Opinions

Ben niet zo dol op vampierfilms. Ken er ook maar weinig echt goede. De meeste die ik ken zijn echter teveel als deze; standaard donker en oersaai filmpje met maar weinig fut. De personages weten al na een paar minuten te vervelen, evenals het verhaal. Type film die je na een paar uur eigenlijk weer compleet vergeten bent.

1,5*

Wie had gedacht dat een documentaire over een stuntman, die - naar eigen zeggen - de meeste mensen op het witte doek heeft vermoord en bekend staat als de ultieme Jason Voorhees-vertolker, opvallend ontroerend en persoonlijk zou zijn? Pas sinds de biografie Unmasked heeft Kane Hodder het echte verhaal verteld over zijn ongeluk. Een groot deel van de documentaire gaat over dit ongeval en de gevolgen daarvan en dat is aangrijpend. Om de grote spierbundel die we in films vooral kennen als die grote, brute, stille moordenaar te zien vechten voor de tranen tijdens het vertellen van zijn verhaal is bijzonder. Naast het ongeluk vertelt Hodder openhartig over hoe hij vroeger is gepest. Geen elementen die je snel zou verwachten in een documentaire over een horroricoon, vaak zitten dit soort documentaires enkel vol met shots van filmbeurzen waarin fans in de camera roepen dat ze hem zo cool vinden.

Dat zit overigens nog steeds wel in deze film, maar gelukkig heel kort. Er komen ook andere mensen aan het woord - waaronder Robert Englund (waar heeft die man niet iets over te vertellen?) en Bruce Campbell. Het is fijn om te zien dat andere mensen, zoals jeugdvrienden van Hodder of zijn vrouw en kinderen, net zoveel aandacht krijgen als andere horroracteurs. Natuurlijk komt John Carl Buechler, de man die Hodder de rol van Jason gaf en ook introduceerde bij regisseur Adam Green voor de rol van Victor Crowley in Hatchet, aan het woord. En zelfs Ted White, een andere vertolker van Jason Voorhees, komt even langs. Maar ondanks alle namen die even voorbij komen voor een paar quotes, de voornaamste persoon die praat is Kane Hodder zelf. Dat is fijn, aangezien je bij dit soort documentaires al die lovende woorden over de hoofdpersoon snel zat kan worden. Dus de collega, vriend of fan die even iets positiefs over Hodder zegt is weliswaar onvermijdelijk, maar gelukkig beperkt.

Uiteraard is To Hell and Back vooral aan te raden aan horrorfans, er zullen waarschijnlijk weinig algemene filmliefhebbers staan te popelen om een documentaire van ruim anderhalf uur over Kane Hodder te zien. Toch is de film toegankelijker dan je zou denken en gaat vooral over hoe een man na allerlei tegenslagen toch door is gaan vechten. Van het pesten tot zijn ongeluk tot een belangrijke rol niet krijgen in Freddy vs Jason. Grootste minpunt aan de documentaire is dat de film wellicht iets té veel de tijd neemt. Saai wordt het niet, maar het had allemaal iets strakker gekund. Ook valt op dat men maar weinig beeldmateriaal had om de verhalen van Hodder te ondersteunen, dus visueel zien we naast talking heads een hoop shots van Hodder die door een woestijn loopt. Op een gegeven moment zien we in slowmotion hoe hij wat zand pakt en dit weer uit zijn hand laat vallen, onder wat dramatische muziek. Zoiets is wel een beetje dom.

3,5 sterren.

Geen fan van deze nieuwste Allen. Had het idee dat elk verhaaltje slechts uit één grap bestond en daar een heel verhaal om heen werd gebouwd. Leuk voor een korte sketch, maar in mijn ogen te karig voor een dergelijke film. De dialogen zijn voor Woody Allen standaard niet bepaald scherp of geestig en de meeste verhalen kennen ook maar een vrij tamme pay-off. Identificeren met de karakters is er niet bij, het zijn vooral wat stereotypen bij elkaar. En ieder personage krijgt zijn of haar eigen 'maniertjes' en blijft dat de hele film door doen. Allen uiteraard voorop, want die doet als acteur natuurlijk niets anders. Maar ook Eisenberg's maniertjes (zijn personage is gewoon een jonge Woody Allen) beginnen vrij snel te vervelen. Vond het verhaal rondom Benigni nog het beste uit de verf komen, vond het iedere keer jammer dat er weer naar die andere oninteressante lui werd geschakeld.

Uiteindelijk een paar mooie plaatjes van Rome en een handjevol geinige momenten en daar is het wel mee gezegd. Jammer, had wel ietjes meer verwacht van meneer Allen.

2,5 sterren.

Als je als 27-jarige zo nu en dan best kan gniffelen bij de serie Toen Was Geluk Heel Gewoon, mag je toch gerust spreken van een enorme guilty pleasure. Onmogelijk om daarmee uit de kast te komen. Zo'n oubollige en brave serie, maar soms toch zo over de top en knullig dat het leuk wordt. Het idee van een speelfilm rondom deze typetjes klonk zo heel gek nog niet. Een kaskraker zou het niet worden en een prijzenregen hoeft het ook niet te verwachten. Maar een beetje amusement moet toch kunnen?

Helaas, zelfs dat beetje vermaak dat de serie levert, hebben ze bij de film achterwege gelaten. Het begint al bij het verschijnen van de titel. Waar de serie gebruik maakt van kleurrijke animaties en olijke muziek, daar verschijnt de titel van de film onder een stukje dramatische pianomuziek. En dat is typerend voor de hele film. De makers van de film proberen letterlijk van een klucht een dramafilm met driedimensionale karakters te maken. Het resultaat is - hoe kan het ook anders - een oervervelende film, die nergens grappig is en waarvan het drama geen seconde werkt.

De recensies van de film zijn niet mals, maar ik lees voortdurend dat men zegt dat liefhebbers van de serie zich wel zullen vermaken. Klinkt mij als onzin. Want als er iets ver van de serie afstaat, dan is het deze film. Toegegeven; bepaalde karakters en one-liners worden er even snel geforceerd ingedrukt om de fans te plezieren, maar verder is de sfeer, de sets, de toon en zelfs het gedrag van karakters volkomen anders. Zo is Coby Timp volkomen miscast als de pinnige en scherpe schoonmoeder van Jaap (ze lijkt eerder seniel), een rol die zo fel werd gespeeld door wijlen Elisabeth Versluys.

Maar ook als je het niet voortdurend vergelijkt met de serie is het een bar slechte film. Vooral het script lijkt te zijn geschreven voor een kinderfilm van het niveau Ernst, Bobby en de Rest. Met zeer inconsequente karakters (Harmsen, die uit het niets meegaat naar het riool om Jaap te bevrijden of Nel, een trouwe en liefhebbende vrouw, die ineens besluit met een wildvreemde man op reis te gaan. Maar dan ineens toch weer niet). En met een hele hoop verhaallijnen die helemaal nergens naar toe gaan. Naast slecht geschreven is de film ook in zijn uitvoering erg ondermaats. Lelijk gedraaid (veel dingen out-of-focus, matige kadrering) en ook geluidstechnisch vrij beroerd (personages zijn soms niet te verstaan, dan weer erg lelijk gedubbed). Denk dat zelfs op technisch vlak de serie veel dingen beter deed dan deze film.

Had best leuk kunnen zijn, dit. Helaas was dit alles behalve.

1 stem.

De titel en grotendeels het begin van de film doen sterk vermoeden dat het belangrijkste element van deze film de beroemdheid van Joop is. Hoe een grote drummer nu bij het Leger des Heils zit. Persoonlijk vond ik dat amper uit de verf komen en ook totaal niet interessant. Je ziet af en toe wat foto's van vroeger en dan krijg je die ergerlijke en vervelende ontmoetingen met bekende mensen uit de muziekwereld. Die scènes voelen inderdaad bijna gescript aan en sterk zijn ze sowieso niet. Maar vergeet je die 'beroemdheid', dan heb je aan Joop Korzelius alsnog een prachtige man voor een portret. De sympathiek ogende en bijna altijd lachende oude man is geweldig om naar te kijken. De telefoongesprekken en het bezoek aan zijn bekakte zus uit 't Gooi zijn schitterend. En het bezoek aan het bejaardentehuis aan het einde was ook prachtig om te zien. Wat dat betreft bevat de film een paar erg sterke momenten, maar bepaalde delen voelen rommelig aan. Op deze manier had het element van de beroemdheid beter gewoon helemaal weggelaten kunnen worden.

U zei? 3 sterren.

Het is me bij bijna geen énkele scène in deze Tokyo Gore Police gelukt om niet te glimlachen. Een heerlijk over the top productie, waarin de meest absurde moordscènes, de meest creatieve wapens en de meest interessante creaties elkaar in achtbaan- tempo opvolgen. Creaturen als het 'hondje' van de baas, de krokodillenbek of praktisch alle misvormde mutanten die in de film zitten stralen één en al creativiteit uit. Verder sterke en gelukkig niet al te lange actiescènes, belachelijk leuke humor en meer bloed dan de meeste filmmakers ooit in hun hele carrière zullen gebruiken.

En ondanks al het hakken, zagen, snijden, boren, trekken en scheuren blijft Tokyo Gore Police een kleurrijke feelgood film, waar je enkel hard om kan lachen. Lachen omdat het zo bijzonder belachelijk is. Want eerlijk is eerlijk, wie lukt het nu om zijn gezicht in de plooi te houden als die baas door het bloed uit zijn benen ervandoor vliegt ). Het zorgt er allemaal ook voor dat de film geen seconde verveelt, ondanks de toch aardig lange speelduur. Vooral voor zo'n ongein- filmpje is het ietwat aan de lange kant, maar Nishimura zorgt ervoor dat de kijker zich niet hoeft te vervelen. Alleen die bijzonder geestige reclamespotjes tussendoor al.

Voorlopig 4 hele dikke sterren. Deze komt snel in de collectie.

Gemengde gevoelens bij deze film. De stijl was even wennen en tegen het einde kon de film niet voorkomen dat mijn aandacht geregeld aan het wegzakken was. Heb aardig wat prachtige plaatjes en sterke scènes gezien (die scène in de wasserette bijvoorbeeld, erg mooi), maar veel dingen deden me ook opvallend weinig en raakten me weer totaal niet. Misschien dat de film nog moet groeien en een eventuele herziening beter zal uitvallen. Maar voorlopig vond ik Tokyo.Sora aardig, maar niet echt meer dan dat.

3 sterren.

Zeker geen briljante Stephen King verfilming, maar toch heeft het wel iets vermakelijks. Geinig sfeertje, de twee hoofdrolspelers doen het prima en de film weet op zich best goed te boeien. Verder is het allemaal maar wat matigjes en ook het acteerwerk is niet al te best. Maar ja, wat wil je ook met iemand als Traci Lords in dienst.

3 sterren.

Een familiefilm pur sang: speels, spectaculair en kleurrijk. Perfect materiaal voor een regisseur als Bird.

De film neemt lang de tijd om iedereen te introduceren, van jonge Clooney tot hoofdpersonage Casey en ondanks dat deze introducties prima vermaken, je wacht op het moment dat Bird de film in de volgende versnelling zet. En dat gebeurt wanneer Casey op zoek moet naar antwoorden en uiteindelijk bij Clooney terechtkomt. Dan blijkt dat Bird niet alleen oog heeft voor spektakel en visuele effecten, maar ook voor personages en dialogen. Clooney is even geen Nespresso-charmeur, maar speelt een grumpy old man die Casey meteen uit zijn huis dondert. En ook het personage van Robertson krijgt genoeg humor mee en neemt op komische wijze wraak. Het gekibbel en geruzie tussen die twee is vermakelijk. Bird heeft een cynische en vaak gortdroge toon.

Zo zijn eveneens de slechteriken in zwarte pakken erg leuk. Een soort Agent Smith, maar dan met enorme Prodent-grijns. Als deze mannen het huis van Walker aanvallen toont Bird ons een sterke mix van spanning, actie en raak getimede humor. Qua avontuur en special effects zit het sowieso allemaal wel snor, maar het is die humor die de film veel goed doet. Zeker tegen het einde dreigt alles namelijk wel erg zoetsappig te worden (zoals bij zoveel familiefilms) en zeker met de moralistische boodschap balanceert Bird op het randje. Maar gelukkig valt hij er nooit overheen.

3,5 sterren.

Project T - schokkendnieuws.nl

Een warme, ontroerende, van tijd tot tijd erg geestige, mooi geanimeerde en vooral uiterst sfeervolle animatiefilm. Tororo en de andere beesten zorgen voor een aantal bijzondere momenten (vooral de scène bij de bushalte is geweldig) en de uitstekende muziek maakt het plaatje compleet. De film stikt boven alles van de creativiteit, zelden zo'n kleurrijke film vol fantasie gezien. Absoluut de moeite waard, dit.

4 sterren.

Inderdaad een aardige voorloper van Kalifornia, hoewel die wel een stuk beter te pruimen was. Lewis speelt dezelfde rol die ze altijd vertolkt, maar gaat op bepaalde momenten té ver waardoor ze nogal irritant begint worden. Ook Pitt is zeker niet op zijn best. Verder een hoop drama en een deprimerende sfeer, die af en toe wel werkt, maar af en toe ook de plank volledig misslaat. Het kleine rolletje van Tom Everett vond ik denk ik nog het leukste.

Mooi portret en intiem document over een fantastische cabaretier. De gebruikelijke cabaretiers van nu en beelden uit zijn theatershows komen plichtmatig voorbij, maar het zijn vooral de verhalen van de bandleden over de échte Toon Hermans die interessant zijn. De persoonlijke verhalen waarin deze ogenschijnlijk vrolijke clown ook gewoon boos, perfectionistisch, brutaal en droevig blijkt. Fijn dat dit portret niet enkel gevuld is met "Toon was geweldig" quotes. Je krijgt echt een mens te zien. Mede door deze interessante persoon valt op hoe kort de film eigenlijk is. Het lijkt erop dat men in dit portret maar enkele facetten heeft kunnen aanstippen, maar dat er veel meer te vertellen was. De film had van mij in ieder geval nog wel een stuk langer gemogen.

3,5 sterren.

"Does Jeff know?"

Eind jaren '50 hadden we Billy Wilder's briljante Some Like It Hot en begin jaren '90 was het Robin Williams die in vrouwenkleding verscheen in Mrs. Doubtfire. Maar vlak de jaren '80 niet uit met Dustin Hoffman in een heel scala aan jurken in Tootsie. Voor ik de film zag had ik sterk mijn bedenkingen hoe een dergelijke komedie maar liefst twee uur leuk zou kunnen blijven. Maar het lukt. En dat komt vooral door het uitstekende en erg geestige script, met goede timing en veel sterke dialogen. Daarnaast is het mooi om te zien hoe niet alleen Dustin Hoffman alle kans krijgt om te schitteren, maar ook de bijrollen worden geweldig vertolkt. Charles Durning, George Gaynes, Bill Murray. En ook Sydney Pollack zelf blijkt een hele leuke sparringpartner voor Hoffman.

4 sterren.

Tja, je moet wel heel erg dol zijn op straaljagers wil je halverwege deze film nog steeds enthousiast worden van de zoveelste vliegscène. Want de ene vliegsequence is nog niet ten einde of de volgende staat alweer in de startblokken. En na een tijdje heb je het wel gezien met al die schreeuwende macho's achter hun knuppel, terwijl bombastische muziek uit de boxen klinkt. Helaas is Top Gun eigenlijk niet veel meer dan dat.

Terwijl mooie jongens Val Kilmer en Tom Cruise elkaar vol arrogantie aankijken en af en toe wat one-liners naar elkaar spuwen, draait Tony Scott gezellig het zoveelste SkyRadio popliedje. Gooi er nog een totaal zinloze romance in en je bent klaar. Het is allemaal eventjes leuk, maar gaat gewoon veel te snel vervelen. Sowieso zitten er vrij weinig verrassingen in het verhaal, is er iemand die dit slot niet zag aankomen? Desondanks ziet de film er verzorgd uit en bepaalde scènes, zeker in het begin, zijn nog best vermakelijk. Maar al redelijk snel slaat de verveling genadeloos toe. Het beste van de film komt overigens van Tom Skerrit en Michael Ironside, maar goed, echt veel krijgen beide heren ook niet te doen.

Kleine 2,5 sterren.

Ondanks dat de film in 1990 uitkwam, dit voelt in alles nog als een echte jaren 80 film. En een perfecte double bill met RoboCop, die Verhoeven ervoor maakte. Het uitgangspunt van Total Recall had prima een doorsnee en degelijke actiefilm kunnen worden, maar in handen van Verhoeven en met een rol van Schwarzenegger is het een heerlijk circus geworden. Uiteraard slaat het nergens op om Schwarzenegger te casten in deze rol; zijn personage was ook eigenlijk gewoon een saaie kantoorlul. Maar het werd de spierbundel, die niet kan acteren, maar wel enorm geestig is in zijn over de top optreden en rare uitspraken van stoere one-liners. Alleen hem de longen uit zijn lijf zien schreeuwen is al enorm vermakelijk.

Net als RoboCop zorgt Verhoeven hier voor een enorm portie geweld; er vloeit nogal wat bloed in Total Recall. Daarnaast werd Rob Bottin - van onder meer The Thing - aangehaald voor de special effects en dus komen er enorm creatieve vondsten en gekke creatures voorbij. Soms is het nog steeds enorm effectief, maar ook de knulligheid heeft iets charmants. De sets en vooral de futuristische auto’s lijken soms wel van karton. Het is niet erg en het maakt het misschien zelfs wel nóg leuker. Verwacht geen stijlvolle en strakke science fiction als Blade Runner van Ridley Scott. Maar anderzijds; Total Recall is wel echt honderd keer zo vermakelijk als die Philip K. Dick verfilming.

Vooral het script is intrigerend en oprecht verrassend tot het eind. De hele film blijf je gissen en de film heeft genoeg leuke verrassingen en twists in petto. Niet dat het nu een ijzersterk script is, het bevat zeker de nodige dommigheden (schijnbaar kun je met één pistoolschot het glas van de koepel van Mars kapot schieten en iedereen naar de verdoemenis helpen, maar ook dat is uiteindelijk niet erg, want effectieve scènes zijn er in overvloed. Die confrontatie tussen Arnold en iemand die zegt van Total Recall te zijn is voortreffelijk. En dat terwijl de derde akte verder wat zwakker is. Maar goed, dat komt ook omdat die eerste twee aktes van Total Recall echt vermaak zijn met een hoofdletter V. Ik heb genoten.

4 sterren.

Alleen wel een verrekt saaie poster.

Mjah, behoorlijk vermoeiende film. Kan in ieder geval erg moeilijk onder de indruk raken van die veel te lange actiesequenties, gevuld met shots van maximaal 1 seconde en voor de gezelligheid een hoop flitsen en explosies erdoorheen gesneden. Makers lijken in de veronderstelling te zijn dat als je zoveel mogelijk naar het hoofd van je publiek smijt, de kijker zich ongetwijfeld wel een keer vermaakt. Maar probeer je door al die lelijke chaos maar eens te vermaken. Zoals gezegd gaan de actie- en gevechtsscènes echt veel te lang door (die race in de auto met Biel, ik was er na 1 minuut al helemaal klaar mee) en tijd om personages uit te werken is er daarom niet. Maar het zijn dan ook je typische actiefilm- personages; ze zijn er omdat ze moeten doen wat ze moeten doen.

Een aantrekkelijke hoofdrolspeler met daarnaast twee erg fijne dames is nooit een verkeerde zet voor een film als dit. Maar resultaat is dat de karakters wel zo leeg zijn als wat. Had aan het einde van de film nog steeds geen idee wat ik nu van ze moest vinden. Een pak leuker bij dit soort films zijn vaak de bijrollen, hier Bryan Cranston, John Cho en Bill Nighy. Hoewel alledrie in principe weinig te doen krijgen, zeker als je beschouwt wat ze in huis hebben. Maar het is een lichtpuntje en prettig om te zien dat de film bij deze personages telkens even weer een paar versnellingen omlaag ging. Vond het wel eens prettig om langer dan 2 seconden naar hetzelfde shot te kijken.

2 sterren.

Niet spannend, niet grappig, niet echt boeiend. Geen idee wat The Tourist precies wil zijn, maar zag er niet veel meer in dan een langgerekte commercial voor een veel te dure parfum. De personages weten niet echt te boeien en worden ook stuk voor stuk behoorlijk emotieloos gespeeld, alsof geen van de acteurs er echt zin in had. Sowieso snap ik de casting niet echt, behalve dat de namen van Depp en Jolie mooi op de poster staan. Snap ook best dat Bettany spijt heeft deze rol te hebben aangenomen in plaats van de hoofdrol in The King's Speech. Alles komt behoorlijk ongeïnspireerd over en het blijft de hele film maar wat voortkabbelen. Echt bijster slecht is het allemaal ook weer niet, maar je verwacht toch wel wat anders van een Donnersmarck na het schitterende Das Leben Der Anderen.

2 sterren.

Bijzonder geestige en compleet idiote onzinfilm, zo slecht dat het weer leuk is. Een paar geinige creaties, over the top acteerwerk, flauwe personages en allerlei soorten ranzigheid vliegen je om de oren. Na verloop van tijd had ik het wel even gezien en was de grap er een beetje af, maar desondanks was dit erg amusante rotzooi.

3 sterren.

Puur jeugdsentiment, waarschijnlijk één van mijn eerste bioscoopervaringen en een film die mij als groot fan van speelgoedpoppetjes altijd erg tot de verbeelding sprak. Maar wat opvalt is dat een film met computereffecten van bijna 25 jaar oud nog zo overeind staat. Uiteraard zijn bepaalde elementen verouderd, maar deze zijn wat mij betreft enkel echt zichtbaar bij de sequenties rondom Scud, de hond van Sid. De hoofdpersonages zijn stuk voor stuk enorm sterk en levendig, met een prima en passende voice-cast, die gelukkig vooral bestaat uit een paar hele sterke komieken. Toy Story is een warm en charmant product, enerzijds met een simpel maar doeltreffend verhaal en anderzijds een enorm hoge grapdichtheid met veel ruimte voor spektakel en avontuur. En dat dit anno 2018 nog werkt als een trein is een hele prestatie!

4,5 sterren.

Toy Story is fantastisch, maar ik heb altijd het vervolg nóg leuker gevonden. Toy Story 2 heeft alle positieve elementen van de eerste film (en dat zijn er veel), maar is daarnaast nog iets scherper, vlotter, grappiger en spectaculairder. Er is geen sprake van een herhalingsoefening, de film borduurt slim verder op de personages en hun banden en introduceert een paar intrigerende nieuwe elementen, waaronder schurk Wayne Knight. Alles loopt en praktisch alles werkt. Toy Story 2 is zo’n ultieme film die ik elk moment van de dag kan opzetten en ‘m zonder enig probleem uitkijk. Pixar heeft veel moois gemaakt sinds Toy Story 2, maar niets meer van dit niveau. En dan na te gaan dat dit bijna een straight-to-video vervolg zou worden.

4,5 sterren.

Velen hier weten hoe zeldzaam het is dat een vervolgfilm het origineel weet te evenaren of zelfs overtreffen. Zeker als de eerste film al van bijzonder hoog niveau is. En het komt al helemaal zelden voor dat een derde deel uit een filmreeks het niveau hoog weet te houden. Denk alleen al aan de zomer van 2007, waarin de ene naar de andere trilogie-afsluiter van vrij erbarmelijk niveau op het scherm werd geprojecteerd. Maar we hebben het hier over Pixar. En we hebben het hier over Toy Story. De grote doorbraak van Pixar uit 1995 was fenomenaal. Toy Story 2 uit '99 was geniale cinema. En hier is Toy Story 3.

Er wordt al snel duidelijk dat Toy Story 3 niet zomaar een vervolg is voor simpel geld in het laatje. Met bijzonder veel zorgvuldigheid en liefde lijkt dit zoveelste pareltje van Pixar tot stand te zijn gekomen. Onbekende voice-acteurs die stuk voor stuk terugkeren (zelfs Andy en Sid hebben dezelfde acteur) en een sterke en respectvolle manier om Jim Varney's Slinky Dog van een nieuwe stem te voorzien. Er lijkt alles op alles te zijn gezet om trouw te blijven aan de eerste twee films en het harde werk en passie voor het project is o zo duidelijk zichtbaar. Nee, dit is niet makkelijk scoren met een succesvolle formule. Dit is een zeer waardige afsluiter van een briljante trilogie.

Dat Toy Story 3 technisch op en top is, valt eigenlijk niet meer te benoemen. Keer op keer blijft Pixar me verbazen met onvoorstelbaar mooie plaatjes en prachtige animaties. Vooral die kleine details doen het hem. Maar ondanks al deze pracht en praal, scoort Toy Story 3 toch vooral op verhaal, script en karakters. Naast de oude vertrouwde set heerlijke personages worden een hoop geweldige nieuwe figuren geïntroduceerd, stuk voor stuk kleurrijke karakters. Verder een verhaal met werkelijk alle ingrediënten die je nodig hebt; spanning, hilarische humor, sensatie en alles stijlvol en doeltreffend gebracht. Luchtig, maar toch met de nodige emotie. Kleurrijk, maar toch af en toe flink duister. Nee, zelden zie je een film die de spijker zo vaak zo recht op zijn kop slaat als Toy Story 3.

En tja, als zelfs volwassen mensen even weer kind kunnen worden en de ogen stiekem toch vochtig voelen worden in die (gelukkig donkere) bioscoopzaal, bij een verhaal over een paar stukken speelgoed, dan heb je iets bijzonders in handen. Ik kan dan ook niet anders dan concluderen dat Toy Story 3 het zoveelste grote meesterwerk is van Pixar Studios. De eerste twee Toy Story films behoren tot hun beste werk en de absolute top op het gebied van animatie. En daar mag deze derde film zich zonder enige twijfel bij aansluiten. Should we be hysterical? Absoluut.

Hele flinke 4,5 sterren.

Er zijn meerdere redenen waarom ik huiverig was voor deze film. Ten eerste heeft Pixar niet bepaald een geweldige track record wat betreft vervolgfilms. Van Finding Dory tot Monsters University tot het langverwachte Incredibles 2; allemaal kwalitatief toch enigszins teleurstellend. Bij de Toy Story reeks lag het niveau altijd een stuk hoger, deel 2 en 3 zijn immers zelfs beter dan de eerste film. Maar deel 3 leek een perfecte afsluiter van een ijzersterke trilogie, dus waarom nóg een deel maken? Het antwoord op die vraag is uiteraard geld (ik bedoel, zie hoeveel Toy Story 3 heeft opgebracht), maar was er daadwerkelijk genoeg reden om nog een deel te maken? Het antwoord op die vraag blijkt zowel ja als nee.

Om maar positief te beginnen; Toy Story 4 is een beter vervolg dan al die andere Pixar-sequels. Althans, behalve Toy Story 2 en 3, dan. Het hoeft eigenlijk al niet meer benoemd te worden, maar qua techniek is men weer flinke stappen vooruit. Vooral in de openingsscène komen een paar technische hoogstandjes voorbij. Daarnaast vuurt Toy Story 4 een flinke reeks grappen op de kijker af. Grappen die weliswaar niet altijd even goed werken, maar er zitten her en der wel een paar héle leuke, met die derde G.I. Joe pop, die maar geen high five krijgt voorop. Maar ook de ’hoe zijn jullie aan die sleutel gekomen’ of Duke Caboom die z’n hoofd stoot tijdens zijn heldhaftige stunt. Het zijn vooral zulke kleine momenten, want in de grote lijnen is Toy Story 4 niet per sé erg geestig. Het konijn en de eend - personages van Key en Peele - hebben hun momenten, maar zijn véél te veel aanwezig. Net als die vork. Die zou een leuke nieuwe toevoeging moeten zijn, maar vond ‘m vooral vervelend en zelden grappig.

Dat laatste komt vooral omdat men wil focussen op nieuw speelgoed, het verhaal van het oude speelgoed is wel verteld. Dus een Ham, Mr. Potato Head of Slinky Dog komen maar amper aan bod. En zelfs Buzz heeft eigenlijk maar een klein nietszeggend bijrolletje. De focus ligt vooral bij Woody, die vork en Bo Peep. Was zij in de eerste film nog een saai figuur van het kaliber ‘damsell in distress’, Disney schijnt te eisen dat in alle films de vrouwelijke personages zo onafhankelijk en stoer mogelijk zijn. Goede leiders, alwetend en praktisch flawless. Dat maakt ze er alleen niet veel interessanter op. Ook een Woody is geen uiterst boeiend personage, maar kampt tenminste nog met een aardig dilemma. Eigenlijk is de bad guy hier het meest interessante figuur. En heeft - met die buikspreekpoppen - ook geinige handlangers. Maar de manier waarop zij in het verhaal wordt geschreven is wel weer erg lui. De film is weliswaar leuker dan ik had verwacht, maar alsnog had ik prima kunnen leven met slechts drie Toy Story films.

3,5 sterren.

John Landis is prima in het maken van niet-subtiele puberale ongein. Het is alleen jammer dat hij de boel altijd enorm moet rekken. Zo ook in Trading Places, een sympathieke komedie met een hoop over de top typetjes en karikaturen, de film oogt vaak meer als een live action tekenfilm. Dat levert geestige sequenties op, maar is met bijna 120 minuten ook vrij vermoeiend, als de film de hele tijd maar van scène naar scène blijft hoppen als een reeks sketches. Zo neemt Landis héél veel tijd voor één grapje met een gorilla, die niet eens geestig is. Dat daar zoveel onnodige tijd in moest zitten. Sowieso zijn de grappen met lange opzet uiteindelijk een stuk minder geestig dan de vaak wat kleinere momenten, zoals Dan Aykroyd als kerstman of alle scènes met Denholm Elliott. En godzijdank stamt deze film uit de tijd waarin Eddie Murphy nog niet meerdere typetjes moest spelen.

3 sterren.

Leuke film, vooral leuk om te zien dat er veel humor in de film zat. De scènes als het zwemmen in de gore WC pot en die ruzie die Carlyle in de kroeg begint met zijn bierglas waren bijzonder geestig. Daarnaast was de film op bepaalde momenten behoorlijk indrukwekkend. Met name de dode baby en de nachtmerrie waarin hij over het plafond kruipt blijft waarschijnlijk nog lang in m'n hoofd rondspoken. Verder heerlijke trucjes met de camera en een uitstekende sfeer.

4 sterren.

In Transe doet regisseur Villaverde alles om de ellende die Sónia over zich heen krijgt ook voelbaar te maken voor de kijker. En eerlijk is eerlijk, Transe is dan ook verre van een aangename zit. Dat deprimerende en sombere gevoel weet de regisseur erg goed over te brengen, maar je moet er wel tegen kunnen. Onscherpe beelden, antagonisten die opduiken en ook net zo snel weer van het toneel verdwijnen, lange tijd zwart beeld met enkel wat vreemd geluid; de bedoeling van Villaverde is duidelijk. Maar toch begon ik me op den duur wel te storen aan het gebrek aan structuur, het hak op de tak verhaal en bepaalde ellenlange scènes waar geen eind aan komt. Het naargeestige sfeertje dat wordt neergezet is sterk en doeltreffend, maar had het idee dat Villaverde overal net teveel doorsloeg en te lang doorging, waardoor ik steevast weer uit de film werd geknikkerd.

De redelijke openingsscène doet je nog geloven dat Transformers niet zo heel slecht is. Maar na deze sequentie gaat het mis en krijgen we ruim twee uur aan geschreeuw, chaos, explosies en alles behalve grappige comic relief om de oren geslingerd. Shia LaBeouf doet niets anders dan "O my God" en "no no no" schreeuwen, terwijl alle personages om hen heen zogenaamd grappig moeten zijn. Zijn ouders doen een barslechte imitatie van Eugene Levy uit American Pie, Anthony Anderson is huiveringwekkend irritant met zijn hysterische gegil en er wordt een hele scène neergezet om John Turturro in zijn ondergoed te krijgen. Fijn.

Uiteraard mag je verwachten dat personages en dialogen niet het sterkste punt van een Michael Bay- productie zijn, de man moet het toch vooral hebben van helikopters bij ondergaande zon, explosies, lens flares en bombastische muziek. En dat krijg je dan ook meer dan genoeg in Transformers. De actie is echter zo chaotisch en lelijk gefilmd dat je als kijker echt geen flauw benul hebt wat er allemaal gebeurd. Als je de robots dan ook nog eens moeilijk uit elkaar kan houden, is het vooral een lange tijd doelloos naar het scherm staren tot het allemaal voorbij is.

1,5 sterren.

Misschien dat er bij de grootste optimist op Aarde nog een snufje hoop verstopt zat dat meneer Michael Bay na een belabberde eerste trilogie de franchise een betere kant op zou sturen. Zijn uitspraak dat critici hem totaal niet boeien, omdat het publiek toch wel naar de bioscoop komt, gaf echter weinig reden tot optimisme.

De cast is het grootste verschil ten opzichte van de vorige Transformers. Shia LaBeouf is vervangen door de evenmin moeilijk serieus te nemen Mark Wahlberg, die een uitvinder is. Hoe weten we dat? Omdat hij een bril draagt en blijft herhalen dat hij een uitvinder is. Maar ondanks de veranderingen in de cast, blijven de personages nagenoeg hetzelfde. Nicola Pelz volgt Megan Fox en Rosie Huntington-Whiteley op als de dame met de looks maar bar weinig acteervaardigheden. T.J. Miller is de comic relief, waarvan je na een paar minuten al hoopt dat hij onder een Autobot terechtkomt. Shane Dyson is het stoere, knappe vriendje. Stanley Tucci speelt de rol die John Torturro in de vorige films voor zijn rekening nam, maar houdt godzijdank wel zijn broek aan. Ondanks dat blijft het beschamend.

De nieuwe gezichten ten spijt heeft Michael Bay met deze Transformers simpelweg voor de vierde keer dezelfde film gemaakt. Bay ontketent weer een wervelstorm aan explosies, lens flare, product placement, helikopters, zonsondergangen en wapperende Amerikaanse vlaggen. Je hebt op den duur geen flauw benul meer waar je naar kijkt. Een hele hoop poeha en geknal om helemaal niets. En als dieptepunt natuurlijk weer een hoop clichématig en belabberd geschreven drama en komedie rond oervervelende bordkartonnen personages. Tussen de allesverwoestende knokpartijen van de Autobots door reserveert Bay graag tijd om uit te leggen waarom de minderjarige dochter van Wahlberg toch seks mag hebben met haar vriendje. In gedachten zie je Bay achter de camera gniffelen als een puber.

Net als bij de eerdere films, gaat Bay niet alleen de mist in bij de menselijke personages. Als je dacht dat we waren verlost van de irritantste Autobots (Mudflap and Skids, iemand?), krijgen we John Goodman op ons dak als een Autobot die simpelweg zijn mechanische muil niet wil houden. Je zou gedurende de hele derde akte het liefst “Shut the fuck up, Donny!” naar het scherm willen schreeuwen.

Toegegeven, het is prettig dat het Amerikaanse leger ditmaal minder aandacht krijgt en ook het ontbreken van de ouders van Sam Witwicky doet dit vierde deel geen kwaad. De Dinobots, waarschijnlijk het enige waar de fans nog enigszins naar uitkeken, zijn echter uiterst teleurstellend. Hoe vaak de robo-Tyrannosaurus ook opdook in de trailers en teasers, het beest mag enkel aan het einde even komen opdraven als vervoersmiddel van Optimus Prime. En verdween daarna bijna nog sneller van het toneel dan Michael Bay die een presentatie moet houden bij Samsung.

1,5 sterren (recensie)

Stiekem een klein haartje beter dan de eerder twee films, al is het alleen al omdat we ditmaal een stuk minder de ouders van LaBeouf krijgen. En ook die irritante tweeling is verdwenen. Daarvoor in de plaats zijn onder andere Alan Tudyk en John Malkovich als nieuwe comic relief erbij gekomen. Compleet misplaatst, maar zelfs op hun sloffen weten deze twee meer glimlachen te generen dan 1000 scènes met die ouders. Ook John Turturro houdt godzijdank dit deel zijn broek aan. Wel word je telkens als hij het scherm deelt met Frances McDormand herinnert aan de Coen broers, filmmakers die wel weten hoe je een verhaal werkt. Want daar weet Bay duidelijk nog steeds helemaal niets van.

Dark of the Moon bewijst dat Bay, de studio en alle makers niet leren van hun fouten. Dit derde deel is in feite niets meer dan een (ellenlange) herhalingsoefening, met af en toe een iets betere actiescène, maar vooral toch weer een hoop chaos en poeha om niets. Ergens proberen ze een plot in te brengen, maar dat resulteert vooral in veel oninteressant geneuzel. Meest bespottelijke keuze is nog wel dat men een menselijke bad guy introduceert met die Grey's Anatomy- gast. Waar hadden we dat voor nodig? Verder bewijst die Britse etalagepop dat Bay vrouwen enkel cast voor één doeleinde. Ze mag vooral met haar open mond wat voor zich uit staren en voortdurend schreeuwend de kijker laten weten hoe het personage van LaBeouf heet. Terwijl hij haar naam terug krijst. Het lijkt Titanic wel. Uiteindelijk toch een knappe prestatie dat je Megan Fox gaat missen.

2 sterren.

Een praatje zonder autocue gaat Michael Bay nog beter af dan een fatsoenlijk verhaal vertellen. Hoewel niemand waarschijnlijk iets diepgaands verwacht bij een vervolg op Transformers, het is toch knap dat Bay telkens weer onder zijn eigen lat weet te zitten. De vermoeiende Bay- ingrediënten zijn allemaal weer terug, maar met nog meer gezelschap. Zo was er veel aandacht voor de ouders van LaBeouf, het vriendinnetje van LaBeouf, de klasgenoot van LaBeouf en voor LaBeouf. En mijn God, wat zijn al die personages oervervelend. Er wordt weer hard geprobeerd om grappig te doen, bijna elke scène bevat naast een lensflare en explosie een zogenaamde komische one-liner. Ach, er heeft ongetwijfeld ergens ter wereld een peuter om gegniffeld.

Dit zit 'm ditmaal niet alleen in de menselijke personages, men vond het ook nodig om de knokkende schroothopen wat komische karaktertrekjes mee te geven. George Lucas zal blij zijn dat er tenminste nog iemand zich heeft laten inspireren door Jar Jar Binks. Een bad guy met de stem van Hugo Weaving of Tony Todd snap ik wel, maar robots met de stem van Spongebob? Verder is het wederom weer een lange vermoeiende rit met actiesequenties waarbij je grotendeels geen idee hebt wat er aan de hand is. Een hoop kabaal en explosies, maar je voelt nooit dat personages daadwerkelijk in gevaar zijn. Toppunt van bespottelijkheid is dat de gehele film gerekt voelt met de meest ellenlange en onnodige scènes (dat eeuwige 'I love you', de moeder en haar wiet, het loslaten van je kind, neukende honden en John Turturro in een string) en dan is het uiteindelijke eindgevecht in 1 minuut voorbij.

1,5 sterren.

Leuk geprobeerd, maar het kon me over het algemeen maar heel weinig boeien. Een paar mooie zwart-wit scènes in het begin maakten het nog aardig veelbelovend, maar na een paar minuten had ik het wel gezien. Het zijn vooral een hoop losstaande shots, gemengd met wat archiefbeelden en hier en daar een dialoogje. Het duurt allemaal veel te lang en er gebeurt te weinig. Had imo veel meer ingezeten.