Opinions

Lovitz, Carvey en Cage hebben er duidelijk zin en plezier in, maar weten het middelmatige script helaas niet echt vooruit te helpen. Hier en daar zitten nog wel een paar geslaagde grappen, maar toch is het allemaal vooral braaf en moralistisch. Maar wat wil je anders in een Amerikaanse kerstfilm? Het rolletje van Richard Jenkins is waarschijnlijk nog het leukste van de film.

Niet helemaal mijn kop thee, blijkbaar. In een klein bioscoopzaaltje in Londen zat een uiteenlopend publiek, waarvan er steeds een paar de zaal verlieten. Enerzijds best te begrijpen, want Mallick vertelt met The Tree of Life niet op de traditionele wijze een verhaal. En eerlijk is eerlijk, ik moest er ook wel even inkomen en mijn ogen laten wennen aan de bijna geïmproviseerd- ogende cinematografie en editing. Maar het went. Vervolgens komt de film met een rij uitstekende shots en sterke muzikale ondersteuning over het ontstaan van de wereld, maar slaat af en toe ook de plank mis. Vooral jammer dat de dinosaurussen er echt verschrikkelijk slecht uitzagen, erg lelijke CGI. En ondanks dat het maar een paar momenten zijn, zoiets brengt je wel meteen uit de film.

Vervolgens komt er een vrij aardig coming-of-age stuk, waar vooral het acteerwerk van de jonge acteurs Hunter McCracken en Laramie Eppler opvalt. Kreeg geregeld een Stand By Me gevoel. Overigens ook geen kwaad woord over Chastain en Pitt, beide speelden ook uitstekende rollen. Na deze twee prima delen komt de film echter met een vrij vermoeiende afsluiter. Dat gedoe op het strand duurt lang en ik had niet dusdanig veel met de karakters dat het me wist te ontroeren. Sterker nog, het coming-of-age deel was vele malen krachtiger. En sowieso had ik meer verwacht van de rol van Penn in het geheel. Al met al dus niet echt mijn ding. Veel mooie dingen gezien, maar vooral als losse stukjes. Het totaalplaatje is mooi, goed geacteerd en duidelijk met veel zorg en passie gemaakt, maar mij deed het niet erg veel.

Met moeite 3,5 sterren.

Heerlijke nonsensfilm. Tremors is een komische monsterfilm met een uitstekend sfeertje en een flinke portie geslaagde humor. De film kent nog soms best wat spanning, maar is vooral geestig en neemt zichzelf gelukkig geen moment serieus. Verder erg leuke rollen voor Bacon, Ward en Gross.

4 sterren.

Had de film na het geweldige Tremors en het vermakelijke Tremors 2 niet zo amusant verwacht, eigenlijk, ik ging er vanuit dat de serie enorm downhill zou gaan, maar gelukkig weet ook Tremors 3 ontzettend goed te vermaken. Met name Michael Gross blijft leuk als Burt Gummer, ditmaal gepromoveerd tot hoofdrolspeler in plaats van bijrol. Dat gaat vaak mis, maar Gummer is een personage dat schijnbaar een film wel kan dragen. Verder niets hoogstaand aan deze simpele horrorkomedie, maar hij wist mij in ieder geval geen moment te vervelen.

3 sterren.

Meestal zijn franchises rond deel 4 al bij een erbarmelijk en ronduit bespottelijk niveau. Tremors 4 valt in dat opzicht nog best mee. Dit deel ging vanavond vanuit de videotheek mee en ik moet zeggen; net als de vorige twee sequels is het allemaal nog best geinig. Niets hoogstaand en zeker niet zo leuk als de eerste film, maar het blijft toch amusante pulp. Personages en plot zijn allemaal inwisselbaar, maar de humor, de actie en een prima Michael Gross maken de film alsnog best de moeite waard. Van mij mag de franchise nog wel doorgaan.

3 bescheiden sterren.

Elf jaar na de laatste film komt er een nieuwe Tremors, van de regisseur die schijnbaar carrière maakt in onnodige sequels van franchises als Jarhead 2, Lake Placid 4 en Kindergartencop 2. Nu is Tremors geen hoogstaande franchise, eigenlijk is vooral de eerste een geweldige horrorkomedie. De sequels werden minder, maar waren stuk voor stuk nog best vermakelijk. Hoe absurd en cheesy ze ook werden.

Tremors 5 is een stuk minder 'leuk cheesy' en op veel opzichten gewoon slecht. De film heeft het geluk dat Michael Gross als Burt Gummer terug is, die kan de film nog redelijk dragen. Helaas gaat er echter veel te veel aandacht naar al die verschrikkelijk platte en oninteressante bijpersonages. Plaatsvervangende schaamte krijg je als je ziet hoe een 45 jarige Jamie Kennedy zich probeert te gedragen als een tiener. Jamie Kennedy is voor Tremors wat Shia Labeouf was voor de Indiana Jones franchise. Verder leent men veel van de Jurassic Park franchise, er komen talloze verwijzingen, hommages en kopieën voorbij. Tremors 5: Bloodlines is vooral erg 'meh', met weinig opzienbarende gore, geen spanning en kinderlijke pogingen tot humor. De special effects had ik echter slechter verwacht en nogmaals gelukkig was Burt Gummer er.

Wat mij betreft wordt deel 6 gewoon een hele film lang Burt Gummer tegen gigantische ondergrondse wormen, niets meer. En dus zéker geen Jamie Kennedy.

Vooruit, 2,5 sterren. Vooral voor Burt.

Harry Potter, Charles Band, Elaine Benes, zingende trollen en Sonny Bono. Nooit gedacht die combinatie ooit in een film aan te treffen. Maar na het zien van het o zo vermakelijke Troll 2 moest ik er toch een keer aan geloven die andere film op de double feature DVD te bekijken. Troll bevat een duidelijke Charles Band- sfeer en John Carl Buechler, zeker geen onbekende in het horrorgenre, leeft zich qua make-up effecten flink uit. Deze zien er toegegeven ook nog best redelijk uit.

Alle andere facetten van de film zijn enkel amusant omdat ze zo belabberd zijn uitgevoerd. Vooral het script maakt de meest idiote en lachwekkende sprongen. Een zielige kleine man houdt een monoloog over zijn ongeneeslijke ziekte, terwijl we iets daarvoor Sonny Bono in een plant zagen veranderen. Troll zit vol met dat soort situaties, waarvan de meeste gebeurtenissen niet eens ergens op slaan. We zien eigenlijk gewoon 70 minuten lang een irritant klein meisje tussen wat komisch bedoelde buren rondrennen, terwijl onze held Harry Potter het mysterie probeert op te lossen.

Een paar aardige momenten kent de film nog wel, zo zorgen die totaal naïeve ouders nog wel voor een paar geestige scènes. En ook het foute acteerwerk en de kromme dialogen werken af en toe prima op de lachspieren. Toch staat Troll in de schaduw van diens vervolg Toll 2, dé overtreffende trap wat betreft foute cinema. Desondanks is Troll niet de slechtste Gremlins-ripoff die Charles Band en co hebben afgeleverd; Ghoulies is nog altijd een stuk slechter.

2 sterren.

They're eating her. And then they're going to eat me. Oh my Góóóóóód!

Terwijl hilarisch houterige acteurs hun teksten letterlijk oplezen, vliegen de meest idiote one-liners je om de oren. Ze maken werkelijk elke scène bijzonder memorabel. Dat belachelijk irritante hoofdrolspelertje, de briljante uitspattingen van de 'you can't piss on hospitality, I won't allow it' vader en een uiterst geestige moeder met dezelfde mimiek als de aardappelzakken die onze gevreesde fopwinkel- trollen dragen. Om nog maar te zwijgen over dat clubje vrienden in die camper. Die gast in dat gele shirt en kleine rugtasje, die gaat joggen naar de stad om boodschappen te doen. Toen had ik het echt even niet meer.

Nee, Troll 2 is zonder twijfel één van de slechtste films ooit. Maar in tegenstelling tot veel wanproducten ook meteen één van de leukste. De film weet geen moment te vervelen en blijft je verbazen met diens idiote teksten, bespottelijke scènes en ideeën en bovenal die heerlijk foute acteurs. Enkel de heks ging te ver met haar optreden en begon al snel te vervelen. Die setting en haar overacting deed me overigens sterk denken aan mevrouw Thurman in Batman & Robin. Al met al is Troll 2 een pareltje als het gaat om wanhopig slechte films. Zelfs de meeste komedies wisten me niet zo aan het lachen te krijgen.

3 sterren.

Een herziening die veel goeds deed.

Het sfeertje van de film pakte me ditmaal veel meer. Noorwegen is en blijft een schitterend land, dus een ideale setting voor een film als dit. Het feit dat ik sindsdien zelf ook door Noorwegen heb rondgereden en veel ‘bekend’ voelde, heeft er wellicht ook mee te maken. Maar Trolljegeren voelt in alles fijn naturel aan, de film voelt niet Hollywoods. Zo’n Hans als hoofdfiguur werkt uitstekend, zo’n mysterieuze vent die even een sjekkie draait na een aanvaring met een trol of in zijn wollen vest formulieren invult in een wegrestaurant; het zijn die kleine dingen die gevoelsmatig kloppen. Ook daarin zit veel humor verstopt. De film is verre van een dijenkletser, maar kent voldoende kleine droogkomische momenten, met name als je ziet hoe serieus de personages het fenomeen nemen en er over spreken; alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Trolljegeren is dan ook op z’n minst sterk als het té neergezet gaat voelen. Die Poolse gast was me iets te veel een komisch showtje aan het weggeven. Daarnaast probeert men het camerawerk heel oprecht te laten voelen, tot de hoofdpersonages in de grot vastzitten en we steevast een shot van de nerveuze cameraman zien, die zichzelf filmt. Daar voelt de film ineens te gemonteerd. De documentairemakers zelf zijn niet zulke boeiende personages, maar dat wordt dubbel gecompenseerd door hoofdpersoon Hans. Hilarisch moment als hij in zijn ridderpak op een trol moet aflopen en moppert dat dit het minst leuke van het werk is. De effecten zijn ook erg aardig. Niet alles is compleet overtuigend, maar soms zijn het de eenvoudige dingen die het meest effectief zijn als wat bewegende bomen en wat lichtflitsen. En rond de climax komen ook zeker wat toffe dingen voorbij, vooral het moment dat men onder die enorme trol rijdt en die grote poten bijna de auto pletten is zonder meer indrukwekkend.

4 sterren.

"You're messing with my Zen thing, man."

Het komt niet vaak voor dat ik sequels kijk voor ik het origineel heb gezien, maar vanmiddag toch TRON: Legacy wezen kijken op het grote scherm. Leek me toch wel een film die in Imax 3D vrij goed tot zijn recht komt. En het gebrek aan voorkennis was achteraf niet heel ernstig, in de film wordt vrij veel uitgelegd en teruggekeken naar eerdere gebeurtenissen. Dus zover geen problemen. Ook met de actie en special effects zat het prima. Zo op een groot scherm zorgen de spetterende actiescènes, onder een vrij fraaie soundtrack, voor prima amusement. Ben normaal niet zo'n fan van films die aan grote special effects aan elkaar hangen, maar dit was allemaal erg degelijk. En als je ook nog eens een zwak hebt voor Jeff Bridges, is het feestje compleet.

Toch werd ik niet helemaal weggeblazen door deze spectaculaire film, zo vond ik het verhaal allemaal niet zo heel boeiend. Kon het prima volgen verder (zonder de voorkennis), maar echt heel interessant wordt het niet gebracht. Zat tijdens het nodige (en niet altijd erg sterke) drama dan ook vaak te wachten tot er weer iets spectaculairs ging gebeuren. Verder een tof idee van de oude en jonge variant van Bridges, tot deze laatste zijn mond opendeed. Erg matig geanimeerd, vooral als ie ging schreeuwen. En ook Michael Sheen als een homoseksuele Willy Wonka begon me vrij snel te vervelen. Verder was TRON: Legacy vrij aardig vermaak; veel creativiteit, een leuke stijl en veelal best amusant. Vraag me alleen af wat van de film overblijft als je 'm op het kleine scherm zou terugzien. Ik vrees niet zo heel veel. Dus toch blij dat ik 'm op het grote doek heb gezien.

3 sterren.

Het begon al ontzettend leuk met die briljante fake trailers. Tropic Thunder is een erg geestige sneer naar Hollywood met sterke effecten, een redelijk vlot tempo en een zooitje erg komische acteurs bij elkaar. Stiller en Black zijn op zich prima, maar Robert Downey Jr. stal toch echt de hele show. Hilarische vertolking. Verder nog een paar leuke bijrollen, met name Nolte was geestig. Cruise overigens ook wel, maar zijn personage had wel wat minder aan bod mogen komen. Eventjes is leuk, maar dit ging te lang door. Zo af en toe zakt de film wat in, maar weet het meestal niet veel later ook weer goed te maken. Al met al erg vermakelijke chaos.

3,5 sterren.

Aardige zwarte komedie, met een paar overduidelijke Hitchcock momenten. Een paar geinige visuele momenten, een paar geestige dialogen en de acteurs hebben er ook duidelijk zin in. Jammer genoeg blijft het daar ook wel een beetje bij, de film wordt nergens bijzonder grappig of leuk. Tuurlijk was het toendertijd misschien erg gewaagd en gedurfd, maar dat neemt niet weg dat het nu wel erg braaf en flauw is.

3 sterren.

Gelukkig had ik niet al te hoge verwachtingen van dit spektakel.

Om maar even positief te beginnen, de gevechtscènes in deze film zien er erg goed uit. Ze zijn misschien niet denderend bijzonder, maar ze zijn goed in elkaar gedraaid en weten goed te boeien. En niet alleen de grote veldslagen, maar ook de één tegen één gevechten zien er prima uit.

Een flinke minpunt van Troy is dat de film veel te lang duurt. De film zit, naast de gevechtsmomenten, namelijk barstensvol met oninteressante scènes; momenten waarop men langdurige en zeer geforceerde teksten loopt op te dreunen, die wat mij betreft ook nog eens geen enkele toevoeging hebben aan het verhaal.

Ook het acteerwerk is niet echt denderend, met name Bloom acteert helaas als een nat lucifersdoosje. Pitt, Bean en Bana doen het niet meer dan aardig, O'Toole deed het prima en Brian Cox (vreemd dat ie hier maar bar weinig genoemd wordt) was wat mij betreft het hoogtepunt en leverde (eigenlijk als enige) echt goed acteerwerk af.

Al met al had ik dus gelukkig niet echt hoge verwachtingen voor ik deze film ging kijken, want zo kon ik er toch nog een beetje van genieten. Troy is dan ook verre van slecht, maar had naar mijn mening toch te veel zwakke momenten.

3 sterren.

Maximum Overdrive, de eerste en enige film geregisseerd door King zelf, was al niet zo'n hoogstaand werkje. Redelijk vermakelijke pulp, maar het verhaal van King's Trucks kwam niet echt geweldig uit de verf. Voor wie denkt dat Trucks, gebaseerd op hetzelfde verhaal, een hele verbetering is, komt echter van een koude kermis thuis. Het idee is en blijft hetzelfde, de uitwerking is echter nogal anders. Het script focust voornamelijk op de vrachtwagens (en één speelgoedauto) en mist de nodige humor.

De personages zijn daarnaast dodelijk saai en tóch is ervoor gekozen om deze tijdens hun gevangenschap in de diner flink uit te diepen. De één betreurt het dat hij zo'n slechte vader is geweest, de ander kan de moord op zijn vrouw maar niet vergeten. Allemaal leuk en aardig, maar wat moeten wij ermee? Het belabberde acteerwerk werkt ook niet bevorderlijk. Met name Brenda Bakke blijft de hele film in één toon praten en kan op 'voor je uitstaren' na weinig uitdrukkingen op haar gezicht krijgen. Gelukkig zijn er de vrachtwagens, die nog voor een aantal vermakelijke scènes weten te zorgen.

2 héle kleine sterren voor die moordmachines. Maar geef mij maar Maximum Overdrive.

Een degelijke film, maar de gebroeders Coen hebben de lat inmiddels zo hoog gelegd dat het bijna jammer is dat ze met niet meer dan een alleraardigste film aankomen. True Grit is een uitstekend gemaakte film die vooral visueel geweldig is (mooie shots, mooi kleurgebruik, goede sfeer), maar op veel vlakken is het alles behalve bijzonder. De karakters, waar de meeste films van de Coen broers in uitblinken, zijn zelfs vrij saai. En ook de rest van het script is nu nergens echt memorabel of uitzonderlijk, het kabbelt veelal maar een beetje voort. Je merkt dan ook dat de film pas gaat leven als die Coen- vingerafdruk zichtbaar wordt door een sterk dialoog (die onderhandeling met het meisje) of een vleugje van die typerende humor. Had ik nog wel meer willen zien. Zaken als muziek (Carter Burwell, uiteraard) of de cast zijn zoals we gewend zijn gewoon prima. Overigens geestig om Day of the Dead- acteur Jarlath Conroy voorbij te zien komen.

3,5 sterren.

True Lies begon best veelbelovend; spectaculaire actiescènes en vermakelijke momenten met een leuk portie humor (voornamelijk afkomstig van het personage van Tom Arnold). Het zag er allemaal erg goed uit. Het is des te jammer dat de film dit niet lang vast weet te houden. De humor begint op een gegeven moment nogal flauw te worden, de actiescènes gaan vervelen en tegen het einde komt de film met horden cliche's aanzetten.

3 sterren. Maar dat had veel meer kunnen zijn.

Na drie melige Austin Powers, twee matige Meet the Parents en een afgrijselijke remake van Dinner for Schmucks laat regisseur Jay Roach een iets andere kant zien met meer dramatische en politieke drama's, hoewel altijd met een toegankelijk en luchtig toontje hier en daar. Trumbo is daar een goed voorbeeld van. De film is een alleraardigste en zeer degelijke biografie, die nergens verrassend uit de hoek komt, maar een prima en interessant verhaal verteld. Het script is - zoals vaker bij biografische films - soms iets aan de fragmentarische kant, het script hopt regelmatig van gebeurtenis naar gebeurtenis. Grootste pluspunt van Trumbo is de ijzersterke cast. Cranston speelt een voortreffelijke hoofdrol en wordt bijgestaan door een Diane Lane, John Goodman, Stephen Root, Alan Tudyk en een verrassende Louis C.K. Enkel Helen Mirren was niet al te sterk, maar dat kan ook door haar wat karig geschreven rol komen.

3,5 sterren.

Sterke sfeer, een prachtige setting en geweldige muziek en geluidseffecten maken Tsuburo tot een indrukwekkend en interessant filmpje. Jammer dat de film in het midden ietwat inzakt, maar het begin en einde zijn érg sterk.

3,5 sterren.

Het hele principe van een groep tieners dat in een verlaten bos wordt opgeschrikt door een paar gestoorde hillbillies kennen we natuurlijk al door en door. Maar dat er nog steeds iets fris uit die uitgemolken formule te halen valt, bewijst men met de Canadese horrorkomedie Tucker & Dale vs. Evil. Een erg leuk idee en gelukkig ook nog eens ontzettend tof uitgevoerd. Over the top en heerlijk melig. Het plezier, en de ingewanden, spatten het grote doek af.

Het script bevat een paar alleraardige vondsten en ook de gore is niet afwezig. Maar de komische talenten van regisseur en scriptschrijvers en het lieve snoetje van de hoofdactrice ten spijt; de show wordt echt gestolen door twee mannen; Alan Tudyk en Tyler Labine als de sympathieke hillbillies Tucker en Dale. Vooral Labine als Dale zorgt, als een Zach Galifianakis, voor de meeste hilarische momenten in zijn rol als teddybeer- hillbillie. Regisseur Eli Craig steekt op een sublieme wijze de draak met uitgekauwde horrorclichés, er komen veel mooie odes voorbij, en komt met één van de leukste horrorkomedies van de laatste jaren. Geef dit duo een filmserie.

4 sterren.

Niets bijzonders. Op zich nog redelijk vermakelijk, maar het is allemaal te dertien in een dozijn om op te vallen. Verder zet Liotta maar een matige seriemoordenaar neer en het einde is helemaal een tegenvaller. Niet een film om lang te onthouden, in ieder geval.

Kleine 2,5 sterren.

Het duurde eventjes voor ik goed in de film zat, maar naar verloop van tijd wist de film me echt mee te slepen in diens bijzondere en unieke wereldje. Toegegeven, het zakt af en toe een klein beetje in, maar de film laat ook prachtige dingen zien, met als hoogtepunt het schitterende einde. Verder weet de film van begin tot eind te boeien en het uitstekende acteerwerk maakt het plaatje compleet.

4 ruime sterren voor de twaalf aapjes.

Op de DVD stond groot 'The Movie' vermeld en aangezien ik dacht te maken te hebben met de film uit 1983 (waar ik al een tijdje naar uitkeek) nam ik 'm meteen mee naar huis. Bleek achteraf dus te gaan om deze film. Gelukkig heb ik de amusante speelfilm van Landis en Spielberg nog wel voor deze film kunnen zien, want anders was mijn eerste kennismaking met Twilight Zone niet bepaald florissant geweest. Want ja, dit is nu niet bepaald iets memorabels.

Het eerste verhaal, The Theater, heeft op zich een best leuk idee, maar de uitwerking is bijzonder suf. Spanning, mysterie en vooral sfeer zijn in geen velden of wegen te bekennen. Je bent 'm al vergeten voor de 30 minuten zijn afgelopen. Het tweede verhaal is eigenlijk niet veel beter, zeker het begin niet. Je weet precies waar de film heen wil en de bordkartonnen, vergeetbare personages helpen ook niet echt. Enkel tegen het einde lijkt de film een beetje wakker te worden. Om na een paar minuten weer gewoon in te dommelen.

1,5 sterren.

Ben niet echt bekend met de serie, maar deze film stond al een lange tijd hoog op mijn to-see lijstje. Interessante regisseurs, een reeks geweldige acteurs en sowieso doet een film met korte verhalen à la Creepshow het altijd wel goed bij mij. De introductie met Aykroyd en Brooks van John Landis was in ieder geval meteen een goede start. Erg leuke eerste paar minuten, geweldige introductie voor de film.

Het eerste segment was echter ietwat een tegenvaller. Het verhaal, lichtjes gebaseerd op twee oude afleveringen van de show, was op zich vermakelijk, maar de uitvoering nu niet bepaald speciaal. De gruwelijke realiteit achter het maken van dit verhaal zal iedereen waarschijnlijk meer bijstaan dan het filmpje zelf. Zag onlangs nog de beelden van het ongeluk met Morrow en de twee kinderen, een ronduit bizarre gebeurtenis. 3* voor het verhaal van Landis.

Het tweede verhaal, van de bekendste regisseur van het viertal, is meteen het minste. Nogal sentimenteel en futloos werkje, deed me hier en daar nogal denken aan Spielberg's Hook. Ook de muziek van Jerry Goldsmith was hier veel te nadrukkelijk aanwezig. Enige grote pluspunt is de geweldige Scatman Crothers met een heerlijke rol. Maar daar is het positieve eigenlijk ook wel mee gezegd. Hele kleine 2,5*.

Het derde verhaal is al een flinke verbetering. It's a Good Life van regisseur Joe Dante is sfeervol en bevat een bijzonder en mysterieus tintje. Vooral de truc met het konijn uit de hoed en het zwart-wit gedeelte van het huis waren erg amusant om te zien. Het einde was imo ietwat teleurstellend, maar de rest van het filmpje kon er prima mee door. Ook leuke bijrol van Dick Miller. 3,5* voor Dante's It's a Good Life.

Het vierde filmpje van George Miller was zonder enige twijfel het grote hoogtepunt van de Twilight Zone film. Zijn verhaal Nightmare at 20,000 Feet is bijzonder sterk en voortreffelijk uitgevoerd. Ook is dit het enige filmpje waarbij daadwerkelijk spanning, fantasie en komedie voortreffelijk worden afgewisseld. Het echte grote hoogtepunt is overigens John Lithgow, die een erg leuke rol speelt. 4 sterren voor Nightmare at 20,000 Feet van Miller.

Het slot is, evenals de introductie, ook voortreffelijk en maakt de film helemaal compleet. Al met al is Twilight Zone: The Movie een amusante film met helaas wat wisselende verhalen. Wel bijzonder dat producenten (en 'grote namen') Landis en Spielberg de matige werkjes afleveren, terwijl Dante en met name Miller (en Lithgow) de show stelen. Ben tevens erg nieuwsgierig geworden naar de serie(s), binnenkort daar maar eens naar op zoek gaan.

Eindscore: 3,5 sterren.

Na een tijdje geleden eindelijk met de serie kennis te hebben gemaakt (een uitgebreid bericht is hier te lezen) was het vanmiddag tijd voor de afsluiter; de prequel Twin Peaks: Fire Walk With Me. En opnieuw heb ik erg genoten. Een hele hoop bekende gezichten uit de serie komen voorbij en ook een paar leuke, interessante nieuwe personages komen aan bod. Ook leuk om te zien hoe bepaalde puzzelstukjes uit de serie op zijn plek vallen, maar tegelijkertijd er weer een heleboel nieuwe vragen bijkomen.

Lynch doet met deze speelfilm overduidelijk zijn best om de sfeer uit de serie opnieuw te tonen en dat gaat hem eerlijk gezegd erg goed af, beter dan ik had verwacht. Ik moet toegeven dat de film nergens zo briljant is als het eerste seizoen (en het begin en de laatste aflevering van het tweede seizoen) van de TV- serie. Maar desondanks weet hij er toch een uitstekende prequel van te maken, waarvan ik nog steeds niet snap dat hij het zó slecht heeft gedaan bij de critici en de box-office. Sowieso is dit erg jammer, want ik had graag meer gezien van Twin Peaks. Als ze érgens een hele reeks vervolgen van mogen maken ...

Vooral als ik lees dat de film eigenlijk veel langer zou duren (er is zo'n vijf uur aan materiaal geschoten, volgens Imdb) en de hele lijst met personen zie van wie het materiaal de uiteindelijke film niet heeft gehaald, begin ik erg benieuwd te worden. Maar goed, we moeten het maar doen met deze film, een sterke en sfeervolle afsluiter van het grote Twin Peaks avontuur. En op een paar minder interessante scènes en de veel te korte speelduur na valt er wat mij betreft weinig op aan te merken. Ga deze (samen met de serie) nog vaak bekijken. En met heel veel genoegen!

Dik 4 sterren.

Ondergewaardeerde actiefilm met veel humor, prima special effects en erg leuke personages. Het plot is ongeloofwaardig en bepaalde dingen zijn bijzonder over-the-top, maar wie hier door heen kan prikken heeft een heerlijke en gezellige popcornfilm, die vermaakt als geen ander. De score van Mark Mancina is overigens geweldig!

4 sterren.

Doet inderdaad wat denken aan een hedendaagse Hitchcock, maar die maakte zijn films toch wel ietsjes spannender en sterker. The Two Faces of January kabbelt, kabbelt en kabbelt, tot het vermoeiende aan toe. Je wacht steeds op die ene scène die het verhaal écht in werking gaat zetten, maar dat blijft eigenlijk de hele film uit. Elke scène begint en eindigt en ze volgen elkaar ook netjes op, maar nergens gaat de boel lopen. Laat staan dat het echt interessant wordt.

Verder komen de personages ook niet van de grond. De climax doet suggereren dat er een bijzondere - bijna vader- achtige - band is ontstaan tussen Isaac en Mortensen, maar nergens komt dat in de film uit de verf. Hetzelfde geldt trouwens voor het karige romantische plotlijntje tussen Isaac en Dunst. De personages en hun relaties blijven - ondanks dat we anderhalf uur met ze zitten opgescheept - opvallend plat. Dat de acteurs niet de minste zijn en Griekenland een redelijke sfeervol decor is, maakt nog wel wat goed. Een enkel spannend scènetje hier en daar, maar verder is The Two Faces of January toch vooral een film die schijnbaar veel wil, maar erg weinig levert.

2,5 sterren.

Mwoah, vond het niet slecht eigenlijk. Ik wil de film nergens sterk noemen, maar vermaken doet ie prima. Net als bij Disturbia van Caruso is alles ook hier visueel prima verzorgd en het lekkere tempo maakt dit als hap-slik-weg tussendoortje helemaal zo gek nog niet. Het is cliché, het is voorspelbaar en het is zeker niets om over naar huis te schrijven, maar amuseren doet 't wel. De hoofdrolspelers hebben allen wel eens een betere rol gespeeld, maar waren al met al ook zeker niet slecht bezig.

3 sterren.