Opinions

'Dit is vermoeiend' roept Robert Downey Jr. ergens halverwege de film. En ik was het met 'm eens.

Kiss Kiss Bang Bang was nogal een teleurstelling na het erg leuke The Nice Guys van Shane Black gezien te hebben. Ik verwachtte iets in die richting, maar kreeg maar gedeeltelijk mijn zin. Kiss Kiss Bang Bang is een half detective noir en half een komedie. En slechts een deel van de komedie werkt, de rest komt niet echt over. Het detective plotje is enorm warrig, ik had gedurende film geen idee wat nu de insteek was en wie sommige personages waren. Het interesseerde me ook niet, want de film weet zijn verhaal totaal niet interessant te presenteren. De hoofdlijn voor Black lijkt niet plot, maar humor; met voice-overs die de kijker aanspreken en een hoop lompe grappen en bekvechten tussen twee mannen. Hierin komen een handjevol leuke sequenties voorbij (Downey die stoer wil doen met zijn Russische roulette- spelletje en dan meteen een vent door z'n kop schiet). Maar zelfs de humor is op een gegeven moment wel op, dan heb je het kibbelen wel gezien en heb je 't ook wel gehad met die voice-over. En dan duurt de film nog best lang.

2,5 sterren.

Een leuk uitgangspunt, heerlijke dialogen en een aantal geweldige personages maken van Kiss Me, Stupid het zoveelste Wilder- pareltje. Het begint al goed met de jaloerse pianoleraar Spooner, geweldige rol van Ray Walston, met even geweldige truien. Gooi twee wilde, sympathieke maar bovenal prachtige vrouwen (met name een schitterende Kim Novak), een onsympathieke casanova en een ietwat klungelige vriend in de mix en je hebt een uiterst amusant geheel. De dialogen zijn opnieuw lekker scherp, het tempo ligt hoog en zelfs de kleinste bijrollen werken fantastisch (die vader van Zelda).

4 sterren.

Vrij idiote, maar ergens ook interessante Pools/Russische Indiana Jones rip-off. De film is weliswaar kneuterig, maar ziet er ondanks alles nog best oké uit. Er zijn twee grote sequenties die de film eigenlijk vooral de moeite waard maken (de reuzenslang en die gemuteerde vent in het lab). Dit zijn memorabele sequenties, omdat ze bespottelijk en tegelijkertijd erg tof zijn. De rest van de film laat helaas iets minder indruk achter, het is een hoop gepraat, want geouwehoer is nu eenmaal budgetvriendelijker dan actie en spektakel. Film duurt ook net iets te lang, had allemaal iets compacter gekund, maar gelukkig bevat Curse of the Snakes Valley over het algemeen net voldoende amusement.

3 sterren.

Erg leuke en warme jeugdfilm. Kleurrijk, hier en daar erg vrolijk en af en toe ook behoorlijk geestig. Ik had overigens wel meer surrealisme in het plot verwacht, maar de film bleef tot mijn verbazing behoorlijk down to earth. Acteerwerk was overigens top, de kleine Jesse Rinsma was bijzonder sterk. Van Houten was ook erg goed. En laten we dat geinige bijrolletje van Koolhoven niet vergeten.

3,5 sterren.

Ontdek trouwens net dat die vrouw van de Jeugdzorg gespeeld werd door Judith Bovenberg. En ik de hele film maar denken dat ik naar Catharina Haverkamp zat te kijken.

En inderdaad, als je voor het kijken niet te hoge verwachtingen van deze film hebt, valt het allemaal nog reuze mee. Het plot is verre van origineel en al veel vaker (en oh zoveel beter) gedaan, maar het is toch interessant genoeg om 100 minuten te blijven boeien. De acteurs zijn niet slecht, maar om het nu goed acteren te noemen. Vond enkel Skerrit echt een geinig rolletje hebben. Simpel thrillertje dat als tussendoortje zijn functie prima vervult. Niet meer, niet minder.

2,5 sterren.

Uit de trailers kon je al opmaken dat dit een luchtig moordmysterie à la Clue ging worden met een flinke sterrencast. En tja, het eindresultaat is precies dat. Grote verrassingen blijven eigenlijk uit. De cast heeft zichtbaar plezier en de film is vakkundig gemaakt, maar dat kun je ook wel aan een man als Rian Johnson overlaten. De personages zijn stuk voor stuk typetjes, waar vooral Toni Collette er nog het meest uitspringt als geinig figuur, juist omdat ze zo lekker over de top gaat. Want de rest van de personages blijven stiekem toch iets teveel op de grens van cartoonesk en geloofwaardige figuren van vlees en bloed bungelen. Het voelt een beetje ingehouden, alsof er een nog kleurrijkere en gekkere film uit te halen viel. Wat dat betreft is Knives Out soms lekker cartoonesk, maar tegelijkertijd vaak niet cartoonesk genoeg.

Dit blijkt vooral als de film gaandeweg - rond de tweede en vooral de derde akte - een beetje begint te modderen. Dat gekibbel tussen de familieleden is even leuk, maar er wordt niet heel veel leuks mee gedaan. Ook Daniel Craig is leuk, maar wordt geïntroduceerd als een excentriekeling, terwijl hij dat in dit idiote gezelschap eigenlijk nauwelijks is. Zijn malle gedrag valt niet eens echt op, het is vooral zijn accent waar we even aan moeten wennen. En ook de humor van Knives Out gaat een beetje alle kanten op. Johnson vertelt geen grappen, de film moet het vooral hebben van wat ongemakkelijkheid in de sfeer. Maar dan ineens leunt de film behoorlijk op een running gag die zo uit de eerste seizoenen van South Park lijkt te komen. Al met al heb ik het gevoel dat er meer in Knives Out zat dan we hier kregen. Alsnog lijkt Johnson ons vooral vermaak te willen geven en tja, in die missie is hij sowieso goed geslaagd.

3,5 sterren.

Een erg geestig begin, maar na zo'n 45 minuten zakt de film toch behoorlijk in. Film duurt sowieso veel te lang, dit verhaal was in een film van circa 80 á 90 minuten heel wat sterker geweest. Rogen doet leuk, de rest is eigenlijk niet meer dan aardig.

3 kleine sterren.

Zeer smakelijke monsterflick. Een lange tijd was ik in de veronderstelling dat dit een vervolg/prequel was op Kong van Peter Jackson, maar het bleek later dat die film er niets mee te maken heeft. En ergens maar goed ook, want Jacksons veel te lange spektakelfilm was zeker niet zo amusant als Kong: Skull Island.

In de meeste monsterfilms zijn menselijke personages onbelangrijk en niet bijster interessant. In Kong: Skull Island is dat niet anders, maar weet men er gelukkig nog redelijk wat van te maken. Hoofdrolspelers Hiddleston en Larson zijn compleet nietszeggend, maar namen als John Goodman, Samuel L. Jackson en John C. Reilly en geinige optredens van een Shea Whigha of Richard Jenkins houden de boel een beetje levendig. De personages in Skull Island zijn in ieder geval een stuk leuker dan die oersaaie Adrian Brody uit Jacksons King Kong - of Taylor-Johnson uit Godzilla, uit hetzelfde universum. Maar het gaat natuurlijk vooral om de monsterlijke bewoners van Skull Island en op dat gebied komen er aardig wat verrassende creaties met een redelijk hoog Miyazaki/Del Toro gehalte voorbij.

Bij een spektakel monsterfilm gaat het uiteraard om het spektakel en het monster en de actie in Kong: Skull Island is voortreffelijk. De scène met Kong en de helikopters is zonder meer waanzinnig. Regisseur Vogt-Roberts mag lekker los en pompt deze kleurrijke film vol met over de top slowmotion, gekke cameratrucjes en fantastische en zeer effectieve totaalshots tijdens de actie. En om alles nog wat extra 'cool' en vlot te maken, gooit hij de soundtrack vol met jaren 70 rock. Vogt-Roberts neemt de film nergens te serieus, maar behandelt het als een grote, vermakelijke monsterfilm zoals je hoopt te krijgen. Soms compleet idioot, soms zeker voorspelbaar, maar tegelijkertijd spectaculair en amusant as hell.

3,5 sterren.

Wat een plaatjes, onvoorstelbaar mooi. Werkelijk elk shot uit de film zou je zo op een gigantische poster willen laten drukken en in je woonkamer hangen. Het deed me allemaal wellicht net iets minder dan het meesterlijke 5 Centimeters Per Second en ook de muziek was duidelijk een stuk minder memorabel dan deze voorganger, maar de rest was wederom om van te smullen. Heerlijk simpel, maar doeltreffend plot, goed sfeertje, mooie karakters en die plaatjes. Oh, die plaatjes! Schoner dan dat krijg je ze niet snel.

4 sterren.

Sterk drama. Qua scenario misschien niet bijster verrassend of subliem, maar de personages worden voortreffelijk neergezet en de film zit goed in elkaar, het blijft van begin tot eind boeiend. Hoffman en Streep laten zich van hun beste kant zien, maar ook het zoontje is voortreffelijk. Eindelijk eens een kindrolletje dat niet weet te irriteren en de rest van de film in de weg staat. Verder zijn de scherpe en natuurlijke dialogen een groot pluspunt. De film stopt ook op het juiste moment en ratelt godzijdank niet te lang door, waar ik in eerste instantie nogal bang voor was.

4 sterren.

Een amusante PG-13 horrorkomedie, die al in zijn openingscredits laat zien dat je geen enge horror moet verwachten. Sterker nog, de eerste akte van de film oogt meer als een Home Alone/Christmas Vacation familie-komedie. Maar wat verwacht je ook met komische acteurs als David Koechner, Adam Scott of de onlangs overleden Conchata Ferrell. Alleen de aanwezigheid van Toni Collette kan sterk het gevoel van een horrorfilm geven. Die beste dame zit het ook niet vaak mee qua families in film. Ook in Krampus heeft ze het niet zo getroffen met haar bloedverwanten. We zien een amusante chaos en het zou mij - mede ook door het design van het huis - niet verbazen als de hoofdrolspeler op een ochtend wakker werd en zijn familie was op vakantie zonder hem en twee boeven proberen zijn huis in te komen.

Maar in plaats van Joe Pesci en Daniel Stern krijgen we Krampus, een soort minder controversiële Zwarte Piet. Maar dit monster fungeert niet alleen, als hij verschijnt worden ook koekjes en speelgoedpoppen je grote vijand. Dus zit ik ineens te kijken naar een halve remake van de Full Moon films Gingerdead Man én Demonic Toys van Full Moon. Dat was enigszins verrassend. De film blijft PG13, dus het blijft allemaal tamelijk braaf, maar geregeld zoekt Michael Dougherty de grens een beetje op. Krampus zit vol met leuke creaties en het is fijn om de typetjes in de film te zien vechten met koekjes en dodelijk speelgoed. En ook het titelfiguur is een fijne verschijning. Ik gok dat met een R-rating de film net iets leuker en lomper had kunnen zijn, maar ach; met een duistere maar soms ook zoete familiehorror op z’n tijd is ook niets mis.

3,5 sterren.

Na het alleraardigste en vreemde Noroi de tweede film die ik zie van deze regisseur. En wederom een lekker vreemde en best sfeervolle horror. Film begint vooral erg goed. Acteerwerk is niet al te best, maar er wordt een prima sfeer neergezet en ook de verschijning van de vrouw met uitgesneden mondhoeken levert een paar sterke momenten op. Het blijft een typische Japanse verschijning, maar toch voelt mevrouw Joker frisser aan dan de zoveelste Grudge/Ring vrouwen met het haar voor het gezicht.

Jammer genoeg raakt de film ergens halverwege een beetje van het spoor af. De 'helden' (een leraar en lerares) zijn behoorlijk oninteressante en vlakke personages en ook hun hele zoektocht weet maar zelden te boeien. Daarnaast is de lerares geregeld behoorlijk vervelend met haar constante gejammer. En er worden af en toe nogal onlogische keuzes gemaakt door de personages. Zelfs door de spookvrouw zelf, die maar wat graag met haar schaar tekeer gaat, maar op een gegeven moment enkel haar slachtoffers schopt, terwijl ze op de grond liggen. Beetje lullig ziet dat eruit. Verder begint het op een gegeven moment wel te storen dat men maar bar weinig uitlegt. En wat men wél uitlegt, klinkt vooral flauwtjes. Wat dat betreft moet deze Slit-Mouthed Woman het vooral hebben van een paar sterke scènes, met name rondom het titelfiguur. Verder is het gewoon alleraardigst, maar echt uitzonderlijk wil de film nergens worden.

3 sterren.