hot naar her zonder enige duidelijkheid) en dat Craven ook nog eens komt met de meest debiele dialogen denkbaar. Van cheesy woordgrappen tot compleet idiote gesprekken, die helemaal uit het niets komen. De slijterij deed ongetwijfeld goede business tijdens Craven's schrijfproces. Sowieso is de film eigenlijk niet meer dan een hele trieste combinatie van de verhaallijnen van A Nightmare on Elm Street en Scream. En als laatste hangt de film van ontelbare plotgaten, onlogische momenten, toevalligheden in de vorm van uitgemolken clichés aan elkaar. Dus politieagenten slaan brute moordenaars niet in de boeien, maar geven ze een hand, zodat ze alsnog kunnen aanvallen? En om ze vervolgens in de ambulance te belonen door ze naast hun mes neer te leggen, zodat ze dit nóg een keer kunnen doen? En zo zit de film vol. Vermoeiend.

Maar genoeg gezegd, tijd om dit heel snel te vergeten. Ik ga A Nightmare on Elm Street nog maar eens opzetten. Craven kan ondertussen het beste even op de koffie bij Romero, misschien kunnen beide voormalige horrormeesters elkaar nog een beetje uit de put praten.

0,5 sterren.

Mooie, dromerige film, waarbij de nadruk vooral op de rust ligt. Het tempo van de film ligt laag en er is gelukkig geen plaats voor groot bombastisch gedoe of moralistisch geneuzel. De film vertelt stijlvol het interessante verhaal van de twee verliefde jongedames Press en Blunt, die beide voortreffelijk acteren. Hun relatie wordt voor de kijker al snel overduidelijk voelbaar en er passeren vervolgens aardig wat warme, passievolle scènes de revue. Dit alles met een sterk sfeertje en een prima soundtrack. Toegegeven, ik vond het nergens echt heel bijzonder of speciaal, maar voor een mooi en vooral goed geacteerd drama heb je aan My Summer of Love een hele goeie.

Ruime 3,5 sterren.

"Joe, I'm in one of these boxes. Find me."

Het blijft toch een geweldig format; een man en twee robots zijn gedoemd om slechte films te kijken en voorzien deze van hilarisch commentaar. Het maakt de meest saaie en waardeloze films eigenlijk heel plezierig om naar te kijken. Inderdaad is The Island Earth, de film die hier bekeken wordt, al vrij knullig en geestig van zichzelf en bestaan er zeker leukere films om af te zeiken, toch is deze 'film' van Mystery Science Theater 3000 een geslaagde aflevering. Toffe one-liners, lekker droge humor en geestige (en gelukkig niet al te lange) tussendoortjes. Ik heb nu al zin gekregen om weer heel wat afleveringen op te zetten van deze briljante serie.

4 sterren