Opinions

Uitstekende en goed verzorgde film. Erg vermakelijk plot met een prima sfeer en een perfecte cast; Russell, Pearce, Cromwell, DeVito en vooral Spacey, die voor mij de show stal. Heel af en toe voelde ik de film een klein beetje inzakken, maar over het algemeen was de film gewoon amusement ten top.

4 sterren.

Een recordaantal Oscarnominaties zeggen me weinig, maar een nieuwe film van Chazelle, man achter de beste film van 2014, deed me erg uitkijken naar La La Land. De vele positieve reacties maken de nieuwsgierigheid uiteraard groter, hoewel er inmiddels - zoals gebruikelijk met films die hoog worden aangeschreven - weer een tegengeluid is door mensen die de film juist de grond in willen trappen, vaak om zogenaamd hip tegendraads te zijn. Nu ik La La Land gezien heb, snap ik beide partijen niet. La La Land is zeker geen slechte film, maar waarom men zo lyrisch is ontgaat mij ook volkomen.

Chazelle heeft een duidelijke lijn in zijn speelfilms; twee personages en muziek. Leverde dat bij zijn tweede speelfilm Whiplash nog een spannende film op met intrigerende personages en scènes waarbij je op het puntje van je stoel zit, daar plofte ik bij La La Land onderuit en zakte steeds iets dieper weg. Met als voornaamste reden dat deze twee hoofdpersonages me echt 0,0 interesseerden. En dat is lastig als de film echt enkel over deze twee figuren gaat, alle andere acteurs zijn enkel decoratie. J.K. Simmons moet het doen met een nietszeggende cameo. Het spel van Stone en Gosling mag dan nog prima zijn (Oscarwaardig is anders, vond Gosling in The Nice Guys vele malen beter), maar de personages zelf zijn geen boeiende wezens. Twee vreemdelingen die elkaar ontmoeten en hun dromen najagen, dat is allemaal leuk en aardig als opzet, maar Chazelle heeft op dat gegeven na schijnbaar verder niets anders te vertellen. Hij speelt met vorm - lange takes, creatieve belichting hier en daar - maar inhoudelijk voelt de film leeg.

Paar leuke scènes en vormtechnisch een aardig experiment, maar ik zou niet weten waarom ik me deze film over een aantal maanden - laat staan een paar jaar - nog kan herinneren.

3 sterren.

Tórenhoge verwachtingen, maar het lukte de film nog aardig om hier aan te voldoen. Schitterende sfeer, prachtige muziek, beresterk acteerwerk en settings en (make-up) effecten waar je 'u' tegen zegt. Perfecte mix tussen harde realiteit en een duister sprookje en de meest prachtige creaturen komen voorbij. De Faun, maar vooral de Pale Man (beide uitstekend vertolkt door Doug Jones) waren fantastisch. Een bescheiden 4,5 sterren.

Leuk uitgangspunt, daar had duidelijk veel ingezeten (ben dan ook benieuwd geworden naar Siworae). Deze uitvoering was echter niet al te geweldig. Ondanks het vrij originele uitgangspunt komen de meeste clichés uit het genre voorbij en nergens weet de film te raken. Daar komt bij dat scènes in de film die wél werkten weer verpest werden door flauwe humor of nutteloze en veel te lang uitgerekte momenten. Bullock was nog best aardig, Reeves is en blijft een houten plank met de uitstraling van een aardappel.

2,5 sterren.

Films als Shark Attack en consorten kunnen hier nog veel van leren. Steve Miner laat zien waar hij goed in is en toont ons een amusante horror met een grote knipoog. De film bevat gortdroge dialogen, geestige personages en neemt zichzelf (godzijdank) geen moment serieus. En tja, dan blijkt dat dit soort werkjes als hersenloos vermaak toch erg goed kunnen werken. Mits de makers maar de juiste instelling hebben.

3 ruime sterren.

De één begon in 1999 als een vermakelijke horrorkomedie van Steve Miner, de ander begon in 1997 als een pulpfilm met Jennifer Lopez. Hoogstaande films waren het sowieso niet, maar inmiddels zijn Lake Placid en Anaconda een franchise geworden met een hoop échte zooi. Niet gek dus dat men dacht om de twee maar bij elkaar te gooien. En dus krijgen we een lokale sheriff, een klungelige deputy, een paar nietszeggende blonde tieners, een vader die zijn dochter zoekt en een paar bad guys, inclusief een expert die ze op weg helpt. Dit laatste personage komt uit Lake Placid: The Final Chapter en is een terugkerende Robert Englund. Zijn half invalide Jim Bickerman is nog best geestig, maar verder is het allemaal zoals verwacht kut. Praktisch alle personages zijn enorme klootzakken, de pixels die een krokodil en anaconda moeten voorstellen zijn hilarisch, evenals zaken als acteerwerk, dialogen en spanningsopbouw.

1 ster.

Lake Placid was een best geinig horrorfilmpje van Steve Miner, maar het vroeg nu niet echt om meer. Maar de film was een klein hitje, dus hoppa; daar kwamen de knullige straight-to-television vervolgfilms. De vierde film kreeg de titel 'The Final Chapter', maar elke horrorfan weet dat dat sowieso een leugen is. En inderdaad, drie jaar later was er weer een vervolg, waarin ditmaal de krokodil uit Lake Placid een potje ging bekvechten met de slang uit de Anaconda filmreeks. Lake Placid: Legacy is dus nummertje zes, maar men besloot om de verhaallijnen van de voorgaande vervolgfilms overboord te gooien. Een soort gevalletje Halloween. Alsof iemand zich iets aantrekt van de continuïteit van de Lake Placid franchise.

Hoe dan ook, in deze film zijn er weer nieuwe tieners, die op een verlaten plek bij een meer aankomen en worden opgejaagd door een veel te grote lelijke CGI krokodil. Inmiddels weten we dat de krokodil in een film als dit er verschrikkelijk uitziet, dat is bijna inmiddels de charme van zo'n film. Maar men besluit voor Lake Placid: Legacy om alles buiten beeld te houden. Het beest laat zelden tot nooit zijn langwerpige bek zien en ook de moordpartijen vinden grotendeels buiten beeld plaats. Het beest komt gedurende de hele film maar enkele seconden in beeld. Zo wordt het enige amusante van een film als dit ons ontnomen. Verder heeft Lake Placid 6 namelijk enkel een hoop inwisselbare, domme tieners als hoofdpersonages en één bekendere acteur. Voorgaande films waren dat onder meer Michael Ironside en Robert Englund, ditmaal is het Joe Pantoliano. Ten tijde van de eerste Lake Placid zat hij in The Matrix, nu is hij hier; dat kan zijn bedoeling nooit geweest zijn. Tegen het einde zien we iets meer van het monster en dan realiseer je je; dit had best een geinige domme B-film kunnen worden. Maar dan had men die krokodil wel in beeld moeten zetten.

1,5 sterren.

Het was compleet langs me heen gegaan dat het vermakelijke Lake Placid uit '99 alweer drie vervolgfilms heeft uitgepoept. Het tweede en derde deel heb ik niet gezien, maar dat is geen enkel probleem (ook al keert een karakter uit deel 3 schijnbaar terug in deze film); het verhaal en karakters blijven dusdanig flinterdun dat je met je oren en ogen dicht alles nog prima volgen kan. De zelfspot, geestige karakters en aardige vertolkingen die het origineel nog had zijn ingeruild voor de meest belabberde acteurs, die hun oersaaie karakters door de meest verschrikkelijk soap-perikelen moeten slepen. Tienerliefde, moeder-dochter, vader-zoon én man-vrouw relaties komen voorbij. En ondertussen maakt een foeilelijke CGI krokodil wat mensen van kant.

Robert Englund lijkt het inmiddels gewend te zijn om in een film die ver beneden zijn niveau ligt te moeten spelen en deze nipt van de ondergang te moeten redden. Alsof hij er een sport van gemaakt heeft. Hij is dan ook de enige die de film naar een iets hoger niveau weet te tillen en zijn karakter kent nog wel een aantal geestige momenten. Dát in combinatie met de lachbuien die je kan krijgen tijdens het zien van die berg pixels die een uit de kluiten gewassen krokodil moet voorstellen, heb je toch nog wat vermaak. Verder is Lake Placid: The Final Chapter iets om gewoon snel te vergeten en dat zal ook niet veel moeite kosten. Nu maar afwachten tot er nog een hele zooi goedkope sequels zal verschijnen, want sinds Friday the 13th en Puppet Master weten we dat een subtitel als 'The Final Chapter' ook niet echt serieus te nemen valt.

1,5 sterren.

Velen hebben het over Bambi of The Lion King als ze praten over filmscènes die hen ontroerden. Voor mij is dat echter The Land Before Time, die ik - net als de meeste - vooral ken als Platvoet en z’n Vriendjes. En zelfs vele jaren na dato hakt die dood van Platvoets moeder er nog steeds wel in. Land Before Time is een ontzettend lieve en onschuldige film, met een eveneens aandoenlijk hoofdfiguur, die wordt omringt door kleurrijke bijpersonages als de arrogante Cera, de hyperactieve Bekkie, de angstige Fladder en de zwijgende veelvraat Punt. Leuke figuren, die ondanks hun hyperactiviteit nooit irritant worden. Het scheelt overigens ook een hoop dat ze nooit zingen. Dat had in een soortgelijke film vrij makkelijk kunnen gebeuren. Sterker nog, in de tig vervolgfilms schijnen de dinosaurussen nogal eens in zingen uit te barsten.

Het is inmiddels bekend dat Don Bluth zich nogal moest inhouden om de film wat kindvriendelijker te krijgen. Hij heeft aardig wat aanvallen met Ruigtand moeten schrappen, vandaar dat de film ook maar een uurtje duurt. Ergens jammer, maar gelukkig is Ruigtand nog steeds goed aanwezig in de film; de scènes met de T-Rex zijn oprecht spannend. En godzijdank is de dood van de moeder van Platvoet ook niet weggesneden, ook al werd dat even overwogen. Ondanks dat Bluth nog wel verder wilde gaan, gelukkig is de film niet volledig vernield omdat men in de veronderstelling is dat kinderen niets kunnen hebben. Laat een kinderfilm nu maar gewoon af en toe rete-spannend of enorm verdrietig zijn, daar is helemaal niets mis mee. Een Land Before Time bewijst dat je prima duistere scènes kunt afwisselen met vrolijke en humoristische momenten. Had graag gezien wat Bluth met de film had gedaan als hij geen restricties opgelegd had gekregen.

Verder nog even een paar complimenten voor de Nederlandse stemmencast. Paul van Vliet en Anne-Wil Blankers hebben fijne stemmen en op voice-over werk zijn er weinig mensen zo geniaal als Arnold Gelderman, zowel als regisseur als stemacteur. Verder is Hein Boele - de man achter Elmo - perfect gecast als Fladder. En geestig dat Willem Rebergen, nu bekend als Headhunterz, de stem van Platvoet deed. Toch grappig dat de man die nu bekend staat om zijn hardstyle platen mij als jochie - en ja, stiekem nog steeds, weet te ontroeren met zijn vertolking. Die ontroering zit ‘m overigens zowel in het stemwerk als in de muziek. Maar goed, laat lekker sentimentele tranentrekmuziek ook maar aan James Horner over.

Hoe het ook zij; fijn om dit na ál die jaren weer eens terug te hebben gezien.

3,5 sterren.

De jaren 90 waren niet echt een vruchtbare tijd voor meneer Romero. Een samenwerking met Argento, een vergeten Stephen King verfilming en een thriller die bijna niemand is bijgebleven. En aangezien Zack Snyder anno 2004 scoorde met een remake van zijn film Dawn of the Dead kon de zombiekoning zelf niet achterblijven en begon hij aan een nieuw deel van zijn Dead serie, wat uiteindelijk een nieuwe trilogie zou worden. Maar net als Peter Jackson en George Lucas had ook Romero die tweede trilogie beter kunnen laten.

Land of the Dead voelt als een oude man die probeert mee te komen met de jeugd. Was Romero baanbrekend in de jaren 60 en leverde hij met Day of the Dead in de jaren 80 nog steeds zombiefilms van hoog niveau, bij Land of the Dead loopt hij achter. De zombiefilm kende anno 2005 al talloze vormen; van rennende zombies in 28 Days Later of de Dawn of the Dead remake tot komische films als Braindead en Shaun of the Dead. Dan zit je niet echt meer te wachten op een inwisselbare zombieflick en zéker niet van de grootmeester zelf. Inhoudelijk probeert Romero zijn zombiefilm nog veel mee te geven door het stukje maatschappijkritiek er flink bovenop te leggen en verder te gaan waar hij was gebleven met Bub uit Day of the Dead, de zombie die bepaalde elementen uit zijn vorige leven kon herinneren en hergebruiken. Alleen ditmaal hebben we geen Bub, maar een lachwekkende automonteur-zombie, die steeds om het minste of geringste moet janken als hij onrecht ziet. Dat zielige geschreeuw van hem werkt al snel op de lachspieren.

Maar het is nog altijd leuker om deze slenterende automonteur te volgen dan de hoofdpersonages. Ons hoofdfiguur is Mr. Boring McBland. Hij heeft een komische sidekick, ontmoet een love interest, heeft een rivaal en er is een grote schurk in de vorm van Dennis Hopper. En zelfs die laatste speelt een vrij zoutloze rol. En dat is toch knap, Dennis Hopper saai weten te maken. En terwijl onze automonteur-zombie een leger met zombies verzamelt, zien we Mr. Boring McBland saaie dingen doen. We zien een dealtje met een waarschijnlijk komisch bedoelde mini-pooier. We zien hem verliefd worden op Asia Argento. En we zien John Leguizamo champagne drinken met Dennis Hopper. Oftewel, een hoop oninteressant geneuzel, maar het is nog altijd interessanter dan de oneindige shots van soldaten in vuurgevechten. Romero was al geen geweldige actieregisseur, maar wil wel Land of the Dead voornamelijk vullen met mensen die pistolen en geweren leegschieten. Een conflict tussen twee mannen in een huis wist Romero in Night of the Living Dead nog uiterst spannend te krijgen. Het rondschieten in Land of the Dead is daarentegen oersaai.

Nog twee elementen die Romero niet zo best afgaan in Land of the Dead zijn de humor en de CGI. Zat de humor in een Dawn of the Dead nog best subtiel verstopt, hier is het voornamelijk geforceerd en - erger nog - zelden grappig. De CGI is ook enorm lelijk. Zo’n grap waarin een zombie hoofdloos lijkt, maar z’n kop nog deels aan zijn romp blijkt te hangen kan heel leuk zijn, maar ziet er hier uit alsof je naar het spel Resident Evil 2 zit te kijken. Wat dat betreft heeft Romero hier en daar nog wel een paar leuke ideeën en geestige vondsten, maar jammer genoeg komen deze veelal niet uit de verf en is Land of the Dead uiteindelijk vooral een saaie, inwisselbare zombiefilm. En dat is een groot contrast met Romero’s voorgaande trilogie.

2 sterren.

Zo'n 15 á 20 jaar geleden zag ik alles waar de naam Stephen King op stond en vond eigenlijk ook alles fantastisch. Films uit je jeugd herzien met een kritischere blik is en blijft altijd een spannend en al helemaal als het gaat om het werk van King. Want zo fantastisch zijn die meeste verfilmingen van 's werelds bekendste horrorauteur nu ook weer niet. Zo had ik The Langoliers altijd erg hoog zitten.

En eerlijk is eerlijk; er zijn bepaalde elementen aan The Langoliers die nog steeds erg goed werken. Het hele uitgangspunt is sowieso sterk; een groep mensen dat wakker wordt in een verder leeg vliegtuig en op een verlaten vliegveld arriveert kan een heel interessant verhaal opleveren. Daarnaast is er een voortdurende dreiging doordat er iets dichterbij lijkt te komen (een geluid dat in de film wordt aangeduid met het geluid van angstaanjagende muesli, schijnbaar). Die dreiging en het mysterie werkt goed. Wat dat betreft zou dit concept zich prima lenen voor een remake in de vorm van een film of serie. Juist dit soort werk is perfect om opnieuw gemaakt te worden.

Want The Langoliers van Tom Holland is verder nogal een knullig ding. Deels maakt dat de film juist kijkbaar, want zelden zie je zoveel over-de-top acterende typetjes bij elkaar. En het zijn weer typische King-typetjes, uiteraard komen de schrijver (I deduce, dear boy) en een irritant kind met bovennatuurlijke gaven voorbij. Klap op de vuurpijl is Bronson Pinchot, die met man en macht probeert een prijs voor overacteren in de wacht te slepen. Het is gênant, maar stiekem erg vermakelijk. David Morse is de enige acteur met vaardigheden en hij lijkt zich dan ook voortdurend te schamen voor wat er om hem heen gebeurd. En terecht, vooral rond de climax als de meest bespottelijke CGI effecten aller tijden om de hoek komen kijken wordt de film te beschamend voor woorden. Weg zijn alle vormen van spanning en mysterie; het is nu vooral lachen in ongeloof wat je op het scherm voorbij ziet vliegen. Overigens sukkelt de film daarna nog eindeloos door en bereikt aan het slot wellicht nog het grootste dieptepunt bij die freezeframe van de blije overlevenden die door een gang huppelen.

Heel stiekem kan ik The Langoliers nog steeds aanraden, zoals ik een Troll 2 of The Room in principe ook kan aanraden, omdat ze zo slecht zijn dat het leuk wordt. Het is wellicht een flinke zit voor voornamelijk een hoop knullige onzin, maar gelukkig is het uitgangspunt nog vrij interessant.

3 sterren.

Behoorlijk waardeloos, dit. Heb een paar redelijk vermakelijke actiescènes voorbij zien komen, maar verder stelde Tomb Raider maar bar weinig voor. Erg zwak acteerwerk, oninteressant plot en de special effects zagen er niet uit. Het hoogtepunt van de film waren de eindcredits met U2's Elevation. Verder was dit maar een erg matig filmpje.

2 hele kleine sterren.

Een nogal zwakke bedoening, dit. Heb werkelijk drie kwartier moeten wachten voor er bij mij eindelijk een glimlachje afkon; voor die tijd is de film enkel vervelend en totaal niet grappig. Na die drie kwartier gaat het allemaal net ietwat beter, maar echt leuk is deze Britse tienerkomedie nergens.

2 hele kleine sterren.

Toch een tikkeltje verrast door het gemiddelde hier, had het hoger ingeschat. Vond Last Action Hero in ieder geval een erg amusante parodie met een aantal erg geslaagde knipogen en bijrollen als F. Murray Abraham, de cameo van Patrick of McKellen als Bergman's Dood. Verder een heerlijk rolletje van Charles Dance en zelfs onze Braunschweigger deed het nog best aardig. Vond eigenlijk enkel dat joch irritant, maar de rest van de cast weet het gelukkig te compenseren.

Verder laat McTiernan zien dat hij wel raad weet met een portie ouderwetse over-the-top actie en bijbehorende one-liners en het script zorgt ervoor dat de humor niet uit het oog wordt verloren. Sowieso voelde dit gelukkig niet teveel aan als een kleffe Spielberg familiefilm, zoals ik in eerste instantie had verwacht. Leukste scène? Dat is zonder meer het moment waarop Dance de automonteur neerschiet als experiment en meteen sirenes verwacht, terwijl het dodelijk stil blijft.

Ruim 3 sterren.

Een hoop negatief geluid rondom The Last Airbender. Misschien geniet men ervan om regisseur Shyamalan, die jaren geleden nog zo hoog stond aangeschreven, de grond in te trappen, ongeacht wat voor film hij ook maakt. Of misschien heeft ie gewoon te maken met moeilijk publiek, aangezien de diehard fans van een populaire (animatie)serie niet makkelijk te behagen zijn. Maar er is ook die optie dat Shyamalan hier gewoon een bar slechte film heeft afgeleverd. En ... dat is inderdaad het geval.

Ik ken de animatieserie niet en ben op zich ook geen lid van de steeds groter wordende Shyamalan- haters club, maar The Last Airbender is echt prul van de bovenste plank. Met als grote dieptepunt de oersaaie karakters die de revue passeren en het belachelijke acteerwerk van praktisch alle acteurs. Zelden zie je zoveel houterig acterende vaatdoeken bij elkaar, het lijkt erop dat de meeste acteurs hun teksten van cue-cards aflezen. En dan hebben we het nog niet gehad over al dat onzinnige geneuzel dat ze moeten uitkramen. De meest bespottelijke en oninteressante dialogen komen voorbij, best knap dat de acteurs hun lach hebben kunnen inhouden.

Nu kon het hele verhaal me sowieso maar bar weinig schelen. Eigenlijk was ik het plot al kwijt bij die onvermijdelijke uitleg aan het begin van de film. Het zal allemaal best interessant zijn, maar het wordt de kijker hier op de meest oninteressante manier voorgeschoteld. Dus dan blijven enkel de special effects over, maar om daar nu van achterover te vallen. De personages bewegen voortdurend als de zangeres van Within Temptation en worden vervolgens omringt door CGI water en vuur. Dat is misschien even leuk, maar na anderhalf uur datzelfde trucje ben je niet echt meer geïmponeerd. Sterker nog, je gaat je vrij snel stierlijk vervelen.

1 ster.

Had weinig hoge verwachtingen van deze film, maar hij viel over het algemeen toch redelijk mee. De film bevat een prima sfeertje, zit leuk in elkaar en het lukt de film soms ook redelijk goed om over te komen als een realistische documentaire. Maar, door onder andere het niet altijd even sterke acteerwerk, komt de film niet altijd even geloofwaardig over. Ook het einde van de film was nogal een zwakke poging om de film een verrassend einde te geven en de magie, die de film in het begin had, verdwijnt hier dan ook helemaal.

2,5 sterren.

Aan het einde zaten inderdaad een paar aardige momenten, met als hoogtepunt de laatste paar shots. Desondanks moet je je als kijker dan wel eerst door meer dan een uur belabberd filmwerk slaan. De dubbing is ónvoorstelbaar slecht, zelfs De Gulle Minnaar had nog betere na-synchronisatie. Maar ook qua camerawerk, editing en acteerwerk was dit toch echt bedroevend. De film ziet er (een paar shots daargelaten) gewoonweg niet uit.

Ook jammer van de behoorlijk mislukte uitwerking van het verhaal. Het idee en uitgangspunt hadden een best aardige film kunnen opleveren, ware het niet dat het gewoon slecht is gedaan. Die man met de zweep, die ellenlange shots van overdreven lachende mensen (wat er met die idiote dubbing nóg veel slechter uitziet) en dan die horden fouten en slordigheden die de film kent. De filmmaker laat in ieder geval goed zien maar weinig oog voor film te hebben. Laat staan voor detail.

Maar ach, het was verder wel geinig om te zien, zeker een film met een dergelijke reputatie is altijd leuk om toch eens gezien te hebben. Maar goed, dat neemt natuurlijk niet weg dat de film gewoon bijzonder slecht was.

1 ster, enkel voor het einde.

To avoid fainting, keep repeating: It's only a movie! Deze slagzin in de trailer en op de poster zegt meer dan Last House on the Left, een titel die iemand aan Sean S. Cunningham suggereerde en de uiteindelijke filmtitel werd, ook al heeft het weinig met de film te maken. Cunningham - later vooral bekend als de maker van de horrorhit Friday the 13th - produceerde de film en liet Wes Craven de film schrijven en regisseren (de twee werkten al samen aan de film Together). Craven nam The Virgin Spring van Bergman als inspiratie en maakte met Last House zijn regiedebuut. De film werd een succes en er ontstond veel controverse over Cravens regiedebuut. De film was snoeihard en voor die tijd behoorlijk gedurfd. De tijden van monsters in Oost-Europese kastelen was voorbij; de gruwelijke taferelen gebeurden nu in onze vertrouwde omgeving, slechts meters verwijderd van ons huis.

Last House on the Left is grimmig en hard. De film oogt lelijk en goedkoop, maar dat is juist een deel van de charme, het maakt de film erg 'vies'. Het grootste contrast aller tijden is dat bepaalde heftige verkrachtingsscènes worden afgewisseld met een taartensequentie, voorzien van de meest jolige banjomuziek. Dat contrast werkt vrij eigenaardig, maar Craven gaat een paar stappen te ver als hij twee stuntelige politieagenten in een paar enorm suffe slapstick-momenten introduceert. Deze agenten hebben uiteindelijk niets met het verhaal te maken en het voelt enorm misplaatst. Daarentegen zitten er een paar doeltreffende sequenties in Last House, met name dat kleine moment waarop de daders even vol walging naar zichzelf kijken wat ze hebben gedaan is schitterend. Maar het merendeel van Last House on the Left ligt in het midden: soms enorm knullig, soms sterk en uiterst wreed.

3 sterren.

Geen slechte poging, dit. Een beetje hetzelfde verhaal als Wes Craven's The Hills Have Eyes; een cultklassieker die toentertijd misschien baanbrekend en schokkend was, maar anno 2009 de kijker waarschijnlijk niet erg veel meer zal doen. De remake van Hills was dan wel een goed verzorgd en amusant product, het was toch vooral een weinig vernieuwend cliché- feestje. En hetzelfde kan gezegd worden over deze nieuwe versie van Last House on the Left.

Globaal gezien lijken de remake en het origineel aardig op elkaar. Het verloop van het verhaal is redelijk gelijk gebleven en ook de personages zijn, op wat karaktertrekken na, aardig letterlijk geïmporteerd. Het ongure en ongemakkelijke sfeertje is zoals verwacht verdwenen, maar gelukkig hebben de makers toch hun best gedaan er een niet al te brave bedoeling van te maken. De film is redelijk grauw en bevat aardig wat gore en stevig geweld. Met name de moord op Francis is redelijk sterk. Oké, vernieuwend is het allemaal niet, maar een braaf en schoon Hollywood horrortje waar alles buiten de schermen plaatsvindt is het ook niet geworden.

En toch is de film een stuk minder hard van toon dan het origineel. Zo hebben scènes als de sadistische spelletjes tijdens de verkrachting, het bijten bij het pijpen, de zelfmoord van Krug's zoon en de kettingzaag de remake niet gehaald, terwijl die scènes toch juist memorabel waren. En nog het meest opvallend is het einde, waarin Mari het hele drama heeft overleefd en er zo toch een soort happy end aan is gegeven. De schrijvers zullen hier ongetwijfeld hun redenen voor hebben gehad, maar van mij had dit niet gehoeven.

Tja, en verder is de film gewoon gemiddeld, niets meer en niets minder. Audiovisueel is het allemaal verzorgd, maar verre van bijzonder. Het spel is verder ook prima in orde, maar niemand springt eruit met echt bovengemiddeld acteerwerk. Wat dat betreft mag The Last House on the Left van Dennis Iliadis zich aansluiten bij Aja's Hills of Nispel's Friday: Aardige remakes die, hoewel weinig vernieuwend en in vergelijking met het origineel toch bepaalde zaken missen, toch best amusant zijn.

3 sterren.

Prima film, met vooral een uitmuntende cast. Rourke speelt een amusante rol en deed me continu erg denken aan Bruce Willis; twee druppels water in deze film, als je het mij vraagt. Maar de bijrollen zijn wat mij betreft nog interessanter; zo komen onder andere de ongeschoren gezichten van Steve Buscemi, John C. McGinley, Keith David en Ted Levine voorbij. Vooral die laatste is perfect voor een rol als dit. Verder een erg simpel uitgangspunt in een voorspelbaar script, waarin paarden flink wat kilometers afrennen en de kogels je continu om de oren vliegen. Inhoudelijk is de film dan ook nergens bovengemiddeld, de cast maakt echter een hoop goed.

3 sterren.

Enerzijds fijn dat Robert Englund nog steeds (hoofd)rollen speelt. Anderzijds jammer dat het vaak van die nietszeggende kul-producties zijn, die toch geen hond zal zien of zich zal herinneren. Ik durf te wedden dat ik nooit in mijn leven iemand zal tegenkomen die over die thriller van Phil Hawkins begint. Voor mij is de aanwezigheid van Englund genoeg om 'm te zien en zijn personage doet veel denken aan Robin Williams in One Hour Photo. Englund's baard heeft plaatsgemaakt voor een knullig snorretje. Maar switchen van onschuldige sul naar de bad guy met kwaadaardige blik en grijns is hij nog niet verleerd.

Maar zoals gezegd is het jammer dat Englund niet iets toffere rollen in toffere films krijgt toegedeeld. Want The Last Showing is verder redelijk rampzalig. De cinematography is nog niet eens zo slecht, met een paar best aardige shots, en ook de setting van een grote bioscoop bij nacht is niet gek. Het koppel dat wordt opgesloten in deze bioscoop is echter verschrikkelijk. Het stel begint nog redelijk sympathiek en geloofwaardig (hoewel, was de dame nu echt een type dat zo graag The Hills Have Eyes 2 van Wes Craven wil zien?), maar op een gegeven moment veranderen ze in compleet idiote en irritante personages. Vooral de jongen, waar het verhaal toch redelijk om draait, maakt keuzes waar elk personage in een gemiddelde slasher zich nog voor zou schamen. De film gaat van dom naar compleet stupide tot het moment dat het plot nog ongeloofwaardiger is dan het Britse accent van Englund.

1,5 sterren.

Audiovisueel een bijzonder krachtige film, inhoudelijk jammer genoeg niet overal even sterk. Met name de momenten met de niet bepaald interessante bijpersonages (die vriendengroep, Oskar's vader) wisten voor mij nogal wat vaart uit het geheel te halen en boeide me niet. De momenten tussen Eli en Oskar leverden daarentegen een paar fenomenale momenten op. Sowieso bevat Lat den Rätte Komma In een paar overheerlijke scènes, zoals uiteraard de geweldige eindscène in het zwembad of Eli en haar vader in het ziekenhuis. Doeltreffende en goed uitgevoerde effecten, geweldig muziek en geluid en er hangt een prima sfeertje. Qua score een twijfelgeval; voorlopig hou ik het voorzichtig op een ruime 3,5 sterren, maar een verhoging is niet uitgesloten.

Dik 3,5 sterren.

Mwoah, niet echt bijzonder. Lawless is niet echt een film die ergens in weet uit te blinken. Vrij saaie karakters, die een eveneens weinig indrukwekkend verhaal vullen. Je verwacht dan nog wel wat van de aardige cast, ware het niet dat Oldman werkelijk níets te doen krijgt en Hardy eigenlijk ook maar weinig ruimte krijgt om iets bijzonders neer te zetten. LaBeouf en zijn even saaie karakter lukt het niet de film op zijn schouders te dragen en zijn kleine romance boeide me ook verrekte weinig. Pearce valt wel op door zijn over de top optreden, maar vond zijn karakter weer niet echt passen in het geheel. Dan waren de positieve verrassingen hier toch de wat onbekendere Clarke als de derde broer en DeHaan als Cricket. Ook geen meesterlijke optredens, maar toch de meest vermakelijke rollen. Verder prima verzorgde film die op z'n tijd best wist te amuseren, maar daar is het ook echt mee gezegd.

3 sterren.

In de eerste Lawnmower Man deed tuinman Jobe denken aan Jeff Daniels uit Dumb and Dumber. Op dat vlak is het dus niet vreemd dat men voor het vervolg voor Jim Carrey gaat. En Matt Frewer is een regelrechte kopie van Carrey, die rond deze tijd een van de grootste sterren in Hollywood was. Dat het totaal niet klopt met het personage uit de vorige film - of dat Matt Frewer in de verste verte niet lijkt op Jeff Fahey - boeit de makers geen hol. De uiterlijke verschillen worden verklaard door te benoemen dat de tuinman plastische chirurgie is ondergaan en qua plot is men niet bezig met continuïteit.

Zo zaten we in de eerste film nog gewoon in een gemiddeld Amerikaans stadje, maar een paar jaar later is de wereld om onverklaarbare redenen veranderd in een Blade Runner- achtige dystopie. Daarin spelen tieners - waaronder dat joch uit de eerste film - VR spelletjes. Zelfs hun hond weet hoe hij met computers moet omgaan. Vervolgens krijgen we een hoop gedoe rondom een wetenschapper (een rol die oorspronkelijk duidelijk was weggelegd voor Pierce Brosnan), zijn liefje, de baas van een groot bedrijf en een compleet verwarrend plot over een of andere chip voor de kiezen. Lawnmower Man 2 is onnodig ingewikkeld, maar qua uitvoering is het allemaal juist weer idioot simpel en stupide. Was de eerste film door zijn tekortkomingen nog grotendeels vermakelijk, hier zit die geinige knulligheid veel meer verstopt.

1,5 sterren.

Pierce Brosnan met oorbelletje en vaak zonder shirt is een wetenschapper die zijn tuinman met een verstandelijke beperking slim maakt via virtual reality. De buurman in kwestie gaat vervolgens ook steeds minder bovenkleding gebruiken en weet hitsige buurvrouwen de kop gek te maken met zijn strakke kont in spijkerbroek. In een hilarisch CGI gevecht moet Brosnan de veel te slimme tuinman stoppen. Producent Robert Shaye van New Line Cinema had de rechten van het verhaal The Lawnmower Man van Stephen King liggen en gooide deze titel op een heel ander script. Want Kings korte verhaal heeft geen hol te maken met deze film en hij wist via een rechtszaak dan ook zijn naam eraf te krijgen.

Niet dat The Lawnmower Man qua kwaliteit niet perfect past bij de slechtere Stephen King verfilmingen; de film doet niets onder voor een Mangler, Children of the Corn of Dreamcatcher. Maar goed, King schreef nu eenmaal een verhaal over een gestoorde naakte tuinman die gras at als ritueel en daar gaat deze film niet over. Enkel een scène met een zelfrijdende grasmaaier komt uit zijn korte verhaal, die er door de makers even vluchtig in is gepropt. Dankzij de heerlijk gedateerde effecten is The Lawnmower Man eigenlijk best lollig. Vanaf de openingsscène met een aap met virtual reality helm op is het lachen om de knulligheid.

2,5 sterren.

Amusante film, die vooral door het visuele aspect en de cast zich net boven het gemiddelde weet te tillen. Vlotte en toffe editing en sterke soundtrack in samenwerking met acteurs als Craig, Gambon en Cranham. Het is des te jammer dat de film qua inhoud niet erg veel voorstelt. Of mij althans niet echt wist te boeien. Uiteindelijk waren een aantal scènes en bepaalde dialogen erg gaaf, maar echt bijzonder werd het inhoudelijk niet. Veel karakters kregen bar weinig interessants te doen of waren zelfs compleet zinloos en echt heel intrigerend was het allemaal ook weer niet om te volgen.

3,5 sterren.

We kregen al eerder een film in de franchise die Leatherface heette. En ook een prequel is niet nieuw voor de Texas Chainsaw Massacre filmserie. Maar in tegenstelling tot die eerdere films zou de prequel Leatherface écht over Leatherface zou gaan. Want Leatherface mag dan wel het aan elkaar genaaide gezicht van de franchise zijn, hij speelt telkens tweede viool als kleurrijke familieleden als Chop Top, Sherrif Hoyt en zelfs Matthew McConaughey als Vilmer op het toneel verschijnt. De franchise telt in totaal zeven films, maar we hebben Leatherface nooit echt leren kennen, hij is vooral die zwakbegaafde, zwaarlijvige en mompelende kannibaal met kettingzaag.

Leatherface opent als een echte TCM; een stel smerige heikneuters zit aan de eettafel in hun boerderij met een zwetend, vastgebonden slachtoffer aan het hoofdeinde. Maar na de openingsscène gaat de film alle kanten op. Eerst verblijven we in een psychiatrische kliniek met een cartooneske kwaadaardige dokter. Vervolgens krijgen we een portie Natural Born Killers - met een stel dat graag sekst met rottende lijken - en ondertussen wordt (net als in Texas Chainsaw 3D) The Devil's Rejects gerecycled met ditmaal Stephen Dorff als redneckjager. En Leatherface? Die mag weer genoegen nemen met een bijrolletje. Dit komt vooral omdat Bustillo en Maurey ons koste wat kost willen verrassen en toegegeven: ze hebben zowaar een vrij effectieve twist in petto. Maar een geinige wending levert nog geen sterke horror op.

Leatherface is in de meeste facetten simpelweg matig. Het script hopt – zowel qua locaties als qua toon - heen en weer en lijkt niet goed te weten wat het nu wil zijn, maar een Texas Chainsaw Massacre is het niet. In het rommelige script is geen solide spanningsboog te vinden en ook de personages zijn allesbehalve memorabel, laat staan dat er een Chop Top of Sheriff Hoyt tussen zit. Desondanks is deze prequel niet zo frustrerend en knullig als voorganger Texas Chainsaw 3D, maar waar men het origineel van Tobe Hooper over vijftig jaar nog zal herinneren, daar is iedereen deze over een paar maanden al wel vergeten. En dan is het wachten op de volgende reboot, die deze film weer compleet negeert.

2 sterren

Volledige recensie: Leatherface - schokkendnieuws.nl

Op de poster staat de tekst ‘The Most Controversial Horror Film Ever Is Finally Here’. Geestig, want van de vier Texas Chainsaw Massacre films is deze derde film juist de meest standaard horror die je je voor kunt stellen. De eerste film was het schoolvoorbeeld van een controversiële horrorfilm en over de tweede en vierde film is ook aardig wat te doen rondom fans en haters. Deze derde film wordt echter zelden aangehaald en is vooral ontzettend ‘middle of the road’ en inwisselbaar.

Regisseur Jeff Burr kreeg de vrij ondankbare taak om voor New Line Cinema The Texas Chainsaw Massacre nog eens dunnetjes over te doen en ditmaal van Leatherface een nieuwe Freddy/Jason te maken. Dan zou New Line nog een grote naam in de stal hebben - en dat is handig aangezien de franchise van Freddy aan het eindigen was. Maar Leatherface is geen Jason of Freddy. Vooropgesteld is hij nergens zonder zijn familieleden. In de vorige films waren het dan ook familieleden als Nubbins, Drayton en Chop Top die er met de show vandoor gingen. Deze familieleden zijn hier ook van de partij, maar allemaal toch iets minder memorabel. Viggo Mortensen is de sexy cowboy, Joe Unger de man van de techniek en er zijn ditmaal vrouwen toegevoegd aan het gezin in de vorm van een moeder in een rolstoel en een klein meisje. De leukste toevoeging is de vunzige Alfredo, die de rol van de lifter op zich neemt. Zijn gortdroge ‘Do I know you?’ als Ken Foree een geweer in z’n gezicht drukt is, net als zijn andere one-liners, erg vermakelijk.

Het slachtvee is echter minder interessant. De twee hoofdfiguren zijn een wat inwisselbaar stel, maar krijgen gaandeweg hulp van Ken Foree. En dan is er nog één of andere chick in het bos, maar haar personage voegt werkelijk waar niets toe en bestaat puur om afgemaakt te worden. Wie daar overigens in geïnteresseerd is, moet enkel de ‘unrated’ versie kijken. De MPAA had eind jaren 80 en begin jaren 90 een bui dat alles wat bloederig was uit een horrorfilm geknipt moest worden (want stel je voor, een horrorfilm met bloed) en dus kreeg Leatherface dezelfde behandeling als Friday the 13th 7 en Nightmare on Elm Street 5. Eventuele gore zit dus in de ongecensureerde versie, in de reguliere versie is alles er uitgeknipt. Met die censuur hou je aan deze film niet veel over, vooral de tweede akte is dan niets meer dan een hoop schreeuwen en rennen in een donker bos. Maar wat interessante sequenties in het begin en aan het einde en gelukkig redelijk wat kleurrijke figuren maken Leatherface: The Texas Chainsaw Massacre niet eens zo heel beroerd vervolg. Het is vrij veilig en heeft zeker niet zo’n eigen smoelwerk als de vorige twee films, maar als vervolg kon het ook een stuk slechter. The Next Generation, iemand?

3 sterren.

Erg sfeervolle film. Leaving Las Vegas bevat prachtige beelden, schitterende muziek, erg sterk acteerwerk (Cage in één van zijn beste rollen aller tijden) en een simpel, maar erg boeiend plot. De film is van alle markten thuis, het heeft zowel humor als drama en romantiek in huis. De dromerige sfeer en het amusante bijrolletje van R. Lee Ermey maken het compleet. Al met al een prachtige film.

4 dikke sterren.

De documentaire die momenteel de gemoederen flink bezighoudt. Mag ook wel met twee journalistiek gezien interessante onderwerpen; een beroemdheid en seksueel misbruik. Denk ook dat er maar vrij weinig mensen naar een documentaire van vier uur zouden gaan kijken bij een iets minder spannend onderwerp. En na het zien snap ik nog steeds niet waarom deze docu vier uur moest duren. Een lange zit is niet per se erg, maar die vier uur werden nu niet enkel besteed om het verhaal krachtig te vertellen. Ik denk als ze alleen al die onnodige drone-shots achterwege lieten de film al een half uur korter was geweest.

Maar die speelduur is ook enorm omdat de film niet enkel verteld over het seksuele misbruik. Dat verhaal was binnen een 45 minuten wel verteld. De filmmakers kiezen ervoor om diep in te gaan op de families van hoofdpersonen Robson en Safechuck. Het meest bijzondere verhaal is nog wel die moeder van Robson, die kiest haar man en zoon in de steek te laten om dichtbij Michael Jackson te gaan wonen. Alles voor de faam en het succes, schijnbaar. Er komen allerlei figuren aan het woord, op den duur ook de huidige partners van Robson en Safechuck. Dit geeft soms wel inzicht over hoe de heren zich de laatste jaren hebben gedragen, maar als de vrouw van Safechuck uitgebreid verteld over hoe ze elkaar hebben ontmoet en we footage van het bandje van Safechuck zien, denk ik; mogen we alsjeblieft ietsjes sneller vooruit?

Wat betreft Jackson; dat de man een vreemde snuiter is, weet iedereen. Zelfs de grootste fan van Michael Jackson - en deze documentaire laat zien hoe heftig die kunnen zijn - moet toegeven dat de beste man op z’n minst vreemd is. Wat je ook van z’n muziek vindt. Een verslaggever in wat archiefmateriaal probeert het ook voorzichtig aan te boren bij de advocaten van MJ onder het mom “Is zijn gedrag op z’n minst niet een beetje vreemd?” Natuurlijk. Maar verder gaat de documentaire niet zozeer over Jackson, alles gaat over hoe deze twee heren hun relatie met Jackson hebben ervaren en hoe hun familie daarin reageerde. Zoals verwacht bij dit soort onderwerpen laten twee duidelijke kampen van zich horen; de Michael Jackson fans die deze docu verafschuwen en elk woord als leugen zien en mensen die zelfs zonder de film te hebben gezien geen nummer van ‘deze smerige pedofiel’ meer willen horen. Gelukkig is er ook wel ruimte voor genuanceerde discussies over dit onderwerp. Hoewel je die waarschijnlijk vrij weinig online zult vinden.

Betreft de documentaire an sich, in hoeverre het los als film te beoordelen is; het is niet een hele goede film. De film vertelt over Robson en Safechuck, maar mist belangrijke figuren als Jordan Chandler en Gavin Arvizo, de jongens waarvoor Jackson destijds voor de rechter moest komen. Wat zij te zeggen hebben lijkt me interessant. Verder is de documentaire inderdaad eenzijdig, mensen van de andere kant waren ook interessant geweest. Mensen als Macaulay Culkin of Brett Barnes, die aangeven dat Jackson hen nooit iets heeft misdaan, hadden wel een grotere rol mogen spelen. Het materiaal wat regisseur Dan Reed nu heeft verzameld had met een goede editor - die alle herhalingen en talloze drone-shots eruit had geknipt - prima teruggebracht kunnen worden naar maximaal twee uurtjes. Qua publiciteit en effect hebben Reed, Robson en Safechuck zeker hun doel bereikt. Maar een sterke documentaire is het niet.

2,5 sterren.