Opinions

Wat een rommelige puinhoop was dit. Het begin is ronduit saai en sowieso is het niet erg leuk om een hele lange tijd puur naar Affleck te kijken. Theron voegt overigens ook maar weinig toe. Sinise is normaal gesproken wel een rots in de branding, maar hier bakte hij er weinig van. Gelukkig krijgt de film tegen het einde wat meer peper in de reet en wordt het ietsjes beter, maar een echt leuke of spannende film wordt Reindeer Games nergens.

2 sterren.

Eén blik op Remember Me en je denkt precies te weten wat je krijgt; een standaard Amerikaanse romkom die op geen mogelijkheid, hoe hard ze ook proberen, boven het gemiddelde weet uit te stijgen. Maar dat laatste blijkt niet echt te kloppen. De film opent bijvoorbeeld meteen met klanken van die geweldig verzorgde score door Marcelo Zarvos, waarmee meteen een sterke sfeer wordt neergezet. Vervolgens ontmoeten we een sterke cast, met Chris Cooper in wederom een fantastische bijrol. En ook een Brosnan en comic relief Ellington waren prima. Toch ligt de film grotendeels te rusten op de schouders van de jongen uit Twilight en het meisje uit The Hills Have Eyes. En moet zeggen dat de chemie tussen beide verrassend goed overkwam.

Verder bevat de film een sterke zomerse feel en blijven veel dingen voor Amerikaanse standaard nog best subtiel. En uiteraard het plotselinge einde geeft de film een hele bijzondere nasmaak. Vooral tof hoe ze hier de hele film al een beetje mee spelen, er worden steeds kleine dingen getoond die laten zien dat de film zich in 2001 afspeelt. Desondanks is het shot dat we ineens zien dat het 11 september is sterk gedaan. We zien daarna weinig, maar weten genoeg. Ook sterk dat we vervolgens niets van de ramp zien, maar enkel de reacties van de rest van de karakters. Een mooi einde van een verder uitstekende film. Remember Me is weliswaar geenszins perfect of iets dergelijks, maar goed gemaakt, sfeervol en intrigerend is het wel.

Ruime 3,5 sterren.

Ben eigenlijk best wel verbaasd door al die redelijk negatieve reacties hier. Vond dit persoonlijk één van de leukste en meest hilarische Nederlandse speelfilms die ik tot nu toe heb gezien. Geweldig idee, maar wat mij betreft ook geweldig uitgewerkt.

Te beginnen bij de schitterende personages en vertolkingen. Marc van Uchelen speelde een briljante hoofdrol (hij deed me af en toe wat denken aan een mix tussen Marcel Hensema en Steve Carrel). Verder zat de film vol briljante bijrollen van Duitse voetballiefhebber Peer Mascini, kakker Victor Löw en natuurlijk Huup Stapel en Ariane Schluter als het hilarische ruziënde stelletje.

De humor in de film was ook uitstekend, met goede dialogen en heerlijk dik aangezette personages. Verder zat de film vol leuke camera- trucjes en (onschuldige) visuele effecten, had een uitstekend sfeertje en tevens prima muziek van Sumedi. En ik heb me een keertje niet gestoord aan Hüpscher.

Behoorlijk ondergewaardeerde film, als je het mij vraagt. Ik vond het in ieder geval één van de leukste Nederlandse die ik ken. Vond 'm zelfs leuker dan de film die Terstall hierna maakte. Maar die mening deel ik volgens mij maar met weinig mensen hier.

Voorlopig 4 dikke sterren voor Rent-a-Friend!

Leeg, vergeetbaar en erg mager actiefilmpje. The Replacement Killers toont eigenlijk niets dat we nog niet eerder hebben gezien; we zien wat eendimensionale karakters, uiteraard met zonnebril en leren jas, hun pistool leegschieten onder een mopje bombastische muziek. Verder valt er eigenlijk bar weinig te beleven, het simpele verhaaltje is niet meer dan een kapstok voor een hoop van dat soort actiescènes. Scènes die na een paar minuten al stierlijk gaan vervelen.

1,5 sterren.

Had geen idee wat ik hiervan kon verwachten, maar werd desondanks meteen in de film gezogen. Visueel ziet de film er werkelijk geweldig uit, het camerawerk is super en bepaalde shots zijn echt briljant. Verder valt het voortreffelijke acteerwerk meteen op, de vier hoofdrolspelers zijn geweldig gecast en leveren stuk voor stuk sterk werk af.

In het midden van de film voelde ik het een beetje inzakken, maar op een enkel momentje na ging het niet vervelen. Het einde daarentegen zorgde voor een flinke mokerslag en was werkelijk briljant. Zelden met zo'n rotgevoel achtergebleven bij het kijken van een film. Tel daarbij op de geweldige muziek van Mansell en je komt tot de conclusie dat Requiem for a Dream een film is om in te lijsten.

Voorlopig 4 sterren, maar verhoging in de toekomst is zeker niet uitgesloten.

Met Terminator: Salvation nog vers in het geheugen is het goed om weer eens een film te zien waarin Bale wél goed op zijn plek is. In Rescue Dawn is de acteur weer op zijn allerbest en haalt duidelijk het onderste uit de kan. Maar hij staat niet alleen; Steve Zahn en Jeremy Davies leveren als Duane en Gene ook verrassend sterk werk af. Onvoorstelbaar wat de acteurs laten zien, ook lichamelijk. Verder zorgen de acteurs er samen met Herzog voor dat je als kijker meeleeft met de karakters en hun pijn bijna voelt. Herzog gebruikt een minimum aan middelen, terwijl de make-up effecten, de fysieke staat van de hoofdrolspelers en hun geweldige spel de rest doen.

Eigenlijk kent Rescue Dawn maar twee grote minpunten; het begin en het einde. De film opent met wat dom geneuzel en niet serieus te nemen karikaturen. Vooral die zogenaamd komische Spook is irritant. En ook in de laatste scènes gaat Herzog veel te veel over-the-top en wordt het vervelend sentimenteel. Maar gelukkig gaat het hier slechts om de eerste paar minuten en het laatste minuutje; alles wat daar tussenin zit is zonder meer fantastische cinema.

4 sterren.

Tarantino op zijn allerbest, geen twijfel mogelijk. Sterke dialogen, uitstekende actie, een erg leuk idee en uitstekend acteerwerk. Vooral Madsen en Buscemi zijn erg goed op dreef. Bijzonder genietbare film, dit.

4,5 sterren.

Het is inderdaad duidelijk geen Romero. Het zag er mij allemaal te gelikt uit, veel te glad en te gemaakt. Ken het computerspel verder niet, maar had toch iets meer verwacht dan dit. Desonanks zaten er een paar aardige momenten in. Aantal leuke momenten en de zombies zorgden af en toe ook wel voor wat vermaak.

3 kleine sterretjes.

De eerste Resident Evil film was redelijk amusant, hoewel ik er niet echt weg van was. Dit vervolg was eigenlijk niets beter. Er zitten een aantal vermakelijke actiescènes in de film, maar verder heeft Apocalypse weinig te bieden en is het allemaal nogal standaard. Zo'n film die je naar een tijdje weer volkomen vergeten bent. Die uit de kluiten gewassen Chatterer Cenobite was wel geinig, overigens.

2,5 sterren.

Toch een flinke meevaller, dit. Resurrection kijkt lekker weg, dwaalt nergens af en blijft boeiend van begin tot eind. Echt origineel of bijzonder is de film absoluut niet, maar prima gemaakt is het allemaal wel. Prima en goed uitgewerkte thriller, die uitstekend weet te vermaken.

Vooruit, voordeel van de twijfel. Hele kleine 3,5 sterren.

Dit ... was bijzonder slecht. Ik begrijp dat het weinig zin heeft veel kwaliteit te verwachten van de zoveelste vervolgfilm uit een serie over levende poppen, maar na toch vier á vijf amusante delen uit de reeks gaat het nu wel erg hard naar beneden met de Puppet Master. Zelfs het kleine beetje niveau dat het vorige deel, Curse of the Puppet Master, nog had, is hier volkomen verdwenen. Het enige amusante is de terugkeer van Rolfe, die even is gevraagd om een flashback te krijgen, zodat een heel nieuw verhaallijn kon worden neergezet. Een verhaallijn met nieuwe poppen. En nieuw belabberd acteerwerk.

Want dat is toch het eerste dat opvalt, het onvoorstelbare spel. De acteurs acteren stuk voor stuk nog houterig dan de poppen en vooral hoofdrolspeler Greg Sestero als de jonge Toulon is verschrikkelijk, zelden zie je zo slecht werk. En inderdaad, die Franse accenten zijn ook bijzonder belabberd. En laat ze dan ook nog eens het enige amusante dat een film als dit dan wel te bieden heeft, de iconische poppen, vervangen door een stel lelijke figuren. Het werkt af en toe zelfs op de lachspieren hoe ongelofelijk slecht alles is. Daar gaat mijn laatste hoop dat DeCoteau de serie nog een beetje zou terugduwen richting het niveau van Toulon's Revenge.

1 ster.

In alles een typische vervolgfilm. Dit vervolg op Aladdin komt twee jaar na het origineel, maar het is duidelijk dat men niet lang heeft zitten broeden op een sterk verhaal voor ‘dit nieuwe avontuur’. Het is zo'n avontuur geworden die je je een paar dagen na het kijken al niet meer kan herinneren. Alle personages herhalen simpelweg wat ze twee jaar geleden ook deden, waaronder dus - zoals de titel al doet vermoeden - schurk Jafar. De film gaat wederom over vertrouwen, ditmaal in de vorm van papegaai Iago, wederom met die kenmerkende stem van schreeuwlelijk Gilbert Gottfried. Een kenmerkende stem die we hier echter níet horen is die van Robin Williams, voor velen het hoogtepunt van de eerste film. In zijn plaats komt Dan Castellaneta die het veel beter doet dan ik had verwacht (en de stem van de geest ook speelde voor de animatieserie, die rond deze film begon). Met een speelduur van een dik uur is The Return of Jafar lekker kort en daardoor prima door te komen, maar een hoogstaande film is het zeker niet. Het voelt een beetje als een iets te lang gerekte vierde akte van de eerste film, dat er zo achteraan geplakt had kunnen worden. Alleen dan een akte met minder sterke animaties en een geest die iets meer klinkt als Homer Simpson.

2,5 sterren.

Ik had Attack of the Killer Tomatoes nog niet gezien, maar ik had zo'n vermoeden dat dat in een franchise over moordlustige tomaten niet zoveel zou uitmaken. En dat klopte. Ze laten - zoals wel vaker bij vervolgfilms - beelden zien uit de eerste film. Grote verschil is hier dat er vervolgens gebeld wordt door een klagende kijker, die zich afvraagt of het geld op was, omdat ze enkel beelden uit de eerste film laten zien. Dat zet meteen de toon en je weet wat voor film Return of the Killer Tomatoes is; niet zomaar een slechte monsterfilm met een bespottelijk 'monster', maar ook een satire die geregeld doet denken aan Naked Gun of Airplane. Oftewel; enorm leuke flauwekul.

Zo hebben we een soort Dr. Frankenstein in de vorm van John Astin en zijn Igor is een knappe man die graag nieuwslezer wil worden en de tomaten zijn Rambo's met machinegeweren. Dat laatste is overigens een geinig gegeven, maar resulteert wel in het feit dat er maar weinig 'tomaten-actie' in de film zit. Ik had in mijn hoofd rollende tomaten die mensen vermoorden, maar daarvoor moet je schijnbaar toch de eerste film hebben; in deze film zitten opvallend weinig 'killer tomatoes'. Alsnog is de film enorm amusant, met als helden Anthony Starke en George Clooney en hun relatie met de sexy tomaat Karen Waldron. Soms gaat de film iets te veel over de top, met scènes die versneld worden of personen die echt in de camera gekke bekken trekken, maar daar tegenover staan een hele hoop geslaagde grappen. Zo'n scène over product placement is hilarisch.

3,5 sterren.

Peter Jackson deed er dan misschien langer dan drie uur over dit verhaal te vertellen, maar qua gevoel duurde deze animatie tien keer zo lang. Zoveel te vertellen en nog voelde de film enorm gerekt. Terwijl de helft van de personages achterwege zijn gebleven (geen Gimli, Legolas of Saruman). De film focust zich voornamelijk op Frodo en Sam. Deze laatste heeft overigens wel een degelijke upgrade gekregen ten opzichte van The Lord of the Rings van Ralph Bakshi. Maar hij is waarschijnlijk de enige die als karakter beter uit de bus komt, de rest is allemaal erg dramatisch. Zo is Gollem een dikke kikker geworden en de grote kwaadaardige WitchKing heeft een vliegend kroontje en praat als Skeletor uit He-Man: Masters of the Universe. Verder een erg lelijke stijl. En die liedjes ... o mijn god, die liedjes!

1,5 sterren.

Er zijn na dit hoofdstuk nog meerdere delen van de Return of the Living Dead serie gemaakt, maar ik zie het toch altijd als trilogie - zoals ik ook de Dead films van Romero nog altijd als trilogie zie en de delen erna het liefst vergeet. Dit is een beetje een vreemde reeks, de films hebben enerzijds genoeg overeenkomsten, maar verschillen ook als dag en nacht. De eerste was een rasechte horrorkomedie, de tweede meer een kinderfilm. Deze derde film is geen van beide, maar meer een serieuze horrorfilm. Een paar elementen uit de vorige twee films komen terug, maar eigenlijk staat de film behoorlijk los van de serie. Return of the Living Dead III is interessant op veel vlakken, maar het serieuze aspect van de film werkt duidelijk het minst. De film is het meest amusant als er - letterlijk - een vat zombies wordt opengetrokken en er allerlei leuke creaties door het beeld waggelen. De gekke groteske levende doden die hier en daar - vooral aan het begin en het einde - voor aardig wat zombie-actie zorgen zijn tof, dan is de film op zijn leukst. Maar als de film stilstaat voor een stukje drama en romantiek valt het jammer genoeg ... een beetje dood.

3 sterren.

Return of the Living Dead Part 2; een film die ik vroeger fantastisch vond. Ik had de eerste film toentertijd nog niet gezien en ik genoot erg van al die ongein. Maar bij het herzien van de Return of the Living Dead trilogie bleek dit zo'n film te zijn die je op latere leeftijd niet zo leuk meer vindt. Ik kan nog prima zien wat ik hier vroeger zo leuk aan vond, maar ik vond de film nu vooral vervelend. En nu ik ook het eerste deel heb gezien, zie ik dat veel van de kwaliteiten van de film rechtstreeks gekopieerd zijn uit die film; Return of the Living Dead Part 2 is dan ook een herhalingsoefening, maar dan veel meer gericht op jonge kinderen. Niet voor niets is het hoofdpersonage ditmaal een jong jochie, waardoor de film meer de doelgroep van The Monster Squad of The Goonies aanspreekt. De humor en de gore zijn een stuk tammer, alles is een heel stuk voorzichtiger en kinderlijker qua aanpak.

Er komen wat zaken uit het origineel voorbij. Het meest opvallend is een terugkerende James Karen en Thom Mathews, die hun rollen in de vorige film nog eens overdoen. Alleen zoeken ze ditmaal wel heel vaak de irritatiegrens op met hun constante geschreeuw en gejammer. Het duurt niet lang voordat je beide heren enorm zat bent. Ditmaal is er geen Clu Gulager, maar zijn de hoofdrollen voor het kleine jochie, zijn vervelende zus en Bobby uit Twin Peaks. Niet een heel memorabel clubje. De enige rol die ik nog enigszins geestig vind is die van Doc Mandel. Een beetje de rol van Ernie uit de eerste film, hij krijgt de leukste dialogen (het schijnt ook dat Don Calfa, die Ernie in de eerste film speelde, auditie deed voor de rol voordat Philip Bruns 'm kreeg). Diep van binnen heb ik nog wel een kleine zwak voor Return of the Living Dead Part 2, maar een goede film is het niet. Voor een leuke zombiekomedie zijn er veel betere alternatieven. Waaronder die eerste Return of the Living Dead.

2,5 sterren.

Wat een feest! Als groot liefhebber van horrorkomedies zie ik dat The Return of the Living Dead alle ingrediënten in huis heeft. Kleurrijke types, een fijn tempo en een film die zowel qua horror als qua komedie goed z'n best doet. De film heeft geen ellenlange aanloop nodig en gaat vrij snel van start met een uiterst simpel plot; de doden komen tot leven om hersens op te eten. Dit levert een reeks geweldige sequenties op. Eén van de leukste terugkerende elementen is hoe er steeds meer ambulancepersoneel en politie arriveert, die in de val worden gelokt. De film steekt uiteraard de draak met de zombies van Romero en gelukkig is men afgestapt van het idee van John Russo (die met Romero werkte aan Night of the Living Dead) om een serieuzere film te maken. Zijn naam staat nog in de credits als schrijver, maar Dan O'Bannon koos er gelukkig voor om echt iets anders te doen dan wat Romero deed. Dat zie je al aan de zombies; ze rennen, kunnen praten en eten enkel hersenen.

Maar hoe leuk de zombies ook zijn, het is vooral fijn dat Return of the Living Dead met een paar amusante hoofdpersonages komt. Het leukst zijn Clu Gulager en Don Calfa als ... jawel .. Burt en Ernie. Twee leuke acteurs, die niet teveel hun best doen om grappig te zijn, maar in hun droogheid wel veel humor aan de kont hebben hangen. Van een iets ander kaliber zijn Frank en Freddy (James Karen en Thom Mathews), die veel over de top gaan. Eveneens over de top zijn de punkers en jongeren. Een leuk stel bij elkaar; Linnea Quigley is altijd een memorabele verschijning en figuren als Miguel A. Núñez Jr. en Mark Venturini zagen we al eerder in Friday the 13th V: A New Beginning. Dus ook qua koppen is het een klein feestje voor de horrorliefhebber. Maar wat deze horrorliefhebber vooral zal aanspreken aan Return of the Living Dead is die achtbaan aan heerlijke pulp; tachtig minuten fijne gore, geestige dialogen, aangename typetjes, een leuke soundtrack en een hele reeks memorabele sequenties. Return of the Living Dead is zo'n achtbaan waar je meteen na afloop nog een keer een kaartje voor wil kopen.

4 sterren!

Nóg minder dan het vijfde deel (Rave to the Grave). Erg standaard en voorspelbaar zombiefilmpje met irritante personages en een aantal zeer vervelende scènes. Niets vergeleken met de eerste drie Return of the Living Dead films ...

2 hele kleine sterren voor net dat hele kleine beetje vermaak.

De eerste drie Return of the Living Dead films kan ik altijd erg waarderen; een leuke combinatie van horror, humor en veel onzin. Sowieso kan het combineren van horror en humor goed uitpakken, helaas is daar in deze film erg weinig van te merken. De (make-up) effecten zien er leuk uit en weten voor een aantal aardige scènes te zorgen, maar meer positiefs is er over Rave to the Grave helaas niet te melden. De film is namelijk een nogal flauw, niet-grappig en soms zelfs irritatie- verwekkend product geworden.

De makers lijken op sommige momenten vergeten te zijn dat het om een horror/komedie gaat, want de film neemt zichzelf een aantal keer veel te serieus. En als de film dan eens grappig probeert te zijn, slaat de humor meestal totaal niet aan. Verder zijn de personages niets waard, is het plot te dom voor woorden en zitten er aardig wat momenten in de film waarop de fast-forward knop op de afstandsbediening goed van pas kwam.

Nee, regisseur Elkayem wist met zijn vermakelijke film Eight Legged Freaks toch beter humor en horror te combineren, want hier bakt hij er weinig van. Geef mij Braindead maar. Voor een paar amusante scènes en hier en daar een klein beetje leuke onzin kunnen er toch nog wel twee kleine sterren vanaf.

2 sterren.

Terwijl Tobe Hooper na Texas Chainsaw 1 en 2 nog wel werk had, had scenarist Kim Henkel sinds 1974 schijnbaar niets meer te doen. Dus wat doe je dan? Dan maak je 20 jaar na dato een eigen reboot/ sequel. Henkel schreef en regisseerde deze Texas Chainsaw: The Next Generation met de gedachte dat we de vorige twee films konden vergeten. Dit zou elk voorgaand vervolg overbodig maken, een waardig terugkeer van de kettingzaag! Het resultaat werd echter één van de meest bespottelijke wanvertoningen ooit. Niet alleen een schande voor de Chainsaw serie, maar voor horrorfilms in het algemeen.

Texas Chainsaw: The Next Generation heeft als pluspunt dat twee sterren - Matthew McConaughey en Renee Zellweger - een hoofdrol hadden, anders zou de film nog veel sneller vergeten zijn. Nu is het op z’n minst geinig om twee Oscarwinnaars te zien schmieren in een crappy Texas Chainsaw film. Want crappy, dat is het. Het slachtvee bestaat uit verschrikkelijke personages en alle pogingen tot karakterontwikkeling of humor slaan morsdood. En dan zitten we ook nog een lange tijd aan deze personages vast. Je verwacht dat dit wel wordt gecompenseerd door kleurrijke types van de kannibalistische familie, maar ook dan kom je bedrogen uit. De familie bestaat uit één of andere chick met nepborsten, een sul die voortdurend met quotes strooit en Matthew McConaughey met een robot-been. Alleen die laatste is hier en daar nog best geestig, omdat McConaughey op sommige momenten echt lijkt door te draaien.

Voor het personage Leatherface heeft Henkel er wat scheppen bovenop gegooid. Droeg ze in de eerste film af en toe een masker van een vrouw, hier is hij de gehele tijd een vrouw. En was hij in de eerste film redelijk angstig, hier schreeuwt hij non stop alles bij elkaar. Dat geschreeuw is overigens niet alleen afkomstig van Leatherface, deze hele film is in élk vlak enorm schreeuwerig. Iedereen schreeuwt, giert, brult en tiert anderhalf uur lang. Het is een intens vermoeiend schouwspel, waarvan je ook geen idee hebt waar het naar toe gaat of wat het nu wil vertellen. Het grote dieptepunt is als gaandeweg de derde akte ineens zo’n vent in een limousine aan komt rijden en wat vage dingen over het hele uitgangspunt van de film verteld. Los dat dit je als kijker inmiddels geen ene fuck meer kan schelen, er is ook geen touw aan vast te knopen. Wat dat betreft had deze Texas Chainsaw puur nog kunnen werken als één of andere gestoorde, kleurrijke kermis - een beetje à la deel 2. Maar The Next Generation doet alles, maar dan ook echt alles fout, waardoor de film simpelweg niet door te komen is.

1 ster.

Als erg groot fan van de Japanse animatieserie (in Nederland door de VARA uitgezonden) is deze film een waar feest van herkenning. Personages als Tik-Tok, Jack the Pumpkinhead, Mombi, Gump, Ozma en de Nome King (en zijn eeuwige vrees voor eieren) komen allemaal voorbij. Bepaalde karakters zijn weliswaar iets anders (en sommige compleet anders) uitgewerkt, maar was erg verheugd al deze bekende jeugdidolen eindelijk eens in live-action op het scherm te bewonderen. Ook meteen zin gekregen de oude Tovenaar van Oz reeks er weer eens bij te pakken.

Maar zelfs zonder dit stuk jeugdsentiment is Return to Oz een ongekend genoegen om naar te kijken. Een prachtige sfeer, in mijn ogen een beetje vergelijkbaar met The Witches van Nicholas Roeg; af en toe heerlijk grimmig en surrealistisch, maar tegelijkertijd prima voor de jongere kijkers. De momenten met Mombi weten soms behoorlijk spannend te worden en ook The Nome King is fantastisch gedaan. Sowieso valt me op hoeveel effecten hier er nog prima mee door kunnen, ook al had de film hier en daar schijnbaar best wat budgettaire problemen. Toegegeven, sommige effecten zien er met hedendaagse blik wat sullig uit, maar al met al viel het me honderd procent mee hoe de film overeind blijft met de decors en effecten. Alles zit goed in elkaar, de karakters worden stuk voor stuk sterk neergezet en weten goed te boeien en mede daardoor verveelt de film geen seconde. Een groot genot om te zien, dat is zeker!

4,5 sterren.

Matige thriller, die vooral veel te veel binnen de lijntjes blijft. Met als gevolg dat eenieder die zich wel eens heeft gewaagd aan een hedendaagse bovennatuurlijke thriller geen enkele verrassing zal tegenkomen bij The Return. Scenarist Sussman vuurt enkel een hele berg clichés op de kijker af. Het uitgangspunt is zo standaard als de pest en de personages die zich in het verhaal voortbewegen zijn stuk erg vergeetbare types.

Men poogt echter het dunne plot boeiend te maken door visioenen, realiteit en flashbacks flink door elkaar te weven. Maar in plaats van intrigerend, mysterieus of spannend maakt het de film vooral warrig, chaotisch en vermoeiend. Het verhaal springt van hot naar her en er wordt van locatie naar locatie en van droom naar werkelijkheid gesprongen alsof het niets is. En nu zijn de eerste drie kwartier sowieso al een hele klus om door te komen, de film is namelijk met geen mogelijkheid vooruit te branden. In de overige twintig minuten krijgt het geheel wat meer peper in de reet, maar er valt dan maar weinig meer te redden. Paar aardige scènes, meer is dit niet.

1,5 sterren.

The Revanant, zo'n type film waarbij je ineens de grootste zaal in Pathé vol ziet zitten met filmhuispubliek van gemiddeld 50-60 jaar oud. Ik verwacht dat iedereen die naar de bios komt om een actievolle wraakfilm met DiCaprio en Hardy te zien, zich ongetwijfeld gaan vervelen. Het overige publiek krijgt een prima film voorgeschoteld, op technisch vlak - zowel qua spel als uiterlijk - uitstekend. Maar dat mag je inmiddels ook wel verwachten van een man als Alejandro González Iñárritu.

Tof (en productioneel gezien ongetwijfeld een nachtmerrie) dat Iñárritu enkel met zonlicht en op locatie wilde werken, maar zijn doel om de film zo realistisch mogelijk te laten overkomen is mede daardoor wel gelukt. The Revenant is lekker rauw, geen gevoel van verwende acteurs, die na 'cut' meteen in hun trailer gaan rondhangen met een cocktail. Vandaar ook dat ik de meer filmische elementen juist niet op zijn plaats vond, al die droomsequenties waren nogal afleidend en imo ook nergens goed voor. Verder een paar andere vreemde keuzes (de dubbing van die indiaan was erg vreemd) en ook die uitstapjes als het ontvoerde meisje hadden van mij niet gehoeven, de film had bij zijn simpele kern mogen blijven. Want die was, met zijn sterke uitvoering en uitstekende cast, helemaal prima geweest.

3,5 sterren.

Flinke tegenvaller, dit. Vooral het begin is waardeloos. Er valt weinig te beleven en we maken enkel kennis met een paar belachelijke en zeer onnodige personages. Ik dacht af en toe even dat ik naar een soort Dude, Where's My Car zat te kijken. Maar een tijdje later worden de cliché bijpersonages ingeruild voor een stel cliché horrormomenten. Het is allemaal bijzonder dertien-in-een-dozijn en nergens komt het verhaal echt uit de verf. Vooral sfeer is in geen velden of wegen te bekennen.

Daarnaast weet hoofdrolspeler Jackson niet bepaald te overtuigen en Hershey of Christensen zijn ronduit slecht te noemen, kan er weinig anders van maken. Arquette was niet echt slecht, maar vond hem totaal niet bij de rol passen. Wat dat betreft was eigenlijk enkel het rolletje van Cliff Robertson een beetje de moeite waard. Nou ja, en het korte bijrolletje van vaste Garris- acteur Matt Frewer, maar die had jammer genoeg dit keer ook maar weinig te doen.

2 hele kleine sterren voor een paar aardige momenten.

Aan de verhalen en trefwoorden (en de vergelijking met het briljante Twin Peaks) die rondgingen over deze Deense serie ben ik erg benieuwd geworden en meteen de box aangeschaft. En inmiddels zit het eerste deel erop. Bij de start was het wel even wennen, het rommelige sfeertje, de soms wat vreemde editing en de bijzondere manier van filmen zijn in ieder geval geen elementen die je al te vaak tegenkomt. Sowieso was de eerste aflevering niet meer dan enkel de personages wat leren kennen, zo zegt Von Trier ook zelf tijdens de aftiteling van deze episode.

Vervolgens gaat de trein steeds sneller en sneller en er komen steeds meer bizarre taferelen boven water. De film ademt één en al mystery en sfeer uit, maar de idiote humor wordt ook nergens uit het oog verloren en staat altijd om het hoekje te wachten om in te springen. Deze bijzondere combinatie van genres maakt Riget, samen met de sfeer en de erg geestige personages, zo ontzettend boeiend om te volgen. Ernst-Hugo Järegård is wat betreft de karakters het duidelijke hoogtepunt als vervelende, egoïstische oude brompot.

Het is dus dat de serie er ietwat lang over doet om goed op gang te komen, maar verder is dit eerste deel van de tweedelige ziekenhuisserie zeer zeker de moeite waard. Bijzonder vormgegeven, uiterst sfeervol en hilarisch en bizar tegelijkertijd. Vooral het shot van de dode hond met de rode ogen aan het eind van aflevering 2 en de achtervolging met de spookziekenwagen zijn me erg bijgebleven. En nu gauw op naar Riget II. Ik ben zeer benieuwd!

4 dikke sterren.

Geestig, maar toch een stuk minder dan het eerste deel. Waar bij het eerste deel de spanning en mystery nog de overhand hebben, gaan bij Riget II de remmen helemaal los en schuift men de humor en horror meer naar de voorgrond. Dit maakt dit tweede deel zowel hilarisch als bizar, maar voornamelijk echt ongelofelijk over the top. Vooral toen ik voor het eerst scènes zag met de snel groeiende baby met de hoge stem en het hoofd van Udo Kier moest ik me af en toe toch eventjes achter de oren krabben. Bizar...

Maar goed, ondanks dat het eerste deel toch leuker was, Riget II was erg amusant. Lekkere ongein, fijne droge humor, paar sfeervolle scènes gezien en verder doen de acteurs het ook weer prima. Het is des te jammer dat hoofdrolspelers Järegård en Rolffes niet lang na dit tweede seizoen zijn overleden, ik had ze toch graag in een derde en laatste Riget teruggezien. Verwacht niet dat het ooit nog gaat gebeuren, maar ik zou het niet erg vinden. Maar ach, vele briljante series stoppen met twee seizoenen, daar moeten we ons maar bij neerleggen.

3,5 sterren.

De veelgehoorde uitspraak 'het origineel is beter' ging nu net niet op bij The Ring uit 2002, die op verscheidene fronten het alleraardigste origineel Ringu wist te overtreffen. Hideo Nakata, de regisseur van het origineel, kreeg de kans het vervolg op de Amerikaanse remake te maken en levert vervolgens één van de meest zoutloze producties in de franchise af.

Bij sequels moet er vaak net een tandje bij, alles moet net iets extremer en groter opgezet dan de eerste film. Dat gaat meestal mis bij sequels op films die juist zo sterk zijn vanwege hun minimalisme. The Ring nam flink de tijd om de kijker in de juiste sfeer te krijgen en sterke scares voor te schotelen. The Ring Two geeft ons na een half uurtje een kudde herten, die hun oerlelijke CGI koppen tegen de auto van Naomi Watts aanslaan. Naast Watss als Rachel zijn praktisch alle beats uit het script van de eerste film ook weer te zien: Watts gaat op onderzoek uit, ontmoet mysterieuze mensen die iets met de langharige geestverschijning te maken hebben en ondertussen past een mannelijk personage op haar voortdurend moeilijk kijkende en fluisterende zoontje. De nieuwe elementen die The Ring Two introduceert zijn ook niet echt een meerwaarde; het is al vergezocht genoeg dat een geest een videoband heeft opgenomen, dus al die 'ik volg je in je dromen, geesten kunnen je niet horen als je slaapt' bullshit maakt het niet bepaald beter. Verder heeft The Ring Two shots van water te bieden. Heel veel shots van water.

2,5 sterren.

Dé film waar de J-Horror gekte in Amerika mee begon. En een film die - samen met de remake van Texas Chainsaw - aan het begin stond van de horror remake vloedgolf in Hollywood. Het sfeertje, veel segmenten en stijlkeuzes zijn inmiddels talloze keren gekopieerd, maar ten tijde van The Ring was het enigszins fris. Als horrorfilm staat The Ring ook nu nog steeds als een huis. De sfeer is sterk; men komt met een paar uiterst effectieve scares (de "I saw her face" werkt nog steeds, wat mij betreft), maar durft ook extreem stil en kalm te zijn, wat uiteindelijk natuurlijk het engst is. Stilistisch gezien doet de film erg interessante dingen qua cinematografie en kleur. De hoofdrolspelers - Watts en Henderson - zijn sympathiek en Brian Cox speelt een leuk klein rolletje. Maar de show wordt gestolen door die bijzondere sfeer, de sterke visuals en natuurlijk dat effectieve meisje met lange zwarte haren die uit de TV komt kruipen.

4 sterren.

Omdat enkel een handjevol hipsters nog videobanden kijkt, moet het langharige geestmeisje Samara nieuwe manieren vinden om met haar vloek te strooien. In Sadako vs. Kayako van vorig jaar kwam men al met een alternatief op de videorecorder, want tja; computer en internet maken het kopiëren en verspreiden ook zoveel makkelijker. In deze Rings probeert men ook allerlei nieuwe elementen toe te voegen, maar dat levert echt alles behalve een vernieuwende film op. Rings is uiteindelijk qua script een exacte kopie van de vorige twee films. Alleen dan een héél stuk minder goed.

Naomi Watts is vervangen door Matilda Lutz, die de video bekijkt en met haar vriend op onderzoek gaat. Wat volgt is een oninteressante speurtocht, met name omdat de hoofdpersonages overal toevallig de informatie vinden waar ze op dat moment zoeken. Zijn ze op zoek naar een man, dan lopen ze hem een scène later tegen het lijf. Ziet Julia ergens een geestmeisje, dan hangt er gegarandeerd op de volgende locatie waar ze binnenwandelen een foto met dit meisje, zodat ze kan achterhalen wie dit is. En zag ze in de video een groep vogels, dan ziet ze even later diezelfde kluit lelijke CGI vogels fladderen, zodat ze naar een belangrijke plek wordt gebracht. Sowieso zijn de makers van Rings niet geïnteresseerd in opbouw. Zo raken in de openingsscène twee vreemden aan de praat en zonder enige aanleiding is de tweede zin die wordt uitgesproken: “Have you heard the story about this videotape…?” Deze opening in een vliegtuig, die ter promotie op internet is gegooid, heeft overigens níets met de rest van de film te maken.

Het ontdekkingsreisje van hoofdpersonages Julia en haar vriend Holt is daarnaast compleet oninteressant omdat Julia en Holt zo boeiend zijn als twee opgedroogde theedoeken. Matilda Lutz moet als vervanger van Naomi Watts de film dragen, maar haar acteerkwaliteiten zijn echt zwaar ondermaats. Johnny Galecki en Vincent D’Onofrio zijn weliswaar iets betere acteurs, maar krijgen ook zoutloze personages toebedeeld. En zelfs onze griezelige bleekscheet Samara werkt hier niet. De momenten dat de tv-geest opduikt zijn niet eng of mysterieus, maar bombastisch en lachwekkend. In mijn ogen is Samara eng omdat ze altijd in een hoekje staat en langzaam naar haar slachtoffers schuifelt. Hier beweegt ze als Kayako uit The Grudge, met haar benen over haar armen. Regisseur Gutiérrez weet duidelijk niet wat eng is, maar hij weet wel hoe hij andere films moet kopiëren, aangezien Rings soms ineens verdacht veel lijkt op Final Destination en Don’t Breathe. Het moge duidelijk zijn, Rings komt echt nergens ook maar in de buurt van de kwaliteit van zijn voorganger The Ring. Maar zelfs het niveau van het magere The Ring Two wordt niet gehaald.

1,5 sterren.

Iconisch, zo kun je Ringu inmiddels wel mogen noemen. De videoband, het geestmeisje met de lange haren voor haar gezicht en met name de eindscène; iedereen kent het wel. Deze film - en diens succesvolle remake uit de Verenigde Staten - zorgden dat J-Horror overal enorm populair werd. Wat dat betreft is deze Ringu belangrijk geweest. Maar de eerste of belangrijkste is niet per definitie de beste.

Ringu bevat memorabele scènes, maar veel van die scènes vond ik in de remake uiteindelijk toch beter uitgevoerd. De openingsscène is tamelijk spannend, maar zo'n freezeframe jumpscare met zo'n invert-effectje is niet echt spannend. Doet zelfs wat knullig aan. Verder is Ringu veelal een thriller waarin men gaat researchen en een videoband gaat ontleden, maar waar opvallend weinig spannends bij komt kijken. Het is weliswaar niet dodelijk saai, maar er wordt weinig gedaan om de boel echt scherp te houden. Tevens jammer dat een simpele premisse ineens complexer moet worden dan nodig is. Zaken als die vrouw die in de vulkaan sprong, een man die over de zee vertelt en een ex van de hoofdpersoon die ook bijzondere gaven blijkt te hebben. Onnodig als je het mij vraagt, simpeler is imo vaak enger dan complex en vergezocht gedoe. Ringu slaat gelukkig terug met een ijzersterke en zeer memorabele eindscène, dat staat vast. Lag de rest van de film maar meer op dat niveau.

3 sterren.