Opinions

Das Leben der Anderen staat hoog op veel toplijsten en heeft talloze prijzen en nominaties in de wacht gesleept. Niet altijd garantie voor een goede film, maar in dit geval is het geen moment overdreven. Wat een ijzersterk en fascinerende film. Kil, aangrijpend en ook nog eens bijzonder spannend. Mooie karakters, intrigerende dialogen en alles wordt heerlijk simpel gehouden. Minder is beter, zo blijkt opnieuw overduidelijk. Maar het grote hoogtepunt van de film is de casting en het spel. Sebastian Koch en Martina Gedeck spelen hele sterke rollen, maar het is toch wijlen Ulrich Mühe die de show steelt. Geweldige rol, bijzonder overtuigend. En het einde van dit pareltje is toch wel één van de sterkste en effectieve eindes die ik me zo kan herinneren. Prachtig!

4 hele ruime sterren.

Legend, een film met schitterende decors, uitstekende geluidseffecten en prachtige make-up effects. Het verhaal is echter één gigantische chaos en behoorlijk oninteressant. Het acteerwerk is daarnaast ook bijzonder matig. Met uitzondering van Curry trouwens, deze zet als enige wel een geweldige prestatie neer. Maar de hele film redden, dat lukt hem jammer genoeg niet.

2 sterren.

Arme nietsvermoedende grootouders die hun kleinkinderen meenemen in de verwachting een simpel, rustig Lego filmpje te kijken. Net als de eerste film gaat alles in The Lego Movie 2 razendsnel met een constante lawine aan grappen, een hoop drukdoenerij en hysterische explosies aan kleuren en geluiden. De film is echter op z'n leukst in de kleinere, subtiele of gortdroge grappen, maar deze worden steevast afgewisseld met kinderlijke momenten als personages die onderuit gaan of gewoon een hoop geschreeuw. De film is als vervolg een behoorlijke herhalingsoefening, maar lijkt ook binnen z'n eigen speelduur veel te herhalen. Een hoop grappen komen steeds terug en die meta-humor is even leuk, maar voelt niet meer zo fris als het zó vaak in één film voorbij komt. De regie is ditmaal in handen van Mike Mitchell, wiens CV nu niet bepaald gevuld is met de meest komische filmtitels. Ik heb dan ook het idee dat de meest geslaagde momenten in Lego 2 vooral afkomstig zijn van scenaristen Miller en Lord, de regisseurs van de vorige film. Want hier en daar is Lego Movie 2 best leuk, er valt hier en daar genoeg te glimlachen. Maar heel veel meer dan een paar keer goed glimlachen was er helaas ditmaal niet bij.

3 sterren.

Zo'n film die 60 grappen per minuut naar je hoofd slingert, in de hoop dat er een paar werken. Gelukkig werken veel van de grappen in The Lego Movie dan ook, alleen had het allemaal wel net iets minder hysterisch gemogen. The Lego Movie is creatief, kleurrijk en komt met de meest uiteenlopende personages en creaties op de proppen. En ook de kwaliteit van de grappen is best hoog, alleen hadden ze voor sommige personages of grappen wel net iets meer tijd mogen nemen. De film was in zijn rustige, droge momenten vaker leuker dan in die enorme hysterie.

3,5 sterren.

Wat een heerlijke belachelijke film was dit.

The Killer Tongue is een van tijd tot tijd hilarisch horrorwerkje met bijzonder idiote personages, een hoop over-acting van heb ik jou daar en een ontzettend rommelig script, wat eigenlijk helemaal nergens over gaat. En juist dat maakt dit komische horror/ science fiction werkje nu ook zo ontzettend vermakelijk.

Met behoorlijk lelijk camerawerk en montage mag gezegd worden dat Langua Asesina visueel geen moer voorstelt. Maar door het enthousiasme van de acteurs, de idiote en erg grappige special effects (zeker de momenten met de hilarische killer-tong) en het feit dat de film zichzelf geen moment serieus neemt (en dit ook totaal niet verwacht van zijn publiek) is Killer Tongue amusement ten top.

Melinda Clark, die ook in Return of the Living Dead 3 al bewees dat schoonheid en horror goed samen kunnen gaan, speelt een erg leuke hoofdrol. Verder is het erg leuk om de enige echte Doug 'Pinhead' Bradley te zien in een geinige rol als gevangene en spelen onder andere Durr en Meyers een paar aardige bijrolletjes.

Maar de show kan maar door één persoon gestolen worden en dat is in dit geval zonder twijfel Robert Englund, die met zijn rol als Chief Screw nogmaals benadrukt waarom hij één van mijn favoriete acteurs aller tijden is. Hij speelt met deze rol als sadistische en compleet geschifte gevangenisbewaker in ieder geval één van zijn leukste rollen tot nu toe. Geweldig personage en heerlijk over-the-top vertolkt.

Verder gewoon erg genoten van deze productie. Goed, een echt horrorkomedie- meesterwerk als een Braindead of een Bad Taste is het natuurlijk bij lange na niet, maar voor iedereen die een hilarisch, belachelijk, chaotisch, gestoord en vermakelijk filmpje wil, zit bij The Killer Tongue zonder meer goed!

3,5 sterren.

Niets meer dan lof voor deze schitterende en aangrijpende actiethriller, welke vol zit met spectaculaire en ontroerende momenten. Reno en Portman leveren bijzonder goed werk af, maar Oldman steelt toch echt de show met zijn meesterlijke en kippenvelbezorgende optreden. Prachtig acteur in verder geweldige film.

4,5 sterren.

Ah, Leprechaun. Het kleine rotzakje dat, ondanks dat hij letterlijk en figuurlijk tegen talloze horrorfiguren moet opkijken, tot op heden toch nog zes films op zijn naam heeft staan. Niet slecht voor een mannetje dat in zijn eerste film al totaal niet serieus te nemen is als horrorkarakter. Want ondanks dat deze film te boek staat als horror(komedie), de horror is vrijwel nihil. Er is geen bloed of gore te bekennen en spanning is al helemaal zoek. Een kabouter op een klein fietsje en in een klein autootje, dat heeft de film wel voor de kijker in petto. En heeft u ooit iemand gedood zien worden door middel van een pogostick? Hier is uw kans.

Het grootste probleem met Leprechaun is echter niet eens per se dat de horror niet werkt, maar ook dat de humor niet werkt. Warwick Davis speelt met duidelijk plezier en energie de rol van Lep, maar veel materiaal is er niet om mee te werken. Af en toe een geestige one-liner, een flauwe grap en een hoop vermakelijke knulligheid maken het echter gelukkig nog vrij amusant. Evenals mevrouw Aniston als tegenspeelster. Haar scènes met de kleine duivel zijn toch vrij geestig om te zien. En Lep kon het ook slechter treffen, zeker gezien de kwaliteit van zijn tegenspelers in de vele vervolgfilms.

2,5 sterren.

Dat de inspiratie soms een beetje verdwenen is in filmwereld, blijkt wel als karakters als Leprechaun uit de gelijknamige film een vervolg krijgen. Want ondanks zijn knulligheid is die kleine kabouter toch alles behalve noemenswaardig. Evenals de kwaliteit van zijn eerste film. En wat moet je dan in hemelsnaam van een vervolg verwachten? Inderdaad; de sadistische smurf van 1 meter gaat op herhalingsoefening.

In Leprechaun 2 ligt de focus al iets meer op de humor. Nog steeds geen geslaagde humor, maar de makers lijken iets meer een keuze te maken in de toon van de film. De horror is in ieder geval net zo eng als die georganiseerde tour uit deze film. Verder is het allemaal erg flauw en tam en is de knulligheid ook vol aanwezig. En zelfs nog een stuk meer dan in de eerste film. Tel daarbij het zeer belabberde acteerwerk op (oh, wat is die Shevonne Durkin beroerd, zeg!) en je krijgt een soms vermakelijk, maar voornamelijk vrij troosteloos en (plicht)matig vervolgfilmpje.

Nipt 2 sterren.

Na de laatste drie Leprechaun- films sinds kort eindelijk gezien te hebben, ook de eerste drie maar weer eens bekeken. En toen viel me op dat deze derde kwalitatief toch best boven de overige sequels uitsteekt. Het is misschien verre van kunst, maar het is een flinke vooruitgang in vergelijking met deel 2 (laat staan met de vervolgen die daarna verscheen). Waar ik het gevoel had dat deel 2 zichzelf veel te serieus nam, maakt men bij Leprechaun 3 gelukkig niet diezelfde fout. Dit is ten koste gegaan van het horror-aspect, in hoeverre dit überhaupt ooit aanwezig is geweest in de Leprechaun serie.

De setting, ditmaal Las Vegas, wijkt af van de vorige films, maar het uitgangspunt is vrijwel hetzelfde; Leprechaun raakt zijn goud kwijt en wil het kotste wat kost terug. Davis mag opnieuw de kleine rotzak spelen en doet dit weer met duidelijk plezier. En dat is wat deze film ook deels uitstraalt; er zit amusement en plezier in. En dat maakt het vermakelijk. De makers zijn niet bezig om de film koste wat kost spannend of eng te maken, maar brengen zelfspot in het geheel. En dat werkt. De film schotelt de kijker soms best wat geestige scènes voor. En naast die geplande humor valt er overigens ook best te lachen om de knulligheid. Want hoe amusant een film al dit ook is, het is en blijft natuurlijk Leprechaun 3. Eén van de betere in de Leprechaun serie, maar echt veel eer is dat nu ook weer niet.

Kleine verhoging. 2,5 sterren.

Jason Voorhees wist zijn ruimtereis nog uit te stellen tot de tiende film, maar na de dodelijke Critters en Pinhead was het voor Leprechaun blijkbaar ook na drie films nodig tijd voor een ruimteavontuur. Dus in plaats van een torenhoge zombie met hockeymasker, een sadistische Cenobite die kickt op pijn of een stel rondrollende wezentjes met vlijmscherpe tandjes krijgen we nu de Ierse duivelse kabouter rondhuppelen in een ruimteschip, ergens ver ver hier vandaan. Maar goed, zo slecht als het klinkt kan dat toch nooit zijn? Toch?

Slechts twee jaar na Leprechaun 3 komt regisseur Brian Trenchard-Smith ook met nummer vier. En waar in de derde film nog vrij redelijk de afwisseling tussen zelfspot en horror werd gemaakt, hier gaat men een paar stappen te ver. De horror is sowieso te lam om nog naam te hebben en de humor is hier vervangen door behoorlijk belabberde slapstick en humor dat de zoveelste Scary Movie rip-off of sequel nog niet zou halen. De decors, effecten en CGI- shots van het ruimteschip zijn te hilarisch voor woorden en 'Allo 'Allo acteur Guy Siner gaat helemaal over the top als het maffe Duitse neefje van Dr. Evil. Een enkele keer is het zo idioot dat het weer grappig wordt (die deurbel inderdaad), maar grotendeels is het gewoon ergerlijk hoe slecht het allemaal is uitgevoerd.

Naast Siner is Davis natuurlijk de ster van de show, maar veel bijzonders krijgt hij niet te doen en de charme van het kleine duiveltje is ook vrijwel verdwenen. Hij vliegt wat aan een (nog zichtbare) kabel, spuwt wat flauwe one-liners en gebruikt af en toe wat van zijn magie. Overigens niet echt consequent, want waarom hij niet gewoon zijn magie gebruikt om zijn doel te bereiken blijft een raadsel. Nee, dan blijven enkel de bordkartonnen mariniers over, waaronder een overacterende leider met plaat in zijn kop en de held, die erg veel doet denken aan een jonge Sylvester Stallone. Ook qua acteerprestatie trouwens. En natuurlijk is er de knappe blonde dame, wiens broek aan het einde nog gauw even wordt uitgetrokken, zodat mannen nog enigszins iets te zien hebben. Tja.

Al met al was Leprechaun natuurlijk vanaf de eerste film al niet serieus te nemen als horroricoon, maar vooral in dit vierde deel wordt pijnlijk duidelijk dat het mannetje zich niet staande weet te houden tussen de grotere namen in de horrorwereld. Want toegegeven, de ruimtefilms rondom de eerdergenoemde horroriconen waren niet bepaald hoogstaand, maar deze vierde Leprechaun doet er nog wel een paar scheppen knulligheid bovenop. Af en toe weet deze pulp te amuseren, maar grotendeels lach je toch om de onkunde van de makers en acteurs. Nu maar zien hoe de Leprechaun zich staande houdt in 'da hood', waar hij de volgende twee delen uit de reeks verblijft. Maar denk niet dat we veel positieve verrassingen van de kabouter hoeven te verwachten.

1,5 sterren.

Als je het al aan de stok gehad hebt met Jennifer Aniston en je in Las Vegas en de ruimte bent geweest, wat moet je dan in hemelsnaam nog doen? Juist, dan ga je naar je homies in The Hood. Leprechaun heeft het geluk dat hij al vanaf het begin van zijn loopbaan een soort lachertje is en nog niet eens in de schaduw mag staan van zijn collega- filmmonsters en horroriconen. Want het niveau waar hij hier in rondloopt is vrij bizar. Gelukkig was er vrij weinig over van zijn reputatie. Viel er dan nog veel te verliezen?

Leprechaun in the Hood. Zoals de titel doet vermoeden hebben de makers van dit vijfde deel gekozen voor nog meer humor. Sterker nog, de horror is eigenlijk in zijn geheel afwezig. Het resultaat is een komedie van het 'Wayans-broers' niveau, met de kleine Leprechaun in een bijrol. Een bijrol inderdaad, de kleine rakker krijgt bar weinig interessants te doen, aangezien het verhaal zich meer focust op een groepje irritante en beroerd acterende personen, wiens lot net zo interessant is als hun doel. De makers hebben een kleine duivelse kabouter tot hun beschikking, maar blijven liever hangen bij een stel hiphop-gangster-wannabe's met een gouden fluit. Wie wil dat nu niet zien?

Als horror is de film dus mislukt, maar als komedie slaat de film misschien nog wel een grotere flater. Grofgebekte oma's, grote mannen die zich verkleden als vrouw, rappen in de kerk ... moeilijk te geloven dat volwassen mensen dit op papier hebben gekregen met de intentie het ook te verfilmen. Dan was zelfs Leprechaun in Space nog een stuk geestiger. Leprechaun in the Hood had de mogelijkheid om geestige pulp te worden, maar de uitvoering is zo beroerd en flauw, dat werkelijk alle planken misgeslagen worden. Lelijk gefilmd, verschrikkelijke humor, beroerd geacteerd en nergens ook maar een beetje amusant. Leprechaun is zeker geen geniaal personage, maar er is toch met gemak meer uit te halen dan de makers hier doen. Maar dan moet je toch een klein beetje gevoel voor timing, humor of filmmaken hebben.

1 ster. Met veel moeite.

Leprechaun Returns doet netjes mee aan de trend van vervolgfilms, die meerdere sequels negeren en doorgaan na één van de eerste films. En daarmee negeren ze zelfs een eerdere remake. Want geen idee of Leprechaun: Origins een nieuwe reeks had moeten worden, maar laten we allemaal blij zijn dat dit niet is gebeurd. Hoewel, ik weet niet hoeveel mensen de Leprechaun serie een warm hart toedragen, het is immers vanaf de eerste film al een vrij knullige serie. Leprechaun deed weliswaar zo z’n best, maar mocht nooit op één lijn staan met de Freddy’s, Jasons en Michaels van deze wereld. Lep werd jarenlang gespeeld door Warwick Davis, maar die had inmiddels geen zin meer in horrorfilms. Toch jammer, want Leprechaun Returns blijkt de leukste Leprechaun tot nu toe.

Maar het moet gezegd worden dat Linden Porco het uitstekend doet als de nieuwe Leprechaun. Een heel stuk beter dan Hornswoggle, de kleine worstelaar die de Leprechuan in Origins speelde. Jennifer Aniston wilde schrikbarend genoeg niet terugkeren, maar met een terugkerende Mark Holton voelt deze Leprechaun Returns alsnog redelijk legit. Sowieso is Leprechaun Returns de eerste keer in de serie dat men daadwerkelijk bezig is met continuïteit, zowel in plot als sets. Taylor Spreitler speelt de dochter van Jennifer Aniston en komt bij het oude huisje, waar de dodelijke dwerg weer terugkeert. Het verhaal en de personages maken verder geen hol uit; er zijn wat tieners en de Leprechaun is plotseling weer terug om te moorden. Veel meer hoeven we niet te verwachten en geeft Steven Kostanski ons ook niet; hij weet dat het maar een sullige reeks is, dus dat het verder niet uitmaakt welke kant hij opgaat. Ik bedoel, Leprechaun is immers al naar Las Vegas, de ruimte en ‘da hood’ geweest.

Kostanski gaat daarom gelukkig lekker los met de ongein. Nergens probeert hij Leprechaun eng te maken. Het monstertje hangt gewoon wat rond met zijn slachtvee en kletst er wat op los. Daarnaast gaat ook het slachtvee eens slim met de situatie om; meteen als ze Leprechaun zien en hij wil hen iets aandoen, slaan ze hem neer of geven ze hem een trap. Want ja, dat doe je met een monster die niet echt intimiterend is. Uiteraard mag Lep daarna weer zijn krachten gebruiken om de tieners lomp om zeep te helpen. En ook dit is een positieve meevaller; Leprechaun Returns is soms heerlijk bloederig op een hilarische manier. Niet eerder zag je in een Leprechaun zoveel mensen uit elkaar spatten. Wat dat betreft kan ik die trend van remakes negeren en sequels oppakken tot dusver wel waarderen. Lep heeft er z’n beste film tot dusver mee gekregen, in ieder geval. Ook al lag de lat vrij laag.

3,5 sterren.

Toch een kleine verbetering op het beroerde Leprechaun in the Hood. Back 2 tha Hood is het huidige laatste deel van de Leprechaun reeks. Een serie die zichzelf vanaf de derde film niet te serieus meer nam en steeds meer wat humor in de mix ging gooien. Lang niet altijd geslaagde humor, maar men doet in ieder geval niet meer zijn best om het karakter van Davis enigszins eng te maken. Lijkt me ook een onbegonnen zaak, het karakter vraagt gewoon om wat humor. En in tegenstelling tot Leprechaun in the Hood doet deze laatste film het iets beter. Het is bijzonder flauw, maar zelfs momenten dat Lep zo stoned als een garnaal door de keuken struint hebben toch een bepaalde charme. Hoe flauw ook, er is hier toch een beter gevoel voor humor en timing.

De nodige ingrediënten zijn natuurlijk aanwezig; er is een pot (of kistje, in dit geval) met goud en een stel karakters dat dit goud in handen krijgt. Vervolgens verschijnt onze Leprechaun weer om het goud terug te krijgen. Het karakter van Lep is ditmaal weer iets beter op zijn plaats, hij mag net even iets meer zijn nek uitsteken dan in de vorige film. Maar hij heeft natuurlijk weer een flinke last op zijn schouders, hij moet de rest van de karakters in de film compenseren. Want wat krijgen we weer een stel opgedroogde vaatdoeken voorgeschoteld. Je duimt in ieder geval continu voor de kabouter. Verder is het allemaal weer karig qua effecten en beeld en geluid. Zelfs de page-peel overgang wordt zorgvuldig gebruikt door de editor. En dat dekt eigenlijk wel de hele lading.

Vooruit, toch 2 kleine sterren.

En ineens mis je de tijd dat Leprechaun iemand vermoorde door op hem te springen met een pogo stick, in ruimte een lightsaber gebruikte en stoned werd in de hood. Hoe slecht ook, die films waren op z'n minst vermakelijke pulp. In tegenstelling tot deze remake/reboot of wat het ook in vredesnaam moge zijn. De titel 'Origins' doet vermoeden dat het gaat om een prequel, maar het heeft allemaal geen hol met de oorspronkelijke franchise te maken. De film is puur en alleen een uiterst inwisselbare horror, die wil meeliften op de naam van een bestaand horror personage.

Leprechaun: Origins is het zoveelste "jongeren in de middle of nowhere in een huisje in het bos in de problemen" verhaaltje. Zelfs mensen die nog nooit een horror in hun leven gezien hebben zijn deze formule compleet zat. Vervolgens komt onze reboot-Leprechaun op het toneel om ze op te jagen. Hoewel Leprechaun .. het is eerder een soort mislukte liefdesbaby tussen een orc en Pumpkinhead met dwerggroei. Geen hond die hier een Leprechaun van zou maken. Het is dan ook hilarisch om op internet te lezen dat "acteur" Dylan Postl de eerdere films in de franchise niet heeft gezien zodat het zijn rol niet zou beïnvloeden. Zijn rol, die enkel bestaat uit rondrennen met een masker op en af en toe wat grommen. Was vast moeilijk.

Maar als je het hele Leprechaun- gedeelte weghaalt, hou je dan op z'n minst nog een fatsoenlijke of redelijke horror over? Nee, zelfs dat niet. Het plot is enorm onlogisch en de personages echt oerdom (ze konden 'm met gemak doodmaken toen hij aan Brendan Fletcher zat te vreten, maar toen renden ze bewapend hard weg en lieten hun vriend achter. Om nog geen paar seconden later te roepen dat ze het monstertje gaan doodmaken). Vooral hoofdrolspeelster Stephanie Bennett was verschrikkelijk irritant met haar repertoire aan janken en schreeuwen. Had Warwick Davis in zijn eerste film tenminste nog Jennifer Aniston tegenover zich.

1,0*

Een groot meesterwerk wil ik de film dan wel niet noemen, maar een aangename film is The Cranes Are Flying wel. Het uitgangspunt is misschien wel érg simpel, maar de uitvoering gelukkig verre van. Vooral het camerawerk is schitterend en zo ontstaan er een aantal voortreffelijke scènes, die meteen opvallen; met de dood van Boris en Veronika die naar het station rent voorop.

Visueel is het top, inhoudelijk niet zo meesterlijk. Had in het begin moeite mijn aandacht erbij de film te houden. Het duurt even, maar goed; áls de film je eenmaal in z'n greep heeft, laat ie je dan ook niet meer los. Voor mij deed het laatste half uurtje dan ook veel meer dan het hele eerste uur. Met name de laatste paar shots, waarin Veronika bloemen uit gaat delen aan soldaten en dan samen met Fyodor nog één keer de kraanvogels ziet overvliegen, waren erg mooi.

3,5 sterren.

Vrij typisch verhaal van een vader die teveel werkt en z’n gezin verwaarloosd, maar die we desondanks toch sympathiek moeten vinden. Had zo een film kunnen zijn met Robin Williams. Tom Shadyac werkte hierna ook met Williams in Patch Adams en je ziet in deze film al dat hij veel de sentimentele, dramatische kant op wil. Maakte Shadyac een paar jaar eerder nog leuke ongein met Carrey in Ace Ventura, in Liar Liar moeten we geregeld ook het drama voelen. Vooral de muziek wordt steevast enorm dik aangezet, zodat we Carrey - en vooral zijn zoontje - enorm zielig vinden. Tussendoor trekt Carrey de ene na de andere gekke bek. En juist die gekke bekken werken hier het minst, Liar Liar is duidelijk geen Ace Ventura of The Mask, waar die gekkigheid van de komiek met smoel van elastiek juist goed tot z’n recht komt.

Bij een herziening is in Liar Liar eigenlijk Cary Elwes het meest geestig. Hij speelt zo’n heerlijke sympathieke sul, die het qua populariteit niet kan winnen van Carrey. Het is een saaie oetlul, maar wordt geen moment onsympathiek neergezet. Alsnog moeten we schijnbaar juichen voor Carrey, die een dag niet kan liegen. Dat levert geestige momenten op in de rechtbank, waar de film zich grotendeels afspeelt. Maar het blijft vreemd dat iedereen - inclusief Carrey zelf - verbaasd is als ons hoofdpersonage uiteindelijk toegeeft dat hij van zijn zoontje houdt. Dat wordt in de film niet gebracht als voor de hand liggend, maar als een grote eye-opener en de conclusie van de film. Verder is Liar Liar een aardige en sympathieke komedie, die jammer genoeg iets teveel leunt op mierzoet drama. Anderzijds gaat de fysieke komedie Carrey best goed af, hem zien worstelen met een pen blijft een geinig schouwspel.

3 sterren.

Paar aardige momenten, maar verder een best belabberde film. De film is voorspelbaar als de pest, alles gaat veel te braaf volgens het boekje en weet nergens ook maar een beetje uitdagend of origineel uit de hoek te komen. De film begint dan ook al verbazingwekkend snel te vervelen.

Verder een hoop oninteressante personages, een portie matig acteerwerk van de meeste spelers en een werkelijk afschuwelijk einde. Ook begon ik me al snel te irriteren aan het overmatige gebruik van al die popnummers.

2 kleine sterren voor een paar aardige scènes.

Bij een biopic denk je al snel aan het bekende stramien zonder enige verrassingen. Gelukkig kent The Life and Death of Peter Sellers van Stephen Hopkins wel de nodige verfrissende elementen. De belangrijke films en personages van Peter Sellers komen voorbij en daarin wordt veelal de focus op zijn talent gelegd. Daarnaast krijg je een kleine kijk in zijn privéleven, waaruit blijkt dat de man helemaal niet zo'n aangenaam persoon was. Blij verrast om te zien dat de makers hem niet simpelweg verafgoden, maar het aandurven hun hoofdkarakter ook zijn onsympathieke momenten te laten hebben. Maar het mooiste vernieuwende element uit de film is dat Sellers op belangrijke momenten in zijn leven kort de andere karakters als zijn vader en moeder vertolkt. Goed gevonden en mooi uitgewerkt. En als laatste is Geoffrey Rush fantastisch als Sellers, hij draagt de film met ogenschijnlijk gemak op zijn schouders. Sterke rol, geweldig hoe ook Rush in de karakters van Sellers weet te kruipen.

3,5 sterren.

Dat Life of Pi visueel erg interessant en goed verzorgd is, daar valt bijna niet meer over te discussiëren. Er komen aardig wat mooie plaatjes voorbij en de digital effects zijn indrukwekkend (Ook tof, die Oscar voor onder andere ex-HKU'er Erik-Jan de Boer). Kijkend naar de scènes met de tijger laat Life of Pi toch zien hoe ver we tegenwoordig zijn met computeranimatie. Echter wel jammer dat waar de computer- gegenereerde tijger wel overtuigend was, andere elementen minder goed uit de verf komen. Vond het bijvoorbeeld, zoals wel vaker, jammer dat een film als dit in het begin al aangeeft dat het hoofdkarakter alles zal overleven. Nam toch best veel spanning weg, had niet het idee dat de keuze voor deze specifieke vertelwijze veel heeft toegevoegd.

Sowieso zat de vertelling me soms wat in de weg. Snap wel dat men eerst het verhaal rond Pi wil opbouwen, maar dit werd maar matig gedaan. Vooral elementen als het besluit van het gezin om te vertrekken of zijn relatie waren zo plotseling en karig uitgewerkt, het voelde meer als verplichte nummertjes waar de film even snel langs moest. De film gaat dan ook pas leven op het moment dat Pi en zijn familie op de boot zitten. Dan wordt de spanning snel opgebouwd en gaat de film echt leven. Vond het vanaf dat punt dan ook een erg interessante film worden, daarin werd alles weer op het juiste tempo opgebouwd. Vond het, waarschijnlijk vooral daarom, ook best plotseling als Pi aan land komt, nadat hij het eiland heeft verlaten. Had juist ook daarin wel iets meer willen zien. Wat dat betreft was het middenstuk van de film nog het beste qua opbouw en tempo, in de opening en afsluiting zaten teveel elementen die teveel afgeraffeld of juist compleet onnodig leken.

3,5 sterren.

Michael J. Fox is en blijft een sympathiek acteur, ik zie hem graag spelen. Zijn rol in deze film is dan misschien niet al te bijzonder, hij doet het best aardig. Evenals de bijrolacteurs overigens. De film bevat een paar leuke rollen voor onder andere Dylan Baker, Victor Garber en Mr. Lebowski himself. Verder is Life With Mikey soms best aardig, maar kent helaas ook dat onvermijdelijke tenenkrommende drama (want o wee als we een komedie maken waar je enkel om kunt lachen). Verder gewoon aardig vermaak voor tussendoor, niets meer en niets minder.

2,5 sterren.

Die Christina Vidal is trouwens een mooie dame geworden.

Ik had wat Hooper betreft de hoop eigenlijk al opgegeven, mede door het belachelijke slechte werk wat hij de laatste jaren af heeft geleverd. Maar gelukkig blijkt Lifeforce, één van zijn iets oudere producties, toch nog mee te vallen en was tot mijn verbazing best wel vermakelijk. De film is nergens echt bijzonder, bevat genoeg cliche's om een mooie warme trui voor de winterdagen van te breien en weet ook zeker nergens echt in uit te blinken. Maar desalniettemin doet Lifeforce het zeker niet verkeerd als simpel, onschuldig science-fiction/horrortje. Het acteerwerk is prima in orde (leuk om een jongere Railsback te zien spelen), met goede rollen van Stewart en Firth. Verder zien de make-up effecten en special effects er ook verrassend goed uit (een enkele lelijke scène daargelaten) en is het plot goed genoeg voor dik anderhalf uur vermaak.

3 sterren; Niets bijzonders, maar amusant des te meer.

Een 4:3 zwart-wit kunstzinnige film over twee mannen, ik had er eigenlijk maar weinig zin in; dit leek me zo’n film die in musea op een beamer wordt afgespeeld en waar zestigers met sjaaltjes helemaal los op gaan. Maar deze compleet krankzinnige remake van Brokeback Mountain van David Lynch deed me eigenlijk verrassend veel. Ik was met name aangenaam verrast door de luchtige toon her en der, ik had verwacht dat de film de gehele speelduur enkel loeizwaar zou zijn. Daarnaast dragen de twee acteurs de film erg goed op hun schouders; met name Willem Dafoe is geknipt voor zo’n rol als dit. Verder is het ongetwijfeld een film waar je diep over kunt nadenken en filosoferen, maar wat mij betreft is de sfeer - met voortreffelijke muziek en sound design - eigenlijk al voldoende. Het zal ongetwijfeld een film zijn die heel veel wil vertellen, maar dat is - wat mij betreft gelukkig - maar bijzaak.

4 sterren.

Men neemt een effectief eng filmpje van nog geen 3 minuten met een oersimpel uitgangspunt en een enge pay-off en wil dit vervolgens rekken tot een volle speelfilm. Zoiets pakt zelden goed uit en dat geldt ook voor Lights Out. In de openingsscène demonstreert David F. Sandberg nogmaals wat er zo effectief was aan zijn korte film. Daarna duikt hij verplicht in de gezinsproblematiek en moet drama en conflict scheppen in een film over een monster in het donker. Niets aan de hoofdpersonages die worden geïntroduceerd is boeiend, ze zijn immers enkel een manier om het plot te rekken. Zo krijgt zelfs onze angstaanjagende verschijning in de duisternis een complete backstory. Het feit dat al dit voorkauwen en uitleggen een hoop spanning wegneemt lijkt men niet te interesseren, er moet immers een speelduur worden gevuld.

Uiteindelijk is Lights Out niet per se slecht gemaakt en is uiteindelijk een aantal keer te betrappen op wat effectieve sequenties. Maar voor het grootste deel wordt het standaard checklijstje voor het genre van top tot teen afgewerkt zonder enige inspiratie of creativiteit. En dat terwijl het bronmateriaal, die kleine simpele short van Sandberg, juist creatief en fris in zijn eenvoud voelde.

2,5 sterren.

Wederom een visueel zeer aantrekkelijke film van Neil Burger. Qua toon en sfeer het tegenovergestelde van zijn The Illusionist, maar beide zijn op audiovisueel gebied bijzonder sterk. Inhoudelijk is Limitless alleraardigst en het blijft boeiend tot de laatste seconde, maar echt hoogstaand wordt het ook weer niet. De film opent sterk en de hele opzet is erg interessant. Helaas wordt er gaandeweg steeds meer gefocust op de minder interessante aspecten, terwijl de juist boeiende verhaallijnen weer nauwelijks aan bod komen. Zo blijft het plot rond De Niro wat oppervlakkig en ook zijn karakter had wel iets meer smaak mogen krijgen. Maar ook Abbie Cornish (die nog ijzersterk was in een andere 'verslavingsfilm' Candy) heeft een vrij saaie rol gekregen. Gelukkig was Cooper een stuk beter met een ook veel interessanter personage. Maar het is toch vooral Burger die, met zijn crew, dit audiovisueel uitstekende popcornfilmpje op het scherm weet te toveren en voor mij daardoor met de grootste eer mag strijken.

3,5 sterren.

Na het CGI debacle besloot ik - net als bij Aladdin - om de oorspronkelijke animatiefilm na jaren maar weer eens op te zetten. En dan valt meteen op hoeveel meer emotie er in deze getekende figuren zit. De animaties van The Lion King zijn nog steeds erg sterk, maar het zijn vooral de kleurrijke types en bijpassende stemacteurs die de film echt naar een hoger niveau tillen. Voorop staat zonder enige twijfel Jeremy Irons als Scar. Zijn heerlijk duivelse stem is fantastisch. Neem zo’n moment dat Irons samen met Jim Cummings Be Prepared zingt. Ik heb meestal een vrij grote hekel aan musicals en liedjes, maar dit was erg sterk. Vergelijk dat maar eens met die emotieloze poes die in de 2019 versie de tekst van Be Prepared mompelt.

Het blijft dan ook vreemd dat men voor de remake James Earl Jones terug wilde hebben, maar Jeremy Irons niet. Want waar Irons fenomenaal is, is Jones grotendeels nogal nietszeggend. Oké, af en toe - zoals in de visioen - komt zijn donkere stem goed over, maar in bepaalde dialoogscènes klinkt hij meer als Arnold Schwarzenegger. Verder geen negatief woord over de casting, van Rowan Atkinson en Cheech Marin tot Nathan Lane en Ernie Sabella; iedereen is op z’n plek en er worden leuke personages neergezet. En zoals altijd zijn bij dit soort films de bijrolletjes een stuk leuker dan de ietwat saaie hoofdfiguren. Leukste personage? Ed, de zeer waarschijnlijk verstandelijk beperkte hyena.

Aan de plot van The Lion King is niets bijzonders, het gaat allemaal volgens het boekje, maar is daardoor wel lekker simpel en doeltreffend. De film bevat weinig grammetjes vet en rolt vrij snel van de ene naar de andere situatie. Het wordt, zeker met de zwijmelende popliedjes, af en toe wel erg sentimenteel, maar het valt niet te ontkennen dat elk nummer enorm catchy is. Het is wel begrijpelijk waarom The Lion King zo’n hit werd. En dat terwijl Disney vooral focus had voor Pocahontas. En zelfs 25 jaar later harkt de titel ‘The Lion King’ nog steeds veel geld binnen, gezien - na een langlopende musical - de recente enorme opbrengst van de CGI remake. Maar waar die film over een half jaar door iedereen vergeten is, zal men The Lion King animatie uit 1994 over 25 jaar waarschijnlijk nog steeds herinneren.

Vooruit, 4 sterren.

Volgens mij is The Lion King een gevalletje Avatar van James Cameron: een film die even laat zien hoe ver de techniek al is - en ongetwijfeld zakken geld binnenhaalt - maar inhoudelijk zo karig is dat over een half jaartje niemand hier al meer over praat. Over een jaar is iedereen deze Lion King wel vergeten. Want dat krijg je met films die er voornamelijk zijn om te laten zien waar we staan met de techniek. Die techniek is nu wellicht baanbrekend, maar over een tijdje is het weer gedateerd. En waar iedereen over jaren nog steeds de tekenfilm uit 1994 zal opzetten, vraag ik me af wie er dan nog naar The Lion King uit 2019 gaat kijken.

The Lion King is dus een remake. Geen live-action remake zoals het steeds wordt genoemd, maar een nieuwe animatiefilm. En de film is vrijwel een shot-voor-shot remake. Dus niet enigszins losjes zoals The Jungle Book van Favreau, men trekt hier de film uit 1994 gewoon letterlijk over. Dat deed Disney zelf dan nog iets subtieler met Kimba the White Lion. Sowieso lijkt men hier overduidelijk The Liong King uit 1994 nog een keer te willen maken, want zelfs James Earl Jones moet terugkeren voor een stemrol. Prima, maar waarom dan ook niet de rest van de cast? Dat je Matthew Broderick niet terug hoeft snap ik nog, maar waarom Rowan Atkinson of Jeremy Irons of dat duo van Timon en Pumba dan ook niet terug? Vond de stemmencast van deze film maar matig. Met name Chiwetel Ejiofor en John Oliver zijn veel vlakker dan Atkinson en Irons.

Maar het grootste probleem zit ‘m niet per se in de stemmen, want zulke energieke stemmen passen ook niet bij de personages in deze Lion King. Want dat is het grote probleem van fotorealistische dieren; ze stralen vrij weinig uit. Ja, we zien hun mond heen en weer bewegen, maar ik zie alsnog vooral een hoop emotieloze dieren. De getekende Scar kwam door de combinatie van animatie én de stem van Irons echt tot leven, dat lukt men hier absoluut niet. Ik kon de helft van de tijd de leeuwinnen al niet uit elkaar houden. Nu zijn de hoofdpersonages in dit soort films vaak oersaai, maar zelfs de leuke bijfiguren uit de tekenfilm blijven erg vlak. Had dan gekozen voor de vorm van een natuurdocumentaire en had David Attenborough het verhaal laten vertellen. Maar gezien men alsnog kiest voor dieren met gekke stemmen, gecombineerd met liedjes en dansjes, kun je concluderen dat deze remake op elk vlak een héél stuk minder is dan de tekenfilm. Minder energiek, minder grappig, minder levendig. De techniek is wellicht indrukwekkend, maar op de wat langere termijn is dat een behoorlijk loos compliment.

2 sterren.

Tja, van zijn geloofwaardigheid moet deze film het inderdaad zeker niet hebben. The Listening ziet er goed en verzorgd uit, bevat een paar uitstekende beelden en de niet al te bekende cast levert uitstekend werk af. Vooral Michael Parks heeft me aangenaam weten te verrassen met een sterke hoofdrol.

De film begint erg aardig met een reeks sfeervolle en goed uitgevoerde momenten en schrijver en regisseur Martelli weet het plot met aardig wat gemak 100 minuten lang boeiend te houden. Na ongeveer een uur begint het 'yeah right'- gevoel soms wel iets teveel de overhand te nemen, maar het wist mij gelukkig nergens echt te storen.

3 ruime sterren.

Mooi. Erg mooi.

Visueel en qua toonzetting is Little Children toch wel één van de mooiste films die ik de afgelopen jaren voorbij heb zien komen. Todd Field komt met een reeks prachtige plaatjes (één blik op die prachtige filmposter moet voldoende zijn) en zet hiermee tevens een bijzondere sfeer neer. Maar dat is ongetwijfeld niet alleen te danken aan de visuele pracht, ook de acteurs verdienen elke schouderklop die ze krijgen kunnen. Wat te denken van een aangrijpende Jacky Earle Haley, terecht genomineerd voor een Oscar. En datzelfde geldt voor Winslet. Ik hecht weinig waarde aan de Academy Awards, maar gelijk hadden ze hier wel. En de combinaties van deze ijzersterke acteerprestaties en de prachtig vormgegeven beelden is schitterend om te zien.

Het is enkel jammer dat de film soms iets teveel in de bak met stereotypen grijpt. Want waar de film enerzijds prachtige, subtiele en realistische scènes op de proppen komt, af en toe gaat de film iets teveel richting de overdreven parodie. Soms werkt dit erg sterk (de voice-over vond ik bijvoorbeeld persoonlijk erg goed werken), maar af en toe worden wel wat planken misgeslagen. Die moeders en hun reacties (de kus in het park of als Ronnie in het zwembad verschijnt) gingen mij toch soms iets te ver. Ook het einde laat wel wat te wensen over, het gaat op een gegeven moment een beetje alle kanten op. Enkel de afsluiting van Haley's verhaallijn was imo erg aangrijpend.

4 sterren.

Redelijke jeugdfilm, die af en toe ook best aardig is voor de wat oudere kijker. Tuurlijk is het allemaal voorspelbaar als wat, maar wie verwacht dit nu niet bij een film als dit? De kids doen het aardig, maar het zijn toch Rick Moranis en Ed O'Neill die de show stelen als de loser en de macho.

Men neemt Home Alone, men maakt van het jongetje twee superslimme honden (hoewel ze met het huidige uiterlijk van Culkin ook best hem opnieuw hadden kunnen casten) en voilá, men heeft de film Little Heroes 2. Waar veel Home Alone klonen nog wel enigszins iets goed doen, doet deze ongeïnspireerde familiefilm echt niets, maar dan ook niets goed. Irritantere personages bestaan eigenlijk niet, het acteerwerk is niveautje Kim Holland en in de hele film is werkelijk geen enkele grap te bekennen. Wellicht leuk voor peuters die, als sabbelend op een soepstengel, er met een half oog naar kunnen kijken, maar verder is het beter dit soort spul te vermijden.

1 ster.